Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Уильям Томас Коллингс (4 қыркүйек 1823 – 7 наурыз 1882) – Англия шіркеуінің дін қызметкері және 1853 жылдан 1882 жылға дейін Сарк аймағының сеньоры болған.
William Thomas Collings (4 September 1823 – 7 March 1882) was a clergyman of the Church of England who served as Seigneur of Sark from 1853 to 1882.
Діни қызмет
Коллингс Мари мен Томас Герин Коллингстің (1786–1832) ұлы болды. Оның анасының әкесі, Гернси капері Джон Аллаир, 1844 жылы аралдың феодалы Эрнест ле Пелиден Сарк феодын кепілге алды. 1852 жылға қарай, феодал да, Коллингстің әкесі де қайтыс болды. Феодалдың мұрагері Пьер Кэри ле Пели кепілді төлей алмады, сондықтан Саркты Аллаирдің мұрагері Мари Коллингске сатуға мәжбүр болды. Феодал ретінде Коллингс аймақтың тұрғындарының әл-ауқатын жақсартуға ұмтылды. Ол білім беруді жетілдірді және жаңа дамыған туризм индустриясын қолдау мақсатында шағын қонақүйлер салуға ынталандырды. Оның басты міндеті – аралдың қорғанысын қамтамасыз ету болды, ол жасағымен қатты мақтанды. Коллингс өзінің алдыңғы феодалдарының ұзақ жылдар бойына назарсыз қалдырған кемшіліктерін жоюға бел буды және осы мақсатта жеке қаражатын жұмсады. 1855 жылы, діни қызметімен байланысты, Коллингс шіркеуге жаңа зират үшін жер сыйлады және жамандықтарды жоюға тырысып, аралда түрме салдырды. 1864 жылы ол Сарк мектебінің мұғаліміне үй ұсынды, бірақ ол англикан болуы керек еді, бұл көптеген методистерді қатты ренжітті. Коллингс Саркты жақсы көретін, бірақ Пелилер сияқты, оны тек жазғы резиденция ретінде пайдаланды, қыстарын көршілес Гернси аралында өткізуді жөн көрді. 1872 жылғы 28 қарашада Коллингс Сарктан Гернсиге қыстауға келе жатып, кеме тасқа шағылып, батып кетті. Феодал батып кетуден қиындықпен құтылды, бірақ оның барлық мүлігін, соның ішінде Елизавета I патшайымының 1565 жылғы Саркқа берген жарғысының түпнұсқасын ала алмады. Жарғының көшірмесі Лондондағы Ұлттық мұражайда сақтаулы. 1847 жылғы 15 маусымда осы шараны оның ағасы Уильям Коллингс Лукис Сент-Сэвиор шіркеуінде өткізді. Олардың төрт қызы мен екі ұлы болды. Оны әйелі, үлкен ұлы және үлкен қызы Мэри Эдмидс басып озды.
Collings was the son of Marie and Thomas Guerin Collings (1786–1832). His maternal grandfather, the Guernsey privateer John Allaire, was mortgaged the fief of Sark by the island's seigneur, Ernest le Pelley, in 1844. By 1852, both the Seigneur and Collings' grandfather were dead. The Seigneur's successor, Pierre Carey le Pelley, was unable to pay the mortgage and thus had to sell Sark to Marie Collings, Allaire's heiress. As seigneur, Collings was keen on improving the welfare of the community. He improved schooling and encouraged the construction of small hotels, seeking to encourage the newly developed industry of tourism. His priority was to provide for the defence of the island, whose militia he was very proud of. Collings was determined to make up for the years of his predecessors' seigneurial neglect, and he used his personal resources for that end. In 1855, in keeping with his ecclesiastical background, Collings gave land to the church for a new cemetery and, striving to discourage vice, had a prison constructed on the island. In 1864, he offered a house for the use of Sark's schoolmaster on the condition that he was an Anglican, and in doing so greatly offended the numerous Methodists in the Chief Pleas. Collings loved Sark but, like the Pelleys, only used it as a summer residence, preferring to spend winters in the neighbouring island of Guernsey. On 28 November 1872, Collings was sailing from Sark to spend the winter on Guernsey when the vessel hit a rock and sank. The Seigneur narrowly escaped drowning, but never recovered his baggage, which contained the original charter of Queen Elizabeth I's 1565 grant of Sark to Helier de Carteret. A copy of the charter remains preserved in the Public Record Office in London. on 15 June 1847. The ceremony was conducted by her brother, William Collings Lukis, at St Saviour's Church. They had four daughters and two sons, He was outlived by his wife, elder son and eldest daughter, Mary Edmeades.