Кіріспе
Потомак өзені арқылы Арлингтон, Вирджиния және Вашингтон, округ Колумбияны байланыстыратын 3 көпір, АҚШ Вашингтон, округ Колумбиясы метро аймағындағы көпір кешені. 14-ші көше көпірлері – Потомак өзенін кесіп өтетін және Арлингтон, Вирджиния мен Вашингтон, округ Колумбияны байланыстыратын бір-біріне жақын орналасқан үш көпірді білдіреді. Кейде жақын орналасқан екі теміржол көпірі де 14-ші көше көпір кешенінің құрамына кіреді. Автомобиль, велосипед және теміржол қозғалысы үшін маңызды қақпа болып табылатын бұл көпір кешені 14-ші көше (АҚШ 1-жолы) атымен аталады, ол D.C. жағынан автомобиль трафигін қамтамасыз етеді. Кешенде үш төрт жолақты автомобиль көпірі бар: батыстан шығысқа қарай – оңтүстікке, екі бағытты және солтүстікке қарай бағытталған. Олар I-395 және US-1 автожолдары арқылы қозғалысты жүзеге асырады, сондай-ақ оңтүстікке қарай бағытталған көпірде велосипед және жаяу жүргіншілерге арналған жолақтар бар. Бұдан өзге, кешенде екі теміржол көпірі бар: біреуі Вашингтон метросының сары желісіне, екіншісі – CSX Transportation теміржол желісіне арналған. Бұл Потомак өзенінің Вирджинияға дейінгі жалғыз магистральдық теміржол өткелі. Батыстан шығысқа қарай бес көпірдің орналасуы: Джордж Мейсон ескерткіш көпірі, Рошамбо көпірі, Арланд Д. Уильямс-младший ескерткіш көпірі, Чарльз Р. Фенвик көпірі және Лонг көпірі. Әуе суретінде Рошамбо көпірінің екі бағытты бетон бөлігінің көлеңкесі екі жолақты көпір сияқты көрінеді, бірақ шындығында ол төрт жолақты бір құрылым. Көпірлердің солтүстік жағында, Шығыс Потомак паркінде үш жол Вашингтон каналы арқылы өтетін екі жақты көпірлерге қосылады. Бір көпір алты жолақты және солтүстікке қарай 14-ші көшеге (соның ішінде US-1) трафикке қосылады, ал екіншісі – сегіз жолақты көпір I-395 трафигіне қосылады. Метро желісі Шығыс Потомак паркіндегі туннельге жалғасады, ал Лонг көпірінен басталатын магистральдық теміржол I-395 арқылы өтеді және 14-ші көшеге жақын жерде, Мэриленд авенюі бойымен солтүстік-шығысқа қарай бұрылмас бұрын Вашингтон каналын кесіп өтеді. 1982 жылдың 13 қаңтарында Air Florida Flight 90 рейсі сағат түскі уақытта 14-ші көше көпірін, кешеннің I-395 солтүстікке қарай бағытталған бөлігін қиып, Потомак өзеніне құлады. Бұл оқиғада көпірдегі төрт адам және ұшақтағы 74 жолаушы мен экипаж мерт болды. Жөнделген бөлікке Арланд Д. Уильямс-младшийдің құрметіне қайта ат берілді, ол ұшақтағы жолаушылардың бірі болған және алғашқы құлаудан аман қалған, бірақ басқа аман қалғандарға құтқару тізбегін бірнеше рет жеткізгеннен кейін суға батып қайтыс болды.
