Кіріспе

Арлингтон мемориалдық көпірі, көбінесе Мемориалдық көпір деп қысқартылады, – неоклассикалық қаптама, болат және тас аркалы көпір, орталық ашылмалы бөлігі (немесе тарту көпірі) Потомак өзенінен Вашингтонда, АҚШ астанасында өтеді. 1886 жылы алғаш ұсынылған көпір, оның ескерткіш болуы және кімге арналуы керек деген саяси даулардың салдарынан ондаған жылдар бойы салынбады. 1921 жылғы қарашада Белгісіз сарбаздың мазарының ашылуымен байланысты туындаған көлік мәселелері және Джордж Вашингтонның туғанына 200 жыл толуына дейін көпірді салу қажеттігі 1932 жылы оның құрылысына әкелді. МакКим, Мид және Уайт архитектуралық фирмасы жобалаған, скульптор Лео Фридландердің батырлық пен құрбандықты бейнелейтін монументальді мүсіндерімен әсемделген және Италияның Флоренция қаласындағы Фердинандо Маринелли көркем құю шеберханасында құйылған Арлингтон мемориалдық көпірі Ұлттық алаңның батыс шекарасын белгілейді. Көпірдің ашылмалы бөлігі 1961 жылы жабылды және 2018 жылы ашылмайтын жаңа бөлікпен алмастырылды.

Ескерткіш көпірдің алғашқы ұсыныстары

Конгресс 1886 жылдың 24 мамырында қазіргі құрылыстың орнында көпір салуды ұсынды. Бұл қаулы АҚШ Соғыс министрлігіне сол жерде көпір салу мүмкіндігін зерттеуді талап етті, ал сол жылдың соңында 7 метрлік енді жоба ұсынылды. Келесі жылы Соғыс департаменті «Линкольн Грант ескерткіш көпірін» ұсынды. «The Washington Post» газеті Роберт Ли және Грант есімдерімен көпірге ат қою идеясын қолдады. Конгресс тағы да бір жобаны сұраған қаулыны қабылдады, ал 1887 жылдың соңында департамент «Генерал Улисс С. Грант ескерткіш көпірін» ұсынды. Жаңа көпір 105 фут (32 м) биіктіктегі және астында 98 фут (30 м) кеңістігі бар аспалы көпір болады. Осы кездегі көпір жобаларына жалаңаш болаттан жасалған фермалы көпір, төменгі қабырғалы аркалы көпір және Пол Дж. Пелцтің романдық қайта жаңғыру стиліндегі құрылысы кірді – екі үлкен орталық мұнарасы, екі шетінде екі барбикан және әсем әшекейлерімен. Сенатор Джон У. Дэниел 1897 жылы Потомак өзеніндегі тау жыныстарын зерттеуді қаржыландыру туралы заң жобасын демеледі. Конгресс сол жылы заң жобасын мақұлдады, ал АҚШ Армиясының Инженерлік корпусы шілде айында зерттеуді бастады. Зерттеу нәтижелері 1898 жылдың наурыз айында ұсынылды. Көпір Грантқа арналған ескерткіш ретінде жоспарланғандықтан, Конгресс көпір құрылысына қаржы бөлуді бірнеше рет тоқтатты. Бірақ Корпустың зерттеулері аяқталғаннан кейін, Конгресс Соғыс министріне көпір жобалау конкурсына 5000 доллар ($) жұмсауға рұхсат берді. Көпірдің болашағын жақсарту үшін «Ұлттық ескерткіш көпір қауымдастығы» құрылды. Шілде айында Нью-Йорк қаласынан төрт көрнекті инженер-құрылысшы – Джордж С. Моррисон, Лефферт Л. Бак, Уильям Х. Берр және Уильям Р. Хаттон – американдық соғыста қаза тапқандарды еске алу үшін арналған ескерткіш көпірдің жобаларын ұсынуға шақырылды. Соғыс министрі тағайындаған бес адамнан тұратын комиссия Уильям Х. Беррдің және сәулетші Эдвард П. Кейсидің (Тафт көпірінің авторы) жобасын таңдады. Олардың жобасы, 1887 жылы жеңімпаз аталған жоспарға негізделген, 36 аркалы болат пен тастан жасалған көпірді көздейтін. Арқанның екі шетінде «классикалық» мұнаралар орналасқан, олардың үстінде Жеңістің қола мүсіндері тұрды. Көпірдің екі жағында да атақты генералдар мен мемлекет қайраткерлерінің мүсіндері (бронзадан немесе граниттен жасалған) орнатылуы жоспарланған. Сенатор Джордж Ф. Хоар 1900 жылдың маусым айында көпірдің құрылысына қарсылық көрсеткендіктен, оның құрылысына кедергі келтірді. «Ұлттық ескерткіш көпір қауымдастығы» 1900 жылдың қазан айында көпір салуды қайтадан көтеріп, Коннектикут сәулетшісі Джордж Келлерге жобалау жоспарларын тапсырды. Келлердің жобасы қараша айында Вашингтонда көрсетілді. Бұрынғы жобалардың көбінен айырмашылығы, оның көпірі суға төмен орналасқан және су тарту механизмі болмады. Оның жобасында Вашингтонға кіретін жолдар үшін романдық жаңғыру стиліндегі монументалды арка және Вирджиния жағында Одақты құрметтейтін ескерткіш бағана болды, екеуі де жол айналымдарында орналастырылуы тиіс. Келлердің жобасы сәулет журналдарында жарияланды және 1901 жылға қарай көпірдің дұрыс дизайны ретінде кеңінен танылды. 1901 жылы Америка сәулетшілер институты көпірдің Нью-Йорк даңғылының солтүстік-батысын (содан кейін 23-ші көшеде аяқталатын) Потомак өзенінен Арлингтон ұлттық зиратына дейін кеңейтуді ұсынды. Бірақ Конгресс тағы да әрекет етпеді.

