Кларк Гриффит: Американдық бейсболшы, менеджер және команда иесі (1869-1955). MLB карьерасы, командалар мен жетістіктері туралы толық ақпарат. Бейсбол тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық бейсболшы, менеджер және команда иесі (1869–1955)
American baseball player, manager, and owner (1869–1955)
Кларк Кальвин Гриффит (20 қараша 1869 – 27 қазан 1955), «Ескі түлкі» деген лақап атымен танымал, американдық Үлкен бейсбол лигасының (MLB) питчері, менеджері және команда иесі болды. Ол MLB карьерасын «Сент-Луис Браунс» (1891), «Бостон Редс» (1891) және «Чикаго Колтс/Орфанс» (1893–1900) командаларында бастады. Содан кейін «Чикаго Уайт Стокингс» (1901–1902) және «Нью-Йорк Хайлендерс» (1903–1907) командаларының ойыншы-менеджері болды. 1907 жылғы маусымнан кейін ол ойыншылық жолын аяқтады, бірақ 1908 жылы «Хайлендерс» командасының менеджері қызметін атқаруын жалғастырды. Ол «Цинциннати Редс» (1909–1911) және «Вашингтон Сенаторс» (1912–1920) командаларын басқарды, екі команданың құрамында да кейде ойыншы ретінде қатысты. 1920 жылдан 1955 жылы қайтыс болғанға дейін «Сенаторс» командасына ие болды. Гриффит үнемді басшы ретінде танымал болды, сонымен қатар жас Америка лигасы дамыған кезеңде Ұлттық лиганың талантты ойыншыларын тартуымен де есте қалды. Гриффит 1946 жылы Ұлттық бейсбол даңқы залына сайланды.
Clark Calvin Griffith (November 20, 1869 – October 27, 1955, ), nicknamed "the Old Fox", was an American Major League Baseball (MLB) pitcher, manager and team owner. He began his MLB playing career with the St. Louis Browns (1891), Boston Reds (1891), and Chicago Colts/Orphans (1893–1900). He then served as player manager for the Chicago White Stockings (1901–1902) and New York Highlanders (1903–1907). He retired as a player after the 1907 season, remaining manager of the Highlanders in 1908. He managed the Cincinnati Reds (1909–1911) and Washington Senators (1912–1920), making some appearances as a player with both teams. He owned the Senators from 1920 until his death in 1955. Sometimes known for being a thrifty executive, Griffith is also remembered for attracting talented players from the National League to play for the upstart American League when the Junior Circuit was in its infancy. Griffith was elected to the National Baseball Hall of Fame in 1946.
Ерте өмір
Гриффит Миссури штатының Клер-Крик қаласында Исайя мен Сара Энн Гриффиттер отбасында дүниеге келді. Оның ата-анасы уэльс тегінен шыққан. Кларк Гриффит туылмас бұрын олар Иллинойста тұрған. Отбасы батысқа қарай, Оклахома аймағына қарай жабық вагонмен сапар шекті. Жолда олар Оклахомадан аштық пен көңілсіздікке шалдыққан адамдарды кездестірді, сондықтан Миссуриде қоныстануға шешім қабылдады. Гриффит бес бауырмен өсті, олардың төртеуі үлкен болды. Гриффит кішкентай кезінде әкесі аң аулау барысында қайғысқа ұшырады – басқа аңшылар оны бұғы деп қателестіріп, атқылап қойды. Сара Гриффит жесір қалған соң балаларын өсіру үшін күресті, бірақ Кларк Гриффит кейін Миссуридегі көршілері анасына көп көмектескенін, оған және балаларына егін егіп бергенін айтты. Аймақта тарап жатқан құртан қорқынышынан Гриффит отбасы Блумингтонға (Иллинойс штаты) көшіп кетті. Гриффит бала кезінде болған бір оқиғадан бейсболдың қаржылық жағын білгенін еске алды. Ол 13 жасында бірнеше досымен бірге бейсбол сатып алу үшін 1,25 доллар жинады. Олардың біреуін 12 шақырым атпен сауда жасауға жіберді. Доп екінші рет соққанда жарылып кетті. Кейін Гриффит допты сатып алған баланың тек 25 цент жұмсап, қалған долларды өзіне қалдырғанын білді. 17 жасында Гриффит Иллинойс штатының Хупстон қаласындағы жергілікті бейсбол ойынында тастау арқылы 10 доллар тапқан.