the bridge complex in the Washington, D. C., metro area
The 14th Street bridges refers to the three bridges near each other that cross the Potomac River, connecting Arlington, Virginia and Washington, D. C. Sometimes the two nearby rail bridges are included as part of the 14th Street bridge complex. A major gateway for automotive, bicycle and rail traffic, the bridge complex is named for 14th Street (U. S. Route 1), which feeds automotive traffic into it on the D. C. end. The complex contains three four lane automobile bridges — including, from west to east, one southbound, one bi directional, and one northbound — that carry Interstate 395 (I 395) and U. S. Route 1 (US 1) traffic, as well as a bicycle and pedestrian lane on the southbound bridge. In addition, the complex contains two rail bridges, one of which carries the Yellow Line of the Washington Metro; the other of which, the only mainline rail crossing of the Potomac River to Virginia, carries a CSX Transportation rail line. The five bridges, from west to east are the George Mason Memorial Bridge, the Rochambeau Bridge, the Arland D. Williams, Jr. Memorial Bridge, the Charles R. Fenwick Bridge and the Long Bridge. In aerial photos, shadows caused by a large, concrete divider on the bi directional Rochambeau Bridge create the illusion of two, two lane bridges, but this is in fact, a single, four lane structure. At the north end of the bridges, in East Potomac Park, the three roadways connect to a pair of two way bridges over the Washington Channel into downtown Washington, one six lane connecting to traffic (including northbound US 1) north onto 14th Street, and the other, an eight lane bridge connecting to I 395 traffic on the Southwest Freeway. The Metro line connects to a tunnel in the East Potomac Park, and the main line railroad from the Long Bridge passes over I 395 and runs over the Washington Channel just downstream of the 14th Street approach before turning northeast along the line of Maryland Avenue. On January 13, 1982, Air Florida Flight 90 clipped the 14th Street Bridge, the northbound I 395 span of the complex, during rush hour and crashed into the Potomac River; this killed four people on the bridge, along with 74 passengers and crew on the aircraft. The repaired span was renamed in honor of Arland D. Williams Jr., a passenger on the plane who survived the initial crash, but drowned after repeatedly passing a helicopter rescue line to other survivors.
Көпірлер
Құрылыстың бес көпірінің әрқайсысының өз атауы бар. Шығыстан батысқа қарай көпірлер: 1904 жылы салынған (1943 жылға қарай қайта жаңартылған) Ұзын көпір CSX, Amtrak және Вирджиния теміржолының пойыздарын өзен арқылы өткізеді. Атауы "ешқандай жеке тұлғаның есімін еске түсірмей, жоспарланған өлшемдеріне байланысты берілген". 1983 жылғы Чарльз Р. Фенвик көпірі – Вашингтон метрополитенінің сары желісін өзен арқылы алып өтеді, ол Вирджиния штатының сенаторы және Вашингтон метрополитенінің құрылуына көмектескен адамның құрметіне аталған. Солтүстікке қарай созылатын көпір 1950 жылы ашылғанда 14-ші көше көпірі деп аталды, сегіз жылдан кейін Рошамбо көпірі деп өзгертілді, ал 1985 жылы Air Florida рейсінің 90 нөміріндегі жолаушысының құрметіне Арланд Д. Уильямс-младший ескерткіш көпірі деп аталды. Бұл жолаушы 1982 жылы басқаларды мұздаған судан құтқару кезінде қаза тапқан. 1985 жылы Рошамбо көпірінің атауы 1971 жылы ашылған және екі бағытта қозғалыс жүргізетін, бұрын аты жоқ орталық көпірге берілді.
The 1904 (rebuilt c. 1943) Long Bridge carries CSX, Amtrak and Virginia Railway Express rail traffic over the river. The name was "derived from its planned size and not as a memorial to any particular individual." The 1983 Charles R. Fenwick Bridge—named for the Virginia state senator who helped create the Washington Metropolitan Area Transit Authority—carries the Yellow Line of the Washington Metro across the river. The northbound span was originally named the 14th Street Bridge when it opened in 1950, renamed the Rochambeau Bridge eight years later, and renamed the Arland D. Williams Jr. Memorial Bridge in 1985 for a passenger of Air Florida Flight 90, who died in 1982 saving others from the freezing water. In 1985, the Rochambeau Bridge name was moved to the previously unnamed center bridge, which opened in 1971 and carries traffic in both directions.
