Монреаль Экспос: Канадалық бейсбол командасының тарихы

Кіріспе

Канаданың бұрынғы MLB командасы, қазіргі Вашингтон Ұлттықтарының алдыңғы құрамы – Монреаль Экспоз, Монреаль қаласында орналасқан кәсіби бейсбол командасы. Экспоз АҚШ-тан тыс орналасқан алғашқы Major League Baseball (MLB) франшизасы болды. Олар 1969 жылдан 2004 жылға дейін Ұлттық лиганың (NL) Шығыс дивизионында ойнады. 2004 жылғы маусымнан кейін франшиза Вашингтон, округ Колумбияға көшіп, Вашингтон Ұлттықтары атанды. 1960 жылы екінші лиганың Triple-A Montreal Royals командасы тарағаннан кейін, Монреальдағы саяси лидерлер MLB франшизасын іздеді. 1969 жылғы маусымға кеңейтуге үміткерлерді бағалаған кезде Ұлттық лига Монреальге команда берді. Экспо 67 Дүниежүзілік көрмесінің құрметіне аталған Экспоз бастапқыда Жарри Парк стадионында ойнады, ал 1977 жылы Олимпиадалық стадионға көшті. Франшизаның алғашқы 10 маусымының ешқайсысында Экспоз жеңіске жетпеді. Команда қысқартылған маусымда ғана дивизиондық титулды жеңіп алды, бірақ 1981 жылғы Ұлттық лига чемпионатының (NLCS) финалында Лос-Анджелес Доджерске есе жіберді. 1991 жылы команданың көпшілік үлесіне ие болған және негізін қалаушы Чарльз Бронфман, оны Клод Брошу басқаратын консорциумға сатты. Фелипе Алу 1992 жылы команданың бас жаттықтырышы болып тағайындалды, ол MLB-дегі алғашқы Доминикан туған жаттықтырыш атанды. Ол команданы төрт жеңіске жеткізді, соның ішінде, ойыншылардың ереуілі маусымды аяқтағанға дейін Экспоз бейсболда ең жақсы көрсеткішке ие болды. Алу команданы басқарған ойындар саны бойынша рекордты (1409) орнатты. 1994 жылғы ереуілден кейін команданың жағдайы нашарлай бастады, себебі Экспоз ең жақсы ойыншыларын сатуға мәжбүр болды, соның салдарынан командаға қызығушылық азайды. Экспозды таратуға жасалған әрекет сәтсіз аяқталғаннан кейін, 2002 жылғы маусымға дейін Major League Baseball команданы сатып алды, себебі клуб жаңа стадион салуға қаржы таба алмады. Соңғы екі маусымда команда әр жылы Пуэрто-Риконың Сан-Хуан қаласындағы Хирам Биторн стадионында 22 ойын өткізді. 2004 жылдың 29 қыркүйегінде MLB франшизаның Вашингтон, округ Колумбияға көшетінін хабарлады, ал Экспоз Монреальдегі соңғы ойынын өткізді. Экспоз Монреальде 36 жыл бойы 2753 жеңіске, 2943 жеңіліске және 4 тең ойынға қол жеткізді. Владимир Герреро командадағы хоум-рандар мен орташа есеп бойынша көшбасшы болды, ал Стив Роджерс – жеңістер мен страйк-ауттар бойынша. Үш питчер төрт но-хит ойын өткізді: Билл Стоунмен (екі рет), Чарли Лиа және Деннис Мартинес, ол Major League Baseball тарихында 13-ші ресми кемел ойынды өткізді. Экспоз Монреальде төрт ойыншының формасын зейнеткерлікке шығарды, ал тоғыз бұрынғы ойыншы Ұлттық бейсбол Даңқы залына енгізілді, олардың ішінде Гари Картер, Андре Доусон және Тим Рейнстің бас киімдері Экспоз логотипімен бейнеленген.

Former MLB team in Canada, predecessor of the current Washington Nationals

The Montreal Expos were a Canadian professional baseball team based in Montreal. The Expos were the first Major League Baseball (MLB) franchise located outside the United States. They played in the National League (NL) East division from 1969 until 2004. Following the 2004 season, the franchise relocated to Washington, D. C., and became the Washington Nationals. Immediately after the minor league Triple A Montreal Royals folded in 1960, political leaders in Montreal sought an MLB franchise, and when the National League evaluated expansion candidates for the 1969 season, it awarded a team to Montreal. Named after the Expo 67 World's Fair, the Expos originally played at Jarry Park Stadium before moving to Olympic Stadium in 1977. The Expos failed to post a winning record in any of the franchise’s first 10 seasons. The team won its only division title in the strike shortened season, but lost the 1981 National League Championship Series (NLCS) to the Los Angeles Dodgers. The team was sold in 1991 by its majority, founding owner, Charles Bronfman, to a consortium headed by Claude Brochu. Felipe Alou was promoted to the team's field manager in 1992, becoming MLB's first Dominican born manager. He led the team to four winning seasons, including , where the Expos had the best record in baseball before a players' strike ended the season. Alou became the Expos leader in games managed (1,409). The aftermath of the 1994 strike initiated a downward spiral as the Expos chose to sell off their best players, and attendance and interest in the team declined. Following a failed attempt to disband the Expos, Major League Baseball purchased the team prior to the 2002 season after the club failed to secure funding for a new ballpark. In their final two seasons, the team played 22 home games each year at Hiram Bithorn Stadium in San Juan, Puerto Rico. On September 29, 2004, MLB announced the franchise would relocate to Washington, D. C., for the season, and the Expos played their final home game in Montreal. The Expos posted an all time record of 2,753 wins, 2,943 losses and 4 ties during their 36 years in Montreal. Vladimir Guerrero led the franchise in both home runs and batting average, and Steve Rogers in wins and strikeouts. Three pitchers threw four no hitters: Bill Stoneman (twice), Charlie Lea, and Dennis Martínez, who pitched the 13th official perfect game in Major League Baseball history. The Expos retired four numbers in Montreal, and nine former members have been elected to the National Baseball Hall of Fame, with Gary Carter, Andre Dawson and Tim Raines' plaques depicting them with Expos caps.

Құрылтай (19601968)

Монреальдегі кәсіби бейсбол 1890 жылы командалар Халықаралық лигасы шеңберінде қысқа ғана уақыт ойнаған кезде басталды. 1895 жылы кәсіби команда құруға жасалған екінші әрекет сәтсіз аяқталды. Кейін 1897 жылы Шығыс лигасының «Монреаль Роялз» клубы құрылып, 20 маусым ойнады. «Роялз» 1928 жылы қайта құрылды және 1939 жылы «Бруклин Доджерс» клубы сатып алып, оның Triple A деңгейіндегі филиалы ретінде пайдаланды. «Доджерс» басшылығымен «Роялз» 1941 және 1958 жылдар аралығында жеті Халықаралық лига чемпионатын және үш Жас әлем сериясінің жеңімпазы атанды. 1946 жылы Джеки Робинсон «Роялз» құрамына қосылып, бір жылдан кейін бейсболдағы нәсілдік дискриминацияны жоюға қадам жасағанға дейін команданы Жас әлем сериясінде жеңіске жеткізді. 1950 жылдардың соңына қарай «Роялздың» чемпиондық жылдары өткен еді, көрермендер азайып, 1960 жылғы маусымнан кейін команда сатылып, «Доджерс» AAA деңгейіндегі командалар санын қысқартқандықтан басқа қалаға көшірілді. «Роялз» командасы таратылғаннан кейін Монреаль қаласының мэрі Жан Дрейпо мен қалалық атқару комитетінің төрағасы Джерри Снайдер МЛБ командасын құру үшін күш-жігер жұмысын бастады. Ұлттық лиганың (NL) 1962 жылғы кеңейтуге қатысуға үміткер болуға кеш қалды, бірақ 1967 жылы қысқы жиналыста лига иелеріне өтінішін ұсынды. Монреальдің өтініміне «Доджерс» клубына иелік еткен және бұрын «Монреаль Роялз» командасын басқарған Уолтер О’Мэллидің NL кеңейту комитетінің төрағасы болғаны көмектесті. 1968 жылдың 27 мамырында Ұлттық лиганың президенті Уоррен Джайлс лигаға Сан-Диего және Монреаль қалаларынан командалар қосылатынын, олардың әрқайсысы 10 миллион АҚШ доллары тұратынын жариялады. Франшизаны қамтамасыз еткеннен кейін Снайдер қаржыгер Жан Луи Левеск пен «Seagram» компаниясының мұрагері Чарльз Бронфман басқаратын алты серіктестен тұратын меншік тобын құрды. Левеск бастапқыда франкофон болғандықтан, төраға және меншік тобының бет-кезі ретінде таңдалды. Алайда ол бас тартты, ал Бронфман төрағалыққа өтті. Жаңа топтың алдында кем дегенде екі жыл бойы ойнауға жарамды жайды табу мәселесі тұрды. Дрейпо НЛ-ге 1971 жылға дейін Монреальде сәуір, қазан және кейде қыркүйек айларында суық ауа-райына байланысты қажет деп саналған күмбезді стадион салынатынын уәде берген еді. «Роялз» командасының ойын өткізген Делоримье стадионы уақытша жай ретінде де қабылданбады, өйткені ол тұрғын үй ауданында орналасқандықтан 20 000 орындықты кеңейте алмады. Канадалық футбол лигасының «Монреаль Алуэттс» командасының үйі болған Автостадты кеңейтудің және күмбез салудың жоғары құны, сондай-ақ қаланың федералдық меншіктегі нысанға қажетті жөндеу жұмыстарын жүргізуге құқығы бар екендігіне күмән болғандықтан қарастырылмады. Лига президенті Уоррен Джайлс Дрейпоның «Экспос» командасы үшін уақытша үй ретінде 30 000 орынға дейін кеңейтілуі жоспарланған, қала орталығында орналасқан Джарри паркіндегі 3000 орындық қоғамдық алаңды көрсеткен кезде Монреальдің өміршеңдігіне көз жеткізді. Команданың атын таңдау үшін бірнеше нұсқа қарастырылды: шағын лигадағы «Роялз» командасының құрметіне жанкүйерлер арасында танымал болған «Роялз» атауын «Канзас-Сити Роялз» клубы алған еді. Басқа да «Voyageurs» және «Nationals» сияқты атаулар қарастырылды. Команда француз және ағылшын тілдерінде бірдей жазылатын «Экспос» атауын таңдады, бұл атау жақында өткен Expo 67 әлемдік көрмесін құрметтеу мақсатында берілді.