Griffith was born in Clear Creek, Missouri, to Isaiah and Sarah Anne Griffith. His parents were of Welsh ancestry. They had lived in Illinois before Clark Griffith's birth. The family took a covered wagon west toward the Oklahoma Territory. Along the way, the family encountered hungry and disenchanted people returning from the Oklahoma Territory, so they decided to settle in Missouri. Griffith grew up with five siblings, four of them older. When Griffith was a small child, his father was killed in a hunting accident when fellow hunters mistook him for a deer. Sarah Griffith struggled to raise her children as a widow, but Clark Griffith later said that his neighbors in Missouri had been very helpful to his mother, planting crops for her and the children. Fearing a malaria epidemic that was sweeping through the area, the Griffith family moved to Bloomington, Illinois. A childhood incident taught him about the money side to baseball, Griffith recalled. When he was 13, he and a few other young boys had raised $1.25 to buy a baseball. They sent one of the boys 12 miles on horseback to make the purchase. The ball burst the second time that it was struck. Griffith later found out that the boy who purchased the ball only spent a quarter, keeping the leftover dollar. At the age of 17, Griffith had made $10 pitching in a local baseball game in Hoopeston, Illinois.
Суға салушы және ойыншы-менеджер ретінде
Гриффит 1891 жылы Америка Ассоциациясына қосылды, 226 1/3 ининг тастады және Сент-Луис Браунс және Бостон Редс командалары үшін 14 ойын жеңді. Келесі маусымда ол Чикаго Колтс командасымен ойнады. 1893 жылы питчерлердің қорабы артқа жылжытылды; бұрын ол үй тақтасынан 55 фут қашықтықта болған, ал енді қазіргі 60 фут, алты дюйм қашықтыққа жылжытылды. Осы өзгерістен кейін бейсболдағы шабуыл көрсеткіштері артты және көптеген питчерлер өз тәсілдерін өзгертуге мәжбүр болды. Гриффит ойнаған кезде Кап Ансон Колтс командасының ойыншы-менеджері болды және ол тек үш бастапқы питчерді пайдаланды. Гриффит командаға келгенге дейін питчер Билл Хатчисон Ансон үшін бір маусымда 600-ден астам ининг тастаған, бұл Хатчисонның мансабының төмендеуіне себеп болуы мүмкін. Гриффит өмірлік жасын ұзарту үшін жаңа тәсіл сынады. Ол қисайған допты ұстауын өзгерткенде, Кристи Мэтьюсон ойлап тапқан бұрандалы допқа ұқсас лақтырыс жасады. Ол сондай-ақ, допты жиі тікенектерімен сырғытып немесе шөпке ысқады. Гиглендерлердің басшылығымен келіспеушіліктерден кейін Гриффит 1908 жылғы маусымда жұмыстан босатылды. Команда жақсы бастаған, бірақ маусым барысында команданың питчингі нашарлап, Гриффит Жимми Уильямсты үмітсіз ойыншыға айырбастағаны үшін сынға ілікті. Ол "Редс" (1909–1910) және "Сенаторлар" (1912, 1913 және 1914) командаларында қысқа ғана уақыт ойнады.
Griffith entered the American Association in 1891, pitching 226 1/3 innings and winning 14 games for the St. Louis Browns and Boston Reds. He began the following season with the Chicago Colts. In 1893, the pitchers box was moved back; it had been 55 feet from home plate and was moved to the modern distance of 60 feet, six inches. Following that change, offensive numbers increased across baseball and many pitchers had to adjust their approaches. Cap Anson was the player manager of the Colts during Griffith's tenure and he utilized a rotation of only three starting pitchers. Just before Griffith's arrival on the team, pitcher Bill Hutchison had thrown more than 600 innings in a single season for Anson, which may have contributed to a decline in Hutchison's career. Griffith tried a new pitch to increase his longevity. By modifying the grip of a curveball, he threw a pitch similar to the screwball that Christy Mathewson had developed. He also often scuffed balls with his spikes or rubbed them in the grass. After a falling out with the Highlanders' ownership, Griffith was fired during the 1908 season. The team had started strong, but the team's pitching faltered as the season progressed and Griffith was criticized for trading away Jimmy Williams in exchange for a disappointing prospect. He made brief appearances as a player for the Reds (1909–1910) and Senators (1912, 1913 and 1914).
Атак-даңқ залына кандидат
1939 жылы спорт журналисі Боб Консидин Гриффиттің Бейсбол даңқы залына бұрын сайланбағанына өкініш білдірді. Ол Гриффитті "Американ лигасының нағыз әкесі" деп атады, оның алғашқы жылдары Ұлттық лига ойыншыларын Америка лигасы командаларына тартып, маңызды рөл атқарғанын айтты. Ол Гриффит "спорт журналистерінен құралған кез келген даңқ залына лайық, себебі ешбір спорт журналисі осы қарт кісіден оқиғасыз кеткен емес. Кейбіреулері тіпті жақсы әңгімелермен оралды" деп жазды. Гриффит екінші Бейсбол даңқы залы сайлауында (1937 жыл) қатысты, бірақ ол дауыстардың 2% ғана алды. 1938 жылы ұсынылған бюллетеньдердің 3,8% ғана оған дауыс берді. Келесі жылы ол 7,3% дауыс жинады. Даңқ залы бірнеше жыл бойы үш жылда бір рет сайлау өткізді. 1942 жылы сайлаушылардың 30,5% Гриффиттің кандидатурасын ұсынды. Гриффит 1946 жылы "Ескі мерзімділер комитеті" арқылы Бейсбол даңқы залына сайланды. Ол келесі жылы өткен салтанатты шарада құрметке ие болды. Автор Деннис Коркоранның сөзіне қарағанда, Гриффит 1939 жылы Даңқ залына кіру рәсіміне қатысқан, бірақ 1947 жылғы немесе басқа да шараларға келгеніне ешқандай дәлел жоқ.