Макмиллан жоспары

1900 жылы АҚШ Сенаты Вашингтон қаласын дамыту, әсіресе Ұлттық алаң мен оған жақын жерлерді дамытудағы әртүрлі көзқарастарды үйлестіру үшін Сенат Парктері Комиссиясын құрды. Комиссия төрағасы, Мичиган штатының сенаторы Джеймс Макмилланның атымен «Макмиллан комиссиясы» деп танылды. Комиссия 1902 жылдың 15 қаңтарында өз есебін жариялады, ол көбінесе «Макмиллан жоспары» деп аталады. Макмиллан жоспары Ұлттық алаңның батыс жағында, сондай-ақ Батыс Потомак паркі деп белгіленген аймақта жаңа, ірі көпір мен ескерткіш салуды ұсынды. Вашингтон монументінің батысындағы және Конституция даңғылының оңтүстігіндегі Ұлттық алаңның көп бөлігі 1882 жылға дейін болған жоқ. 1881 жылы Вашингтон қаласының орталық бөлігін су басып, қиын жағдай туғаннан кейін Конгресс Армия инженерлері корпусына Потомак өзенін тереңдетуді және алынған материалды Потомак өзенінің жағалауын толтыруға (қазіргі жағалауларды құруға), сондай-ақ Ақ үй маңындағы және Пенсильвания даңғылы бойындағы жерді шамамен 2 метрге көтеруді тапсырды. Бұл «қайта жаратылған жер» – Батыс Потомак паркі, Шығыс Потомак паркі және Толқынды көл аймақтарын қамтыды. 1890 жылға қарай жұмыс көбінесе аяқталды, ал 1897 жылы Конгресс бұл аймақты Потомак паркі деп атады. Конгресс 1902 жылы қайта жаратылған жерді әдемілеуге қаражат бөлді, нәтижесінде шөп, бұталар мен ағаштар отырғызылды, жаяу жолдар, ат жолдары және көлік жолдары жарылды және асфальтталды, сондай-ақ су, дренаж және кәріз жүйелері орнатылды. Конгресс Макмиллан жоспарын ресми түрде қабылдамаса да, келесі бірнеше жылда оны кезең-кезеңімен іске асыра бастады. 1910 жылы Конгресс АҚШ Көркемөнер комиссиясын құру туралы заң қабылдады, бұл комиссия федералды тағайындалған сәулетшілер, ландшафт сәулетшілері және басқа мамандардан тұрады. Олар Макмиллан жоспарында көзделген көпірді салуды ресми түрде ілгерілетуді бастады. 1913 жылдың 4 наурызында Конгресс «Қоғамдық ғимараттар туралы» заңды қабылдады, ол басқа нәрселермен қатар Арлингтон ескерткіш көпір комиссиясын құрып, қаржыландырды. Комиссия құрамына АҚШ Президенті, Сенат Төрағасы, Өкілдер палатасының спикері, сондай-ақ Палата мен Сенаттың қоғамдық жерлер мен ғимараттар комитеттерінің төрағалары (немесе олардың өкілдері) кірді. Алайда, Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғандықтан Конгресс комиссияның жұмысына қаражат бөлмеді, нәтижесінде комиссия белсенді емес болып қалды.