Professional baseball in Montreal dates back to 1890 when teams briefly played in the International Association. A second attempt at hosting a pro team failed in 1895. The Montreal Royals of the Eastern League were subsequently founded in 1897 and played 20 seasons. The Royals were revived in 1928 and were purchased by the Brooklyn Dodgers in 1939 to serve as one of their Triple A affiliates. Under Dodgers' management, the Royals won seven International League championships and three Junior World Series titles between 1941 and 1958. In 1946, Jackie Robinson joined the Royals and led the team to a Junior World Series title in advance of his breaking baseball's colour barrier one year later. By the late 1950s, the Royals' championship years were past, and faced with declining attendance, the team was sold and relocated following the 1960 season as the Dodgers reduced the number of teams they maintained at the AAA level. Almost immediately upon the Royals' demise, Montreal mayor Jean Drapeau and city executive committee chairman Gerry Snyder began their campaign for a Major League Baseball (MLB) team. was too late to submit its candidacy for a team as part of the National League's (NL) 1962 expansion but presented its bid to the league's owners at the winter meetings in 1967. Aiding Montreal's bid was the fact that Walter O'Malley, who owned the Dodgers and formerly oversaw the Montreal Royals, was the chairman of the NL's expansion committee. On May 27, 1968, National League president Warren Giles announced the league would add expansion teams in San Diego and Montreal at a cost of US$10 million each. With the franchise secured, Snyder built an ownership group of six partners led by financier Jean Louis Lévesque and Seagram heir Charles Bronfman. Lévesque was originally tapped as chairman and the public face of the ownership group since he was a francophone. However, he bowed out, and Bronfman took over as chairman. The new group was faced with the immediate problem of finding a suitable facility in which to play for at least two years. Drapeau had promised the NL that a domed stadium–thought to be a must due to Montreal's cold weather in April, October and sometimes September–would be built by 1971. Delorimier Stadium, which hosted the Royals, was rejected even as a temporary facility; it could not be expanded beyond its 20,000 seat capacity because it was in a residential area. The Autostade, home of the Canadian Football League's Montreal Alouettes, was ruled out due to the prohibitive cost of expanding it and adding a dome, as well as doubts that the city even had the right to make the needed renovations to the federally owned facility. League president Warren Giles was reassured of Montreal's viability when shown a 3,000 seat community field in the centrally located Jarry Park that Drapeau proposed expanding to 30,000 seats as a temporary home for the Expos, at a cost of over C$1 million. Several options for a team name were considered: "Royals" was a popular option with fans in honour of the minor league Royals, but the name had already been taken by the Kansas City Royals. Other names considered included "Voyageurs" and "Nationals". The team settled on "Expos", a name with the same spelling in French and English, in recognition of the recently concluded Expo 67 World's Fair.

Джарри Парк жылдары (1969-1976)

Гин Моух команданың алғашқы бас жаттықтырушысы ретінде 1969 жылдың 8 сәуірінде дебют жасады: «Нью-Йорк Метс» командасына қарсы 11:10 есебімен жеңіс. Команда өз алаңындағы алғашқы ойынын – және АҚШ-тан тыс жердегі алғашқы Бас лига ойынын 14 сәуірде өткізді. Бұл «Жарри Парк» стадионында 29 184 жанкүйердің алдында «Сент-Луис Кардиналс» командасына қарсы 8:7 есебімен жеңіс болды. Үш күннен кейін, 17 сәуірде, команда тарихындағы тоғызыншы ойында Билл Стоунмен «Филадельфия Филлис» командасына қарсы 7:0 есебімен жеңіске жетіп, «Экспос» тарихындағы алғашқы но-хиттерін жасады. Маусымның басындағы ерліктерге деген қызығушылық тез арада кеңейтілген команданың қиындықтарына ұласты, себебі «Экспос» өздерінің алғашқы маусымының көп бөлігінде күресті. Монреаль «Сан-Диего Падрес» командасымен тең бөлісіп, NL-дегі ең нашар көрсеткішті көрсетті. Команда келесі маусымдарда жақсармады; 1970 жылы «Экспос» 73-89, ал 1971 жылы 71-90 көрсеткішін тіркеді. Команданың ең үздік ойыншысы және алғашқы жұлдызы – Рэсти Стауб болды. «Экспос» командасының алғашқы маусымынан бұрын «Хьюстон Астрос» командасынан алынған Стауб, команданың алғашқы үш маусымында «All Star Game» ойынында Монреальдің жалғыз өкілі болды және француз тілін үйреніп, жергілікті жанкүйерлердің ықыласына бөленді. Сонымен қатар, 1972 жылы Монреальмен Бас лигадағы карьерасын аяқтаған және команданың алғашқы франко-канадтық жұлдызы болған Клод Реймонд та танымал болды. Билл Стоунмен екінші но-хиттерін жасады, ал біріншісі АҚШ-тан тыс жерде, 1972 жылдың 2 қазанында Монреальде «Нью-Йорк Метс» командасына қарсы 7:0 есебімен жеңіске жетті. Команда алғашқы он жылда жеңіске жете алмады және алты командалық NL East дивизионында сегіз рет бесінші немесе алтыншы орынды иеленді. 1976 жылға қарай, маусым бойында келушілер саны 600 000-нан астам жанкүйерге дейін төмендеді, бұл «Экспос» командасының алғашқы маусымындағы көрсеткіштің жартысынан да аз болды. Команданың болашағы Бронфманның ашулы сөйлеген сөзінен кейін күмәндікке түсті. Ол 1976 жылғы Квебек сайлауында сепаратистік «Parti Québécois» (PQ) көпшілік дауысқа ие болса, отбасын және «Seagram» компаниясын Квебектен тысқары жерге көшірумен қорқытты. «Parti Québécois» сайлауда жеңіске жетті; алайда Бронфман мен «Экспос» Квебекте қалды.

With Gene Mauch as their inaugural manager, the Expos made their debut on April 8, 1969: an 11–10 victory over the New York Mets at Shea Stadium. The team played its first home game—and the first Major League game outside the United States—on April 14; it was an 8–7 victory over the St. Louis Cardinals before 29,184 fans at Jarry Park Stadium. Three days later, on April 17, in just the team's ninth game played in their history up to that point, Bill Stoneman pitched the first no hitter in Expos history with a 7–0 victory over the Philadelphia Phillies. The excitement of the early season heroics quickly gave way to the realities of being an expansion team as the Expos struggled for much of their inaugural season. Montreal tied their expansion cousins, the San Diego Padres for the worst record in the NL with a record of The team fared little better in the following seasons; the Expos went 73–89 in 1970 and 71–90 in 1971. The team's best player, and first star, in its early seasons was Rusty Staub. Acquired from the Houston Astros in a trade prior to the Expos' inaugural season, Staub was Montreal's lone representative at the All Star Game in the team's first three seasons, and endeared himself to the local fans by learning French. Also popular was pitcher Claude Raymond, who completed his major league career with Montreal in 1972 and was the team's first French Canadian star. Bill Stoneman threw his second no hitter, and the first pitched outside the United States, in a 7–0 win over the New York Mets in Montreal on October 2, 1972. The team failed to post a winning season in its first ten years and finished fifth or sixth in the six team NL East eight times. By 1976, attendance had dropped to just over 600,000 fans over the course of the season, less than half of what the Expos drew in their inaugural season. The team's future was also placed in doubt following an angry speech by Bronfman in which he threatened to relocate his family and the Seagram company outside Quebec if the separatist Parti Québécois (PQ) won a majority government in the 1976 Quebec election. The Parti Québécois did win the election; however, Bronfman and the Expos remained in Quebec.

