Америкалық Шет елдердегі Миссиялық Комиссарлар Кеңесі (1810-1957)
American Board of Commissioners for Foreign Missions
Америкалық миссионерлік ұйым – ABCFM (1810-1957). Протестанттардың шетелдегі миссияларын ұйымдастырған, тарихы, құрамы және таралу себептері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1810–1957 американдық христиан миссионерлік ұйымы
1810–1957 American Christian missionary organisation
Американың Шетелдік Миссионерлік Комиссиясы (ABCFM) алғашқы американдық христиан миссионерлік ұйымдарының бірі болды. Ол 1810 жылы Уильямс колледжінің жақында бітірген түлектері тарапынан құрылды. 19 ғасырда ол американдық миссионерлік ұйымдардың ең ірісі және маңыздысы болып есептелді және Пресвитериандар, Конгрегационалистер және Неміс реформаторлық шіркеулері сияқты протестанттық реформа дәстүрлерінің өкілдерінен тұрды. 1870 жылға дейін ABCFM бірнеше конфессияға жататын протестанттардан, оның ішінде Конгрегационалистер мен Пресвитериандардан құралды. Алайда, құлдық мәселесі және Жаңа Мектеп Пресвитериандық миссионерлерінің Пресвитериандық Шетелдік Миссиялар Кеңесін қолдауға көшуіне байланысты туындаған бөліністер салдарынан, 1870 жылдан кейін ABCFM Конгрегационалистік ұйымға айналды. Америкалық Кеңес (көпте осылай танылған) 1950 жылдарға дейін негізінен Конгрегационалистік ұйым ретінде жұмыс істей берді. 1957 жылы Конгрегациялық христиан шіркеуі Германияның Евангелистік және Реформаторлық шіркеуімен бірігіп, Біріккен Мәсіх Шіркеуін құрды. Осы жаңа конфессиямен байланысты ұйымдық бірігудің бір бөлігі ретінде ABCFM тәуелсіздігін жойды. Ол басқа миссионерлік ұйымдармен бірігіп, Біріккен Мәсіх Шіркеуінің агенттігі болып табылатын Әлемдік Қызметтер жөніндегі Біріккен Шіркеу Кеңесін құрды. ABCFM-нен шабыт алған басқа ұйымдар: InterVarsity христиандық қауымдастығы, Консервативті Конгрегациялық Христиандық Конференциясы және Ұлттық Конгрегациялық Христиандық Шіркеулердің Миссионерлік Қоғамы.
The American Board of Commissioners for Foreign Missions (ABCFM) was among the first American Christian missionary organizations. It was created in 1810 by recent graduates of Williams College. In the 19th century it was the largest and most important of American missionary organizations and consisted of participants from Protestant Reformed traditions such as Presbyterians, Congregationalists, and German Reformed churches. Before 1870, the ABCFM consisted of Protestants of several denominations, including Congregationalists and Presbyterians. However, due to secessions caused by the issue of slavery and by the fact that New School Presbyterian affiliated missionaries had begun to support the Presbyterian Board of Foreign Missions, after 1870 the ABCFM became a Congregationalist body. The American Board (as it was frequently known) continued to operate as a largely Congregationalist entity until the 1950s. In 1957, the Congregational Christian church merged with the German Evangelical and Reformed Church to form the United Church of Christ. As a part of the organizational merger associated with this new denomination, the ABCFM ceased to be independent. It merged operations with other missions entities to form the United Church Board for World Ministries, an agency of the United Church of Christ. Other organizations that draw inspiration from the ABCFM include InterVarsity Christian Fellowship, the Conservative Congregational Christian Conference, and the Missionary Society of the National Association of Congregational Christian Churches.
Ұйымдастыру және жұмыс істеу
ABCFM күнделікті жұмыстарды басқаратын Пруденциалдық комитетпен (әйтпесе, Атқару комитеті) жыл сайынғы кездесу өткізді. Ол жазбаша құжаттарды дайындау үшін хатшыны, ал қайырымдылықтарды қабылдау үшін қазынашыны сайлады. Сонымен қатар, оның басқарма мүшелері де болды. ABCFM өзінің алғашқы отырысын 1810 жылдың 5 қыркүйегінде өткізіп, Сэмюэл Вурчестерді хатшылыққа сайлады.