Құрылысы: 1922-1932

1921 жылы 11 қарашада президент Уоррен Г. Хардинг Арлингтон ұлттық зиратындағы Белгісіз сарбаздың мазарының ашылу салтанатына қатысты. Ол жол көпірінде (сол арқылы сапарлаған) көлік тығынына үш сағатқа ілігіп қалды, себебі көпір көлік ағынын қабылдай алмады. Бұл жағдай қайталанбасын деп шешкен Хардинг 1922 жылы көпір комиссиясының жұмысын қаржыландыру үшін 25 000 доллар бөлуді сұрады. Конгресс оның өтінішін 1922 жылдың 12 маусымында мақұлдады. Алғашқыда Арлингтон мемориалдық көпір комиссиясы көпірді қазіргі орнынан жоғары, Нью-Йорк авенюі тұсында салуды ұсынды. Алайда, ескерткіштердің орналасуы мен дизайнын бекітуге заңдық құқығы бар Көркемөнер комиссиясы (CFA) бұл жоспарға қарсылық білдірді. Президент Хардинг төрағалық еткен Арлингтон мемориалдық көпір комиссиясы 1922 жылдың 18 желтоқсанында вице-президент Кальвин Кулидж және Көркемөнер комиссиясымен бірлескен отырыс өткізді. Онда Макмиллан жоспарына сәйкес келіп, көпірді Линкольн ескерткіші мен Арлингтон зиратындағы Арлингтон үйі арасындағы тікелей көрініс бойында салу туралы бірауыздан шешім қабылданды. Сонымен қатар, тараптар кемелердің Джорджтаун жағажайына жетуіне мүмкіндік беру үшін ортасында көшірмелі (баскуль) бөлігі бар, биік емес (монументалды емес) көпір салуға келісті.

