Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Арлингтон мемориалдық көпірі, көбінесе Мемориалдық көпір деп қысқартылады, – неоклассикалық қаптама, болат және тас аркалы көпір, орталық ашылмалы бөлігі (немесе тарту көпірі) Потомак өзенінен Вашингтонда, АҚШ астанасында өтеді. 1886 жылы алғаш ұсынылған көпір, оның ескерткіш болуы және кімге арналуы керек деген саяси даулардың салдарынан ондаған жылдар бойы салынбады. 1921 жылғы қарашада Белгісіз сарбаздың мазарының ашылуымен байланысты туындаған көлік мәселелері және Джордж Вашингтонның туғанына 200 жыл толуына дейін көпірді салу қажеттігі 1932 жылы оның құрылысына әкелді. МакКим, Мид және Уайт архитектуралық фирмасы жобалаған, скульптор Лео Фридландердің батырлық пен құрбандықты бейнелейтін монументальді мүсіндерімен әсемделген және Италияның Флоренция қаласындағы Фердинандо Маринелли көркем құю шеберханасында құйылған Арлингтон мемориалдық көпірі Ұлттық алаңның батыс шекарасын белгілейді. Көпірдің ашылмалы бөлігі 1961 жылы жабылды және 2018 жылы ашылмайтын жаңа бөлікпен алмастырылды.
The Arlington Memorial Bridge, often shortened to Memorial Bridge, is a Neoclassical masonry, steel, and stone arch bridge with a central bascule (or drawbridge) that crosses the Potomac River in Washington, D. C., the capital of the United States. First proposed in 1886, the bridge went unbuilt for decades thanks to political quarrels over whether the bridge should be a memorial, and to whom or what. Traffic problems associated with the dedication of the Tomb of the Unknown Soldier in November 1921 and the desire to build a bridge in time for the bicentennial of the birth of George Washington led to its construction in 1932. Designed by the architectural firm McKim, Mead, and White, decorated with monumental statues depicting valor and sacrifice by sculptor Leo Friedlander, and cast by Ferdinando Marinelli Artistic Foundry of Florence, Italy, Arlington Memorial Bridge defines the western end of the National Mall. The bridge's draw span was permanently closed in 1961 and replaced in 2018 by one that does not open.
Ескерткіш көпірдің алғашқы ұсыныстары
Конгресс 1886 жылдың 24 мамырында қазіргі құрылыстың орнында көпір салуды ұсынды. Бұл қаулы АҚШ Соғыс министрлігіне сол жерде көпір салу мүмкіндігін зерттеуді талап етті, ал сол жылдың соңында 7 метрлік енді жоба ұсынылды. Келесі жылы Соғыс департаменті «Линкольн Грант ескерткіш көпірін» ұсынды. «The Washington Post» газеті Роберт Ли және Грант есімдерімен көпірге ат қою идеясын қолдады. Конгресс тағы да бір жобаны сұраған қаулыны қабылдады, ал 1887 жылдың соңында департамент «Генерал Улисс С. Грант ескерткіш көпірін» ұсынды. Жаңа көпір 105 фут (32 м) биіктіктегі және астында 98 фут (30 м) кеңістігі бар аспалы көпір болады. Осы кездегі көпір жобаларына жалаңаш болаттан жасалған фермалы көпір, төменгі қабырғалы аркалы көпір және Пол Дж. Пелцтің романдық қайта жаңғыру стиліндегі құрылысы кірді – екі үлкен орталық мұнарасы, екі шетінде екі барбикан және әсем әшекейлерімен. Сенатор Джон У. Дэниел 1897 жылы Потомак өзеніндегі тау жыныстарын зерттеуді қаржыландыру туралы заң жобасын демеледі. Конгресс сол жылы заң жобасын мақұлдады, ал АҚШ Армиясының Инженерлік корпусы шілде айында зерттеуді бастады. Зерттеу нәтижелері 1898 жылдың наурыз айында ұсынылды. Көпір Грантқа арналған ескерткіш ретінде жоспарланғандықтан, Конгресс көпір құрылысына қаржы бөлуді бірнеше рет тоқтатты. Бірақ Корпустың зерттеулері аяқталғаннан кейін, Конгресс Соғыс министріне көпір жобалау конкурсына 5000 доллар ($) жұмсауға рұхсат берді. Көпірдің болашағын жақсарту үшін «Ұлттық ескерткіш көпір қауымдастығы» құрылды. Шілде айында Нью-Йорк қаласынан төрт көрнекті инженер-құрылысшы – Джордж С. Моррисон, Лефферт Л. Бак, Уильям Х. Берр және Уильям Р. Хаттон – американдық соғыста қаза тапқандарды еске алу үшін арналған ескерткіш көпірдің жобаларын ұсынуға шақырылды. Соғыс министрі тағайындаған бес адамнан тұратын комиссия Уильям Х. Беррдің және сәулетші Эдвард П. Кейсидің (Тафт көпірінің авторы) жобасын таңдады. Олардың жобасы, 1887 жылы жеңімпаз аталған жоспарға негізделген, 36 аркалы болат пен тастан жасалған көпірді көздейтін. Арқанның екі шетінде «классикалық» мұнаралар орналасқан, олардың үстінде Жеңістің қола мүсіндері тұрды. Көпірдің екі жағында да атақты генералдар мен мемлекет қайраткерлерінің мүсіндері (бронзадан немесе граниттен жасалған) орнатылуы жоспарланған. Сенатор Джордж Ф. Хоар 1900 жылдың маусым айында көпірдің құрылысына қарсылық көрсеткендіктен, оның құрылысына кедергі келтірді. «Ұлттық ескерткіш көпір қауымдастығы» 1900 жылдың қазан айында көпір салуды қайтадан көтеріп, Коннектикут сәулетшісі Джордж Келлерге жобалау жоспарларын тапсырды. Келлердің жобасы қараша айында Вашингтонда көрсетілді. Бұрынғы жобалардың көбінен айырмашылығы, оның көпірі суға төмен орналасқан және су тарту механизмі болмады. Оның жобасында Вашингтонға кіретін жолдар үшін романдық жаңғыру стиліндегі монументалды арка және Вирджиния жағында Одақты құрметтейтін ескерткіш бағана болды, екеуі де жол айналымдарында орналастырылуы тиіс. Келлердің жобасы сәулет журналдарында жарияланды және 1901 жылға қарай көпірдің дұрыс дизайны ретінде кеңінен танылды. 1901 жылы Америка сәулетшілер институты көпірдің Нью-Йорк даңғылының солтүстік-батысын (содан кейін 23-ші көшеде аяқталатын) Потомак өзенінен Арлингтон ұлттық зиратына дейін кеңейтуді ұсынды. Бірақ Конгресс тағы да әрекет етпеді.