The ABCFM conducted an annual meeting with a Prudential Committee (aka Executive Committee) that took care of day to day business. It elected a Corresponding Secretary to produce written documents, and a Treasurer to receive donations. It also had board members. The ABCFM held its first meeting on September 5, 1810, and elected Samuel Worcester as corresponding secretary.
Ерте тарих
1806 жылы Массачусетс штатының батысындағы Уильямс колледжінің бес студенті найзағайдан қорғану үшін сабан үйге тығынды. Олар "Егін – әлем" деген ортақ ойға келді және төрт жылдан кейін АБКФМ құрылуына түрткіс болды. АБКФМ-нің мақсаты – христиан дінін бүкіл әлемге тарату еді. Бастапқыда конгрегационалист болған АБКФМ, сонымен қатар пресвитериандық (1812–70), голланд реформаторлық (1819–57) және басқа да конфессиялардан келген миссионерлерді қабылдады. 1812 жылы АБКФМ өзінің алғашқы миссионерлерін – Адонирам және Энн Хасселтин Джадсон, Самуил және Роксана Пек Нотт, Самуил және Харриет Ньюэлл, Гордон Холл және Лютер Райс – Британдық Үндістанға жіберді. 1812 мен 1840 жылдар аралығында олардан кейін мына халықтар мен жерлерге миссионерлер аттанды: Теннессиден Чероки үндістеріне, Үндістанға (Бомбей аймағы), Солтүстік Цейлонға (қазіргі Шри-Ланка), Сандвич аралдарына (Гавайи); Шығыс Азияға: Қытайға, Сингапурға және Сиамға (Таиландқа); Таяу Шығысқа: (Грекияға, Кипрге, Түркияға, Сирияға, Киелі жерге және Персияға (Иранға)); Африкаға: Батыс Африкаға – Кейп Палмасқа – және Оңтүстік Африкаға – зулустардың арасына.
In 1806, five students from Williams College in western Massachusetts took shelter from a thunderstorm in a haystack. At the Haystack Prayer Meeting, they came to the common conviction that "the field is the world" and inspired the creation of the ABCFM four years later. The objective of the ABCFM was to spread Christianity worldwide. Congregationalist in origin, the ABCFM also accepted missionaries from Presbyterian (1812–70), Dutch Reformed (1819–57) and other denominations. In 1812, the ABCFM sent its first missionaries – Adoniram and Ann Hasseltine Judson; Samuel and Roxana Peck Nott; Samuel and Harriet Newell; Gordon Hall, and Luther Rice—to British India. Between 1812 and 1840, they were followed by missionaries to the following people and places: Tennessee to the Cherokee Indians, India (the Bombay area), northern Ceylon (modern day Sri Lanka), the Sandwich Islands (Hawaii); east Asia: China, Singapore and Siam (Thailand); the Middle East: (Greece, Cyprus, Turkey, Syria, the Holy Land and Persia (Iran)); and Africa: Western Africa—Cape Palmas—and Southern Africa—among the Zulus.
Үндістерді жер аударуға қарсы күрес
Еремия Эвартс 1812–20 жылдары қазынашы, ал 1821 жылдан 1831 жылы қайтыс болғанға дейін хатшы болып қызмет етті. Оның басшылығымен 1821 жылы кеңес әйелдердің рөлін кеңейтті: американдық үндістерге алғашқы үйленбеген әйел миссионер Элен Стетсон және шетелдегі алғашқы үйленбеген әйел миссионер, сондай-ақ алғашқы африкалық-американдық миссионер Бетси Стоктон бекітілді. Эвартс ұйымның Америка Құрама Штаттарының оңтүстік-шығысындағы американдық үндістер тайпаларына миссионерлерді орналастыру жөніндегі күш-жігерін жетекшілік етті. Ол сонымен қатар ABCFM-нің үндістерді көшіру саясатына, жалпы алғанда, және әсіресе 1830 жылғы Үндістерді көшіру заңына қарсы кең ауқымды күресін ұйымдастырды.