Ұзын көпір
"Ұзын көпір" деген атау 1809 жылға дейінгі Потомак өзеніндегі бірнеше көпірлерге берілген. Кейде кейбір көпірлерді 14-ші көшедегі көпір деп атаған, бірақ көбінесе басқа атаулармен. Бірінші көпір 1809 жылы 20 мамырда Вашингтон көпірі ретінде ашылды және бастапқыда көлік, жаяу жүргіншілер мен аттар жүріп өтетін болған. 1830-шы жылдары оны Литтл-Фоллс маңындағы көпірден ажырату үшін "Потомак өзенінің арғы жағындағы Ұзын көпір" деп атауға бастады, бірақ уақыт өте келе, бұл атау "Ұзын көпір" деп қысқартылды. Көпірдің Вашингтон жағында 1855 жылы, ал Вирджиния жағында 1857 жылы теміржол жолдары салынды, бірақ олар Азамат соғысына дейін көпірге орнатылмады. 1864 жылы алғашқы көпірдің жанына жаңа көпір салынды. 1865 жылы 18 ақпанда АҚШ әскери теміржолының Чарльз Минот ескі көпірдің бір бөлігінен құлаған кезде рельстер жаңа көпірге көшірілді және ескі көпір тек теміржол емес, басқа да көліктер үшін пайдаланыла бастады, бұл өткен жылы ұсынылған болатын. Кейбіреулер үшін ескі көпір "тұрнапек көпірі", ал жаңасы "теміржол көпірі" атанды. 1870 жылы 1 қазанда болған су тасқыны көпірлерді жөндеуге келмейтіндей зақымдады, сондықтан келесі екі жылда жаңа көпір салынды және ескі Вашингтон көпірі алынып тасталды. Жаңа көпір 1872 жылы 15 мамырда ашылды. Жаңа көпір ашылған күні ішінара жөнделген ескі теміржол көпірі жабылды. Жаңа жобаға қарамастан, 1872 жылғы көпір су тасқындарынан зақымдалды, өзен қозғалысын бұзады және екі жолға жеткілікті кең емес еді; сондықтан екі жаңа көпір салынды. 1904 жылы жаңа теміржол көпірі салынды, ал 1906 жылы желтоқсанда жаңа автомобиль көпірі ашылды. 1872 жылғы көпір 1906 жылы 18 желтоқсанда жабылды және 1907 жылы бұзылды. Қазіргі теміржол көпірі 1904 жылы 28 тамызда ескі көпірден шамамен 45 метр жоғарыда ашылды. Жұмыс 1943 жылы 9 қарашада аяқталды. 1962 жылы Мейсон көпірі салынып бітірілгенде, ол Ұзын көпірдің ашылмалы бөлігін пайдаланудың барлық түрлерін тоқтатты. Соңғы рет 1969 жылы наурыз айында ескі автомобиль көпірін алып тастауда пайдаланылған баржаларға жол беру үшін ашылды. Ашылмалы бөліктің үстіндегі бақылау үйі немесе шатыры 1982 жылдың соңында немесе 1983 жылдың басында алынып тасталғанға дейін Джорджтаун командалық жарыстарының жарнама тақтасы ретінде жиі пайдаланылды. Көпір 2016 жылы жаңартылды және CSX компаниясы оның жүк тасымалының қажеттіліктерін қанағаттандыруға жеткілікті екенін анықтады, бірақ 2019 жылы DDOT және FRA жолаушылар теміржолының өсу қажеттіліктерін қамтамасыз ету үшін екінші көпір қажет екенін хабарлады. Сонымен қатар, велосипед және жаяу жүргіншілер үшін жаңа көпір салу ұсынылды. 2019 жылы Вирджиния штаты Ұзын көпірдің солтүстігінде Потомак өзенінің үстінен жаңа теміржол көпірін салуға қаржыландыратынын мәлімдеді.