Үлкен О және Көк дүйсенбі (1977-1981)

Осы маусымда «Экспос» жаңа стадионы – «Олимпиада» стадионына көшіп келді, бұл жоспардан алты жылға кешікті. Алайда, 1976-77 жылғы маусым аралығында «Экспос» командасы «Олимпиада» стадионы үшін келісімге келудегі кешігулерге байланысты маусымның басында «Жарри Парк» стадионында ойнауы мүмкін болды. Команда провинциялық сайлаудағы ПК-ның күшті жеңісінен кейін келіссөздерді көп ұзамай тоқтатты. Келіссөздер қыс бойы созылды, нәтижесінде «Экспос» командасы 1977 жылғы маусымдық билеттерді «Жарри» стадионында ойнауға дайын екендігін ескере отырып сата бастады. Бірақ 1977 жылдың басында келісімге қол жеткізілді. Монреальдің ашылу күнінде «Филадельфия» командасына 7:2 есебімен жеңіліске ұшыраған кезде 57 592 жанкүйер қатысты. Жаңа стадион маңызды жаңару болды, бірақ Монреальдің суық климатына байланысты ауа райы мәселелері 1987 жылы стадионға шатыр орнатылғанға дейін жалғасты. Жылдар өте келе стадион нашар ойын жағдайларымен әйгілі болды. Ойыншылар сыртқы алаңның қоршауларындағы жұқа төсемдерге және екі онжылдықтан астам уақыт бойы сақталған түпнұсқа жасанды газонға байланысты жарақат алу қаупінде болды. Соңында, стадион пайдасыз мүлік ретінде қарастырылды. Ойын алаңында «Экспос» нашар өнер көрсетті; команда 1977 жылы 75 ойын жеңіп, 76 ойынды питчер Стив Роджерс және аутфилдерлер Андре Доусон мен Тим Рейнс қатысуымен жеңді. 1977 жылы «Экспос» Дик Уильямсты команданың бас жаттықтырушысы етіп тағайындады. Уильямс жас таланттарды дамытуға беделді болды; ол жас «Бостон Ред Сокс» командасын Америка лигасының жеңімпазы етіп, ал «Окленд Атлетикас» командасын 1972 және 1973 жылдары әлем чемпионатына жеңіске жеткізді. 1981 жылы Монреаль франшиза тарихында алғаш рет жеңіске жеткен маусымды өткізді; шілде айының ортасында «Экспос» командасы NL Шығыс дивизионында 6,5 ойынмен көш бастады, бірақ «Питтсбург Пайрэтс» командасынан екі ойынға қалып, 95-65 есебімен екінші орынға ие болды. Олар өткен маусымға қарағанда бес ойынға аз жеңіске жеткенімен, «Экспос» командасы дивизиондық жетекшілік үшін «Филадельфия Филлис» командасынан бір ойын ғана артта қалды. Екі маусымда да «Экспос» командасы маусымның соңғы күндері дивизиондық титул үшін күресті, бірақ соңында әлем чемпионатын жеңіп алған командаға есе жіберді. 1981 жылы Чарли Лиа франшиза тарихында үшінші рет но-хиттер жасады. 1981 жылдың 10 мамырында «Сан-Франциско Джайентс» командасын 4:0 есебімен жеңді. «Экспос» командасы 30-25 есебімен NL Шығыс дивизионында үшінші орында болды, бірақ маусым ойыншылардың ереуілінен кейін екі айға тоқтатылды. Ереуіл аяқталған кезде 713 ойын өткізілмеді және оларды толықтыру мүмкін болмады. Бас лига бейсбол маусымды екіге бөліп, «Экспос» командасына маусымның екінші жартысында жаңа мүмкіндік берді. Команда .500 көрсеткішіне жақын ойнағандықтан, клуб Уильямсты қызметтен босатып, оның орнына скауттар директоры Джим Фэннингті тағайындады. Команда күресін жалғастырды және 15 ойын қалғанда 19-19 есебін көрсетті. Монреаль қалған 11 ойынды жеңіп, бірінші орынды иеленді, бұл «Питтсбург Пайрэтс» командасынан 1/2 ойынға көп. Осылайша, франшиза алғаш рет плей-оффқа қатысты. Терри Франкона финалдық аутты – Дейв Кингмен ұрған ұшқыш допты – ұстап алып, «Нью-Йорк Метс» командасымен өткен шешуші ойында 5:4 есебімен жеңіске жетті. «Лос-Анджелес Доджерс» командасымен кездесуде Монреаль командасы ең үздік бес ойынның алғашқы екі ойынын Лос-Анджелесте өткізіп, соңғы үш ойынға үйге оралды. Монреаль үшінші ойынды жеңіп алды, бірақ төртінші ойынды жоғалтып, серияны аяқтауға алғашқы әрекеті сәтсіз аяқталды, нәтижесінде шешуші бесінші ойын өтті. Жаңбырдың салдарынан бір күнге кейінге қалдырылған шешуші ойын 1981 жылдың 19 қазанында мұзға жақын температурада өтті. Тоғызыншы таймға дейін ойын теңдестірілді, Фэннинг өзінің үздік питчері Стив Роджерстің шайбасын соғу үшін боксшыдан шығуын шешті. Роджерс Рик Мондейге қарсы шайқас алдында алғашқы екі ойыншыны есептен шығарды. Содан кейін «Экспос» тарихындағы ең маңызды сәт болды: 3-1 есебімен Роджерс Мондейге батып келе жатқан фастболды лақтырды, ол орталық алаңның қоршауын басып өтіп, ойынды жеңіп, серияны жеңіп алды. Бұл сәт және ойын «Экспос» жанкүйерлеріне «Көк дүйсенбі» деп белгілі болды. Бұл драматикалық жеңіліс сол кезде Канаданың ең танымал бейсбол командасы болып саналған франшиза үшін ауыр жеңіліс болды.

For the season, the Expos moved into their new ballpark, Olympic Stadium, six years later than originally scheduled. For a time in the 1976–77 offseason, however, it appeared that the Expos would have to play at least the early part of the season at Jarry Park due to delays in securing a lease for Olympic Stadium. The team broke off negotiations not long after the PQ's landslide victory in the 1976 provincial election. Negotiations dragged out through the winter, leading the Expos to begin selling 1977 season tickets under the assumption they would have to play at Jarry. However, an agreement was finally reached in early 1977. A total of 57,592 fans attended Montreal's opening day 7–2 loss to Philadelphia. The new facility was a significant upgrade, although weather related issues created by Montreal's harsh climate persisted until the stadium's roof was installed in 1987. Over the years, the stadium became notorious for its poor playing conditions. Players were frequently at risk for injury due to thin padding on the outfield fences, as well as the original artificial turf that remained in place for over two decades. Ultimately, the park became viewed as a white elephant. On the field, the Expos continued to fare poorly; the team won 75 games in 1977, and 76 in pitcher Steve Rogers and outfielders Andre Dawson and Tim Raines. and in 1977, the Expos also hired Dick Williams as the team's manager. Williams had developed a reputation for nurturing young talent; he had managed a young Boston Red Sox team to the American League pennant in and the Oakland Athletics to back to back World Series titles in 1972 and 1973. In , Montreal had its first winning season in franchise history; in mid July, the Expos led the NL East by 6.5 games, before finishing second to the Pittsburgh Pirates by two games with a 95–65 record. Though they won five fewer games in than the previous season, the Expos finished merely one game behind the Philadelphia Phillies for the division lead. In both seasons, the Expos were in the hunt for the division title into the last weekend of the season before losing to the ultimate World Series champion. In , Charlie Lea pitched the third no hitter in franchise history. He defeated the San Francisco Giants by a 4–0 score on May 10, 1981. The Expos were in third place in the NL East with a 30–25 record when the season was halted for two months by a players' strike. By the time the strike ended, 713 games had been lost and could not possibly be made up. Major League Baseball chose to adopt a split season schedule, which gave the Expos a fresh start in the second half of the season. With the team languishing near the .500 mark in post strike play, the club fired Williams and replaced him with scouting director Jim Fanning. The team continued to struggle, though, and had a 19–19 record with 15 games left to play. Montreal won 11 of the remaining games and finished in first place, a 1/2 game ahead of the Pittsburgh Pirates, thereby qualifying for the franchise's first post season berth. Terry Francona caught the final out – a fly ball hit by Dave Kingman – to seal a 5–4 victory over the New York Mets in the clinching game. Facing the Los Angeles Dodgers, Montreal split the first two games of the best of five series in Los Angeles before returning home for the final three games. Montreal won game three, but failed in their first attempt to close out the series by losing game four and set up a deciding fifth game. The deciding game, postponed by a day due to rain, was played October 19, 1981, in near freezing temperatures. The game was tied at 1 entering the ninth inning when Fanning opted to have his top starter, Steve Rogers, come out of the bullpen to pitch. Rogers retired the first two batters before facing Rick Monday. What followed was the defining moment in Expos history: on a 3–1 count, Rogers hung a sinking fastball that Monday hit over the centrefield fence for the game winning and series clinching home run. The moment, and game, became known to Expos fans as "Blue Monday". The dramatic loss was a bitter defeat for a franchise who by that time had been adopted as Canada's most popular baseball team.