Congress first proposed a bridge at the site of the current structure on May 24, 1886. The resolution required that the United States Department of War study the feasibility of a bridge at the site, and a 24 feet (7 m) wide design was proposed later that year. The following year, the War Department suggested a "Lincoln Grant Memorial Bridge". The Washington Post supported the idea of naming the bridge after both Robert E. Lee and Grant. Congress again passed a resolution requesting another design, and in late 1887 the department proposed a "General Ulysses S. Grant Memorial Bridge". The new bridge would be a suspension bridge 105 feet (32 m) high, with 98 feet (30 m) of clearance below it. Designs for the bridge at this time included a bare steel truss bridge, a low masonry arch bridge, and a Romanesque Revival structure by Paul J. Pelz with two massive central towers, two barbicans on each end, and exuberant ornamentation. Senator John W. Daniel sponsored legislation in 1897 funding a survey of the bedrock in the Potomac River. Congress approved the legislation the same year, and the United States Army Corps of Engineers began the survey in July. The survey was delivered in March 1898. Because the bridge was conceived as a memorial to Grant, Congress repeatedly blocked funding for the bridge. But after the Corps' survey was complete, Congress authorized the Secretary of War to expend $5,000 ($ in dollars) on a bridge design competition. To help improve the prospects for a bridge, a "National Memorial Bridge Association" was formed. In July, four prominent bridge engineers from New York City — George S. Morrison, Leffert L. Buck, William H. Burr, and William R. Hutton — were invited to submit designs for a memorial bridge to honor American war dead. A five member board appointed by the Secretary of War selected a design by William H. Burr and architect Edward P. Casey (designer of the Taft Bridge). Their design, based on the 1887 winning plan, called for a drawbridge made of steel and stone with 36 arches. A "classical" tower sat over each end of the draw span, on top of which would stand bronze statues of Victory. Statues of famous generals and statesmen (in either bronze or granite) would line both sides of the bridge. Senator George F. Hoar blocked the bridge from being built in June 1900 because he opposed the design. The National Memorial Bridge Association began pushing again for a bridge in October 1900, and commissioned Connecticut architect George Keller to design plans. Keller's design went on display in Washington in November. Contrary to almost all previous designs, his bridge was low to the water and eliminated a draw span. His design featured a monumental Romanesque Revival arch for the D. C. approaches and a memorial column celebrating the Union on the Virginia side, both to be placed in traffic circles. Keller's design was published in architectural magazines, and by 1901 was widely seen as the appropriate design for the bridge. In 1901, the American Institute of Architects proposed that the bridge extend New York Avenue NW (which then ended at 23rd Street NW) over the Potomac to Arlington National Cemetery. But once more, Congress did not act.
Макмиллан жоспары
1900 жылы АҚШ Сенаты Вашингтон қаласын дамыту, әсіресе Ұлттық алаң мен оған жақын жерлерді дамытудағы әртүрлі көзқарастарды үйлестіру үшін Сенат Парктері Комиссиясын құрды. Комиссия төрағасы, Мичиган штатының сенаторы Джеймс Макмилланның атымен «Макмиллан комиссиясы» деп танылды. Комиссия 1902 жылдың 15 қаңтарында өз есебін жариялады, ол көбінесе «Макмиллан жоспары» деп аталады. Макмиллан жоспары Ұлттық алаңның батыс жағында, сондай-ақ Батыс Потомак паркі деп белгіленген аймақта жаңа, ірі көпір мен ескерткіш салуды ұсынды. Вашингтон монументінің батысындағы және Конституция даңғылының оңтүстігіндегі Ұлттық алаңның көп бөлігі 1882 жылға дейін болған жоқ. 1881 жылы Вашингтон қаласының орталық бөлігін су басып, қиын жағдай туғаннан кейін Конгресс Армия инженерлері корпусына Потомак өзенін тереңдетуді және алынған материалды Потомак өзенінің жағалауын толтыруға (қазіргі жағалауларды құруға), сондай-ақ Ақ үй маңындағы және Пенсильвания даңғылы бойындағы жерді шамамен 2 метрге көтеруді тапсырды. Бұл «қайта жаратылған жер» – Батыс Потомак паркі, Шығыс Потомак паркі және Толқынды көл аймақтарын қамтыды. 1890 жылға қарай жұмыс көбінесе аяқталды, ал 1897 жылы Конгресс бұл аймақты Потомак паркі деп атады. Конгресс 1902 жылы қайта жаратылған жерді әдемілеуге қаражат бөлді, нәтижесінде шөп, бұталар мен ағаштар отырғызылды, жаяу жолдар, ат жолдары және көлік жолдары жарылды және асфальтталды, сондай-ақ су, дренаж және кәріз жүйелері орнатылды. Конгресс Макмиллан жоспарын ресми түрде қабылдамаса да, келесі бірнеше жылда оны кезең-кезеңімен іске асыра бастады. 1910 жылы Конгресс АҚШ Көркемөнер комиссиясын құру туралы заң қабылдады, бұл комиссия федералды тағайындалған сәулетшілер, ландшафт сәулетшілері және басқа мамандардан тұрады. Олар Макмиллан жоспарында көзделген көпірді салуды ресми түрде ілгерілетуді бастады. 1913 жылдың 4 наурызында Конгресс «Қоғамдық ғимараттар туралы» заңды қабылдады, ол басқа нәрселермен қатар Арлингтон ескерткіш көпір комиссиясын құрып, қаржыландырды. Комиссия құрамына АҚШ Президенті, Сенат Төрағасы, Өкілдер палатасының спикері, сондай-ақ Палата мен Сенаттың қоғамдық жерлер мен ғимараттар комитеттерінің төрағалары (немесе олардың өкілдері) кірді. Алайда, Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғандықтан Конгресс комиссияның жұмысына қаражат бөлмеді, нәтижесінде комиссия белсенді емес болып қалды.