Jeremiah Evarts served as treasurer, 1812–20, and as corresponding secretary from 1821 until his death in 1831. Under his leadership, the board in 1821 expanded the role of women: it authorized Ellen Stetson, the first unmarried female missionary to the American Indians, and Betsey Stockton, the first unmarried female overseas missionary and the first African American missionary. Evarts led the organization's efforts to place missionaries with American Indian tribes in the Southeastern United States. He also led the ABCFM's extensive fight against Indian removal policies in general and the Indian Removal Act of 1830 in particular.
1830 жылдан 1860 жылға дейін
1830 жылдары ABCFM өз тәжірибесіне сүйене отырып, үйленбеген адамдарды миссионерлік қызметке жіберуге тыйым салды. Олар жұбайлардың миссияға аттанғанға дейін кем дегенде екі ай бұрын никелесуін талап етті. Миссионерлерге әйелдер табуға көмектесу үшін, олар "миссионерлік көзқарасы бар" әйелдердің тізімін ұстады: "жас, ізгі, білімді, денесі сау және жарасымды келбетті". Жалғыз әйелдерді миссионер ретінде жіберуге қатысты саясат қатаң сақталмады және 1868 жылы өзгертілді. 1831 жылдың қазанында хатшы лауазымы Элиас Корнелиусқа ұсынылды, бірақ ол ауырып, 1832 жылдың ақпанында қайтыс болды. Руфус Андерсон 1832 жылдан 1860 жылдардың ортасына дейін Кеңестің Бас хатшысы қызметін атқарды. Оның қалдырған мұрасы – әкімшілік қабілеттері, саясатты белгілеу, әлемді аралау және ABCFM-нің қызметін кітаптарда баяндау болды. 1810 мен 1840 жылдар аралығында ABCFM-нің басты мақсаты Иса Мәсіхтің Ілгі хабарын жариялау болды. Отандық және шетелдік деңгейде Кеңес және оның қолдаушылары евангелистік қауымды ынталандыруға, агенттерді даярлауға және миссионерлік қызметке жұмыскерлерді жіберуге бар күштерін жұмсады. Біріккен фронттың және ертедегі федералды американдық ерікті ұйымдардың жетекшісі ретінде Кеңес 19 ғасырдағы миссионерлік қозғалысқа әсер етті.
By the 1830s, based on its experiences, the ABCFM prohibited unmarried people from entering the mission field. They required couples to have been engaged at least two months prior to setting sail. To help the missionaries find wives, they maintained a list of women who were "missionary minded": "young, pious, educated, fit and reasonably good looking." The policy against sending single women as missionaries was not strictly followed and was reversed in 1868. The secretary post was offered to Elias Cornelius in October 1831, but he became ill and died in February 1832. Rufus Anderson was the General Secretary of the Board from 1832 through the mid 1860s. His legacy included administrative gifts, setting of policy, visiting around the world, and chronicling the work of the ABCFM in books. Between 1810 and 1840, the ABCFM sought firstly to proclaim the Gospel of Jesus Christ. At home and abroad, the Board and its supporters undertook every effort to exhort the evangelical community, to train a cadre of agents, and to send forth laborers into the mission field. As a leader in the United Front and early federal American voluntary associations, the Board influenced the nineteenth century mission movement.