"80-ші жылдардың командасы" (1982-1988)

1979 жылғы маусымның соңында «Экспоз» командасы бейсболдағы ең күшті ойыншыларды дамыту жүйелерінің бірі ретінде танылды; команда өзінің құрамына жас таланттарды жинады, оның ішінде 23 жасқа дейінгі төрт бастауыш питчер болды және «80-ші жылдардың командасы» деп аталды. Ұлттық лига АҚШ-тан тыс жерде өткен алғашқы «All Star» ойынында 59,057 жанкүйердің алдында 4:1 есебімен жеңіске жетті; Роджерс жеңімпаз питчер атанды. Бейсбол тарихшысы және жазушы Джона Кери өзінің «Жоғарыға, жоғарыға және алысқа» атты кітабында «Стадионға келген ешкім мұны білмеді, бірақ Монреальдегі бейсбол сол түні «Биг О» стадионындағы ең жоғары деңгейге жетті» деп мәлімдеді. «Экспоз» командасының 1984 жылы NL East дивизионында жеңіске жететіні күтілді; «Sports Illustrated», «Baseball Digest» және «The Sporting News» сияқты басылымдар Монреальдің жеңіске қадам басатынын болжады. Алайда, команда көрермендерді көңілсіз қалдырды. Монреаль дивизионда 86 жеңіспен үшінші орынға табан тіреп, бірақ соңында 82–80 есебімен аяқтады. Команданың тағдырын өзгертуді үміттене отырып, «Экспоз» 42 жастағы тәжірибелі Пит Роузбен бір жылдық келісімшартқа қол қойды, ол Тай Коббтан кейін барлық уақыттағы екінші орынды иеленген. Роуз 13 сәуірде «Филадельфияға» қарсы өткен ойында 5:1 есебімен жеңіске жетіп, Монреальдің үй стадионындағы ойынында мансабындағы маңызды жетістікке қол жеткізді. Ойыншылар мен басшылық Роузді сатып алуды мақтап, команданың дивизионды жеңуіне көмектесетінін болжағанмен, ол Монреаль үшін тиімді болмады. Роуз тек .259 көрсеткішпен ойнап, 95 ойында бірде-бір хоум-ран соға алмады, содан кейін өзінің бұрынғы командасы «Цинциннатиге» ауыстырылды, ал Монреаль маусымды жеңіліспен аяқтады. Соның салдарынан «Экспоз» маусымнан кейін ірі сауда жасады, 1984 жылдың 10 желтоқсанында Гэри Картерді «Нью-Йорк Метс» командасына төрт ойыншыға алмастырды. Картерді алмастыру арқылы «Экспоз» команданың символынан бас тартты, ол, бұрынғы Рэсти Стауб сияқты, француз тілін үйреніп, команданың ең қолжетімді ойыншыларының бірі болды және жанкүйерлердің сүйіспеншілігіне ие болды. Бас лиганың экономикалық жағдайы Андре Доусонның маусымнан кейін кетуіне де себеп болды. Осы маусым бойы MLB команда иелері комиссар Питер Уберроттың тапсырмасымен еркін агенттердің жалақысын төмендету үшін келісімге келді. Сол жылы нарықтағы ең құнды еркін агенттердің бірі болуы керек Доусон оны қол қоюға қызығушылық аз болғанын ғана емес, сонымен қатар «Экспоз» командасы оның тізесінің проблемалары туралы ашық түрде пікір білдіріп, қызығушылықты одан әрі төмендетуге тырысқанын анықтады. Осы әрекеттерге ашуланған Доусон «Чикаго Кабс» командасының жаттығу лагеріне қол қойылған бос келісімшартпен келді. «Кабс» командасы Доусонмен бір жылдық, 500 000 долларлық келісімшарт жасасты, бұл оның бұрынғы жалақысынан екі есе аз. Доусон 49 хоум-ран соғып, 137 ұпай жинап, Ұлттық лиганың ең құнды ойыншысы атағын жеңіп алды. Тим Рейнсқа да келісімшарт әсер етті: 1986 жылы ол алған 1,5 миллион доллардан артық ұсыныс алмағаннан кейін Рейнс үш жылдық, 5 миллион долларлық келісімшартпен «Экспоз» командасына оралды. Ол сондай-ақ 1987 жылғы MLB «All Star» ойынының ең құнды ойыншысы аталды, өйткені ол ойынның жалғыз екі ұпайын 13-інші айналымда үш еселенген соққымен енгізді. Рейнс ақыры 1990 жылы «Чикаго Уайт Сокс» командасына ауыстырылды.

By the end of the 1979 season, the Expos had earned a reputation for having one of the strongest player development systems in baseball; the team had stockpiled young talent throughout its roster including four starting pitchers below the age of 23, and was hailed as "the team of the '80s". The National League claimed a 4–1 victory in front of 59,057 fans in the first All Star Game held outside the United States; Rogers was the winning pitcher. Baseball historian and author Jonah Keri argued in his book Up, Up and Away that "no one at the stadium could know it then, but baseball in Montreal peaked that night at the Big O." The Expos were widely predicted to win the NL East in ; Sports Illustrated, Baseball Digest and The Sporting News were among the publications that favoured Montreal. However, the team disappointed. Montreal finished third in the division with 86 wins. However, the team faded down the stretch and finished with an 82–80 record. Hoping to turn the team's fortunes around, the Expos signed 42 year old veteran Pete Rose, who was second all time in base hits to Ty Cobb, to a one year contract in Rose reached a career milestone in Montreal's home opener by recording the 4,000th hit of his career in a 5–1 victory over Philadelphia on April 13. Though players and management had praised the acquisition of Rose and predicted he would help the team win the division, he was ineffective for Montreal. Rose batted only .259 and failed to hit a home run in 95 games before he was traded back to his original team, Cincinnati, and Montreal finished with a losing record on the season. As a consequence, the Expos completed a major trade following the season, sending Gary Carter to the New York Mets on December 10, 1984, in exchange for four players. In trading Carter, the Expos gave up a team icon who, like Rusty Staub before him, endeared himself to the fans by learning French and being one of the most accessible players on the team. The economics of Major League Baseball also resulted in the departure of Andre Dawson following the season. Throughout that off season, MLB owners colluded at the behest of Commissioner Peter Ueberroth to drive salaries for free agents down. Dawson, who should have been one of the most valuable free agents on the market that year, discovered that not only was there little interest in signing him, but that the Expos were publicly commenting about his knee problems in an effort to further drive interest down. Angered by these actions, Dawson walked into the Chicago Cubs' training camp with a signed, blank contract. The Cubs agreed to sign Dawson to a one year, $500,000 contract, less than half of his previous salary. Dawson hit 49 home runs and drove in 137 runs in , attaining the honour of NL Most Valuable Player. Tim Raines was also affected by collusion: after receiving no offer worth more than the $1.5 million he earned in 1986, Raines returned to the Expos on a three year, $5 million contract. He was also named the most valuable player of the 1987 Major League Baseball All Star Game, as he drove in the game's only two runs with a triple in the 13th inning. Raines was ultimately traded to the Chicago White Sox in 1990.

"El Presidente, El Perfecto!" (1989-1993) - "Президент, кемелді" (1989-1993) - "Президент, кемелді"