In 1900, the U. S. Senate created the Senate Park Commission to reconcile competing visions for the development of Washington, D. C., and especially the National Mall and nearby areas. Popularly known as the McMillan Commission after its chairman, Senator James McMillan of Michigan, the commission issued its report (commonly referred to as the "McMillan Plan") on January 15, 1902. The McMillan Plan proposed siting a major new bridge and memorial at the western end of the National Mall, an area also known as West Potomac Park. Almost none of the National Mall west of the Washington Monument grounds and below Constitution Avenue NW existed prior to 1882. After terrible flooding inundated much of downtown Washington, D. C., in 1881, Congress ordered the Army Corps of Engineers to dredge a deep channel in the Potomac and use the material to fill in the Potomac shoreline (creating the current banks of the river) and raise this and much of the land near the White House and along Pennsylvania Avenue NW by nearly 6 feet (2 m) to prevent future flooding. This "reclaimed land" — which included West Potomac Park, East Potomac Park, the Tidal Basin — was largely complete by 1890, and designated Potomac Park by Congress in 1897. Congress first appropriated money for the beautification of the reclaimed land in 1902, which led to the planting of sod, bushes, and trees; grading and paving of sidewalks, bridle paths, and driveways; and the installation of water, drainage, and sewage pipes. Although Congress did not formally adopt the McMillan Plan, it began to implement it piecemeal over the next several years. In 1910, Congress enacted legislation establishing the United States Commission of Fine Arts, a body of federally appointed architects, landscape architects, and others who began to formally push for construction of the bridge envisioned by the McMillan Plan. On March 4, 1913, Congress enacted the Public Buildings Act which, among other things, created and funded an Arlington Memorial Bridge Commission whose purpose was to settle on a design for the bridge and report back to Congress. Its members included the President of the United States, President of the Senate, Speaker of the House of Representatives, and the chairs of the committees on public grounds and buildings of the House and Senate (or their designees). But Congress appropriated no money for the commission's operation due to the onset of World War I, and it remained inactive.
Құрылысы: 1922-1932
1921 жылы 11 қарашада президент Уоррен Г. Хардинг Арлингтон ұлттық зиратындағы Белгісіз сарбаздың мазарының ашылу салтанатына қатысты. Ол жол көпірінде (сол арқылы сапарлаған) көлік тығынына үш сағатқа ілігіп қалды, себебі көпір көлік ағынын қабылдай алмады. Бұл жағдай қайталанбасын деп шешкен Хардинг 1922 жылы көпір комиссиясының жұмысын қаржыландыру үшін 25 000 доллар бөлуді сұрады. Конгресс оның өтінішін 1922 жылдың 12 маусымында мақұлдады. Алғашқыда Арлингтон мемориалдық көпір комиссиясы көпірді қазіргі орнынан жоғары, Нью-Йорк авенюі тұсында салуды ұсынды. Алайда, ескерткіштердің орналасуы мен дизайнын бекітуге заңдық құқығы бар Көркемөнер комиссиясы (CFA) бұл жоспарға қарсылық білдірді. Президент Хардинг төрағалық еткен Арлингтон мемориалдық көпір комиссиясы 1922 жылдың 18 желтоқсанында вице-президент Кальвин Кулидж және Көркемөнер комиссиясымен бірлескен отырыс өткізді. Онда Макмиллан жоспарына сәйкес келіп, көпірді Линкольн ескерткіші мен Арлингтон зиратындағы Арлингтон үйі арасындағы тікелей көрініс бойында салу туралы бірауыздан шешім қабылданды. Сонымен қатар, тараптар кемелердің Джорджтаун жағажайына жетуіне мүмкіндік беру үшін ортасында көшірмелі (баскуль) бөлігі бар, биік емес (монументалды емес) көпір салуға келісті.
On November 11, 1921, President Warren G. Harding traveled to the dedication ceremony for the Tomb of the Unknown Soldier at Arlington National Cemetery. He became caught in a three hour traffic jam because Highway Bridge (on which he traveled) could not handle the traffic. Resolving to prevent that from happening again, Harding sought an appropriation of $25,000 in 1922 to fund the work of the bridge commission. Congress approved his request on June 12, 1922. Initially, the Arlington Memorial Bridge Commission proposed a site for the bridge at the New York Avenue site, upstream from its current position. But the Commission of Fine Arts (CFA), which had legislative authority to approve the siting and design of memorials, opposed the plan. With President Harding presiding, the Arlington Memorial Bridge Commission held a joint meeting with Vice President Calvin Coolidge and the Commission of Fine Arts on December 18, 1922, at which time it was unanimously decided to adhere to the McMillan Plan and site the bridge on a line of sight between the Lincoln Memorial and Arlington House in Arlington National Cemetery. The parties also agreed to seek to construct a low (rather than monumental) bridge with a bascule (drawbridge) in the center to permit ship traffic to reach the Georgetown waterfront.