Жұмысқа қабылдау
Православ, үштік және евангелисттік теологиялық көзқарастары бар спикерлер жыл сайынғы кеңес отырыстарында аудиторияларын христиан дінін таратудың жаһандық жобасын ілгерілету үшін уақыттарын, қабілеттерін және байлықтарын жұмсауға шақырды. Бастапқыда кеш колониалдық дәуірдің "бір реттік" уағыздарын еске түсірген жыл сайынғы кеңес отырыстарындағы сөздер біртіндеп "мерекелік" уағыздар сипатын алды. Миллениумнан кейінгі оптимизм мен ынтымақтастық кеңестің уағыздарының схемасында маңызды орын алды. Мұндай уағыздарды тыңдап, колледждерде оларға ықпал еткеннен кейін, колледждер мен семинария студенттері шетелдік мәдениеттерде жақсы хабарды жариялауға дайындалды. Олардың қысқа диссертациялары мен сапарға шығар алдындағы уағыздары жыл сайынғы кеңес уағыздарының көзқарасын және қабылдаушы мәдениеттерге сезімталдық деңгейін көрсетті. Миссионерлер өкілдікке шыққаннан кейін оптимизм сақталды, бірақ жаңа ортада пионерлік миссиялық жұмыстың қиындықтары оны жұмсартты. Көптеген кеңес өкілдері эклектикалық диалог пен пайда болған мүмкіндіктер, сондай-ақ, көшпелі уағыздар арқылы кездескен, байқаған және өмір сүрген мәдениеттерді олар бөліскен хабарға қатыстыруға тырысты. Миссионерлер аудиторияның жақсы хабарға деген реакциясы американдықтарға ұқсас екенін анықтады. Кейбіреулер оны толығымен қабылдамады, ал басқалары қабылдады, ал аздағандары өздері христиан жариялаушылары болды.
Orthodox, Trinitarian and evangelical in their theology, speakers to the annual meetings of the Board challenged their audiences to give of their time, talent and treasure in moving forward the global project of spreading Christianity. At first reflective of late colonial "occasional" sermons, the annual meeting addresses gradually took on the quality of "anniversary" sermons. The optimism and cooperation of post millennialism held a major place in the scheme of the Board sermons. After having listened to such sermons and been influenced at colleges, college and seminary students prepared to proclaim the gospel in foreign cultures. Their short dissertations and pre departure sermons reflected both the outlook of annual Board sermons and sensitivity to host cultures. Once the missionaries entered the field, optimism remained yet was tempered by the realities of pioneering mission work in a different milieu. Many of the Board agents sought—through eclectic dialogue and opportunities as they presented themselves, as well as itinerant preaching—to bring the cultures they met, observed, and lived in to bear upon the message they shared. The missionaries found the audiences to be similar to Americans in their responses to the gospel message. Some rejected it outright, others accepted it, and a few became Christian proclaimers themselves.
Түнгі Американың басқа да үндістерге арналған миссиялары
ABCFM-нің Солтүстік Америкадағы көшірілген Оңтүстік-Шығыс тайпаларының солтүстігінде немесе батысында орналасқан миссияларының арасында 1823 жылғы Маккина миссиясы (Маккинак аралы және Солтүстік Мичиган), Грин-Бэй миссиясы (Грин-Бэйдегі Мичиган аумағы), Дакота миссиясы (негізінен Миссисипи және Миннесота (Сент-Петерс) өзендері бойындағы Мичиган, Айова және Миннесота аумақтары), Оджибве миссиясы (Мичиган, Висконсин және Миннесота аумақтары, сондай-ақ Ла-Пойнте, Одана, Сары көл, Покегама көл, Сэнди көл, Фонд-ду-Лак және Қызыл көлдегі Висконсин), және Орегондағы Уитман миссиясы болды. Дакота миссиясының миссионерлері 1862 жылдың тамызында АҚШ-тың Дакота соғысы басталғанда Дакота тайпаларының зорлық-зомбылыққа ұшырауын бастан кешірді. Олардың кейбіреулері тұтқынға алынған Дакота тайпаларына көмектесті және 1863 жылы Миннесотадан қуылғанда, әсіресе Уильямсон және Риггс отбасылары оларды ертіп жүрді. Дакота миссиясы Библияны Дакота тіліне аударды, сондай-ақ сөздік және оқулық жазды. Оджибве миссиясы Жаңа Ұсынысты Оджибве тіліне аударды және бірнеше оқулық шығарды, бірақ бұл жұмысты жасау үшін қазір қолданылмайтын жазу стилін пайдаланды. Екеуі де осы тілдерді баспаға түсірген алғашқылардың қатарында болды.