Ойын алаңында «Экспос» 1986–1991 жылдары жеңілгенінен гөрі төрт ойынға көп жеңіске жетті, себебі ұйым өзінің даму жүйесін қайта құруға және жаңа буын ойыншыларды тартуға кірісті. Команда Монреальге еркін агенттерді тартуда қиындыққа тап болды, ал Бронфман бейсбол бизнесінен де, «Олимпиада» стадионына орташа деңгейдегі командаға жанкүйерлерді тартудан да көңілі тоймады. Дегенмен, ол тағы бір рет титул жеңіп алуға үміттенді және «Экспос» Сиэтл «Маринерс» командасынан бастауыш питчер және еркін агент статусына ие Марк Лэнгстонды сатып алып, дивизиялық титул үшін күшті күш жұмсады. Бұл ауысу «Экспос» командасын «Жұлдыздар» ойынына дейін NL East тобындағы көшбасшылыққа шығарды. Лэнгстон мен команда құлдырағанша тамыз айына дейін олар көшбасшылықты сақтап тұрды. «Экспос» 81–81 есебімен дивизияда төртінші орынды иеленді, ал Лэнгстон Монреальдан еркін агент ретінде кетіп қалды. Бронфман команда иелерінің салғылықты шығындары, ойыншылармен туындаған жанжал және МЛБ-ның жалпы бағыты туралы алаңдады. Команданың сол кездегі президенті Клод Брошудың айтуынша, 1989 жылғы маусымның соңындағы команданың құлдырауы Бронфман үшін шектен шықты, ол одан команданы сатып алушы іздеуді сұрады. Бронфман команданы шамамен 50 миллион долларға сатуға ниеттенген, бірақ ол да, Брошу да команданың негізгі иесі болуға дайын жергілікті кәсіпкерді табу мүмкін емес екенін түсінді. Роберт Э. Рич-младший клубты 100 миллион долларға сатып алып, оны Буффало қаласына жаңадан салынған Pilot Field стадионына көшіруді ұсынды, бірақ оған бірдей жауап берілді. Оның орнына Брошу өзі бастап жатқан топты құруды жөн көрді. Қала мен провинция Бронфманның 100 миллион долларлық сату бағасының 33 миллион долларын қаржыландыруға келісті, содан кейін ол және серіктесі Жак Менар 11 басқа канадалық компания мен кәсіпкерлерді – «Bell Canada», «Desjardins Group», «Jean Coutu Group» және «Loblaw Companies» сияқтыларын – компанияның кіші үлесін сатып алуға көндірді. Сату 1990 жылдың 29 қарашасында аяқталды. Алайда, Брошудың серіктестікке қосылуға көндірген көптеген инвесторлары өздерінің инвестицияларын қайырымдылық көмек ретінде қарастыратындарын және қосымша қаржыландыруға қызығушылық танытпайтындарын мәлімдеді. Жаңа меншік иелерімен «Экспос» Тим Рейнсті Чикаго «Уайт Сокс» клубына бес ойыншыны алмастырып берді. Бас менеджер Дэвид Домбровски 1985 жылдан бері команданы басқарып келген менеджер Бак Роджерсті 1991 жылғы маусымды 20–29 есебімен бастағаннан кейін жұмыстан босатып, оның орнына Том Раннеллді тағайындады. Марк Гарднер 26 шілдеде өткен ойында тоғыз иннинг бойы хитсіз тастады, бірақ 10-шы иннингте Лос-Анджелес «Доджерс» командасына 1:0 есебімен жеңілді. Екі күннен кейін, сондай-ақ Лос-Анджелесте, Деннис Мартинес сирек кездесетін жетістікке қол жеткізді – ол Меллиг Бейсбол тарихындағы 13-ші ресми кемел ойынды (MLB-нің 1991 жылғы кемел ойынның жаңа анықтамасына сәйкес) 2:0 есебімен жеңіп алды. Дейв Ван Хорнның «El Presidente, El Perfecto!» деген әйгілі шақыруы «Экспос» тарихының символына айналды. Мартинестің ұстауы Рон Хасси де он жыл бұрын Лен Баркердің кемел ойынын ұстаған және МЛБ тарихында екі кемел ойынды ұстаған жалғыз ойыншы болып қала берді. Бірақ «Олимпиада» стадионының құрылысынан 50 тонналық арқалық құлап, 13 қыркүйекте мотокросс жарысынан бірнеше сағат бұрын қоғамдық алаңға тоғыз метрге құлағаннан кейін «Экспос» маусымның соңғы айында үйсіз қалды. «Экспос» 1992 жылғы маусымды Олимпиада стадионы қауіпсіз деп танылмаса, басқа жерде ашуға тура келетінін мәлімдеді. Инженерлер стадионның қауіпсіз екенін қараша айында растаған болса да, маусым айында болған дауылдан шатырдың қатты зардап шеккенін ескерсек, шатырдың қауіпсіз екенін растау үшін көп уақыт кетті. Ақырында, шатырды үнемі жабық ұстауға шешім қабылданды; ол төрт жылдан астам уақыт ішінде 88 рет ашылған және желдің жылдамдығы 25 мильден жоғары болғанда қолданылмады. Алайда, «Экспос» командасының болашағының негізі МЛБ-да өз орнын қалыптастыру болды: Ларри Уокер, Маркиз Гриссом және Делино ДеШилдс өткен маусымда дебют жасады, ал команда Питтсбургпен сауда-саттық арқылы Моисес Алуды сатып алды. Моисестің әкесі Фелипе, «Экспос» командасының көп жылдық қызметкері болған, маусымда менеджер қызметіне көтерілді және Меллиг Бейсбол командасын басқарған Доминикан Республикасының алғашқы өкілі атанды. 1994 жылы ДеШилдс Педро Мартинеске алмастырылып Лос-Анджелеске жіберілді; бұл келісім бастапқыда Монреаль газеті және басқа да жергілікті басылымдар тарапынан команданы жақсарту емес, ақшаны үнемдеу мақсатында жасалған деп сынға алынды. Дегенмен, «Экспос» алаңда жақсарды; олар 1992 жылы 87 ойын жеңіп, 1993 жылы 94 ойын жеңіп, екі маусымда да NL East тобында екінші орын алды. «Экспос» командасы маусымға күшті команда ретінде кірді, бірақ дивизияны жеңу үміттері лиганың қайта құрылуынан айтарлықтай әсер көрді. Үш рет Батыс дивизиясының чемпионы болған «Атланта Брэйвз» командасы Шығыс дивизиясына көшірілді. «Атланта» маусымды 14 ойында 13 жеңіспен бастады және Монреальден 8 1/2 ойынға озып кетті. Маусымның соңына қарай «Экспос» «Брэйвз» командасынан 2 1/2 ойынға қалып қойды, олар «Брэйвз» командасын қабылдады. Монреаль сериядағы үш ойынның екеуінде жеңіске жетті, оның ішінде болашақ Даңқ залына енген питчер Грег Мэддуксқа қарсы өткен ашылу ойынындағы соңғы жеңіс, ойыншылардың пікірінше, маусымның шешуші нүктесі болды. Монреаль содан кейін Батыс жағалауына сапар жасады, онда олар соңғы бес ойында жеңіске жетіп, «Жұлдыздар» ойынына дейін көшбасшылыққа шықты. «Экспос» «Брэйвз» командасынан маусым соңынан кейін озып кетті; 18 шілдеден 11 тамызға дейін Монреаль 20 ойын жеңіп, үш ойында ғана жеңілді. Маркиз Гриссом, Моисес Алу, Ларри Уокер және Уилл Кордеро бастаған шабуыл командасы ойын барысында 5-тен астам ұпай жинады. 74–40 есебімен, 106 ойындық маусымға қадам басқан питчинг құрамы Буч Генри, Кен Хилл, Джефф Фассеро және жас Педро Мартинес командасы Ұлттық лигадағы ең жақсы ERA көрсеткішін көрсетті. 12 тамызда МЛБ ойыншылары ереуілге шықты, сол кезде «Экспос» командасы бейсболдағы ең жақсы көрсеткішке ие болды. Маусым командалар арасындағы кірісті бөлісу қалай жүзеге асырылуы керек екеніне келісе алмаған МЛБ иелерінің келісімдері болмағандықтан басталды. Көптеген командалар егер жалақы төлеу шегі орнатылмаса, кірісті бөлісуге келісуге дайын болмады, бұл Меллиг Бейсбол ойыншылар қауымдастығының (MLBPA) қатаң түрде қарсы болған нәрсесі. Келісімге келе алмаған иелер өз жүйелерін біржақты түрде күшке енгізуге тырысты, бұл ойыншыларды ереуілге шығарды. Көптеген ойыншылар ең соңғысы Еңбек күнінде (АҚШ-тағы Еңбек күнімен бірдей күні) алаңға оралатындарына сенді. 14 қыркүйекте бір айлық нәтижесіз келіссөздерден кейін маусым қысқартылды. «Экспос» командасы ереуілге дейін плей-оффқа ешқашан қатыспады. Брошудың пікірінше, жалақы төлеу шегі «Экспос» үшін үлкен мәселе емес еді, себебі олар келісілген шектің максималды сомасын төлей алмайтын. Бірақ ереуіл сегіз айдан кейін АҚШ федералдық судьясы Соня Сотомайордың бұйрығымен аяқталғаннан кейін, күшті кірісті бөлісуді іске асырудың сәтсіздігі «Экспос» үшін үлкен соққы болды. Команда бұған дейін ақшаны үнемдейтін ұйым репутациясын қалыптастырған (Ларри Уокер бұрын медиада командадан витаминдерді өздері сатып алуды сұрағанын айтқан), 1994 жылы МЛБ-дағы екінші төмен жалақы төлеген команда болды. Ереуілден кейін команда ойыншыларды кең ауқымда сатуға кірісті: Кен Хилл, Джон Веттеланд және Маркиз Гриссом сатылды, ал Ларри Уокер еркін агент ретінде кетіп қалды. Моисес Алу, Педро Мартинес және Мел Рохас та соңынан кетті. «Менің кезекім» атты кітабында Брошу бұл сатудың жалғыз мүмкіндік болғанын айтты, себебі меншік тобының серіктері команданың шығындарын қаржыландыруға қызығушылық танытпады. Брошу егер ол 1994 жылғы команданы сақтап қалса, «Экспос» 1995 жылы 25 миллион доллар шығынға ұшырар еді, бұл франшизаны банкроттыққа жеткізер еді деп болжады. Ол серіктері келісімге келсе, Хилл, Веттеланд, Гриссом және Уокерді сақтаған болар едіін мәлімдеді.

