Уильям Фредерик Коллингс: Са́рк а́руының е́діл мінезді иесі
William Frederick Collings
Уильям Фредерик Коллингс – эксцентричный сеньор острова Сарк (1882-1927). Антиклерикализм, щедрость, упрямство и особенности биографии. Сарк, история острова.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уильям Фредерик Коллингс (1852 – 20 маусым 1927) 1882 жылдан өмірінің соңына дейін Сарк аймағының феодалы болды. Аралдың ең эксцентриктік феодалдарының бірі ретінде, ол дінге қарсылығымен, жақынбастығымен, шектен тыс мінезімен және жомарттығымен белгілі болды.
William Frederick Collings (1852 – 20 June 1927) was seigneur of Sark from 1882 until his death. One of the most eccentric lords of the island, he was known for his anti clericalism, stubbornness, intemperance and generosity.
Жастық шақ
Коллингс – Сарк сеньоры Уильям Томас Коллингстің үлкен ұлы және алты баланың бірі, анасы лихенолог Луиза Коллингс (қыздығы Лукис). Өте бойы ұзын, денесі күшті, көзі көк адам болған ол, әкесінен толыққанды өзгеше еді.
Collings was the elder son and one of six children of William Thomas Collings, Seigneur of Sark, and the lichenologist Louisa Collings (née Lukis). An exceptionally tall and well built blue eyed man, he was the exact opposite of his father.
Сеньорлық
Коллингс 1882 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін оның иелігіне ие болды, бірақ әкесінің әскери істерге деген ынтасын мұра етпеді. Ол таққа отырғаннан кейін бес жыл ішінде ата-анасы бір кезде бағалаған Корольдік Сарк милициясы, келген журналистің айтуынша, "жеті ондаған жұп етікке" айналды. 1900 жылға қарай ол оны мүлдем жойылуға дейін елемеді. Ол иелігін күтіп ұстауға ақша жұмсаудан бас тартты, бірақ тұрақты түрде сол жерде тұруға ұнаған алғашқы сеньор болды. 1899 жылы ол казино ашу ниетімен аралды зор сомаға сатудан бас тартты. Сарк тұрғындары Коллингстің теңіз жүзу, ату және тауға шығу шеберлігіне риза болды. Коллингстің аралдағы жауы – француз туған викар болды, ол британдықтарға деген қарсылығын королева Виктория мен оның отбасы үшін дұғаларды жіберу арқылы көрсетті. Сеньор викардың басшылығына шағымданып, шіркеуден ашуланып шығып кетті.
Collings inherited his father's fief on the latter's death in 1882, but none of his father's interest in military matters. Less than five years after his accession, the Royal Sark Militia, once cherished by his parents, deteriorated into what a visiting journalist described as "seven dozen pairs of boots". By 1900, he had neglected it enough for it to completely disappear. He refused to spend money on maintenance of his fief, but was the first seigneur to be sufficiently fond of it to reside there permanently. In 1899, he refused to sell the island for an enormous amount of money to a man who intended to open a casino there. The Sarkese admired Collings for his skill in sailing, shooting, and rock climbing, Collings' bitter enemy on the island was the French born vicar, who often displayed his animosity towards the British by omitting prayers for Queen Victoria and her family, to which the Seigneur responded by stamping out of the church and protesting to the vicar's superiors.