Among the North American missions of the ABCFM north or west of the displaced Southeast tribes were the 1823 Mackinaw Mission (Mackinac Island and Northern Michigan), the Green Bay mission (Michigan Territory at Green Bay), the Dakota mission (Michigan Territory/Iowa Territory/Minnesota Territory primarily along the Mississippi and the Minnesota (St. Peters) Rivers), the Ojibwe mission (Michigan Territory/Wisconsin Territory/Minnesota Territory/ Wisconsin at La Pointe and Odanah, Yellow Lake, Pokegama Lake, Sandy Lake, Fond du Lac, and Red Lake), and the Whitman mission in Oregon. Missionaries of the Dakota mission experienced the explosion of Dakota violence in August 1862 at the start of the U. S. Dakota War. Some of them attended the imprisoned Dakota and accompanied the exiled Dakota when they were forced out of Minnesota in 1863, especially those of the Williamson and Riggs families. The Dakota mission translated the Bible into Dakota and produced a dictionary and a schoolbook. The Ojibwe mission translated the New Testament into Ojibwe and produced a number of schoolbooks, but used a now abandoned notation style to do so. Both were among the first to render these languages in print.
Жергілікті уағыздаушылармен жұмыс істеу
Кеңеске қатысқан жергілікті уағыздаушылар ортодоксалды хабарды жариялады, бірақ олар миссионерлердің туған жердегі басшылармен дамытқан айырмашылықтарынан асып, одан әрі өзгерістер енгізді. Өз мәдениеттерінің жақсы және жаман жақтарын пайдалана отырып, жергілікті евангелистер өз хабарларын Киелі кітаптардың мәтіндері мен тақырыптарымен толықтырды. Кейде жергілікті қызметкерлер керемет немесе күтпеген нәтижелерге қол жеткізді. Көп жағдайда олардың еңбегі жеміс бермеді. Қандай жауап болса да, жергілікті уағыздаушылар – тіпті қуғын-сүргін кезінде де – шейіт болғанға дейін немесе табиғи өлімге ұшырағанға дейін жұмыс істеді. Жергілікті уағыздаушылар және басқа да жергілікті тұрғындар Киелі кітапты аударуда миссионерлерге көмектесті. Киелі кітапты ана тіліне аудару – мәдениетке сезімталдық пен қабылдаушы қоғамның ішінде жұмыс істеуге деген ниетті көрсетеді. Жақсы жаңалықты ауызша жариялаудан кейін, Киелі кітапты аудару түрлі орталарда жүзеге асты: ежелгі христиан шіркеулері арасында, мысалы, армян және ассириялық [несториандық] шіркеу; жазу тілі мен жазба діни мұрасы бар мәдениеттер, мысалы, маратхи; және жазба тілі жоқ мәдениеттерде жаңа тілдер жасау, мысалы, Гавайидегі анимистік сенімдегі халық арасында.
Indigenous preachers associated with the Board proclaimed an orthodox message, but they further modified the presentation beyond how the missionaries had developed subtle differences with the home leaders. Drawing upon the positive and negative aspects of their own cultures, the native evangelists steeped their messages in Biblical texts and themes. At times, indigenous workers had spectacular or unexpected results. On many occasions, little fruit resulted from their labors. Whatever the response, the native preachers worked on—even in the midst of persecution—until martyrdom or natural death took them. Native preachers and other indigenous people assisted Board missionaries in Bible translation efforts. The act of translating the Scriptures into a mother tongue reflected a sensitivity to culture and a desire to work within the host society. Second only to the verbal proclamation of the Gospel, Bible translation took place in all sorts of settings: among ancient Christian churches, such as the Armenians and the Assyrian [Nestorian] church; cultures with a written language and a written religious heritage, such as the Marathi; and creating written languages in cultures without them, such as among the animistic people in Hawaii.