On the field, the Expos won just four games more than they lost between 1986 and 1991 as the organization set about rebuilding its development system and acquiring a new generation of players. The team struggled to attract free agents to Montreal, and Bronfman had grown disillusioned with both the business of baseball and the challenge of drawing fans to Olympic Stadium for a middling ball club. He hoped to take one more chance at winning a title, however, and in , the Expos made a push for a division title by acquiring starting pitcher and pending free agent Mark Langston from the Seattle Mariners. The trade helped propel the Expos to first place in the NL East by the All Star break. They held the top spot into August before Langston and the team collapsed. The Expos finished fourth in the division with an 81–81 record, and Langston left Montreal as a free agent. Bronfman grew increasingly uneasy about the reckless spending of his fellow team owners, increased strife with the players, and overall direction of MLB. According to then team president Claude Brochu, the team's late season decline in 1989 proved too much for Bronfman, who asked him to seek a buyer for the team. Bronfman hoped to sell the team for around $50 million, but both he and Brochu found it impossible to find a local businessman willing to take primary ownership of the team. Robert E. Rich Jr. offered to buy the club for $100 million and relocate it to Buffalo at their recently built Pilot Field, but received the same response. Instead, Brochu opted to lead a group himself. The city and the province agreed to fund $33 million of the $100 million sales price Bronfman had settled on, after which he and partner Jacques Ménard convinced 11 other Canadian businesses and businessmen—such as Bell Canada, Desjardins Group, the Jean Coutu Group and Loblaw Companies—to buy minority stakes. The sale was completed on November 29, 1990. However, many of the investors Brochu cajoled into joining the partnership made it clear that they considered their investments to be the equivalent of charitable donations, and were not interested in providing additional funding. With a new ownership group in place, the Expos traded Tim Raines to the Chicago White Sox in a five player deal. General manager David Dombrowski fired manager Buck Rodgers, who had managed the team since 1985, after the team started the 1991 season with a 20–29 record, replacing him with Tom Runnells. Mark Gardner pitched nine no hit innings in a July 26, game before losing 1–0 in the 10th inning to the Los Angeles Dodgers. Two days later, also in Los Angeles, Dennis Martínez achieved a rare feat, throwing the 13th official perfect game in Major League Baseball history (based on MLB's 1991 redefinition of a perfect game), winning 2–0. Dave Van Horne's iconic call of "El Presidente, El Perfecto!" following the final out became a hallmark of Expos lore. Martinez's catcher, Ron Hassey, also caught Len Barker's perfect game ten years earlier and remains the only player to catch two perfect games in MLB history. The euphoria of the pitching feats did not last, as the Expos were rendered homeless for the final month of the season after a 50 ton beam collapsed from Olympic Stadium's structure and fell nine metres onto a public concourse hours before a motocross event on September 13. The Expos hinted that they would have to open the 1992 season elsewhere unless Olympic Stadium was certified safe. While the stadium itself was given a clean bill of health by engineers in November, it took longer to get one for the roof since it had been badly ripped in a June windstorm. Ultimately, it was decided to keep the roof closed at all times; it had only been opened 88 times in a little more than four years and could not be used in winds greater than 25 mph. However, the foundation of the Expos' future was establishing their places in MLB: Larry Walker, Marquis Grissom and Delino DeShields had made their debuts the season prior, and the team acquired Moisés Alou in a trade with Pittsburgh. Moises' father Felipe, who had been a long time employee of the Expos, was promoted to manager during the season and became the first native of the Dominican Republic to manage a Major League Baseball team. In , DeShields was sent to Los Angeles in exchange for Pedro Martínez; the deal was initially pilloried by the Montreal Gazette and other local publications as a move designed to save money rather than improve the ball club. Nonetheless, the Expos improved on the field; they won 87 games in 1992, 94 in 1993 and finished second in the NL East both seasons. The Expos were recognized as having a strong team entering the season, but their hopes of winning the division were significantly impacted by realignment, as the three time defending West Division champion Atlanta Braves were shifted to the East. Atlanta opened the season with 13 wins in 14 games, and quickly opened up an 8 1/2 game lead on Montreal. By late June, the Expos had moved to 2 1/2 games back when they hosted the Braves. Montreal won two out of three games in the series, including a late game victory in the opener over future Hall of Fame pitcher Greg Maddux that the players viewed as the turning point of their season. Montreal then embarked on a west coast road trip in which they won the final five games and entered the All Star break in first place. The Expos pulled away from the Braves after the break; between July 18 and August 11, Montreal won 20 games and lost only three. An offense led by Marquis Grissom, Moises Alou, Larry Walker and Wil Cordero scored more than 5 runs per game. With a record of 74–40, on pace for a 106 win season as the pitching staff with Butch Henry, Ken Hill, Jeff Fassero and a young Pedro Martinez put up the National League's best ERA. The Expos had the best record in baseball on the morning of August 12, when MLB's players went on strike. The season began without a collective bargaining agreement as MLB's owners could not agree on how to share revenue between teams. Many teams were unwilling to agree to revenue sharing unless a salary cap was put in place, something which the Major League Baseball Players' Association (MLBPA) adamantly opposed. Unable to come to an agreement, the owners attempted to unilaterally force their system into effect, prompting the players to walk out. Most of the players believed they would be back on the field by Labour Day (celebrated on the same date in the U. S. as Labor Day) at the latest. On September 14, following a month of fruitless negotiations, the remainder of the season was cancelled. The franchise would never reach the playoffs as the Expos again. From Brochu's perspective, a salary cap was not a major concern for the Expos as they could not afford to spend the maximum value of any negotiated cap. But when the strike ended eight months later, by the order of United States federal judge Sonia Sotomayor, the failure to implement strong revenue sharing was a major blow to the Expos. The team had already built a reputation as a penny pinching organization (Larry Walker once complained in the media that the team asked the players to buy their own vitamins), with the second lowest payroll in MLB in 1994. Following the strike, the team initiated a fire sale of players: Ken Hill, John Wetteland and Marquis Grissom were traded while Larry Walker was allowed to leave as a free agent. Moisés Alou, Pedro Martínez and Mel Rojas would eventually follow. In his book, My Turn At Bat, Brochu argued that the fire sale was the only viable option, since his partners in the ownership group were not interested in financing the team's losses. Brochu estimated that had he tried to keep the 1994 team together, the Expos would have lost $25 million in 1995, which would have pushed the franchise to the edge of bankruptcy. He claimed that he would have certainly kept Hill, Wetteland, Grissom and Walker had the partners been willing to put up the money necessary to keep them in Montreal. When Brochu told general manager Kevin Malone that Hill, Wetteland, Grissom and Walker all had to go, Malone tried to persuade Brochu to keep at least one of them. It was to no avail; Brochu told Malone that they all had to be off the roster by the deadline for salary arbitration—even though this made it all but impossible to get any leverage in possible deals. As a result, the Expos got almost nothing in return.

Төмендеу (1995-2000 жылдар)

