Флетчер классының эсминеці: USS Benham тарихы

Кіріспе

Флетчер класының эсминшісі.

USS Benham (DD 796) 1943 жылдан 1946 жылға және 1951 жылдан 1960 жылға дейін АҚШ Әскери-теңіз күшінде қызмет етті. Кейін Перуға берілді, онда ол 1980 жылы металлға тапсырылғанға дейін BAP Villar (DD 71) болып қызмет етті.

Қызмет тарихы

Бенхам – АҚШ Әскери-теңіз күштерінің контр-адмирал Эндрю Э. К. Бенхам (1832–1905) атымен аталатын үшінші кемесі. Ол 1943 жылдың 30 тамызында Нью-Йорк штатындағы Стейтен-Айлендте орналасқан «Бейтлехем Стил» компаниясымен суға түсірілді, демеушісі контр-адмирал Бенхамның немересінің әйелі, Хэрольд Бенхам болды және 1943 жылдың 20 желтоқсанында қолданысқа берілді.

1944 жыл

Жаңа-Йоркте дайындықтан өткен соң, Бенхам 1944 жылдың қаңтар айының басында оңтүстік-шығысқа қарай Бермудаға жүзуден бұрын Лонг-Айленд бұғазында алғашқы сынақ жаттығуларын өткізді. 14 қаңтарда Ямайканың Кингстон қаласына келгеннен кейін, 13 ақпанда Нью-Йоркке қайту алдында төрт апта бойы жағалауға қарсы шабуыл, су асты кемелеріне қарсы және эскорттау жаттығуларын өткізді. Шейкдауннан кейін 28 ақпанда Норфолкқа (Виргиния) барды, Пидмонтпен қосылып, жойғыш кемесін Панама каналы арқылы Гавайиге алып барды, 27 наурызда Перл-Харборға жетті. Бенхам содан кейін жойғыш кемесінің үлгісіндегі жаттығулар, әуе кемелерін қорғау жаттығулары, және Мариана аралдарына жоспарланған шабуылға дайындық ретінде су асты кемелеріне қарсы жаттығулар өткізді. Алайда 24 сәуірде түнгі тексеру кезінде кеме Ульманн кемесімен соқтығысып, мұрын бөлігіне ауыр зақым келтірді. «Форажер» дайындықтарына басымдық берілгендіктен, Бенхамның жөндеу жұмыстары баяу жүрді және соғыс кемесі 14 мамырға дейін қызметке қайта оралған жоқ. 29 мамырда Бенхам 52.11 жұмыс тобына (ТГ 52.11) қосылды, ол Киткун шығанағы, Гамбиер шығанағы, Лоус және Моррисоннан тұрды, және бір аптадан кейін Эниветокке жетті. 15 маусымда Мариана аралдарындағы Сайпанға жетіп, Бенхам жапондық жердегі әскерлеріне әуе шабуылын бастаған екі эскорт-тасымалдаушыны тексерді. Филиппиндерден келген жаудың үлкен теңіз күштері Мариана аралдарына қарай бет алғандығы туралы хабар алғаннан кейін, жылдам тасымалдаушылар – сонымен қатар жердегі қолдау миссияларын орындаған – батысқа қарай қозғалып, 19 және 20 маусымда Филиппин теңізіндегі шайқаста жеңіске жетті. Осы арада жағалаудағы американдық әскерлер кез келген әуе көмегі үшін ТГ 52.1 тобының жеті эскорт-тасымалдаушысына сүйенуге тиіс болды. Сайпан маңындағы алғашқы жапондық қарсы шабуыл 15 маусым күні түнде болды, онда үш шағын әуе шабуылы ТГ 52.1 тобына шабуыл жасады. Сол түні Бенхамды ешкім жауып алмаса да, 17 маусымда таңертең Айчи D3A «Val» секіруші бомбалаушыларының шабуылы эскорт-тасымалдаушыларға шабуыл жасады. Бенхам әуе шабуылына қосылып, екі шабуылшыны жойды. Келесі күні тағы бірнеше рейдтер жұмыс тобын жауып тастады; бірақ ұрыс әуе патрулі (ҰАП) жауынгерлері шабуылшыларды кері қайтарды. 