Автомобиль көпірі
Жаңа айналмалы көпір, шоссе көпірі немесе кейде 14-ші көше көпірі деп аталатын, 150 метр жоғарыдағы Ұзын көпірден, 1906 жылдың 15 желтоқсанында ашылды. Ол трамвайлар және басқа теміржол емес көліктерге қызмет ету үшін салынған. Маунт-Вернон теміржолының сары трамвайлары 1932 жылға дейін осы көпірді пайдаланды, содан кейін желі автобустармен ауыстырылды, олар ақырында Александрия, Баркрофт және Вашингтон (AB&W) Транзит компаниясының бөлігіне айналды. 1962 жылы Джордж Мейсон көпірі ашылғаннан кейін шоссе көпірі жабылды, бірақ оны қайта пайдалану мүмкіндігі талқыланды, мүмкін, тек жүргіншілер үшін. Бірақ, шоссе көпірі 1967-1968 жылдары демонтаждалды және бомбалау оқулары үшін Дальгрен дивизиясының Теңіз күштерінің қару-жарақтарды сынау орталығына тасылды. Шоссе көпірінің тіректерін алып тастау үшін Уильямс және Лонг көпірлері 1969 жылдың 3 наурызында соңғы рет ашылды. Олар 1967 жылы ескі шоссе көпірінің тіректерін алып тастап, орталық көпірдің жаңа тіректерін орнату үшін өзенге жеткізілген баржалар мен крандарды алып шығу үшін ашылды. 1967 жылға дейін бірнеше жыл бұрын теміржол көпірі дәнекерленіп жабық тұрған, оны кран үшін ашу үшін кері ашу қажет болды. Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін, көпір 1945 жылдың жазында демонтаждалды.
Қазіргі 14-ші көшедегі көпірлер
Рошамбо, Мейсон және Уильямс көпірлерінің әр түрлі атаулары болғанымен және олардың барлығы жеке-жеке салынғанына қарамастан, бұл үш көпір жиі бірге "14-ші көше көпірі" деп аталады.
Арланд Д. Уильямс, Jr. Мемориалдық көпір
Автомобиль дәуіріндегі көліктік қозғалыстың өсуіне байланысты магистральдық көпірді ауыстыруды жоспарлау 1940 жылдары басталды. Жаңа, бір аралықты, тек солтүстік бағытқа арналған 14-ші көшедегі көпірді салу жұмысы 1947 жылдың 21 тамызында басталды және жаңа көпір 1950 жылдың 9 мамырында ашылды, лентасын округ Мисс D.C., Мэри Джейн Хейс қиып тастады. Магистральдық көпір енді тек оңтүстік бағытта қозғалысқа арналды, бірақ оны ауыстыру үшін екінші көпір жоспарланды. Жаңа көпірдің аралықтары Араллингтон ескерткіш көпіріндегі және теміржол көпірінің төменгі ағысындағы айналмалы аралықтарымен үйлесетін басқару үйлерімен жабдықталған айналмалы аралықтарды қамтыды. 1956 жылы Джонс Пойнт көпірін жоспарлау кезінде оған қандай ат қою керектігі туралы пікірталас басталды. Бірінші ұсыныстардың бірі Вудро Вильсонның есімімен атау болды, бірақ конгрессмен Жоел Бройхилл (R VA) Джордж Мейсонның есімін ұсынды, немесе жаңа магистральдық көпірді оның құрметіне атауды ұсынды. Бұл Вашингтон Пост газетіне жазылған хатта революциялық соғыс батыры Лафайеттің есімімен атауды ұсынды, өйткені ол Йорктаунға қарай жол бойында әскерлерін осы жерден өткізген. Бірнеше күннен кейін, Рошамбоның жанкүйері және Вирджиния штатының қысқа өмір сүрген Рошамбо комиссиясының төрағасы Чарльз Пармер көпірді Жан Батист Донатьен де Вимюр, Рошамбо графы деп атауды ұсынды. Тағы бір хат түсті, онда Рошамбо есімін 14-ші көшедегі көпірге қосу ұсынылды. Бұл хат Вирджиниядан конгрессмен Гарри Ф. Бердтің назарына ілігіп, ол оны Конгресс жазбасына ұсынды. Бройхилл көпірді Мейсонның есімімен атау туралы заң жобасын ұсынды, ал Берд Рошамбоның есімімен атау туралы заң жобасын ұсынды. Жаздың ортасында әрқайсысы үшін бір аралықты атау туралы келісімге келді. Бройхилл 1957 жылы келісім жобасын қайта ұсынды және ол қабылданды. Жаңа көпір 1958 жылдың 19 қазанында сағат 14:00-де Рошамбоның құрметіне ашылды, бұл уақыт пен күн 1781 жылы Йорктаунда