Кіріспе
Британдық өнер жинаушы сэр Ричард Уоллес, 1-ші баронет (21 маусым 1818 – 20 шілде 1890), Суффолк қаласындағы Судборн-холл, Лондондағы Гертфорд-хаус, Солтүстік Ирландиядағы Антрим қаласы, Париждің 2-ші Лаффит көшесі және Париждегі Багателл сарайында тұрған британдық өнер жинаушы және Францияға құштар адам болды. 1873 жылғы Жер иелерінің тізімі бойынша, ол Ұлыбританиядағы ең бай адамдардың 24-і және ең ірі жер иеленушілердің 73-і болды, оның жалпы жері 72 307 акрды құрады және жылдық құны 86 737 фунт стерлингке тең болды. Бұған қоса, оның Парижде құнды мүлігі және әлемдегі ең үлкен жеке өнер коллекцияларының бірі болды, оның бір бөлігі, қазір Уоллес коллекциясы деп белгілі, оның өсиетімен оның әйелі Ұлыбритания үкіметіне сыйға берді.
Sir Richard Wallace, 1st Baronet (21 June 1818 – 20 July 1890), of Sudbourne Hall in Suffolk, Hertford House in London, of Antrim Castle, County Antrim, Northern Ireland, of 2 Rue Laffitte, Paris, and of the Château de Bagatelle in Paris, was a British art collector and Francophile. Based on the Return of Owners of Land, 1873 he was the 24th richest man in the United Kingdom and the 73rd largest landowner, holding in total 72,307 acres, with a total annual value of £86,737. In addition he had valuable property in Paris and one of the greatest private art collections in the world, part of which, now known as the Wallace Collection, was donated to the UK Government by his widow, in accordance with his wishes.
Туған жері мен жастық шағы
Ричардтың 4-ші Гертфорд маркизі Ричард Сеймур Конвейдің (1800–1870) заңсыз ұлы болғаны күдік тудырады. Ол 1818 жылдың 26 шілдесінде Лондонда Агнес Джексоннан туған. Бірақ Бернс (2008) мәліметінше, ол шын мәнінде Сэмюэл Биклидің әйелі, «Ллойдс» мүшесі және сақтандыру андеррайтері, сондай-ақ Сер Томас Данлоп Уоллестің (1750–1835) қызы, Айрширдегі Крейги Каслде туған «Томас Данлоп», атасы Сер Томас Уоллестің (4-ші баронет) мұрагерлікке алғаннан кейін баронет атағын қосымша алған. Оның анасы неліктен Джексон тегін қабылдағаны белгісіз, себебі Ричард туған кезде ол әлі де Сэмюэл Биклиге үйленген еді және Ричард туғанға дейін де, кейін де Сэмюэлден заңды балаларды дүниеге әкелді. Ричардтың нақты әкесі, 4-ші Гертфорд маркизі, өзінің бірінші атын одан алғаны айтылады, Ричард туғанда 18 жаста болған. Бернс (2008) оның 10-шы гусарлар полкінде қызмет еткен кезде Брайтон қаласында Агнеспен танысқанын болжайды. Ол 4-ші маркиздің аналық жарты бауыры, 3-ші Гертфорд маркизінің (1777–1842) ажырасқан әйелі, Мария Эмилия Фаньяни, Гертфорд маркизасы (1771–1856) («Ми Ми») мен 4-ші маркиздің анасы, әкесі белгісіз баласы еді. Ричард Ми Мимен 1842 жылға дейін (оның сүйіктісінен ұлын туғаннан кейін екі жыл өткен соң) 17 жыл бірге өмір сүрді, екеуінің арасында тығыз байланыс орнады. 4-ші маркиз өсиетімен Ричардтың анасына көрсеткен мейірімділігін айтты. Ол оны «тәте» деп атады, ал ол оны «жақын туыс» деп атады. Бұл жақын қарым-қатынас екеуінің де заңды емес тууымен байланысты болуы мүмкін, Ми Ми 4-ші Квинсбери герцогының итальяндық сүйіктісінен туған қызы еді. «Екеуі де заңсыз туылғандары үшін қорланды, сол кезде адамдардың тегі жылқылардың тегімен бірдей маңызға ие болды. Екеуі де арқасын бұрғанда сыбыстарды естіді және барған жеріне дау-дамай әкелді» (Фейрвезер, 2021). Ол қайтыс болғаннан соң көп уақыт өткен соң Уоллес Ми Миге Судборн шіркеуінде ескерткіш орнатты (120 жылдық тарихында Гертфордқа арналған жалғыз ескерткіш), ол Мария Магдалинаны бейнелейтін боялған шығыс терезесі түрінде, ол Исаның аяқтарын маймен жуған, сонымен қатар қайта тірілудің алғашқы куәгері болған. Фейрвезер (2021) бұл «Ми Мидің жағдайына қасақана сілтеме» деп күдіктенді.