2 шілдеге дейін Бенхам эскорт-тасымалдаушылармен бірге болды, содан кейін ол Сайпандағы операцияларды тазалау үшін тексеру және отқа қолдау тобына (ТГ 52.12) ауысты. 10 шілдеде арал қауіпсіз деп жарияланғаннан кейін, эсминец 16 шілдеде келген Эниветокке қарай жолға шықты. Ол операцияның келесі кезеңіне қажетті жарақ-жабдық пен оқ-дәрілерді тез тиеді және шабуыл жасаушы әскерлердің конвойын Эниветоктан Тинианға алып барып, 19 шілдеде сол аралға жетті. Келесі төрт күн бойы Бенхам әскер тасымалдарын теңізде бақылап, басқа соғыс кемелері Тиниандағы жау күштеріне қарсы оқ ату миссияларын жүргізді. 24 шілдеде қонудан кейін айдың қалған бөлігінде эсминец күндіз Сунхарон қаласының маңындағы нысаналарға оқ атып, түнде теңізшілер корпусының батальондарын қорғау үшін оқ жаудырды. Бенхам аралды түнде де жаудың қару-жарағын ұстап, олардан оқтырмау үшін жабады. 6 тамызда Гуамға ауысты. 4 күн бойы жапондықтардың солтүстік-шығыс бұрышындағы соңғы позицияларын бомбалады. 10 тамызда арал қауіпсіз деп жарияланғанда, Бенхам жөндеу жұмыстары үшін Эниветокке шығысқа қарай жүзіп кетті. Филиппинге шабуыл жасаудың алдын ала дайындық шараларының бір бөлігі ретінде жылдам тасымалдаушыларға Бонин және Палаус аралдарында, Яп және Минданаодағы жапон әуе күштеріне шабуыл жасауға бұйрық берілді. 28 тамызда «Интрепид», «Ханкок», «Банкер Хилл», «Кабот», «Индипенденс», екі линкер, төрт крейсер және тағы он жеті эсминецке» қосылған «ТГ 38.2» тобымен Бенхам батысқа қарай Палаусқа үлкен рейдке аттанды. Ол 6 және 8 қыркүйек аралығында сондағы шабуылдар кезінде және 9 және 10 қыркүйекте Филиппиндегі Минданаодағы Сарангани шығанағына жақын жапон әуеайлақтарына қарсы шабуыл кезінде тасымалдаушыларды қорғады. 15 қыркүйекте Палаусқа оралғанда, жойғыш Peleliu және Angaur-да қонуды қолдап, соққылар жасаған кезде тасымалдаушыларды тексерді. 21-24 қыркүйек аралығында Лусондағы әуеайлақтарға қарсы соңғы шабуылдар сериясынан кейін, арнайы топ 29 қыркүйекте қарулану және жанармай құю үшін Улитиге жөнелтілді. 6 қазанда ТГ 38.2 теңізге шығып, 38-ші арнайы топтың (ТФ 38) басқа үш тасымалдаушы тобына қосылды. Содан соң бүкіл арнайы топ солтүстік-батысқа қарай Рюкью, Формоза және Филиппин аралдарына...