In 1939, sportswriter Bob Considine expressed disappointment that Griffith had not already been elected to the Baseball Hall of Fame. He referred to Griffith as "the real father of the American League", citing the fact that Griffith had been a key force in attracting National League players to join the American League teams in their initial years. He wrote that Griffith "belongs in any hall of fame where the elective body is composed of sports writers, for no other reason than that no sports writer ever came away from the old guy without a story. Some of them were even kindly stories." Griffith had appeared on ballot for the second Baseball Hall of Fame election (1937), but he received 2% of the possible votes. In 1938, he received votes on only 3.8% of the submitted ballots. He received votes on 7.3% of ballots the next year. The Hall of Fame held only triennial elections for a few years. In 1942, 30.5% of voters submitted Griffith's name. Griffith was elected to the Baseball Hall of Fame by the Old Timers Committee in 1946. He was honored at the induction ceremony the following year. According to author Dennis Corcoran, Griffith had attended the initial Hall of Fame induction ceremony in 1939 but that there is no evidence that Griffith came to the 1947 induction or any other ceremony.
Өлім және мұра
1955 жылдың қазан айында Гриффит ауруханада невритпен ауырғанда асқазаннан қан кетуге ұшырады. Жағдайы жақсарып келе жатқандай көрінсе де, ауруханаға түскеннен кейін бірнеше күннен соң қайтыс болды. Ол 86 жасқа толуға жақын еді. Бейсбол Даңқы салынып жатқанда және бейсболға қатысты естеліктер ізделіп жатқанда, Гриффит президенттердің алғашқы тастаған доптарының бірнеше суретін сыйға берді. Лига президенті Уилл Харридж Гриффитті «ойындағы ең ұлы тұлғалардың бірі» деп атады. Гриффиттің әйелі одан екі жыл кейін жүрек ауруынан қайтыс болды. Олар баласыз болған, бірақ бірнеше туыстарын тәрбиеледі. Олардың арасында 11 жасында Кларк пен Эддидің асырап алған ұлы Кэлвин Гриффит болды. Кэлвин нағашы ағасының қайтысынан кейін команданы басқарды және оны Миннесотаға көшіріп, «Егіздер» клубын құруға жетекшілік етті. Кіші Гриффит 1984 жылға дейін команданы басқарды, содан кейін оны Карл Поладқа сатты – осымен Гриффиттер отбасының 65 жылдық франшизаға иелігі аяқталды. Тағы бір жүрегі ағайыны, Шерри Робертсон 1940-1950 жылдары «Сенторс» және «Филадельфия Атлетикасы» командалары үшін алаңда және алаңнан тыс ойын ойнады. Гриффит стадионында Гриффиттің құрметіне ескерткіш орнатылды. 1964 жылы стадион бұзылғаннан кейін обелиск Роберт Ф. Кеннеди ескерткіш стадионына көшірілді, онда Вашингтон «Нэшнлс» командасы 2005-2007 жылдар аралығында ойнады. Колледждік бейсбол лигасы, «Ұлттық астана қаласының жас лигасы» Гриффиттің қайтысынан кейін оның құрметіне қайта аталды. Лига 2010 жылы қызметін тоқтатты.
In October 1955, Griffith was in the hospital with neuritis when he suffered a stomach hemorrhage. Though he appeared to be improving, Griffith died a few days after he was hospitalized. He was nearing his 86th birthday. When the Baseball Hall of Fame was being built and was looking for baseball memorabilia, Griffith donated several photographs of these presidential first pitches. League president Will Harridge called Griffith "one of the game's all time great figures." Griffith was survived by his wife, who died of a heart attack two years later. He and his wife had no children, but they raised several relatives. One of those relatives was Calvin Griffith, who was informally adopted by Clark and Addie at the age of 11. Calvin took over the team after his uncle's death and led efforts to have the club moved to Minnesota and become the Twins. The younger Griffith held on to the team until 1984, when he sold it to Carl Pohlad–ending the Griffith family's 65 year ownership of the franchise. Another nephew, Sherry Robertson, played infield and outfield for the Senators and the Philadelphia Athletics in the 1940s and 1950s. A monument was erected in honor of Griffith at Griffith Stadium. After the stadium was demolished in 1964, the obelisk was moved to Robert F. Kennedy Memorial Stadium, where the Washington Nationals played between 2005 and 2007. A collegiate baseball league, the National Capital City Junior League, was renamed in honor of Griffith after his death. The league suspended operations in 2010.