Көпірдің жобалау мәселесі

Көпір комиссиясы Көркем өнер комиссиясынан дизайн конкурсын (бұрынғыдай) өткізу керек пе, әлде көпір комиссиясы дизайнерді өзі таңдауы керек пе деп сұрады. Көркем өнер комиссиясы (CFA) тікелей таңдауды ұсынды және үш фирманың атауларын берді: Фрир өнер галереясын жобалаған Чарльз А. Платт; Панамерикандық одақ ғимаратын жобалаған Пол Филипп Крет; және МакКим, Мид және Уайт фирмасы. Көпір комиссиясы тікелей таңдауды таңдады және 1923 жылдың 4 сәуірінде МакКим, Мид және Уайт фирмасын таңдады. Архитектор Уильям Митчелл Кендалл бас дизайнер болды. Вашингтон қаласының кәсіпкерлік ортасының өкілдері көпірде қозғалмалы бөлік болады ма, жоқ па деген мәселені шешуге дереу талап етті. Джорджтаун саудагерлері кішкентай портына үлкен кемелердің кіруін қалады. 1923 жылдың 17 ақпанында Армия инженерлік корпусының полковнигі Шеррилл корпустың тек қозғалмалы бөлігі бар көпірді ғана мақұлдайтынын мәлімдеді. Кендаллдың 1923 жылдың мамырында Көркем өнер комиссиясына (CFA) ұсынған алғашқы жобасы жалпы алғанда жақсы қабылданды. Оның жоспары төмен, неоклассикалық стильдегі аркалы көпірді көздеді. Көпірдің екі жағында екі мүсін орнатылуы тиіс болды. Вашингтон қаласына кіру жолдары Линкольн ескерткішінің айналасындағы айналма жолдан тұрады, ол Потомак өзеніне алаң мен монументальді сатылармен ("су қақпасы") жалғанады. Осы алаңға екі ескерткіш бағана орнатылды. Колумбия аралына түскен жерде Кендалл солтүстік және оңтүстік жақтарында қозғалыс айналымдары бар, шөппен жасылданған эллипс пішіндес кеңістікке шектелген алып қиылысқан құрылымды көз алдына елестетті. Қозғалыс айналымдары Ли тас жолы мен Маунт-Вернон мемориалдық тас жолына арналған. Эллипс ішінде 55 метр биіктіктегі екі ескерткіш бағана орнатылуы тиіс болды. Батыс жағалауда грек стиліндегі екі дөңгелек ғибадатхана салу жоспарланған. Комиссия Кендаллдың Рок-Крик және Потомак тас жолын көпірдің астынан арка арқылы өткізудің орнына Линкольн ескерткішінің айналасындағы айналма жолға жалғағандығына ерекше қуанды. (Шындығында, Кендалл оны көпірдің аркаларының бірі арқылы өткізуді жоспарлаған, бірақ өзгеріс енгізуді ұмытып кеткен.) Дегенмен, Көркем өнер комиссиясының (CFA) мүшелері көпірдің енін ұсынылған 24 метрден 30 метрге дейін кеңейтуді қарастыруды сұрады. Көркем өнер комиссиясы (CFA) сонымен қатар Колумбия аралындағы үлкен айналма жолға қатысты ұзақ жылдардан бері келе жатқан ұсынысын талқылады, оның ортасында Роберт Лиге ескерткіш орнатылмақ. Вернон тауының мемориалдық тас жолына, Ли тас жолына және Мемориалдық көшеге (Бандлер каналы арқылы Вирджинияға өтіп, Арлингтон ұлттық зиратының бас қақпасымен байланысу жоспарланған) жеткілікті орын бөлінгендігі туралы да алаңдаушылық болды. Көркем өнер комиссиясы (CFA) көпірдің жобасына алдын ала келісім бергенде (бірақ оған кіру жолдарына қатысты шешім қабылдамады), көпірдің макеттері 1924 жылдың ақпан айында көпшілік назарына ұсынылды.