Көпірдің жобалау мәселесі
Көпір комиссиясы Көркем өнер комиссиясынан дизайн конкурсын (бұрынғыдай) өткізу керек пе, әлде көпір комиссиясы дизайнерді өзі таңдауы керек пе деп сұрады. Көркем өнер комиссиясы (CFA) тікелей таңдауды ұсынды және үш фирманың атауларын берді: Фрир өнер галереясын жобалаған Чарльз А. Платт; Панамерикандық одақ ғимаратын жобалаған Пол Филипп Крет; және МакКим, Мид және Уайт фирмасы. Көпір комиссиясы тікелей таңдауды таңдады және 1923 жылдың 4 сәуірінде МакКим, Мид және Уайт фирмасын таңдады. Архитектор Уильям Митчелл Кендалл бас дизайнер болды. Вашингтон қаласының кәсіпкерлік ортасының өкілдері көпірде қозғалмалы бөлік болады ма, жоқ па деген мәселені шешуге дереу талап етті. Джорджтаун саудагерлері кішкентай портына үлкен кемелердің кіруін қалады. 1923 жылдың 17 ақпанында Армия инженерлік корпусының полковнигі Шеррилл корпустың тек қозғалмалы бөлігі бар көпірді ғана мақұлдайтынын мәлімдеді. Кендаллдың 1923 жылдың мамырында Көркем өнер комиссиясына (CFA) ұсынған алғашқы жобасы жалпы алғанда жақсы қабылданды. Оның жоспары төмен, неоклассикалық стильдегі аркалы көпірді көздеді. Көпірдің екі жағында екі мүсін орнатылуы тиіс болды. Вашингтон қаласына кіру жолдары Линкольн ескерткішінің айналасындағы айналма жолдан тұрады, ол Потомак өзеніне алаң мен монументальді сатылармен ("су қақпасы") жалғанады. Осы алаңға екі ескерткіш бағана орнатылды. Колумбия аралына түскен жерде Кендалл солтүстік және оңтүстік жақтарында қозғалыс айналымдары бар, шөппен жасылданған эллипс пішіндес кеңістікке шектелген алып қиылысқан құрылымды көз алдына елестетті. Қозғалыс айналымдары Ли тас жолы мен Маунт-Вернон мемориалдық тас жолына арналған. Эллипс ішінде 55 метр биіктіктегі екі ескерткіш бағана орнатылуы тиіс болды. Батыс жағалауда грек стиліндегі екі дөңгелек ғибадатхана салу жоспарланған. Комиссия Кендаллдың Рок-Крик және Потомак тас жолын көпірдің астынан арка арқылы өткізудің орнына Линкольн ескерткішінің айналасындағы айналма жолға жалғағандығына ерекше қуанды. (Шындығында, Кендалл оны көпірдің аркаларының бірі арқылы өткізуді жоспарлаған, бірақ өзгеріс енгізуді ұмытып кеткен.) Дегенмен, Көркем өнер комиссиясының (CFA) мүшелері көпірдің енін ұсынылған 24 метрден 30 метрге дейін кеңейтуді қарастыруды сұрады. Көркем өнер комиссиясы (CFA) сонымен қатар Колумбия аралындағы үлкен айналма жолға қатысты ұзақ жылдардан бері келе жатқан ұсынысын талқылады, оның ортасында Роберт Лиге ескерткіш орнатылмақ. Вернон тауының мемориалдық тас жолына, Ли тас жолына және Мемориалдық көшеге (Бандлер каналы арқылы Вирджинияға өтіп, Арлингтон ұлттық зиратының бас қақпасымен байланысу жоспарланған) жеткілікті орын бөлінгендігі туралы да алаңдаушылық болды. Көркем өнер комиссиясы (CFA) көпірдің жобасына алдын ала келісім бергенде (бірақ оған кіру жолдарына қатысты шешім қабылдамады), көпірдің макеттері 1924 жылдың ақпан айында көпшілік назарына ұсынылды.
The bridge commission asked the Commission of Fine Arts whether there should be an open design competition (as in the past) or whether the bridge commission should pick a designer itself. The CFA recommended a direct selection, and provided the names of three firms: Charles A. Platt, who designed the Freer Gallery of Art; Paul Philippe Cret, who designed the Pan American Union Building; and the firm of McKim, Mead and White. The bridge commission chose a direct selection, and picked the firm of McKim, Mead and White on April 4, 1923. Architect William Mitchell Kendall was the lead designer. Members of the D. C. business community immediately pressed for resolution on whether the bridge would have a draw span. Merchants in Georgetown wanted their small harbor to be reachable by large ships. On February 17, 1923, Colonel C. O. Sherrill of the Army Corps of Engineers stated that the Corps would only approve a bridge with a draw span. Kendall's first design, submitted to the CFA in May 1923, was generally well received. His plan envisioned a low, Neoclassical arch bridge. Two statues stood atop each pier on both sides of the bridge. The D. C. approaches consisted of a traffic circle around the Lincoln Memorial linked to the Potomac River by a plaza and monumental steps (the "watergate"). Two memorial columns were placed in this plaza. On the Columbia Island landing, Kendall envisioned a gigantic crossarm circumscribed by a grassy ellipse, with traffic circles at the terminus of the north and south arms. The traffic circles would accommodate Lee Highway and the Mt. Vernon Memorial Parkway. Within the ellipse were placed two 181 feet (55 m) tall memorial columns. Two circular Greek Revival temples were planned for the western shoreline. The commission was especially pleased that Kendall had the Rock Creek and Potomac Parkway linked to the traffic circle around the Lincoln Memorial rather than passing beneath the bridge via an arch. (Kendall had, in fact, intended to pass it through one of the bridge's arches but forgot to make the change.) However, CFA members asked that he consider widening the bridge to 100 feet (30 m) from the proposed 80 feet (24 m). The CFA also discussed at length its long standing proposal for a major traffic circle on Columbia Island, within which would be placed a memorial to Robert E. Lee. There was also concern whether enough space had been allotted to permit the Mount Vernon Memorial Parkway, Lee Highway, and Memorial Drive (which was planned to cross the Boundary Channel via the Boundary Channel Bridge into Virginia and link with the main gate to Arlington National Cemetery). When the CFA gave its preliminary approval to the bridge design (but withheld a resolution on the approaches), models of the bridge went on public display in February 1924.