After fitting out at New York, Benham conducted her initial shakedown training in Long Island Sound before sailing southeast to Bermuda in early January 1944. After arriving in Kingston, Jamaica on 14 January, she carried out four weeks of shore bombardment, anti submarine, and carrier escort exercises before returning to New York on 13 February. Following post shakedown availability, she proceeded to Norfolk, Virginia on 28 February, joined with Piedmont, and escorted the destroyer tender through the Panama Canal to Hawaii, arriving at Pearl Harbor on 27 March. Benham then conducted destroyer type training—carrier screen exercises, antiaircraft gunnery practice, and antisubmarine drills—in preparation for Operation Forager, the planned invasion of the Marianas. On 24 April, however, the destroyer collided with Uhlmann during a night screening exercise, causing extensive damage to her bow. Given the priority accorded "Forager" preparations, Benhams repairs proved slow, and the warship did not return to duty until 14 May. On 29 May, Benham joined Task Group 52.11 (TG 52.11), comprising Kitkun Bay, Gambier Bay, Laws, and Morrison, and sailed for Eniwetok, arriving there a week later. Steaming to Saipan in the Marianas on 15 June, Benham screened the two escort carriers as they launched air strikes against Japanese ground troops ashore. After hearing reports of a large enemy naval force from the Philippines headed toward the Marianas, the fast carriers—which had also been flying ground support missions—moved west to fight and win the Battle of the Philippine Sea on 19 and 20 June. Meanwhile, the American troops ashore had to rely on the seven escort carriers of TG 52.1 for any close air support. The first Japanese counterattack around Saipan took place on the night of 15 June when three small air raids attacked TG 52.1. Although none closed Benham that night, a strike by a dozen or so Aichi D3A "Val" dive bombers attacked the escort carriers at dusk on 17 June. Benham joined in the ensuing antiaircraft barrage, helping to shoot down two of the attackers without loss. The following day, several more raids closed the task group; but combat air patrol (CAP) fighters drove off the attackers. The destroyer remained with the escort carriers until 2 July when she shifted to the screening and fire support group (TG 52.12) to back up mopping up operations on Saipan. After that island was secured on the 10th, the destroyer got underway for Eniwetok, arriving there on 16 July. She quickly loaded supplies and ammunition for the next phase of the operation and escorted a convoy of assault troops from Eniwetok to Tinian, arriving off that island on 19 July. For the next four days, Benham screened troop transports at sea while other warships conducted gunfire missions against enemy forces on Tinian. After the landings on 24 July, the destroyer spent the rest of the month firing at targets around Sunharon town during the day and covering Marine Corps battalions with defensive gunfire at night. Benham also closed the island in the evenings to fire interdiction missions and pound enemy gun emplacements. On 6 August, the destroyer shifted to Guam and spent four days bombarding the last Japanese positions on the northeast corner of the island. With the island declared secure on 10 August, Benham steamed east to Eniwetok for repairs alongside a tender. As part of the preliminaries to the invasion of the Philippines, the fast carriers were ordered to attack Japanese air strength in the Bonins and the Palaus and on Yap and Mindanao. On 28 August, in company with TG 38.2—consisting of Intrepid, Hancock, Bunker Hill, Cabot, Independence, two battleships, four cruisers, and seventeen other destroyers—Benham steamed west for a large raid on the Palaus. She screened the carriers during attacks there between 6 and 8 September and against Japanese airfields near Sarangani Bay on Mindanao in the Philippines on 9 and 10 September. Returning to the Palaus on 15 September, the destroyer screened the carriers as they flew strikes in support of the landings on Peleliu and Angaur. After a final series of strikes against airfields on Luzon between 21 and 24 September, the task force steamed to Ulithi on 29 September to rearm and refuel. On 6 October, TG 38.2 put to sea and joined the three other carrier groups of Task Force 38 (TF 38). Then, the entire task force steamed northwest for raids on the Ryukyu Islands, Formosa, and the Philippines. Benham screened Bunker Hill during the strikes on Okinawa and the smaller Ryūkyūs on 10 October. A diversionary raid on Aparri in the Philippines followed on 11 October, and then a large scale effort to destroy Japanese air power on Formosa began on 12 October. Although the American attacks neutralized much of the defending Japanese planes on that island, the task force was plagued by night harassing attacks from Mitsubishi G4M "Betty" twin engine bombers operating out of Kyūshū. Over two nights of attacks, Benhams gunners helped splash nine enemy planes and chalked up a tenth as "probable." The task force then slowly steamed east, covering the retirement of Canberra—heavily damaged by a Japanese torpedo—before striking at Japanese installations in the Philippines starting on 15 October. These attacks, intended to clear the way for an American amphibious landing, continued until 20 October when the first troops landed on Leyte. Detached from the main body on 24 October, Benham escorted Bunker Hill to Manus Island in the Admiralties for repairs. She therefore missed the series of major engagements in and around the Philippines on 24 and 25 October known as the Battle for Leyte Gulf. Meanwhile, after a brief refit at Manus, the destroyer steamed to Saipan where she rejoined the carrier task force for operations in early November. Arriving off Luzon on 11 November, Benham helped screen the carriers as they provided air support for Leyte ground operations. These continued until 22 November, when the fast carriers returned to Ulithi. The task force returned to the Philippines on 10 December, this time to support landings on Mindanao. As Japanese air attacks had slackened off by this time, the most notable event to the ships of the task force was a typhoon that swept through the area on 18 December. Caught in the center of the storm, Benham found herself faced with stack high seas and winds that sent her laboring greatly. More seriously, water flooding through the ventilators shorted out her switchboards, the vent fans failed, and the crew had to bail free water in the extreme heat below decks. After five hours of punishing weather, the worst of the storm passed; and the warship limped to Ulithi for repairs. There, the crew heard the news that the storm had sunk three other destroyers and damaged at least 27 other ships.