Заңнамалық мақұлдау

1924 жылғы 25 сәуірде АҚШ Сенатында Арлингтон мемориалдық көпірін салуға рұқсат беретін заң жобасын сенатор Берт М. Ферналд ұсынды. Сенаттың қоғамдық ғимараттар және жерлер жөніндегі комитеті мамыр айының ортасында заң жобасын қарап, жариялады. Бірақ заң жобасы тоқтап қалды. 1925 жылғы 4 наурызда Конгресс жұмысын аяқтағандықтан, Сенат көпірге қатысты заң жобасын 1924 жылғы 30 желтоқсанда қабылдады. Сенатор Уильям Бора 1925 жылғы қаңтар айының соңында заң жобасын қайта қарау туралы ұсыныс жасады. Бораның ұсынысы Палатаға Сенат қабылдаған заң жобасын қайтаруды талап етпеді, сондықтан бұл ұсыныс заң жобасының қабылдануына ешқандай әсер етпеді. Көпірді пайдалануға рұқсат беру мәселесі АҚШ Өкілдер палатасында одан да қиын болды. Палатаның қоғамдық ғимараттар және жерлер жөніндегі комитеті заң жобасын жылдам қарап, мақұлдады және 1925 жылғы 27 қаңтарда, Сенат қабылдағаннан кейін бір ай ішінде баяндады. Бірақ Палатада заң шығару процесіндегі келіспеушіліктер мен заң шығару сессиясының аяқталуына бар болғаны 30 күн қалғанда, заң жобасының мақұлдану мүмкіндігі аз көрінді. Заң жобасын соңғы мақұлдау процесінен өткізуге көмектескен басқарушылар 30 қаңтарда заң жобасын мақұлдауға ұсынды, себебі олар заң жобасын қарау үшін қажетті ережелерді тоқтата тұру үшін үштен екі көпшілікке ие екендеріне сенді. Бірақ Палата қаржыландыру туралы заңды тез қабылдап, 18 ақпанда көпірге қатысты заң жобасын қарауға рұқсат бергенде, басқарушылар үлкен жеңіске жетті. Палатада заң жобасына қарсылық болды. Көптеген демократтар заң жобасына қарсы шықты, ал кейбір республикашылар бұл президент Кальвин Кулидждің бюджеттік шектеулер бағдарламасына қайшы келеді деп ойлады. Көптеген Конгресс мүшелері өз сайлаушыларынан пікір алды, олар салық ақшаларын Колумбия округінде көпір салуға жұмсағысы келмеді. Өкіл Луис Крамтон Колумбия округінің көпір құнының "әділ үлесін" төлеуіне қатысты түзету ұсынды. (Бұл сома кейінірек Конгресс белгіленеді.) Оның түзетуі 103–89 дауыспен қабылданды. Қаланың 60 пайызын төлеуге, Вирджиния штатының жартысын төлеуге және Армия инженерлік корпусының көпір салуын талап етуге қатысты түзетулер жеңіліске ұшырады. Ақырында, Палата 204–125 дауыспен Арлингтон мемориалдық көпірге қатысты заң жобасын мақұлдады. Сенат 20 ақпанда Палатаның түзетулеріне келісті, ал президент Кулидж оған 1925 жылғы 24 ақпанда қол қойды. 1926 жылы Бақылаушы генерал Джон Р. Маккарл 12,5 миллион долларлық көпір құрылысына қатысты келісімшарттарды күштен шығарды, себебі олар заң талап еткендей, нақты тұлғаларды емес, жалпы мердігерді жұмысқа алуды көздеді. 1927 жылы Конгресс келісімшарттарды жалғастыру үшін заңды өзгертті.