Заңнамалық мақұлдау
1924 жылғы 25 сәуірде АҚШ Сенатында Арлингтон мемориалдық көпірін салуға рұқсат беретін заң жобасын сенатор Берт М. Ферналд ұсынды. Сенаттың қоғамдық ғимараттар және жерлер жөніндегі комитеті мамыр айының ортасында заң жобасын қарап, жариялады. Бірақ заң жобасы тоқтап қалды. 1925 жылғы 4 наурызда Конгресс жұмысын аяқтағандықтан, Сенат көпірге қатысты заң жобасын 1924 жылғы 30 желтоқсанда қабылдады. Сенатор Уильям Бора 1925 жылғы қаңтар айының соңында заң жобасын қайта қарау туралы ұсыныс жасады. Бораның ұсынысы Палатаға Сенат қабылдаған заң жобасын қайтаруды талап етпеді, сондықтан бұл ұсыныс заң жобасының қабылдануына ешқандай әсер етпеді. Көпірді пайдалануға рұқсат беру мәселесі АҚШ Өкілдер палатасында одан да қиын болды. Палатаның қоғамдық ғимараттар және жерлер жөніндегі комитеті заң жобасын жылдам қарап, мақұлдады және 1925 жылғы 27 қаңтарда, Сенат қабылдағаннан кейін бір ай ішінде баяндады. Бірақ Палатада заң шығару процесіндегі келіспеушіліктер мен заң шығару сессиясының аяқталуына бар болғаны 30 күн қалғанда, заң жобасының мақұлдану мүмкіндігі аз көрінді. Заң жобасын соңғы мақұлдау процесінен өткізуге көмектескен басқарушылар 30 қаңтарда заң жобасын мақұлдауға ұсынды, себебі олар заң жобасын қарау үшін қажетті ережелерді тоқтата тұру үшін үштен екі көпшілікке ие екендеріне сенді. Бірақ Палата қаржыландыру туралы заңды тез қабылдап, 18 ақпанда көпірге қатысты заң жобасын қарауға рұқсат бергенде, басқарушылар үлкен жеңіске жетті. Палатада заң жобасына қарсылық болды. Көптеген демократтар заң жобасына қарсы шықты, ал кейбір республикашылар бұл президент Кальвин Кулидждің бюджеттік шектеулер бағдарламасына қайшы келеді деп ойлады. Көптеген Конгресс мүшелері өз сайлаушыларынан пікір алды, олар салық ақшаларын Колумбия округінде көпір салуға жұмсағысы келмеді. Өкіл Луис Крамтон Колумбия округінің көпір құнының "әділ үлесін" төлеуіне қатысты түзету ұсынды. (Бұл сома кейінірек Конгресс белгіленеді.) Оның түзетуі 103–89 дауыспен қабылданды. Қаланың 60 пайызын төлеуге, Вирджиния штатының жартысын төлеуге және Армия инженерлік корпусының көпір салуын талап етуге қатысты түзетулер жеңіліске ұшырады. Ақырында, Палата 204–125 дауыспен Арлингтон мемориалдық көпірге қатысты заң жобасын мақұлдады. Сенат 20 ақпанда Палатаның түзетулеріне келісті, ал президент Кулидж оған 1925 жылғы 24 ақпанда қол қойды. 1926 жылы Бақылаушы генерал Джон Р. Маккарл 12,5 миллион долларлық көпір құрылысына қатысты келісімшарттарды күштен шығарды, себебі олар заң талап еткендей, нақты тұлғаларды емес, жалпы мердігерді жұмысқа алуды көздеді. 1927 жылы Конгресс келісімшарттарды жалғастыру үшін заңды өзгертті.
A bill authorizing construction of Arlington Memorial Bridge was introduced in the U. S. Senate on April 25, 1924, by Senator Bert M. Fernald. The Senate Committee on Public Buildings and Grounds reported out the bill in mid May. But the legislation languished. With Congress due to adjourn on March 4, 1925, the Senate finally passed the bridge bill on December 30, 1924. Senator William Borah made a motion to reconsider the bill in late January 1925, Borah's motion did not ask the House to return the Senate passed bill, so his motion would not affect the bill's passage either way. The bridge authorization faced a far more difficult time in the U. S. House of Representatives. The House Committee on Public Buildings and Grounds speedily approved the bill and reported it on January 27, 1925, less than a month after receiving it from the Senate. But with a legislative logjam in the House and only about 30 days left in the legislative session, the bill's chances for approval seemed slim. Floor managers helping to guide the bill through the final approval process tried to bring the bill up for approval on January 30, believing they had the necessary two thirds majority to suspend the rules to allow the bill to be considered. Floor managers won a major victory, however, when the House quickly passed the appropriations legislation and allowed the bridge bill to be considered on February 18. There was significant opposition to the bill on the House floor. Many Democrats opposed the bill, and several Republicans felt it went against President Calvin Coolidge's budgetary restraint program. Many members of Congress received feedback from their constituents, who did not want their tax dollars to pay for a bridge in the District of Columbia. Representative Louis C. Cramton offered an amendment to the District of Columbia pay an "equitable amount" of the bridge's cost. (The amount was to be established by Congress at a future date.) His amendment passed by a vote of 103–89. Amendments to make the city pay 60 percent of the cost, to make the state of Virginia pay half the cost, and require the Army Corps of Engineers to build the bridge were defeated. Finally, the House approved the Arlington Memorial Bridge bill by a vote of 204–125. The Senate agreed to the House amendments on February 20, and President Coolidge signed it into law on February 24, 1925. In 1926 Comptroller General John R. McCarl voided contracts for the construction of the $12.5 million bridge because they called for the hiring of a general contractor and not specific individuals, as he believed the law required. In 1927, Congress changed the law so the contracts could proceed.
Көпір құрылысы
Арлингтон мемориалдық көпір комиссиясы көпірдің жобалау және құрылысын қадағалады. Арлингтон мемориалдық көпір 1932 жылдың 16 қаңтарында бейресми түрде ашылды. Арнау рәсімін президент Герберт Гувер басқарды, ол 12 автокөліктен тұратын колоннаны Джордж Вашингтон тас жолы арқылы Mt. Вернонға дейін Вашингтонның 200 жылдығын мерекелеуді бастау үшін жүргізді. Жарықтардың жетіспеуі, құрылыс жұмыстарының жалғасуы және Вирджиния жағындағы нашар байланыс салдарынан көпір мен тас жол тек сенбі және жексенбі күндері күндізгі уақытта ғана ашық болды. Демалыс күндері ғана жұмыс істеу 1932 жылдың 16 наурызында тоқтатылды. 200 жылдық мерейтойға уақытша жарықтар қосылса да, көпір мен тас жолдың ресми түрде жарықтандырылғаннан кейін 1932 жылдың 6 мамырында күндіз және түнде пайдалануға берілді. МакКим, Мид және Уайт архитектуралық фирмасы жобалаған неоклассикалық көпірдің ұзындығы 659 метр (2163 фут) құрайды. Көпірдің құрылысына 7,25 миллион доллар жұмсалды, оның 900 000 доллары орталық ашылмалы бөлігіне жұмсалды. Вирджиния жағындағы көпірге жақындау жолдарының құрылысы алты жылға созылды. Ұлттық астана парктері комиссиясы (NCPC) аймақтық көлік жоспарларын жоспарлау және бекіту құқығына ие болды және Вирджиния жағындағы көпірге жаңа жолдар салынғанын қалады. Бұл Арлингтон округінде тұрғын үйлерді және экономикалық өсуді ынталандыруға көмектесер еді. Вирджиния штаты (жақындау жолдарының құрылысына қаржының бір бөлігін бөлетін) және Арлингтон округінің шенеуніктері шығындар мен даму мәселелерімен күресті. Жаңа жолдар мен жақындау жолдары ең қымбатқа бағаланатын (көбінесе жерді сатып алу қажеттілігіне байланысты), бұл Ұлы депрессия кезінде маңызды фактор болды. Дегенмен, көпірді қолданыстағы жолдармен қосу дамуды ынталандырмайды. Жолды таңдаудың саяси аспектілері де болды, себебі әртүрлі аудандар осы экономикалық ынталандырудың иегері болуға тырысты. Ли бульвары (қазіргі Арлингтон бульвары) және Вашингтон бульварының шығысқа қарай салынған жолдары экономикалық өсуге мүмкіндік берді. Штат пен округ ақырында Ли бульварын Арлингтон ұлттық зиратының айналасынан солтүстікке қарай жылжытуға келісті. Бұл жоба жер сатып алу мәселесіне тап болғанда, штат пен округ зираттың оңтүстігіне Вашингтон бульварының құрылысын жүргізді. Ли бульварының мәселелері шешілгеннен кейін және үлкен көлемдегі қосымша федералды қаражат түскен соң, штат пен округ Ли бульварына жақындау жолдарын салуды қайта бастады. Ли бульварына жақындау жолы 1938 жылдың қазанында ашылды. 1941 жылы Пентагонның құрылысы және 1942 жылы зираттың оңтүстігіндегі соғысқа байланысты кең ауқымды құрылыстар федералды үкіметті Вашингтон бульварын Арлингтон ұлттық зиратынан және Боундерли каналынан әрі қарай кеңейту арқылы екінші байланыс құруға итермеледі. Ашылған кезде Арлингтон мемориалдық көпірінің ашылмалы бөлігі әлемдегі ең ұзын, ең ауыр және ең жылдам ашылатын ашылмалы бөлік болды.
