I типті жол теориясы: негізгі қасиеттері мен даму тарихы
Type I string theory
Тіп I жол теориясы – 10 өлшемді суперсимметриялық теория. Ашық және жабық жолдарды қамтиды, SO(32) өлшемдік тобымен сипатталады. Физика, теориялық зерттеулер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Теориялық физикада I типті сап теориясы – он өлшемдегі бес тұрақты суперсимметриялық сап теориясының бірі. Ол – бағдарланбаған (саптың екі бағыты да маңызсыз) және жабық саптармен қатар ашық саптарды да қамтитын жалғыз теория.
In theoretical physics, type I string theory is one of five consistent supersymmetric string theories in ten dimensions. It is the only one whose strings are unoriented (both orientations of a string are equivalent) and the only one which contains not only closed strings, but also open strings.
Шолу
Фердинандо Глиоцци, Жоэль Шерк және Дэвид Оливтің 1976 жылғы классикалық жұмысы, модульдік инварианттылық арқылы тек жабық тізбектер болған жағдайларда тізбек спектрлерінің ережелерін жүйелі түсінуге жол ашты. Бұл жұмыс, бастапқы талқылау I типті сап теориясына негізделгеніне қарамастан, ашық тізбектер бар модельдер үшін ұқсас прогреске әкелмеді. 1988 жылы Августо Сагнотти ұсынғандай, I типті сап теориясын IIB типті сап теориясының ориентифолдысы ретінде алуға болады, вакуумда 32 жарты D9 бранды қосып, түрлі аномалияларды жою арқылы Чан-Патон факторлары арқылы SO(32) өлшем тобына ие болады. Төмен энергияда I типті сап теориясы он өлшемдегі N=1 супергравитациямен (I типті супергравитация) және SO(32) суперсимметриялық Янг-Милл теориясымен бірге сипатталады. 1984 жылы Майкл Грин мен Джон Шварцтың I типті сап теориясындағы аномалиялардың жойылуын жариялауы бірінші суперсап революциясын тудырды. Алайда, А. Сагнотти 1992 жылы көрсеткендей, бұл модельдердің маңызды қасиеті – Грин-Шварц механизмі жалпы жағдайда кеңейтілген формаға ие және жою механизміне бірнеше екі формалар қатысады. IIB типті сап теориясы мен I типті сап теориясы арасындағы байланыс он және төмен өлшемдерде көптеген күдікті салдарларға ие, оларды алғаш рет 1990 жылдардың басында Рим университетінің Тор Вергата бөлімшесіндегі Стринг теориясы тобы көрсетті. Бұл суперсимметриямен немесе онсыз жаңа тізбек спектрлерінің толық кластарын құруға мүмкіндік берді. Джозеф Полчинскидің D брандар туралы жұмысы осы нәтижелерді кеңейтілген объектілер (D бран, ориентифолд) тұрғысынан геометриялық интерпретациялауға мүмкіндік берді. 1990 жылдары Эдвард Виттен бірінші болып I типті сап теориясының тізбек қосындысы тұрақтысы SO(32) гетеротикалық сап теориясымен тең екенін көрсетті. Бұл эквиваленттік S дуалдығы деп аталады.
The classic 1976 work of Ferdinando Gliozzi, Joël Scherk and David Olive paved the way to a systematic understanding of the rules behind string spectra in cases where only closed strings are present via modular invariance. It did not lead to similar progress for models with open strings, despite the fact that the original discussion was based on the type I string theory. As first proposed by Augusto Sagnotti in 1988, the type I string theory can be obtained as an orientifold of type IIB string theory, with 32 half D9 branes added in the vacuum to cancel various anomalies giving it a gauge group of SO(32) via Chan Paton factors. At low energies, type I string theory is described by the N=1 supergravity (type I supergravity) in ten dimensions coupled to the SO(32) supersymmetric Yang–Mills theory. The discovery in 1984 by Michael Green and John H. Schwarz that anomalies in type I string theory cancel sparked the first superstring revolution. However, a key property of these models, shown by A. Sagnotti in 1992, is that in general the Green–Schwarz mechanism takes a more general form, and involves several two forms in the cancellation mechanism. The relation between the type IIB string theory and the type I string theory has a large number of surprising consequences, both in ten and in lower dimensions, that were first displayed by the String Theory Group at the University of Rome Tor Vergata in the early 1990s. It opened the way to the construction of entire new classes of string spectra with or without supersymmetry. Joseph Polchinski's work on D branes provided a geometrical interpretation for these results in terms of extended objects (D brane, orientifold). In the 1990s it was first argued by Edward Witten that type I string theory with the string coupling constant is equivalent to the SO(32) heterotic string with the coupling This equivalence is known as S duality.