Көпір құрылысы

Арлингтон мемориалдық көпір комиссиясы көпірдің жобалау және құрылысын қадағалады. Арлингтон мемориалдық көпір 1932 жылдың 16 қаңтарында бейресми түрде ашылды. Арнау рәсімін президент Герберт Гувер басқарды, ол 12 автокөліктен тұратын колоннаны Джордж Вашингтон тас жолы арқылы Mt. Вернонға дейін Вашингтонның 200 жылдығын мерекелеуді бастау үшін жүргізді. Жарықтардың жетіспеуі, құрылыс жұмыстарының жалғасуы және Вирджиния жағындағы нашар байланыс салдарынан көпір мен тас жол тек сенбі және жексенбі күндері күндізгі уақытта ғана ашық болды. Демалыс күндері ғана жұмыс істеу 1932 жылдың 16 наурызында тоқтатылды. 200 жылдық мерейтойға уақытша жарықтар қосылса да, көпір мен тас жолдың ресми түрде жарықтандырылғаннан кейін 1932 жылдың 6 мамырында күндіз және түнде пайдалануға берілді. МакКим, Мид және Уайт архитектуралық фирмасы жобалаған неоклассикалық көпірдің ұзындығы 659 метр (2163 фут) құрайды. Көпірдің құрылысына 7,25 миллион доллар жұмсалды, оның 900 000 доллары орталық ашылмалы бөлігіне жұмсалды. Вирджиния жағындағы көпірге жақындау жолдарының құрылысы алты жылға созылды. Ұлттық астана парктері комиссиясы (NCPC) аймақтық көлік жоспарларын жоспарлау және бекіту құқығына ие болды және Вирджиния жағындағы көпірге жаңа жолдар салынғанын қалады. Бұл Арлингтон округінде тұрғын үйлерді және экономикалық өсуді ынталандыруға көмектесер еді. Вирджиния штаты (жақындау жолдарының құрылысына қаржының бір бөлігін бөлетін) және Арлингтон округінің шенеуніктері шығындар мен даму мәселелерімен күресті. Жаңа жолдар мен жақындау жолдары ең қымбатқа бағаланатын (көбінесе жерді сатып алу қажеттілігіне байланысты), бұл Ұлы депрессия кезінде маңызды фактор болды. Дегенмен, көпірді қолданыстағы жолдармен қосу дамуды ынталандырмайды. Жолды таңдаудың саяси аспектілері де болды, себебі әртүрлі аудандар осы экономикалық ынталандырудың иегері болуға тырысты. Ли бульвары (қазіргі Арлингтон бульвары) және Вашингтон бульварының шығысқа қарай салынған жолдары экономикалық өсуге мүмкіндік берді. Штат пен округ ақырында Ли бульварын Арлингтон ұлттық зиратының айналасынан солтүстікке қарай жылжытуға келісті. Бұл жоба жер сатып алу мәселесіне тап болғанда, штат пен округ зираттың оңтүстігіне Вашингтон бульварының құрылысын жүргізді. Ли бульварының мәселелері шешілгеннен кейін және үлкен көлемдегі қосымша федералды қаражат түскен соң, штат пен округ Ли бульварына жақындау жолдарын салуды қайта бастады. Ли бульварына жақындау жолы 1938 жылдың қазанында ашылды. 1941 жылы Пентагонның құрылысы және 1942 жылы зираттың оңтүстігіндегі соғысқа байланысты кең ауқымды құрылыстар федералды үкіметті Вашингтон бульварын Арлингтон ұлттық зиратынан және Боундерли каналынан әрі қарай кеңейту арқылы екінші байланыс құруға итермеледі. Ашылған кезде Арлингтон мемориалдық көпірінің ашылмалы бөлігі әлемдегі ең ұзын, ең ауыр және ең жылдам ашылатын ашылмалы бөлік болды.