The Arlington Memorial Bridge Commission oversaw the design and construction of the bridge. Arlington Memorial Bridge informally opened on January 16, 1932. The dedication ceremony was headed by President Herbert Hoover who became the first person to drive across it, leading a small party of 12 cars down the George Washington Parkway to Mt. Vernon as a kick off for Washington's 200th birthday celebration. Due to a lack of lights, ongoing construction and poor connections on the Virginia side, the bridge and highway were only open during daylight hours on Saturday and Sunday. Weekend only operations ended on March 16, 1932. Though temporary lights were added in time for the 200th birthday, the bridge wasn't opened for day and night use until both the bridge and highway were officially illuminated on May 6, 1932. Designed by architectural firm McKim, Mead, and White, the neoclassical bridge is 2163 feet (659 m) long. The bridge cost $7.25 million to build, of which $900,000 was attributed to the center draw span. Construction of the Virginia approaches to the bridge took six years. The National Capital Parks Commission (NCPC) had authority to plan and approve regional transportation plans, and wanted the Virginia approaches to the bridge to be new roads. This would help stimulate housing and economic growth in Arlington County. The state of Virginia (which would provide some of the funding for the approaches) and Arlington County officials wrestled with the problems of cost and development. New roads and approaches would be the most costly (largely due to the need to obtain rights of way), a major consideration in the Great Depression. Yet, connecting the bridge to existing roadways would not stimulate development. The choice of a route also had political considerations, as neighborhoods vied to be the recipient of this economic stimulus. The construction of Lee Boulevard (now known as Arlington Boulevard) and Washington Boulevard eastward both provided an opportunity for economic stimulus. The state and county eventually agreed to push Lee Boulevard north around Arlington National Cemetery. When this project ran into rights of way problems, the state and county constructed Washington Boulevard south around the cemetery. When the Lee Boulevard problems were resolved, and with the addition of large amounts of new federal dollars, the state and county resumed construction of the Lee Boulevard approaches. The Lee Boulevard approach finally opened in October 1938. The construction of The Pentagon in 1941 and extensive war related building south of the cemetery in 1942 led the federal government to approve a second connection by extending Washington Boulevard past Arlington National Cemetery and over Boundary Channel as well. At the time it opened, the Arlington Memorial Bridge bascule span was the longest, heaviest , and fastest opening bascule span in the world.
Көпір туралы
Көпірдің солтүстік-шығыс жақтағы жақтауы Линкольн мемориалының бір бөлігін құрайды, ал көпірдің оңтүстік-батысындағы жері Колумбия аралында орналасқан. Көпірдің солтүстік-шығыс жағы Ұлттық алаңның батыс шетін белгілейді. Оңтүстік-батыс шеті Мемориалдық жолмен жалғасады, ол Шекаралық арна көпірі арқылы Вирджинияға өтіп, Арлингтон округіндегі Арлингтон ұлттық зиратына барады. 2011 жылы көпірден күніне шамамен 54 000 көлік өткен. 1936 жылдың қазан айында көпірдің бір дөңгелегі мен бұрандалы білігі сынды. Көпір тоғыз сағатқа жабылды, ал бригадалар ашық және көлік қозғалысына жол бермейтін аралықты жөндеуге асықты. "Вашингтон Пост" газетінде хабарланғандай, көпір ашылғаннан бері ең ұзақ уақыт жабылып тұрды. Көпірде күрделі жөндеу жұмыстары алғаш рет 1939 жылы жүргізілді. Алып өту аралығы қайта боялды, көпір қайта төселді, батыс машина бөлмесі қыздырылды, ал Вирджинияның тіректерінің граниті қайтадан бекітіліп, тазартылды. Бұл 30 тамыз, 31 тамыз және 1 қыркүйекте алты сағаттық жабылуға әкелді. 1945 жылы көпір жұмысшылар тосқауылға түскен тартылған арақашықтықты жөндеуге қатысқан кезде екі сағатқа жабылды. Көпір 1947 жылы 2 тамызда кешке және 3 тамызда күннің көп бөлігінде жабылып, жұмысшылар көлік жүріп өткен кезде тартылған аралықты тербетуден сақтайтын диірмен мен дірілді ауыстырды. Ұлттық парк қызметі (NPS) бұл көпірдің тарихындағы ең ұзақ жабылу деп атады. Жұмыс 1951 жылдың 16 шілдесінде басталды. Көпiрдің алты жолағының бiрнешесi жұмыс аптасында жабылды, ал барлық көпiр төрт апта қатарынан демалыс күнi көлiк қозғалысына жабылды. Корсон және Груман компаниясы жұмыс істеді. 