Кіріспе

Уильям Фредерик Коллингс (1852 – 20 маусым 1927) 1882 жылдан өмірінің соңына дейін Сарк аймағының феодалы болды. Аралдың ең эксцентриктік феодалдарының бірі ретінде, ол дінге қарсылығымен, жақынбастығымен, шектен тыс мінезімен және жомарттығымен белгілі болды.

Жастық шақ

Коллингс – Сарк сеньоры Уильям Томас Коллингстің үлкен ұлы және алты баланың бірі, анасы лихенолог Луиза Коллингс (қыздығы Лукис). Өте бойы ұзын, денесі күшті, көзі көк адам болған ол, әкесінен толыққанды өзгеше еді.

Сеньорлық

Коллингс 1882 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін оның иелігіне ие болды, бірақ әкесінің әскери істерге деген ынтасын мұра етпеді. Ол таққа отырғаннан кейін бес жыл ішінде ата-анасы бір кезде бағалаған Корольдік Сарк милициясы, келген журналистің айтуынша, "жеті ондаған жұп етікке" айналды. 1900 жылға қарай ол оны мүлдем жойылуға дейін елемеді. Ол иелігін күтіп ұстауға ақша жұмсаудан бас тартты, бірақ тұрақты түрде сол жерде тұруға ұнаған алғашқы сеньор болды. 1899 жылы ол казино ашу ниетімен аралды зор сомаға сатудан бас тартты. Сарк тұрғындары Коллингстің теңіз жүзу, ату және тауға шығу шеберлігіне риза болды. Коллингстің аралдағы жауы – француз туған викар болды, ол британдықтарға деген қарсылығын королева Виктория мен оның отбасы үшін дұғаларды жіберу арқылы көрсетті. Сеньор викардың басшылығына шағымданып, шіркеуден ашуланып шығып кетті.

Отбасылық өмір

Коллингс әйелі Софиге (туған есімі Моффатт) адал болды, екеуінің Сибил және Дорис атты екі қызы болды. Ұлдары болмағандықтан, үлкен қызы Сибилла оның мұрагері саналды. Ол оны ұл балаша тәрбиеледі және аяқтарының бірі қысқа болғандықтан мүгедек болса да, оған қару қолдануға, қайық жүргізуге және жартастарға көтерілуге үйретті. Дегенмен, олардың арасы шиеленіскенде, ол оны "жаман мінезді әйел" деп атады. Ол Дориске де, физикалық мүгедектігі бар Сибилге де ауырсыну немесе қайғыға шағымдануға рұқсат бермеді, себебі "қартайғанда олардың жағдайы одан да нашар болады" деп түсіндірді. Сибил кейін әкесіне "өзін-өзі аяудың қиындығынан құтылып өмір сүре алғаны үшін" алғыс айтты. Сеньор мұрагерінің суретші Дадли Бомонтпен қарым-қатынасын жақтырмады, оны жартасқа шықпайтын және қару қолданбайтындықтан "әлсіз" деп есептеді. Ол оның онымен жасырын кездесіп жүргенін білгенде, Сибилді түнгі көйлектің үстінен Ла Сеньориден қуды. Оны ертесіне таңертең іздеуге тырысқанына қарамастан, ол Лондонға барып, Бомонтқа тұрмысқа шықты. Коллингс оның алғашқы баласы, Бриджит есімді қызы дүниеге келгенде, некеден кейін алғаш рет оған хабарласты. Араны ашу үшін жеделхат жібергісі келген ол, қыз туғаны үшін оны жұбатып: "Қызың жылан болып шықты" деп жазды. 1906 жылдың сәуір айында сеньор мен оның әйелі кеме апатынан аман қалды, бірақ бұл оның бұрынғы ауруын күшейте түсіп, бірнеше айдан кейін қайтыс болуына себеп болды.

Қартлық және өлім

Коллингс 1921 жылы Гернсиге король Георг V және королева Мэридің сапары барысында оған құрмет көрсетті, соның арқасында Сер Филип Карререт 1650 жылы Джерсиде король Карл II-ге құрмет көрсеткеннен бері Сарк аймағының сеньоры болып табылатын алғашқы адам атанды. Қартайған шағында Сеньор кешірімді болып, тұрғындардан диме жинауды тоқтатты. Оның жесір қалған қызы 1927 жылдың 20 маусымында қайтыс болғаннан кейін оның орнын басып, тез арада сеньорлық құқықтарды қайта жаңартып алды. Ол әкесін "өте мойынсұнбас, жабайы тікілдей соққылық, өзінің пікіріне қатты сенетін және бақырысқа жиі берілетін" деп сипаттады, бірақ оның "жомарт адам" екенін және "жалдау ақысын немесе алымдарын төлеуге қиындық туғандарға ешқашан қатал болмағанын" атап өтті.