Ереуіл және одан кейін болған шұғыл сату Монреальдегі жанкүйерлерді ашуға толтырды. «Экспос» командасы NL East дивизионында соңғы орынды иеленді, ал орташа ойынға қатысу көрсеткіші шамамен 26%-ға төмендеді – 24 543-тен 18 189-ға дейін. «Экспос» командасына қызығушылық келесі жылдары да азайды. «Атланта Брейвз» командасы ереуілден кейін NL East дивизионында 11 рет жеңіске жеткенін атап өткен Джона Кери, Брокю мен команда иелеріне қатысты жанкүйерлердің пікірін былай білдірді: «Егер Брокю команданың қисық иелерін бірнеше доллар жұмсауға көндіргенде немесе қысқа мерзімді қаржылық қиындықтар ұзақ мерзімді табысқа әкеледі деген сенімге келгенде, олар әр жыл сайын жеңіс тойын тойлап жүрмес пе еді?» Бұл арада БАҚ «Экспос» командасын «Трипл А командасы» деп атады, себебі команда тек ойыншыларды дамытып, оларды басқа ұйымдарға жіберумен айналысатын секілді көрінеді. Брокю 1995 жылы «Экспос» командасының аз ғана пайда тапқанын мәлімдеді. Ереуілден кейінгі маусымдарда басқа нарықтарда билет сату өссе де, Монреальдегі жанкүйерлер саны азайды. Тіпті ең жақсы ойыншыларының көпшілігін жоғалтқанмен де, «Экспос» командасы 2004 жылы бәсекеге қабілетті болды, 88–74 есебімен NL East дивизионында екінші орынды иеленді. Дегенмен, келесі бес маусымда команда нашар өнер көрсетті, әр жылы жеңіліс рекордтарын тіркеді және дивизионда төртінші орыннан жоғары көтеріле алмады. NL Cy Young сыйлығының жеңімпазы болып жарияланғаннан бір апта өткен соң, Мартинес жалақыны үнемдеу мақсатында «Бостон Ред Сокс» командасына ауыстырылды. 1990-шы жылдардың соңына қарай «Экспос» командасына деген қызығушылық Монреальдің спорт өмірінен мүлдем жоғалып кетті. Алу онжылдықтың соңында Доминикан Республикасында командасы бар ескі досы Монреальге сапармен келгенін, бірақ қала орталығында «Экспос» командасының шапкесін сататын дүкенді таба алмағанын, тіпті қалада бір апта болған кезінде ешкімнің «Экспос» шапкесін кигенін көрмегенін еске алды. Ол Олимпиада стадионындағы ойынға таксимен барғанда, жүргізуші кіреберісті таба алмады және ешқандай ойынды жарнамалайтын белгілер болмады. Алудың досының айтуынша, мұндай жарнамалаудың нашарлығына байланысты «Экспос» командасының жанкүйерлерді тарта алмауы таңқаларлық емес. Кейінірек Кери, егер 1990-шы жылдары команданы жақсы қаржыландырылған, ресурстары мен шыдамдылығы бар «чемпион» сатып алғанда, «Экспос» командасының қазіргі жағдайы осылай болмас еді деп жазды. Брокю серіктестерін Монреальде «Экспос» командасын сақтап қалудың жалғыз ұзақ мерзімді шешімі – Олимпиада стадионын ауыстыру екендігіне көндіруге тырысты. Стадион халық көп тұратын жерлерден, мейрамханалар мен барлардан алыс орналасқаннан бөлек, жанкүйерлер оны үңгірлі және қауіпсіз деп санайтын. Сонымен қатар, еркін агенттер Олимпиада стадионының нашар ойын жағдайларына байланысты «Экспос» командасы үшін ойнауға дайын емес екендерін жариялады. 1997 жылы қала орталығында 35 000 орындық жаңа стадион салу жоспары жарияланды, ол «Лабатт Парк» деп аталады. Стадионның құрылыс сметасы 250 миллион доллар көлемінде болды және 2001 жылы ашылуы күтілді. Бұл стадион тарихи Бонавенчур станциясын еске түсіретін ретро стильде салынбақ болды. Монреаль газетінің жаңа стадионды қолдаған редакторы Брокюдың Олимпиада стадионы ауыстырылмаса, команданы көшіру туралы айтқаны «жай ғана логикалық қадам» екенін мәлімдеді. Брокю провинциялық үкіметтен 150 миллион доллар көлемінде қаржы сұрады, бірақ премьер-министр Люсьен Бушар бас тартты, себебі ол провинция ауруханаларды жабуға мәжбүр болғандықтан және Олимпиада стадионының қарызын әлі төлемегендіктен стадионға мемлекеттік қаржыландыруды бекіте алмайтынын айтты. Консорциумның көптеген мүшелері команданы сатуды жақтады. Сатуға қысым көрсету үшін кейбір мүшелер француз баспасөзіне Брокю мен оның серіктестері арасындағы келіспеушілік туралы анонимді ақпарат беруді бастады. Ойынға қатысу көрсеткіші 39%-ға төмендеп, бір ойынға орта есеппен 11 295 көрермен келді. Бұл Монреальде бір миллионнан аз көрермен жинаған бес маусымның біріншісі болды. Брокю сондай-ақ МЛБ комиссары Бад Селигпен «Экспос» командасын Вашингтон, округ Колумбияға көшіру туралы құпия келісім жасады деп айыпталды, бірақ ол серіктестерінің айыптауларына жауап беру үшін өткізілген көктемгі баспасөз конференциясында бұл айыптауды жоққа шығарды. Брокюдың қарсылықтары ешкімнің құлағына ілмеді, себебі жанкүйерлер консорциумның Брокюға қарсы жалақпау науқанына қолдау көрсетті. Ақырында ол басқарушы серіктес лауазымынан американдық өнер сатушысы Джеффри Лорияға берілді, ол бастапқыда франшизаның құтқарушысы ретінде қарсы алынды. Лория 1991 жылы команданы сатып алуға ниет білдірген, бірақ Брокю мен Менард оның бақылау үлесін талап етуіне қарсылық көрсеткен.

The strike and ensuing fire sale left fans in Montreal livid. The Expos finished last in the NL East in , and average game attendance fell by nearly 26%, from 24,543 to 18,189. Interest in the Expos continued to decline in the years that followed; While noting the Atlanta Braves went on to win 11 consecutive NL East titles following the strike, Jonah Keri expressed the viewpoint of the fans as it related to Brochu and the team's owners: "Expos fans couldn't help but wonder if that could have been them celebrating every year had Brochu convinced the team's cheapskate owners to spend a few damn dollars, or taken a leap of faith that short term financial pain would lead to long term success." The media, meanwhile, had taken to calling the Expos a "Triple A team" as the team seemed to enter a period where they would develop players only to move them on to other organizations. In spite of a sharp decline in attendance, Brochu claimed the Expos turned a small profit in 1995. While ticket sales increased in other markets in the seasons following the strike, though, Montreal's fan base continued to erode. Even with the loss of most of their best players, the Expos were competitive in , achieving second place in the NL East with an 88–74 record. The team fared poorly in the following five seasons, however, finishing with a losing record in each year and no higher than fourth in the division. One week after he was announced as the NL Cy Young winner, Martínez was traded to the Boston Red Sox as part of another salary purge. As the 1990s wore on, interest in the Expos dwindled to the point that they were barely part of Montreal's sports landscape. Alou recalled in the latter part of the decade, an old friend of his who owned a team in the Dominican Republic came to Montreal for a visit and couldn't find any downtown store that sold Expos caps, nor did he see anyone wearing an Expos cap during his weeklong stay in the city. When he took a taxi to a game at Olympic Stadium, the driver couldn't find the entrance, and there were no signs anywhere touting games. According to Alou's friend, with such lackluster marketing, it was no surprise that the Expos couldn't attract any fans. Keri later wrote that the Expos would not have been in this position had a better financed "champion" with the resources and the patience to shepherd the team through the 1990s bought the team. Brochu attempted to convince his partners that the only long term solution to keep the Expos in Montreal was to replace Olympic Stadium. In addition to being poorly located—far from population centres, restaurants, and bars—fans perceived it as cavernous and unsafe. Additionally, free agents were letting it be known they were not willing to play for the Expos because of Olympic Stadium's poor playing conditions. A proposed 35,000 seat downtown facility, to be called Labatt Park, was announced in 1997 with a budgeted cost of $250 million and an anticipated opening date of 2001. It would have been a retro classic park with a facade reminiscent of historic Bonaventure Station. According to a Montreal Gazette editorial supporting the new park, Brochu's threat to move the team unless Olympic Stadium was replaced was "simple logic." Brochu sought $150 million in funding from the provincial government, but Premier Lucien Bouchard refused, saying he could not authorize public funding for a stadium when the province was being forced to close hospitals and had still not paid the Olympic Stadium debt. Many members of the consortium instead favoured selling the team. Hoping to pressure a sale, some members began to feed anonymous tips to the French press to make internal discord between Brochu and his partners public. Attendance continued to fall, decreasing by 39 percent in to an average of 11,295 spectators per game. It was the first of five consecutive seasons in which Montreal drew fewer than one million fans. Brochu was also accused of having a secret deal with MLB commissioner Bud Selig to relocate the Expos to Washington, D. C., charges he denied in a spring press conference held to answer the accusations of his partners. Brochu's rebuttals fell on deaf ears as fans sided with the consortium's smear campaign against Brochu. He was ultimately replaced as managing general partner by American art dealer Jeffrey Loria, who was initially hailed as the franchise's saviour. Loria had originally bid for the team in 1991, but Brochu and Ménard had balked at his demand for controlling interest.

Жеткізбеген қысқарту және көшіру (2001-2004)