1957 жылдың шілдесінде қайтадан шағын жөндеу жұмыстары жүргізілді. 1964 жылдың наурыз айынан бастап, алты жолақты көпірдің кем дегенде бір жолағы күн сайын жабылып, сонда су тарту аралығы жөнделген. Алайда көпір ешқашан толық жабылған жоқ. Көпірде қосымша жұмыстар 1976 жылдың қарашасында жүргізілді. Көпірдің екі жағындағы жолдар жөнделді. Жол қозғалысы ең көп болған бағыттағы үш жолақ тығырыққа толы уақытта ашық тұрды, ал қарама-қарсы бағыттағы бір жолақ қана. Басқа уақытта әр бағытта тек бір жолақты пайдалануға рұқсат етілді. Бұл жөндеу бірнеше аптаға созылды. 1985 жылдың жазында күрделі жөндеу жұмыстары жүргізілді. Бұл жұмыста көпірдің бетін қайтадан қалап, оның кейбір қауіпсіздік және басқа да элементтерін жаңарту кірді. Құрылыс жобасы 4,7 миллион долларды құрады, ол әр бағытта екі жолақты жабуды қамтиды. А. Бейро құрылыс компаниясы жұмысты жеделдету үшін компания жоспардан бұрын аяқтаған әрбір күн үшін күніне 4000 доллар бонус алады. Жұмыс 1985 жылдың сәуір айының бірінші аптасында басталып, 25 қыркүйекте аяқталды. Көпірдің жаяу жүргінші жолақтарында 2011 жылдың қаңтарында сақтау және жөндеу жұмыстары жүргізілді, бұл күндіз тығыз емес уақытта екі жолақты әр бағытта жабуға әкелді. 2012 жылдың наурыз айында орталық жолақтар қосымша қалпына келтіру жұмыстары үшін бірнеше күнге жабылды. 2012 жылдың маусым айында Cianbro Corp. сегіз апталық, 788 000 долларлық жобаны көпірдің палубасын жөндеу, гранитті жаяужолдарды қалпына келтіру және екі жағажайдағы жаяужолдарды ауыстыру үшін қадағалады. Қыркүйек, қазан және қараша айларында әр бағытта кем дегенде бір (ал кейде екі) жолақты жауып тастады. Осы түрлі жобаларға қарамастан, 2012 жылға қарай көпірде үлкен жөндеу жүргізілген жоқ. Сол жылы Федералды тас жол басқармасы (FHWA) Арлингтон мемориалдық көпірін толықтай жөндеуді талап етті. Сәуір айында Ұлттық парк қызметінің көлік бөлімінің басшысы Чарльз Н. Бордерс II: "Көпір өмірінің соңына жетті, тіпті одан да асып кетті" деп мәлімдеді. Тексеру кезінде баспалдақтың тоттануы байқалды. FHWA инженерлері бұдан былай көлденең аралықтағы сыртқы жолақтармен жүру қауіпсіз емес деп анықтады; Соның салдарынан бұл екі жолақ 2015 жылдың 28 мамырында кешке көлік қозғалысына жабылды. Сонымен қатар, сарапшылар көпірдің қалған бөлігінде коррозияның екіншілік тірек арқалықтарға әсер еткенін анықтады, сондықтан олар көлікке арналған шекті шектеуді енгізді, бұл негізінен көпшілік автобустардың өтуге тыйым салды. Көпірдің заңгерлік құзырына ие құқық қорғау органдары жүргізушілерді жаңа жүктеме шегі туралы хабардар ету үшін артық салмақты көліктерді тоқтата бастайтынын, бірақ "білім беру кезеңіне" жұмыс істеуге бірнеше апта бойы жүргізушілерге айыппұл төлемей отырғанын айтты. ЕҚҚБ қызметкерлері күніне 150 автобус Арлингтон мемориалдық көпірінен өтеді дейді. Көлік департаменті 2015 жылдың 26 мамырында бәсекеге шақыруды жариялады және мердігер 18 маусымда таңдалатынын айтты. 5 миллион долларлық жоба кеңею буындарының жөндеуін немесе ауыстыруын, болатты, құрылымдық бетонды, дренажды жақсартуды, бетон жаяужолдарды жөндеуді, көпір палубасының үстіндегі асфальтты қалпына келтіруді және қоқысты жоюды қамтиды. Cianbro Corp. штатының Мейн штатындағы компаниясы, көпірді он жыл бұрын жаңарған, 2,5 миллион долларлық келісімшартты жөндеуді бастау үшін жеңіп алды, бұл жұмыстың аяқталуы шамамен алты айға созылатыны бағаланды. (Жұмыс жолақтарды қайта ашуға ғана мүмкіндік беру үшін болды, бірақ 10 тонналық салмақ шектеуін жоймады.) Жұмыс 2015 жылдың тамыз айының соңында немесе қыркүйек айының басында көпірде басталуға тиіс болды. 2016 жылдың шілдесінде сенаторлар Марк Уорнер мен Тим Кейн кеңселерінен бірлескен мәлімнамада; Өкілдер Дон Бейер, Жеральд Коннолли және Барбара Комсток; және делегат Элеонора Холмс Нортон, NPS көпірді екі кезеңде жөндеуді жоспарлап отыр. Бірінші кезең көпірдің ең шұғыл жөндеулерін қарастырды, көпірдің екі жағындағы жақындау аралықтарын 166 миллион долларға жаңартты және нығайтты. Бұл жөндеулер көпірдің 2030 жылға дейін ашық болуына мүмкіндік береді. Екінші кезең, құны 94 миллион долларға бағаланған, баспалдақты ауыстыруды және көпірде басқа жөндеулер жасауды көздеді. 2016 жылдың 5 шілдесінде АҚШ Транспорт департаменті Ұлттық парк қызметі мен Колумбия округіне көпірді жөндеуді бастауға мүмкіндік беру үшін 90 миллион долларлық грантты Ұзақ мерзімді Ұлттық тиімділіктің кеме жүру және көлік саласындағы жетістіктерін ынталандыру (FASTLANE) бағдарламасынан берді. Грант жобаға басқа федералдық көлік емес қаражаттан немесе жергілікті қаражаттан қосымша 36 миллион долларлық қаржы табуға байланысты болды.