Мансап
Жастық шағы мен еркекке айналған кезеңінің көп бөлігі Парижде өтті, "мұнда Ричард мырза француз қоғамында және өнермен айналысатын адамдардың арасында белгілі бір тұлғаға айналды". Осы қызметінің арқасында ол атақты коллекционер үшін туындыларды саралау, бағалау және сатып алуда шеберлікке жетті. Ол қырық жасқа толғанға дейін өнер туындылары, қола бұйымдар, азу және миниатюралар сияқты өзінің үлкен коллекциясын құрды, және бұл коллекцияны 1857 жылы Парижде тиімді сатты.
Мұрагерлік
1870 жылы оның әкесі, 4-ші маркиз, заңды мұрагер қалдырмай қайтыс болды, ал титулдары мен мұралық иеліктері, соның ішінде Уорвикширдегі Рагли Холл және Судборн, мұрагерлік құқық бойынша оның екінші туысына, 5-ші маркизге өтті. Дегенмен, Уоллес әкесінен мұраға қалған мүліктері мен еуропалық өнердің кең жинағына ие болды.
Лисберн, Солтүстік Ирландия
Оның Солтүстік Ирландиядағы Лизбурндағы 50,000 акр жерді алып жатқан кең иелігі жыл сайын 50,000 фунт стерлинг (2022 жылы 7 миллион фунт стерлинг) табыс әкелді. Бұл аймақ зығыр және мақта мата өндірісінің орталығы болды. Уоллес мұрагерлікке ие болғаннан кейін әйелі мен ұлымен бірге алғаш рет келгенде, оны 20,000 адам қарсы алды. Сондай-ақ, 1892 жылы Лизбурн тұрғындары "қаланың гүлденуіне қосқан үлкен үлесіне алғыс айту ретінде" құрған Касл Гардендегі Уоллес ескерткіші 40 фут биіктіктегі тас және мәрмәрдан тұрады. Ол "төрт жақты жоспармен салынған мұнара, тік қыры бар және құмбасқан шпилімен аяқталған, алдыңғы жағында дата және герб, әр бетінде нишалар бар, олардың бірінде жазулы тақтаның үстінде ескерткіштің бюсті орналасқан, ал төменде үш қабатты сегізбұрышты негіз" болып сипатталады. Онда былай деп жазылған: Бұл шамамен 12,000 акрлық спорттық иелік болды, онда ол әсем аң аулау кештерін өткізді, оның қонақтарының арасында Уэльс принці де болды. Ол 24 күзетшіні және "көптеген үй қызметшілерін" жұмысқа алды, олар оның иелігіндегі басқа да үйлерде де көрінетін. 1883 жылы ол LXXXVI класындағы ең жақсы "бір шошқаны" өсіруші ретінде Смитфилд көрмесінде күміс медаль жеңіп алды. 1879-1882 жылдары ол Судборн шіркеуін қалпына келтіріп, жаңа жиһазбен жабдықтады. Скотттың заманында оны Вита Саквилл Уэст "Пепита" (1937) кітабында сипаттаған.