ABCFM миссионерлерінің білім беру, әлеуметтік және медициналық рөлдері
Баспа және сауаттылық Киелі кітапты аудару процесінде маңызды рөл атқарды. Сол сияқты, баспадан шығарылған материалдар мен сауаттылыққа қатысты шаралар Басқарманың қоғамдық өміріне белсенді қатысуына үлкен үлес қосты. Миссионерлердің уағыздау еңбегін білім, медицина және әлеуметтік мәселелермен толықтырды, оның дәрежесі әртүрлі болды. Мектептер уағыздаушыларға дайын тыңдаушылар ұсынды. Тегін немесе Ланкастер мектептері көптеген студенттерді тәрбиеледі. Миссионерлердің үйінде тұратын студенттер христиандық өмірді отбасылық аяда жақыннан танысуға мүмкіндік алды. Білім жергілікті халықты күшейте түсті. Көбінесе 1840 жылдан кейін, бұл оларға өз шіркеулерінің басшыларын дамытуға және өздерінің қауымдастықтарында үлкен рөл атқаруға мүмкіндік берді. Басқарма миссионерлері әрбір бекетте білім берудің бір түрін құрды. Көптеген Басқарма миссионерлері өз қызметтеріне аттанғанға дейін медициналық білім алды. Ида Скаддер сияқты кейбіреулері дәрігер болып оқып, содан кейін миссионер болып тағайындалып, уағыздау ісіне толыққанды берілді. Питер Паркер сияқты басқалары миссионерлік және дәрігерлік шақыруларын бірге атқаруға тырысты.
Printing and literacy played crucial roles in the process of Bible translation. Similarly, the press runs and literacy presentations contributed significantly to the social involvement exhibited by the Board. To a greater or lesser extent, education, medicine, and social concerns supplemented the preaching efforts by missionaries. Schools provided ready made audiences for preachers. Free, or Lancasterian, schools provided numerous students. Boarding students in missionary homes allowed them to witness Christian life in the intimacy of the family. Education empowered indigenous people. Mostly later than 1840, it enabled them to develop their own church leaders and take a greater role in their communities. Board missionaries established some form of education at every station. A number of Board missionaries also received some medical training before leaving for the field. Some, like Ida Scudder, were trained as physicians but ordained as missionaries and concentrated on the task of preaching. Others, such as Peter Parker, sought to practice both the callings of missionary and medical practitioner.
Қытайдағы ABCFM
Лондондық миссионерлік қоғам мен Нидерланд миссионерлік қоғамынан кейін, Қытайдың миссионерлік өрісіне енуге американдықтар кезегі келді. АҚШ-тағы конгрегациялық шіркеулерді ұсынушы Шетелдік миссионерлер кеңесі (Board of Commissioners for Foreign Missions) 1829 жылы пастор Дэвид Абель мен Илая Коулман Бриджманды жіберді. 1830 жылдың ақпанында оларды доктор Роберт Моррисон қабылдады. Бұл адамдар бастапқыда Қытай және Малайзиялықтар арасында, жол бойындағы елді мекендерде жұмыс істеді. Абель мырза 1842 жылдан 1846 жылы қайтыс болғанға дейін Амой (қазіргі Сямынь) қаласында миссионерлік база құруға өзінің күшін жұмсады. Американдық кеңес көп ұзамай басқа да көптеген қызметкерлерді тағайындады. 1833 жылы пастор Ира Трейси мен Сэмюэл Уэллс Уильямс (1812–1884) Сингапур мен Макаоға қоныстанды. Сол жылы пастор Стивен Джонсон (миссионер) мен Сэмюэл Мунсон Бангкок пен Суматраға сапарлады. Негізгі станциялардың төрт ірі орталығы болды, олардың үлкендерінен кішігірім станциялар басқарылды. Олар: Фучжоу, он бес шіркеуі бар; Солтүстік Қытай, Пекин, Калган, Тяньцзинь, Тенчжоу және Баодинді қамтиды, сондай-ақ орталық миссиялардың әртүрлі аудандарындағы кішігірім станциялар; Гонконг; және Шанси, опий өсірілетін аудандардың ортасында екі станциясы бар, олар Оберлин колледжінің Оберлин тобының миссионерлерімен жабдықталған. Тенчжоуда миссионерлер колледж ашты, оның президенті доктор Кальвин Матьер болды. Тенчжоу қытай әдебиеті бойынша емтихан орталықтарының бірі болды. Матьер қазіргі заманғы ғылымның «жоқтан туған сенімдермен» салыстырғандағы жарығы тиімді болады деп сенді. Ол және оның әйелі астрономия, математика, табиғаттану және тарих пәндерін оқытты. Ол Солтүстік Қытайдың барлық аймақтарында жас жігіттерді ұстаздар дайындады. Ол Киелі кітапты оқытып, тәрбиелеген жас жігіттер туған жерлерінде дін тарату ісіне кірісті. Д-р Джон Ливингстон Невиус және Хантер Корбет (1862–1918) осы жұмыста бірлесіп жұмыс істеді, Яньтайда жыл сайын діни білім беруге үміткерлерге теологиялық білім берді. Қытайдағы негізгі станцияларында Қоғам үлкен медициналық пункттер мен ауруханалар, ұлдар мен қыздарға арналған пансиондар, жергілікті студенттерге арналған колледждер және миссияның мақсатына жетуге арналған басқа да ұйымдарды ұстады. Олар Кантон ауруханасын құруға да көмектесті. 1890 жылға қарай оларда жиырма сегіз миссионер, он алты әйел агент, он медициналық миссионер, төрт қасиетті қызметкер, бір жүз бес қасиетсіз көмекші, шамамен бір мың дінге келген адам және мектептерінде төрт жүз елу оқушы болды.