1945 жыл

Бір аптадан асып түскен соң Бенхам қайтадан жолға шықты, бұл жолы TG 38.1 тобымен, құрамында Йорктаун, Уосп, Коупенс және Монтерей болды. Бұл жылдам тасымалдаушылар 1945 жылдың 3 және 4 қаңтарында Филиппиндегі Лузонға түсуге дайындық мақсатында Формозаға шабуыл жасады, бұл операция "Мускеттер" деп аталды. 6 және 7 қаңтарда америкалық шабуыл күштері Оңтүстік Қытай теңізінде және Лингаен шығанағында жаудың әуе шабуылына ұшырағанда, жылдам тасымалдаушылар Лусондағы әуежайларға қарсы шабуылдар жасап, осы жапондық шабуылдарды басуға тырысты. Теңізде жанармай толтырғаннан кейін TF 38 9 қаңтарда Формозаға қарсы соңғы шабуыл жасады. Американың Миндоро мен Лингаен шығанағы арасындағы жабдықтау желісін сақтап қалу үшін TF 38 Лусон бұғазы арқылы Оңтүстік Қытай теңізіне өтіп, жақын мандағы жапондық қорғаныс нысандары мен кемелерге шабуыл жасады. Ауа райы нашар болғанына қарамастан, американдық тасымалдаушылар 12 қаңтарда Индокитай жағалауындағы жапондық кемелерге шабуыл жасады, ал 15 және 16 қаңтарда Формоза, Хайнань және Қытайдағы әуежайлар мен порттарға соққы берді. Окинавадағы аэрофототүсіру тапсырмаларын орындау үшін қысқаша солтүстікке барып қайтқаннан кейін, жұмыс тобы 27 қаңтарда Улитиге оралды. Миндаро мен Лузондағы операциялар сәтті жүріп жатқандықтан, эсминец экипажы екі апта демалыс алды, ал жылдам тасымалдаушылар келесі міндетке дайындалды – жапондық аралдарға үлкен шабуыл. 10 ақпанда, тасымалдаушы күші Улитиден кеткеннен кейін, Бенхам және тағы 14 эсминец 65 шақырымға дейін барлау және күзет сызығын құрды. Олардың мақсаты – жаудың күзет кемелерін жою және тасымалдаушыларға ерте ескерту беру болды. Эсминецтер 16 және 17 ақпанда Хонсюға жасалған әуе шабуылдары кезінде жылдам тасымалдаушыларды қорғады. Осы операция кезінде эсминецтер жаудың "көшпелі" ұшақтарына қарсы ұрыс-ауалық патрульді (CAP) бағыттап, сегізін жоюға көмектесті. Келесі күні жұмыс тобы оңтүстіске бұрылып, 19-ы күні су асты десанттарын қолдау үшін Иво Джимаға шабуылдар жасады. 25 және 26 ақпанда Хонсюға екінші шабуылдан кейін, соғыс кемелері наурыздың басында Улитиге оралды. 13 наурызда Бенхам соғыстың соңғы ірі десанттық операциясына – Окинаваға шабуылға қатысты. Басқа эсминецтермен бірге, ол Кюсю әуежайларына және ішкі теңіз жағалауындағы жаудың әскери нысандарына жасалған американдық шабуыл кезінде тасымалдаушыларды жауып тұрды. 17 наурызда эсминец алғаш рет радар арқылы жаудың "көшпелі" ұшағын анықтады және оған шабуыл жасап, бір Mitsubishi A6M Zero истребителін кері шегіндірді. 19 наурызда Бенхам мен Хэлси Пауэлл 02:50-де су асты кемесін анықтады. Келесі төрт сағат ішінде екі эсминец те нысанаға тереңдік зарядтарын жұмсады, бірақ жапондық су асты кемесін батырмады. Содан кейін эсминец 19 наурызда камикадзеден ауыр зақым алған Франклин кемесінен аман қалғандарды жинап, оларды Уоспке жеткізді. 