Отбасылық өмір
Коллингс әйелі Софиге (туған есімі Моффатт) адал болды, екеуінің Сибил және Дорис атты екі қызы болды. Ұлдары болмағандықтан, үлкен қызы Сибилла оның мұрагері саналды. Ол оны ұл балаша тәрбиеледі және аяқтарының бірі қысқа болғандықтан мүгедек болса да, оған қару қолдануға, қайық жүргізуге және жартастарға көтерілуге үйретті. Дегенмен, олардың арасы шиеленіскенде, ол оны "жаман мінезді әйел" деп атады. Ол Дориске де, физикалық мүгедектігі бар Сибилге де ауырсыну немесе қайғыға шағымдануға рұқсат бермеді, себебі "қартайғанда олардың жағдайы одан да нашар болады" деп түсіндірді. Сибил кейін әкесіне "өзін-өзі аяудың қиындығынан құтылып өмір сүре алғаны үшін" алғыс айтты. Сеньор мұрагерінің суретші Дадли Бомонтпен қарым-қатынасын жақтырмады, оны жартасқа шықпайтын және қару қолданбайтындықтан "әлсіз" деп есептеді. Ол оның онымен жасырын кездесіп жүргенін білгенде, Сибилді түнгі көйлектің үстінен Ла Сеньориден қуды. Оны ертесіне таңертең іздеуге тырысқанына қарамастан, ол Лондонға барып, Бомонтқа тұрмысқа шықты. Коллингс оның алғашқы баласы, Бриджит есімді қызы дүниеге келгенде, некеден кейін алғаш рет оған хабарласты. Араны ашу үшін жеделхат жібергісі келген ол, қыз туғаны үшін оны жұбатып: "Қызың жылан болып шықты" деп жазды. 1906 жылдың сәуір айында сеньор мен оның әйелі кеме апатынан аман қалды, бірақ бұл оның бұрынғы ауруын күшейте түсіп, бірнеше айдан кейін қайтыс болуына себеп болды.
Collings was devoted to his wife Sophie (née Moffatt), with whom he had two daughters, Sibyl and Doris. As he had no sons, his elder daughter Sibyl was his heiress presumptive. He raised her as a boy and, despite her lameness caused by unequal leg length, taught her to shoot, sail, and climb cliffs. Nevertheless, whenever they came into conflict, he called her a "damned virago". He never allowed either Doris or the physically disabled Sibyl to complain of pain or sadness, explaining that "they would be a lot worse off" when they grew old; Sibyl later expressed gratitude to her father for "being able to live a life free of the inconvenience of self pity". The seigneur strongly disapproved of his heiress presumptive's relationship with the painter Dudley Beaumont, considering him a "weakling" because he did not shoot or climb cliffs. When he learned that she had continued seeing him, he threw her out from La Seigneurie in a nightdress. Despite his attempts to find her the next morning, she went to London and married Beaumont. For the first time since her marriage, Collings contacted her when she had her first child, a daughter named Bridget. Wishing to send a conciliatory telegram, he consoled her for giving birth to a daughter by writing: "Sorry it was a vixen." In April 1906, the seigneur and his wife survived a shipwreck, but it worsened her existing illness, leading to her death a few months later.
Қартлық және өлім
Коллингс 1921 жылы Гернсиге король Георг V және королева Мэридің сапары барысында оған құрмет көрсетті, соның арқасында Сер Филип Карререт 1650 жылы Джерсиде король Карл II-ге құрмет көрсеткеннен бері Сарк аймағының сеньоры болып табылатын алғашқы адам атанды. Қартайған шағында Сеньор кешірімді болып, тұрғындардан диме жинауды тоқтатты. Оның жесір қалған қызы 1927 жылдың 20 маусымында қайтыс болғаннан кейін оның орнын басып, тез арада сеньорлық құқықтарды қайта жаңартып алды. Ол әкесін "өте мойынсұнбас, жабайы тікілдей соққылық, өзінің пікіріне қатты сенетін және бақырысқа жиі берілетін" деп сипаттады, бірақ оның "жомарт адам" екенін және "жалдау ақысын немесе алымдарын төлеуге қиындық туғандарға ешқашан қатал болмағанын" атап өтті.
Collings paid homage to King George V during his and Queen Mary's visit to Guernsey in 1921, becoming the first seigneur of Sark to do so in person since Sir Philip Carteret rendered homage to King Charles II on Jersey in 1650. In his old age, the Seigneur became lenient and stopped requesting the inhabitants to pay him disme. His widowed daughter succeeded him when he died on 20 June 1927, and quickly restored the seigneurial rights. She described her father as "extremely insubordinate, madly obstinate, fiercely self opinionated and prone to outbreaks of uncontrolled rage," but noted that he was a "generous man" and "never hard on those who found difficulty in paying their rents or dues".