Корнуоллистің капитуляциялаған уақыты мен күнімен сәйкес келеді. Уильямс көпірі соңғы рет 1969 жылдың 3 наурызында ескі магистральдық көпірдің тіректерін алып тастау және орталық көпірдің жаңа тіректерін орнату үшін 1967 жылы өзенге жеткізілген баржалар мен крандарды алып тастау үшін ашылды. Уильямс көпірі 1975-1976 жылдары күрделі жөндеуден өтті, нәтижесінде ол бір жылдан астам уақыт жабылды. Жұмысшылар көпірдің жаңа қаптамасын жасады, айналмалы аралықты алып тастады және жаяу жүргіншілер жолдарын иықтармен ауыстырды. Басқару үйі сақталды. 1982 жылдың 13 қаңтарында Уильямс көпірі Air Florida рейсі 90 апатынан зақымданды. Ұлттық әуежайдың ұшу-қону жолағында тоқтағанда мұз жинаған Боинг 737-222 ұшып шыққаннан кейін көп ұзамай құлап, көпірге түсіп, мұзды Потомак өзеніне соқтығысты. Апатта 74 жолаушы мен экипаж, сондай-ақ көпірдегі төрт адам қаза тапты. Жөнделген аралық 1985 жылдың 13 наурызында Арланд Д. Уильямс кіші ескерткіш көпірі деп аталды, бұл 1984 жылдың 4 желтоқсанында өткен дауыс берудің нәтижесінде, өзі құтқарылуға рұқсат бермес бұрын бес аман қалғанға өмірлік желі берген жолаушылардың бірінің құрметіне берілді. Ол гипотермияға ұшырап, құтқарушылар соңғы аман қалғандарды құтқаруға тырысқан кезде суға батып кетті. Рошамбо көпірі атауы кейін Орталық магистральдық көпірге берілді. 2005 жылдан 2009 жылға дейінгі бірқатар тексерулерден кейін Колумбия округінің Көлік департаменті (DDOT) 2010 жылы солтүстік бағытқа арналған негізгі аралықты 27 миллион долларға қайта жаңартуды бастады. Бірнеше айға созылуы жоспарланған құрылыс 2011 жылы аяқталды. 2014 жылы жүргізілген тексеруде тағы да проблемалар анықталды. Аудандағы басқа да кемшікті көпірлерді жөндеу немесе ауыстыру қажеттігін атап өткен DDOT бұл проблемаларды шешу мерзімін 2020 жылға дейін ұзартты. 2023 жылдың 13 сәуірінде DDOT АҚШ Көлік министрлігі оңалту жобасын қаржыландыруға 72 миллион доллар көмектесетінін хабарлады. 90 миллион долларлық жоба, сондай-ақ D.C. үкіметінің қаржыландыруымен, сол көктемде жобаның алдын ала инженерлік және экологиялық сараптамасын бастайды, ал алдын ала жобалау сол күзде аяқталады деп күтілуде. Құрылысқа екі жыл уақыт кетеді деп күтілуде.
Джордж Мейсон ескерткіш көпірі
Жаңа Джордж Мейсон мемориалдық көпірі 1962 жылғы 26 қаңтарда ағыс жоғары жағында ашылды, ол бұрынғы автомобиль көпірін (кейін тек оңтүстік бағытына арналған) алмастырды. Мейсон көпірі, ағыс жоғары және төменгі жағындағы көпірлерден өзгеше, кемелердің өтуі үшін ашыла алмайтындықтан, 1961 жылы Ұзын көпірден жоғары қарай теңіз кемелерімен Потомак өзеніндегі қозғалыс тоқтатылды. 1960 жылдардың соңында батысқа қарайғы Ширли тас жолы мен оңтүстікке қарайғы Джордж Вашингтон тас жолы арасында жаңа пандустар салынды, бұл көпір мен Пентагон арасындағы байланысты жойды. 1969 жылы бұл жол Леди Бёрд жолы арқылы Арлингтон мемориалдық көпіріне қосылды, ал 1972 жылғы 15 сәуірде Вернон тауы жолы арқылы Александрияға қосылды, оның бір бөлігі Леди Бёрд жолы болды. 1984 жылы Мейсон көпірі 5,9 миллион долларлық жөндеу жұмыстары үшін бірнеше айға жабылды. Көпірдің жабыны жаңартылды және иықтары кеңейтілді. Жаяу жүргіншілер жолы кеңейтіліп, жол мен жаяу жүргіншілер арасына жаңа қауіпсіздік қоршаулары орнатылды. 1989 жылғы 25 шілдеде Джордж Мейсон көпірі 1989 жылғы ДК-дегі проституциядан қуылғандар оқиғасымен байланысты ұлттық даңққа ие болды. 2018 жылдың соңында Ұлттық саябақтар қызметі Джордж Мейсон көпірі жолы мен Шығыс бассейні арасындағы пандусты қайта жаңартып, жақсартты.