31 наурызда Кушинг сонар арқылы байланыс орнатып, күдікті жапондық су асты кемесіне тереңдік зарядтарымен шабуыл жасады. Бенхам экипажы мұнайдың шығуын және дизель отынының күшті иісін хабарлады, бірақ нақты нәтижелер болмады. 6 сәуірде Окинаваға десанттан бес күн өткен соң, жапондық әуе қызметі күрт өсті, өйткені олар Риукю аралдарындағы және оның айналасындағы американдық күштерге қарсы жаппай камикадзе шабуылдарын бастады. Бұл жаппай шабуылдар басқа эсминецтерге де қиындық туғызса да, Бенхам бұл алғашқы шабуыл кезінде тікелей зақым алмады. Алайда 17 сәуірде сағат 09:44-те төрт Zero ұшағы оның позициясына жақындады. Біреуі Колаханды атып, көтеріліп, содан кейін тікелей Бенхамға ұшып келді. Бірнеше эсминецтердің зениттік оғы ұшақты 15 метрдей артқа шашыратып жіберді, бірақ Zero жарылыспен жарылып, көрші кемелерден жасалған зениттік оқтармен бірге бір теңізшінің қазасына, 14 адамның жаралануына және эсминецтің радарларын істен шығарды. Уақытша жөндеуден кейін Бенхам сәуір айының қалған бөлігін және мамыр айының басында теңізде болды, Окинава маңындағы американдық күштерді қорғауға көмектесті. Май айының ортасында Улитиде қысқа жөндеуден өткеннен кейін, ол маусым айының басында Кюсю мен Нансей Шотоға қарсы әскери-әуе шабуылы кезінде жылдам тасымалдаушыларды тағы да жауып тұрды. 13 маусымда соғыс кемесі Лейтеге оралды, тез арада жабдықтауды жоспарлады, бірақ инженерлік бөлімін жөндеу үшін Гуамға бағытталды. 21 шілдеде TF 38-ге қосылған Бенхам келесі төрт апта бойы жылдам тасымалдаушылармен бірге болды, оларды 24 және 28 шілдеде Ішкі теңіздегі шабуылдар кезінде, 30 шілдеде Кобе мен Нагояға шабуылдар кезінде және тамыздың ортасында Хонсю және Токио жазығына жасалған соңғы шабуылдар кезінде жауып тұрды. Осы операциялар кезінде Бенхам Шикокудан кемелерге қарсы іздеу жүргізді, Сиономисакидегі теңіздік гидросамолет базасына артиллериялық оқтармен шабуыл жасады және тіпті британ және американдық ұшақ тасымалдаушылары арасында британдық байланыс офицерлерін тасымалдады. 15 тамызда жапондық капитуляция туралы хабарланғаннан кейін, эсминец 27 тамызға дейін отандық аралдардың жанында патрульдеді, содан кейін Сагами шығанасына кіретін кемелердің ұзын тізіміне қосылып, Йокосука теңіз базасының капитуляциясын қабылдады. Жапонияда қолдану үшін бірнеше миллион иендік әскери валютаны алу үшін қысқаша Иво Джимаға сапар жасағаннан кейін, эсминец 2 қыркүйектегі ресми капитуляциялау рәсімінде Миссури кемесінің бау жағына орналасты. Соғыс кемесі 26 қазанға дейін жапондық суларда болды, содан кейін үйге қайтты. Бенхам келесі жылды батыс жағалаудағы түрлі порттарда өткізді, содан кейін 18 қазан 1946 жылы қызметтен шығарылды. Ол Сан-Диего, Калифорниядағы Тынық мұхитындағы резервтік флотқа бекітілді.