The bridge's northeastern approaches frame, in part, the Lincoln Memorial, while the bridge's southwestern landing is on Columbia Island. The northeastern end of the bridge marks the western edge of the National Mall. The southwestern end connects with Memorial Drive, which crosses the Boundary Channel Bridge into Virginia and travels to Arlington National Cemetery in Arlington County. In 2011, the bridge carried about 54,000 vehicles a day. In October 1936, a gear and a crankshaft in the drawbridge broke. The bridge was closed for nine hours while crews rushed to repair the span, which was open and unable to permit traffic. The closing, the Washington Post reported, was the longest since the bridge opened. Major maintenance and repair work on the bridge first occurred in 1939. The draw span was repainted, the bridge repaved, the west engine room heated, and the granite on the Virginia abutments repointed and cleaned. This led to complete six hour closures on August 30, August 31, and September 1. In 1945, the bridge closed for two hours while workers attended to a jammed draw span. The bridge closed again on the evening of August 2, 1947, and most of the day on August 3 while workers replaced a gear and shaft that kept the draw span from vibrating when crossed by traffic. The National Park Service (NPS) said it was the second longest closing in the bridge's history. The work began on July 16, 1951. Several of the bridge's six lanes were closed during the work week, and the entire bridge closed to traffic on weekends for four weeks in a row. The Corson and Gruman Co. performed the work. Minor repaving occurred again in July 1957. Beginning in March 1964, at least one lane of the six lane bridge was closed every day while repairs were made to the draw span. However, the bridge never fully closed. Additional work on the bridge occurred in November 1976. The draw span was immobilized and sealed, and the approaches on both ends of the bridge repaired. Three lanes in the direction of heaviest traffic flow were kept open during rush hour, but only one lane in the opposite direction. At all other times, only one lane in each direction was open. These repairs lasted several weeks. A major repair effort occurred in the summer of 1985. The work involved resurfacing the bridge and renovating some of its safety and other features. The $4.7 million construction project, which involved the closure of two lanes in each direction, was conducted by A. A. Beiro Construction Co. To help speed work, the company received a $4,000 a day bonus for each day it finished ahead of schedule. Work began the first week of April 1985 and ended September 25. Preservation and repair work was performed on the bridge's sidewalks in January 2011, which led to the closure of two lanes in each direction during daytime non rush hours. The center lanes were closed for a few days in March 2012 for additional rehabilitation work. In June 2012, Cianbro Corp. oversaw an eight week, $788,000 project to repair the bridge's deck, restore granite curbs, and replace sidewalks at both approaches. At least one lane (and sometimes two) in each direction was closed in September, October, and November. Despite these various projects, as of 2012 the bridge had never had a major overhaul. That year, a report by the Federal Highway Administration (FHWA) called for a complete overhaul of Arlington Memorial Bridge. In April, National Park Service transportation division head Charles N. Borders II declared, "The bridge is really at the end of, and beyond, its life cycle". The inspection uncovered corrosion to the bascule span. FHWA engineers determined that it was no longer safe for traffic to pass along the outer lanes of the bascule span; consequently, these two lanes were closed to traffic on the evening of May 28, 2015. Moreover, experts discovered that corrosion had so affected secondary support beams throughout the rest of the bridge that they imposed a limit of per vehicle, essentially barring most buses from crossing. Law enforcement agencies with jurisdiction over the bridge said they would begin stopping overweight vehicles to educate drivers about the new load limits, but would not ticket drivers for several weeks to give the "education period" time to work. Efn|NPS officials said about 150 buses cross Arlington Memorial Bridge each day. The Department of Transportation issued a call for bids on May 26, 2015, and said a contractor will be chosen on June 18. The $5 million project is to cover repair or replacement of expansion joints, steel, structural concrete; drainage improvements; concrete sidewalk repair; restoration of the asphalt atop the bridge deck; and debris removal. Cianbro Corp. of Maine, which rehabbed the bridge a decade earlier, won a $2.5 million contract to begin the repairs, which were estimated to take about six months to complete. (The work was only to allow lane re openings, but not remove the 10 ton weight limit.) Work was to begin on the bridge in late August or early September 2015. In a July 2016 statement issued jointly by the offices of Senators Mark Warner and Tim Kaine; Representatives Don Beyer, Gerald Connolly, and Barbara Comstock; and Delegate Eleanor Holmes Norton, the NPS planned to repair the bridge in two phases. The first phase, which addressed the bridge's most urgent repairs, refurbished and reinforced the approach spans on either end of the bridge at a cost of $166 million. These repairs will permit the bridge to stay open until 2030. The second phase, whose cost was estimated at $94 million, were to replace the bascule span and make other repairs to the bridge. On July 5, 2016, the U. S. Department of Transportation awarded a $90 million grant from its Fostering Advancements in Shipping and Transportation for the Long term Achievement of National Efficiencies (FASTLANE) program to the National Park Service and the District of Columbia to permit repairs to the bridge to begin. The grant was conditional on finding an additional $36 million in matching funds for project, funds which can come from other federal non transportation funds or from local funds.
2018 жылғы күрделі жөндеу
2017 жылдың 30 қарашасында АҚШ Ішкі істер министрлігі көпірдің ауқымды жөндеу жұмыстарын жариялады. 227 миллион долларлық (доллармен) жобаға түрлі федералдық қаржы көздерінен, оның ішінде 30 миллион долларлық қаражат бөлінді. Федералдық автомобиль жолдары басқармасы Kiewit Infrastructure компаниясы жұмысқа келісімшарт алғанын, оған көпірдің ашылмалы бөлігін ауыстыру, кіреберіс жолдарын жөндеу және көпірдің жабыншасын алмастыру кіретінін мәлімдеді. Құрылыс 2018 жылы басталды, ал жөнделген көпір 2020 жылдың 4 желтоқсанында толыққандай ашылды.
On November 30, 2017, a major renovation of the bridge was announced by the U. S. Department of the Interior. The $227 million ($ in dollars) project was paid for from a wide range of federal funding sources, including a $30 million appropriation. The Federal Highway Administration said that Kiewit Infrastructure had received the contract for the work, which involved replacing the draw span, repairing the approaches, and replacing the deck. Construction began in 2018, and the renovated bridge fully reopened on December 4, 2020.
Танымал мәдениетте
Мемориал көпірі Вашингтон, округ Колумбия аймағында өтетін фильмдерде, телешоуларда және кітаптарда жиі бейнеленеді. Онда түскен фильмдердің арасында «Арго», «Бірнеше жақсы адам», «Эван Барысқаны», «Авиа апат» және «Той қиындықтары» фильмдері бар.
Memorial Bridge is commonly depicted in films, television shows, and books set in the Washington, D. C. area. Among the films in which it makes an appearance include Argo, A Few Good Men, Evan Almighty, Airline Disaster, and Wedding Crashers.