After the London Missionary Society and the Netherlands Missionary Society, the Americans were the next to venture into the mission field of China. The Board of Commissioners for Foreign Missions, representing the Congregational Churches of the United States, sent out Revs. David Abeel and Elijah Coleman Bridgman in 1829. They were received in February 1830 by Dr. Robert Morrison. These men worked first among the Chinese and Malays of the Straits Settlements. From 1842 to his death in 1846, Mr. Abeel devoted himself to establishing a mission in Amoy (modern Xiamen). The American Board followed with many other appointments in rapid succession. Revs. Ira Tracy and Samuel Wells Williams (1812–1884), followed in 1833, settling at Singapore and Macau. In the same year Revs. Stephen Johnson (missionary) and Samuel Munson went to Bangkok and Sumatra. There were four great centers from which smaller stations were maintained. These were Fuzhou, in connection with which were fifteen churches; North China, embracing Beijing, Kalgan, Tianjin, Tengzhou, and Baoding, with smaller stations in the various districts of the center missions; Hong Kong; and Shanxi, with two stations in the midst of districts filled with opium cultivation and staffed by missionaries of the Oberlin Band of Oberlin College. At Tengzhou missionaries established a college, over which Dr. Calvin Mateer presided. Tengzhou was one of the centers for Chinese literary competitive examinations. Mateer believed that the light of modern science shown in contrast with "superstition" would prove effective. He and his wife taught astronomy, mathematics, natural philosophy, and history. He trained young men to be teachers all over North China. The young men whom he had trained in Biblical instruction began native ministry. Drs. John Livingstone Nevius and Hunter Corbett (1862–1918) co operated in this latter work, by giving a theological education to candidates for ministry during a portion of each year at Yantai. At its principal stations in China, the Society maintained large medical dispensaries and hospitals, boarding schools for boys and girls, colleges for native students, and other agencies for effecting the purposes of the mission. It also helped create the Canton Hospital. As of 1890 it had twenty eight missionaries, sixteen lady agents, ten medical missionaries, four ordained native ministers, one hundred and five unordained native helpers, nearly one thousand communicants, and four hundred and fifty pupils in its schools.
ABCFM Таяу Шығыста
АБКФМ Осман империясы мен Балқанда көптеген колледждер мен мектептер ашты. Мысалы, Болгариядағы Софиядағы Американдық колледжі 1860 жылы Пловдивте АБКФМ құрған ұлдар мектебінің және 1863 жылы Стара-Загорадағы қыздар мектебінің жалғасы болып табылады. Олар 1871 жылы Болгарияның Самоков қаласында біріктіріліп, 1920 жылдардың соңында Софияға көшірілді.
The ABCFM founded many colleges and schools in the Ottoman Empire and the Balkans. For example, the American College of Sofia in Bulgaria is the successor to a Boys' School founded by the ABCFM in 1860 in Plovdiv and a Girls' School in Stara Zagora in 1863. They were combined in Samokov, Bulgaria in 1871, and moved to Sofia in the late 1920s.