Көпір туралы

Көпірдің солтүстік-шығыс жақтағы жақтауы Линкольн мемориалының бір бөлігін құрайды, ал көпірдің оңтүстік-батысындағы жері Колумбия аралында орналасқан. Көпірдің солтүстік-шығыс жағы Ұлттық алаңның батыс шетін белгілейді. Оңтүстік-батыс шеті Мемориалдық жолмен жалғасады, ол Шекаралық арна көпірі арқылы Вирджинияға өтіп, Арлингтон округіндегі Арлингтон ұлттық зиратына барады. 2011 жылы көпірден күніне шамамен 54 000 көлік өткен. 1936 жылдың қазан айында көпірдің бір дөңгелегі мен бұрандалы білігі сынды. Көпір тоғыз сағатқа жабылды, ал бригадалар ашық және көлік қозғалысына жол бермейтін аралықты жөндеуге асықты. "Вашингтон Пост" газетінде хабарланғандай, көпір ашылғаннан бері ең ұзақ уақыт жабылып тұрды. Көпірде күрделі жөндеу жұмыстары алғаш рет 1939 жылы жүргізілді. Алып өту аралығы қайта боялды, көпір қайта төселді, батыс машина бөлмесі қыздырылды, ал Вирджинияның тіректерінің граниті қайтадан бекітіліп, тазартылды. Бұл 30 тамыз, 31 тамыз және 1 қыркүйекте алты сағаттық жабылуға әкелді. 1945 жылы көпір жұмысшылар тосқауылға түскен тартылған арақашықтықты жөндеуге қатысқан кезде екі сағатқа жабылды. Көпір 1947 жылы 2 тамызда кешке және 3 тамызда күннің көп бөлігінде жабылып, жұмысшылар көлік жүріп өткен кезде тартылған аралықты тербетуден сақтайтын диірмен мен дірілді ауыстырды. Ұлттық парк қызметі (NPS) бұл көпірдің тарихындағы ең ұзақ жабылу деп атады. Жұмыс 1951 жылдың 16 шілдесінде басталды. Көпiрдің алты жолағының бiрнешесi жұмыс аптасында жабылды, ал барлық көпiр төрт апта қатарынан демалыс күнi көлiк қозғалысына жабылды. Корсон және Груман компаниясы жұмыс істеді. 1957 жылдың шілдесінде қайтадан шағын жөндеу жұмыстары жүргізілді. 1964 жылдың наурыз айынан бастап, алты жолақты көпірдің кем дегенде бір жолағы күн сайын жабылып, сонда су тарту аралығы жөнделген. Алайда көпір ешқашан толық жабылған жоқ. Көпірде қосымша жұмыстар 1976 жылдың қарашасында жүргізілді. Көпірдің екі жағындағы жолдар жөнделді. Жол қозғалысы ең көп болған бағыттағы үш жолақ тығырыққа толы уақытта ашық тұрды, ал қарама-қарсы бағыттағы бір жолақ қана. Басқа уақытта әр бағытта тек бір жолақты пайдалануға рұқсат етілді. Бұл жөндеу бірнеше аптаға созылды. 1985 жылдың жазында күрделі жөндеу жұмыстары жүргізілді. Бұл жұмыста көпірдің бетін қайтадан қалап, оның кейбір қауіпсіздік және басқа да элементтерін жаңарту кірді. Құрылыс жобасы 4,7 миллион долларды құрады, ол әр бағытта екі жолақты жабуды қамтиды. А. Бейро құрылыс компаниясы жұмысты жеделдету үшін компания жоспардан бұрын аяқтаған әрбір күн үшін күніне 4000 доллар бонус алады. Жұмыс 1985 жылдың сәуір айының бірінші аптасында басталып, 25 қыркүйекте аяқталды. Көпірдің жаяу жүргінші жолақтарында 2011 жылдың қаңтарында сақтау және жөндеу жұмыстары жүргізілді, бұл күндіз тығыз емес уақытта екі жолақты әр бағытта жабуға әкелді. 2012 жылдың наурыз айында орталық жолақтар қосымша қалпына келтіру жұмыстары үшін бірнеше күнге жабылды. 2012 жылдың маусым айында Cianbro Corp. сегіз апталық, 788 000 долларлық жобаны көпірдің палубасын жөндеу, гранитті жаяужолдарды қалпына келтіру және екі жағажайдағы жаяужолдарды ауыстыру үшін қадағалады. Қыркүйек, қазан және қараша айларында әр бағытта кем дегенде бір (ал кейде екі) жолақты жауып тастады. Осы түрлі жобаларға қарамастан, 2012 жылға қарай көпірде үлкен жөндеу жүргізілген жоқ. Сол жылы Федералды тас жол басқармасы (FHWA) Арлингтон мемориалдық көпірін толықтай жөндеуді талап етті. Сәуір айында Ұлттық парк қызметінің көлік бөлімінің басшысы Чарльз Н. Бордерс II: "Көпір