Рошамбо көпірі
1971 жылғы 5 сәуірде Мейсон көпірінен тікелей төмен орналасқан үшінші көпір ашылды, ол екі бағытқа екі арнайы жолақты қамтиды. Құрылыс 1967 жылғы наурызда басталды, бірақ толыққанды 1972 жылға дейін аяқталмады. Арнайы жолақтар Вирджиния штатындағы I 395 тас жолының жоғары жүктемелі көлік жолақтарына тікелей жетелейді, бірақ бұл жолақтар жұмыс сағаттарында ғана HOV режімінде жұмыс істейді. Ашылған кезде ол тек автобустар үшін қолданысқа берілді, бұл оны елдегі ең ұзын автобусқа арналған жекелеген бағытқа айналдырды, бірақ жылдар өте арнайы жолақтарға қатысты ережелер біртіндеп жеңілдетілді. 1973 жылдың соңында, көлікте кем дегенде төрт жолаушы болған жағдайда, жеке көлік иелеріне жұмыс сағаттарында автобус жолақтарын пайдалануға рұқсат берілді. 1975 жылы төрт жолаушысы бар көліктерге арнайы жолақтарды кез келген уақытта пайдалануға рұқсат берілді. 1983 жылы Конгресс арнайы жолақтарды барлық көліктерге ашты, бірақ жұмыс сағаттарында олар автобустарға, бірлесіп жүретін көліктерге және жедел жәрдем көліктеріне ғана арналды, бұл заң 1985 жылы күшіне енді. 1987 жылы жол ағлақтарының күшеюіне байланысты Вирджиния Көлік департаменті HOV режимінің аяқталу уақытын 18:00-ден 18:30-ға дейін ұзартты, бірақ сол жылы Конгрессмен Стэн Паррис Вирджинияға 2,4 миллион доллар бөлмейтін федералды заң қабылдағаннан кейін бұл шешім кері қайтарылды. Сол жылы VDOT SE SW тас жолының жөндеу жұмыстарынан туындаған жол ағлақтарын азайту мақсатында көпірдегі солтүстік бағытқа арналған HOV жолақтарын барлық жүргізушілерге ашты. 1989 жылдың басында Вирджиния Конгрессмен Парриспен келісімге келіп, HOV жолақтарын басқару құқығын қайтару үшін HOV шектеулерін көліктегі жолаушылар санын төрттен үшке дейін төмендетті. 2019 жылдың соңында 395 тас жолындағы HOV жолақтары жоғары төлемді (HOT) жолақтарына айналдырылды, нәтижесінде Рошамбо көпіріндегі солтүстік бағытқа арналған жолақ та HOT жолағына айналды. Көпір ашылған кезде Орталық тас жолы көпірі деп аталды. 1985 жылғы 13 наурызда, 1982 жылы Air Florida Flight 90 рейсінің апатынан кейін, төмен орналасқан көпір апат кезінде басқа да құтқарылғандардың өмірін сақтап қаза болған жолаушылардың бірі – Арланд Д. Уильямс, кішінің құрметіне Арланд Д. Уильямс, кіші ескерткіш көпірі деп аталды. Рошамбо атауы бірден Орталық тас жолы көпіріне берілді. Алайда, көпірдің атын көрсететін қола тақта атаумен бірге жылжытылмады. Вашингтон Пост газетінің тілшісі Джек Айзеннің ұсынысы бойынша, 1983 жылғы 22 қыркүйекте Метро басқармасы көпірге Фенвик есімін берді. Фенвик – Вашингтон маңындағы Вирджиния штатының заң шығарушысы, ол Metro құруға қатысты заң қабылдауды ұсынған. Ол 1968 жылы қайтыс болды.