Just over a week later, Benham got underway again, this time with TG 38.1, built around Yorktown, Wasp, Cowpens and Monterey. These fast carriers struck at Formosa on 3 and 4 January 1945 in preparation for Operation "Musketeer," the landings on Luzon in the Philippines. On 6 and 7 January, while the American invasion forces suffered under enemy air attacks in the South China Sea and at Lingayen Gulf, the fast carriers retaliated against airfields on Luzon in a successful attempt to suppress these Japanese strikes. After refueling at sea, TF 38 conducted a final raid against Formosa on the 9th. In an effort to secure the American supply line between Mindoro and Lingayan Gulf, TF 38 steamed through the Luzon Strait into the South China Sea to strike at nearby Japanese defensive installations and shipping. Although plagued by bad weather, the American carriers raided Japanese shipping along the coast of Indochina on 12 January and struck at airfields and ports on Formosa, Hainan, and in China on the 15th and 16. After a brief excursion north to fly photographic missions over Okinawa, the task force returned to Ulithi on 27 January. With operations on Mindoro and Luzon well underway, the destroyer's crew received two weeks of rest while the fast carriers geared up for their next mission, a major raid on the Japanese home islands. On 10 February, after the carrier force departed Ulithi, Benham and 14 other destroyers formed a scouting and picket line about 35 miles (65 km) ahead of the carriers. Intended to destroy enemy surface pickets and provide early warning for the carriers, the destroyers screened the fast carriers during their air strikes on Honshū on 16 and 17 February. During these operations, the destroyers vectored in combat air patrol (CAP) against enemy "snoopers", helping to splash eight. The task force turned south the next day and began strikes on Iwo Jima in support of the amphibious landings on the 19th. After a second strike on Honshū on 25 and 26 February, the warships returned to Ulithi at the beginning of March. On 13 March, Benham embarked upon the last major amphibious operation of the war, the invasion of Okinawa. In company with other destroyers in the screen, she covered the carriers during the American attacks on the Kyūshū airfields and enemy naval installations on the shores of the Inland Sea. The destroyer made her first radar contact with enemy "snoopers" on 17 March and fired on, and drove off, a Mitsubishi A6M Zero fighter that closed her position the following morning. The action continued on 19 March, when Benham and Halsey Powell made a submarine contact at 02:50. Over the next four hours, both destroyers exhausted their depth charges on the target but did not sink the Japanese submarine. The destroyer then collected survivors from Franklin—heavily damaged by a kamikaze on 19 March—and delivered them to Wasp. On 31 March, Cushing obtained a sonar contact and made a depth charge attack on a suspected Japanese submarine. Benhams crew reported an oil slick and a strong odor of diesel fuel afterwards, but again there were no firm results. On 6 April, five days after landings began on Okinawa, Japanese air activity increased dramatically as they launched the first of their massed kamikaze attacks against American forces in and around the Ryūkyūs. Although these massive raids plagued picket destroyers elsewhere, Benham suffered no direct attacks during this initial foray. At 09:44 on 17 April, however, four Zeros closed her position. One strafed Colahan, pulled up, and then dove straight at Benham. Although antiaircraft fire from several destroyers splashed the plane about 50 feet (15 m) astern, the Zero disintegrated in a large explosion that, in conjunction with antiaircraft fire from adjacent ships, killed one sailor, wounded 14, and knocked out the destroyer's radar. After temporary repairs, Benham spent the rest of April and early May at sea, helping to protect American forces operating in and around Okinawa. After a brief repair period at Ulithi in mid May, she once again screened the fast carriers during the naval air strikes against Kyūshū and Nansei Shoto in early June. The warship retired to Leyte on 13 June, intending to conduct a quick replenishment there but was diverted to Guam for more serious repairs on her engineering plant. Rejoining TF 38 on 21 July, Benham stayed with the fast carriers for the next four weeks, screening them during 24 and 28 July strikes on the Inland Sea, the attacks on Kobe and Nagoya on 30 July, and the final strikes on Honshū and the Tokyo plain in mid August. During these operations, Benham carried out varied duties including an anti shipping sweep off Shikoku, a shore bombardment against the naval seaplane base at Shionomisaki, and even shuttle missions ferrying British liaison officers between British and American aircraft carriers. Following the announcement of the Japanese surrender on 15 August, the destroyer patrolled off the home islands until 27 August, when she joined the long line of ships entering Sagami Wan to receive the surrender of the Yokosuka Naval Base. After a brief trip to Iwo Jima to pick up several million yen of military currency for use in Japan, the destroyer took up station near the port bow of Missouri for the official surrender ceremony on 2 September. The warship remained in Japanese waters until 26 October when she sailed for home. Benham spent the next year at various ports on the west coast until finally decommissioning on 18 October 1946. She was assigned to the Pacific Reserve Fleet at San Diego, California