өмірінің соңына жетті, тіпті одан да асып кетті" деп мәлімдеді. Тексеру кезінде баспалдақтың тоттануы байқалды. FHWA инженерлері бұдан былай көлденең аралықтағы сыртқы жолақтармен жүру қауіпсіз емес деп анықтады; Соның салдарынан бұл екі жолақ 2015 жылдың 28 мамырында кешке көлік қозғалысына жабылды. Сонымен қатар, сарапшылар көпірдің қалған бөлігінде коррозияның екіншілік тірек арқалықтарға әсер еткенін анықтады, сондықтан олар көлікке арналған шекті шектеуді енгізді, бұл негізінен көпшілік автобустардың өтуге тыйым салды. Көпірдің заңгерлік құзырына ие құқық қорғау органдары жүргізушілерді жаңа жүктеме шегі туралы хабардар ету үшін артық салмақты көліктерді тоқтата бастайтынын, бірақ "білім беру кезеңіне" жұмыс істеуге бірнеше апта бойы жүргізушілерге айыппұл төлемей отырғанын айтты. ЕҚҚБ қызметкерлері күніне 150 автобус Арлингтон мемориалдық көпірінен өтеді дейді. Көлік департаменті 2015 жылдың 26 мамырында бәсекеге шақыруды жариялады және мердігер 18 маусымда таңдалатынын айтты. 5 миллион долларлық жоба кеңею буындарының жөндеуін немесе ауыстыруын, болатты, құрылымдық бетонды, дренажды жақсартуды, бетон жаяужолдарды жөндеуді, көпір палубасының үстіндегі асфальтты қалпына келтіруді және қоқысты жоюды қамтиды. Cianbro Corp. штатының Мейн штатындағы компаниясы, көпірді он жыл бұрын жаңарған, 2,5 миллион долларлық келісімшартты жөндеуді бастау үшін жеңіп алды, бұл жұмыстың аяқталуы шамамен алты айға созылатыны бағаланды. (Жұмыс жолақтарды қайта ашуға ғана мүмкіндік беру үшін болды, бірақ 10 тонналық салмақ шектеуін жоймады.) Жұмыс 2015 жылдың тамыз айының соңында немесе қыркүйек айының басында көпірде басталуға тиіс болды. 2016 жылдың шілдесінде сенаторлар Марк Уорнер мен Тим Кейн кеңселерінен бірлескен мәлімнамада; Өкілдер Дон Бейер, Жеральд Коннолли және Барбара Комсток; және делегат Элеонора Холмс Нортон, NPS көпірді екі кезеңде жөндеуді жоспарлап отыр. Бірінші кезең көпірдің ең шұғыл жөндеулерін қарастырды, көпірдің екі жағындағы жақындау аралықтарын 166 миллион долларға жаңартты және нығайтты. Бұл жөндеулер көпірдің 2030 жылға дейін ашық болуына мүмкіндік береді. Екінші кезең, құны 94 миллион долларға бағаланған, баспалдақты ауыстыруды және көпірде басқа жөндеулер жасауды көздеді. 2016 жылдың 5 шілдесінде АҚШ Транспорт департаменті Ұлттық парк қызметі мен Колумбия округіне көпірді жөндеуді бастауға мүмкіндік беру үшін 90 миллион долларлық грантты Ұзақ мерзімді Ұлттық тиімділіктің кеме жүру және көлік саласындағы жетістіктерін ынталандыру (FASTLANE) бағдарламасынан берді. Грант жобаға басқа федералдық көлік емес қаражаттан немесе жергілікті қаражаттан қосымша 36 миллион долларлық қаржы табуға байланысты болды.

2018 жылғы күрделі жөндеу

2017 жылдың 30 қарашасында АҚШ Ішкі істер министрлігі көпірдің ауқымды жөндеу жұмыстарын жариялады. 227 миллион долларлық (доллармен) жобаға түрлі федералдық қаржы көздерінен, оның ішінде 30 миллион долларлық қаражат бөлінді. Федералдық автомобиль жолдары басқармасы Kiewit Infrastructure компаниясы жұмысқа келісімшарт алғанын, оған көпірдің ашылмалы бөлігін ауыстыру, кіреберіс жолдарын жөндеу және көпірдің жабыншасын алмастыру кіретінін мәлімдеді. Құрылыс 2018 жылы басталды, ал жөнделген көпір 2020 жылдың 4 желтоқсанында толыққандай ашылды.

Танымал мәдениетте

Мемориал көпірі Вашингтон, округ Колумбия аймағында өтетін фильмдерде, телешоуларда және кітаптарда жиі бейнеленеді. Онда түскен фильмдердің арасында «Арго», «Бірнеше жақсы адам», «Эван Барысқаны», «Авиа апат» және «Той қиындықтары» фильмдері бар.