2 Лаффитт көшесі, Париж
2 Rue Laffitte, Париж, бұрын Aubeterre отбасының hôtel d'Aubeterre немесе қалалық үйі, бұрышында толық биіктіктегі иілген бөлігімен, Rue Laffitte және Boulevard des Italiens бұрышында орналасқан. Ол Лаффитт көшесінен қарама-қарсы, әйгілі "Maison d'Or" мейрамханасына қарады. Көшеде бірнеше өнер сатушылардың дүкендері болды. Оны 4-ші Гертфорд маркизі сатып алды, оның анасы оны шығысқа қарай 50 метр қашықтықтағы 1 rue Taitbout көшесінде тұруға көшкен соң. Уоллес қайтыс болғаннан кейін, үйді оның хатшысы сэр Джон Мюррей Скотт мұра етті, оның меншігінде Вита Саквилл Уэст "Пепита" кітабында үйдің және оның ішіндегі заттардың сипаттамасын берді. Бұл кітап Леди Саквиллдің (Скотттың сүйіктісі) өмірбаяны еді, ол ақырында мүлікті мұраға алды және 1914 жылы оны дилер Жак Селигманға 270 000 фунт стерлингке (2022 жылы 35 миллион фунт стерлинг) сатты, осылайша Уоллес Жинағы осыдан айырылды: Бульвар де Итальян мен Лаффитт көшесінің бұрышына айналған бірінші қабаттағы кең пәтер, екі көшенің әрқайсысына ашылатын жиырма терезесі бар, өзінің бағалы қазынасы болды және Еуропаның түкпір-түкпірінен келушілерді тартты. Мен осы үйдің сиқырын ешқашан ұмытпаймын. Есіктің жібін тартқан сәттен бастап, үлкен есік ашылып, ішкі аулаға кіргенде, ағаш сақиналары бар шабандоздар күйеу көліктерін жуып жатқандай көрінетін; бүкіл үй оған тиесілі болды, бірақ ол өзі үшін тек бірінші қабатты қалдырды. Үйдің нағыз сұлулығы негізгі пәтерде жатыр. Бөлмелер бірінен соң бірі ашылып, ортада тұрған адам екі жағында ақ түсті боазерилері бар жылтыр қоңыр паркет едендеріне қарайтын көрініс ашылар еді. Міне, осында XVIII ғасырдың толық иллюзиясын сезінуге болар еді. Барлық жерде тыныш және сәнді Уоллес Жинағының баға жетпес жиһаздары тұрды.
A vast apartment on the first floor turning the corner of the Boulevard des Italiens and the Rue Laffitte with twenty windows opening on either street was in itself a treasure house which brought visitors from every part of Europe. I shall never forget the enchantment of that house. From the moment one had pulled the string and the big door had swung open admitting one to the interior courtyard where grooms in wooden clogs seemed perpetually to be washing carriages; the whole house belonged to him though he reserved only the first floor for himself the real glory of the house lay in the main apartment—room after room opened one into the other so that standing in the middle one could look down a vista of shining brown parquet floors at ivory coloured boisieries on either side. Here indeed one had the 18th century illusion at its height. All around silent and sumptuous stood the priceless furniture of the Wallace Collection.
Квинсбери елордасы, Ньюмаркет, Саффолк
Бұл иелік Гертфордтарға 3-ші маркиздің әйелі Ми Ми және 4-ші Квинсбери герцогының заңды емес қызы арқылы келді. 1882 жылғы 3 қаңтарда "Бьюри және Норвич Пост" газеті хабарлады: "Сэр Ричард Уоллес Ньюмаркеттегі Квинсбери иелігін құрылыс үшін жоспарлауға және бөлуге шешім қабылдады. Олардың құрамында қаланың екі шетінде орналасқан екі иелік бар, сондықтан жарыс жолына немесе темір жолға жақын тұруды қалайтындарға таңдау мүмкіндігі бар. Ньюмаркет қаласы кеңейген сайын, бұл иеліктер оның құрамына енетін болады. Сэр Р. Уоллес иелікті жоспарлауды Р. А. Кемге, Мекленбург алаңы, 27-үйге тапсырды".