Лория басқаруды қолға алғанда, ол Брокчудың төмен бюджеттік тәсілі – немесе оның айтуынша, "әдеттегідей бизнес" – аяқталғанын мәлімдеді. Ол команданы "жеңіске ұмтылатын мінез-құлық пен жеңіске қабілетті ойыншылармен" қайта құруға уәде берді, мақсаты – команданы алты жыл бұрынғыдай деңгейге көтеру еді. Осы мақсатта ол жаңа серіктестік келісім-шартын жасады, ол оған командалық үлеске қарыстырылатын ақшалай инвестицияларды талап ету құқығын берді – бұл Брокчуға бұрын қол жетімсіз болған мүмкіндік. Алайда, азшылық үлесіне ие серіктестердің көпшілігі өздерінің қатысуын жарнамалық шара ретінде қарастырып, қосымша қаржы салуға қызығушылық танытпады. 2000 жылдың мамырында Лория ақша талап еткенде, үлесін арттырғандар – Coutu, Loblaw және Стивен Бронфман ғана болды. Азшылық серіктестер көбірек ақша салудың орнына Гуеррероны саудаға салуды ұсынды. Лория бұл ұсынысты дереу вето етті. Лория келесі екі жылда өзінің қаржылық үлесін арттырғанда, қалған серіктестердің көпшілігі де солай істемеді, нәтижесінде Лорияның франшизадағы үлесі 92 пайызға жетті. Кейіннен, азшылық серіктестердің бірі Марк Руттенберг, Лорияның өзін "алдап, пайдаланғанын" айтып, оны "кілемше" деп атады. Команданың 2000 жылғы жалақысы 33 миллион долларға дейін өсті, бұл өткен маусымдағы 17,9 миллион доллардан екі есеге жуық. Дегенмен, Лорияның команданы қайта құруға мүмкіндіктері шектеулі болды. Команданың таланттарға көбірек жұмсауға дайындығына қарамастан, көптеген дарынды ойыншылар франшизаның тұрақсыз болашағы мен Олимпиада стадионының нашар жағдайларына байланысты Монреальде ойнауға құштар емес еді. Нәтижесінде, жалақының өсім бөлігі еркін агенттер – Грейм Ллойд пен Хидеки Ирабуға жұмсалды, сондай-ақ Рейнджерс пен Блю Джейс командаларымен жасалған үш тараптық келісім арқылы Рейнджерстің бірінші базалық ойыншысы Ли Стивенс Монреальге келді. Бұл амалдар алаңда сәттілікке жеткізе алмады: Ллойд артроскопиялық операцияға байланысты маусымның барлығын өткізіп алды, Ирабу 7,24 ERA көрсетті, ал Стивенс .265-ке ғана шайқасты. Экспоз 95 ойыннан жеңіліп қалды. Командаға деген қызығушылық төмендеді, себебі жанкүйерлер де, бизнес өкілдері де бәсекеге қабілетсіз команданы қолдауға дайын емес еді. Лория жаңа стадион салуды жалғастырды. Ол МЛБ, Квебек үкіметі және HOK Sport архитектуралық фирмасынан Лабатт паркінің арзан және қайта жобаланған нұсқасын іздеді, ол ретро стильден бас тартып, қисық контурлары мен шынысы бар заманауи дизайнды ұсынды. HOK және МЛБ екеуі де Лорияның ұсынылған дизайнының құрылымдық тұрғыдан нашар екенін айтты. Одан да маңыздысы, Лория Менардтың провинциялық үкіметті қаржылай көмек көрсетуге көндіргеніне сенгенімен, шындығында келісімге қол жеткізілген жоқ. Команданың қаржысын нығайту үшін Лория Экспоздың хабар тарату келісімдерін қайта қарастыруға тырысты, олар басқа командаларға қарағанда әлдеқайда аз құнды болды. Ол Канададағы ең ірі ағылшын тіліндегі спорт арнасы The Sports Network-пен келіссөздерді тоқтатты, өйткені ол Экспозға ойын үшін 5000 доллар ғана ұсынды. Экспоздың үй аумағы Блю Джейске қарағанда әлдеқайда кішкентай болғанына қарамастан (төменде қараңыз), TSN ұсынысы сол кезде Блю Джейске төленген 200 000 доллардан өте аз болды. Лория радио серіктестерімен де ұқсас мәселелерге тап болды; қызығушылық танытқан тұлғалар Экспоз ойындарын команда эфир уақыты үшін төленетін брокерлік келісімнің бөлігі ретінде ғана көрсетуге дайын болды. Алуэттер мен Канадиендердің де ұқсас келісімдері болды, бұл сол кезде өте ерекше саналды. Команда француз тіліндегі радио хабарларын Telemedia желісінде жалғастырды, оның флагманы CKAC 1973 жылдан бері Экспосты көрсетіп келеді, бірақ Экспоз ағылшын тіліндегі радио хабарлары үшін келісімге келе алмады. Бұл Экспоздың CIQC (бұрынғы CFCF) радиостанциясындағы ұзақ жылдарлық жұмысын аяқтады, ол команданың барлық тарихындағы ағылшын тіліндегі радио арнасы болды (төрт жылдан басқа). Екі тілде де теледидар хабарлары қол жетімді болмады. Бұл ағылшын тілінде сөйлейтін жанкүйерлерді интернеттен аудиохабарларды тыңдауға мәжбүр етті. Жергілікті жанкүйерлер Лория мен оның күйеу баласы Дэвид Самсонды саботаж жасауда айыптады. Бірақ, Монреальдағы тәжірибелі спорт комментаторы Митч Мелниктің айтуынша, 2000 жылы ағылшын тіліндегі радио болмауының себебі "ешкім оған ақша төлегісі келмеді". Бірнеше жылдан кейін Самсон бастапқыда Экспоз жақсы старт алса, жергілікті телерадиокомпаниялар жаңа келіссөздер бастайды деп үміттене бастағанын айтты, бірақ одан әрі талқылаулар болған жоқ. 2000 жылы Экспоз 642 748 жанкүйерді тартты, бұл соңғы ондаған жылдарда МЛБ-дегі ең төменгі көрсеткіштердің бірі. Азшылық үлесіне ие серіктестер, енді олардың үлесі жалпы соманың жеті пайызын құрады, Лория оларды командадан шығарып алу үшін бұл қадамдарды жоспарлағанына көз жеткізді. Селиг пен МЛБ шенеуніктеріне шағымдары ешқандай нәтиже бермеген соң, топ Селиг пен Лория Экспосты Монреальден шығарып алу үшін сөз байласыпты деген сенімге келді. Сонымен қатар, МЛБ лиганы қысқарту бойынша дауыс беруге қадам жасады, Экспоз бен Миннесота Твинс командалары таратылуға тиіс болды. 2001 жылдың 6 қарашасында МЛБ иелері 28–2 дауыспен қысқартуға жақтады, қарсы дауыс бергендер – Экспоз және Твинс болды. Бастапқы жоспарлар бойынша Экспоз бен Твинс франшизалары жойылмас бұрын 2002 жылы "ақсақ" маусымды өткізуі керек еді. Алайда, Миннесотадағы сотқа шағымдану арқасында МЛБ Твинстің Metrodome аренасымен жасалған келісімді сақтауға мәжбүр болды, сондай-ақ МЛБПА-ның шағымдары да болды. МЛБ басқа команданы таратуға таба алмағандықтан, Экспозға қатысты дереу қауіп азайды, себебі кесте сақтау үшін командалардың саны жұп болуы керек еді. Одан кейін Лория Экспосты МЛБ-ге сатты және сатудан түскен ақшаны Джон Генриден Флорида Марлинс командасын сатып алуға жұмсады, ол жақында Бостон Ред Сокс командасын сатып алған еді. Оның келісімі сонымен қатар жоспарланған Лабатт паркінің соңғы аяқталуын білдірді, бірақ парк салынуының нақты мүмкіндігі Бушар үкіметі жобаға мемлекеттік қаражат бөлмеуден бас тартқан кезде аяқталды. МЛБ қалған 29 клубтың серіктестігі – Expos Baseball L. P. құрды, команданы басқару үшін. Ол бұрынғы Anaheim Angels президенті Тони Таваресті команда президенті етіп тағайындады, ол бизнес операцияларын қадағалап, команданың болашақ көшірілуін бақылайтын болды, ал Mets командасының вице-президенті, бас менеджері және франшизаның операциялық жетекшісі Омар Минаяны тағайындады. Экспоз 2002 жылы, көптеген адамдардың пікірінше, Монреальдегі соңғы маусымын бастағанда, Олимпиада стадионындағы үйіндегі ойынның ашылуы – Марлинс командасымен жеңіс – жағымсыз атмосфераға толы болды. Монреальдегі үйіндегі ойынның ашылуына 34 000 жанкүйер келді, олардың көпшілігі командаға "қош сау бол" деу үшін ғана емес, сонымен қатар Лорияға деген наразылықтарын білдіру үшін келді. Лорияның азшылық серіктестері, бұрын Экспоздың 76 пайызына ие болған, енді Марлинстің жеті пайызынан да аз үлесіне ие болды, және олар МЛБ, Селиг және Лорияға қарсы Racketeer Influenced and Corrupt Organizations Act (RICO) заңы бойынша сотқа шағымданып, олардың үлесінен айырылуына себепкер болды деп айыптады. Сот апелляциялық кеңесі олардың талаптарын қабылдамағаннан кейін серіктестер сотта жеңіліске ұшырады. Алаңда 2002 жылы Экспоз күтілмегендей жақсы өнер көрсетіп, маусымның көп бөлігінде плей-оффқа үміткер болды. Олар басқа командаларға тиесілі болғандықтан, Экспоз плей-оффқа қатысу үшін жалақыны арттыруға мүмкіндік таппады. Экспоз Монреальдегі соңғы маусымын өткізіп жатыр деген сеніммен, Миная маусым соңында қалаға плей-офф сәттілігін әкелу үшін Cleveland Indians командасымен маңызды сауда жасады, соның нәтижесінде бейсболдың ең үздік питчерлерінің бірі Бартоло Колон Экспозға келді, ал оның орнына бірнеше дарынды ойыншылар берілді, бірақ жалақы арттырылмады. Сиэтл Маринерс командасының қалай жетістікке жеткенін еске түсіріп...

When Loria took control, he let it be known that Brochu's low budget approach—or as he called it, "business as usual"—was over. He promised to rebuild the Expos with "a winning attitude and winning players" in an effort to bring the team back to where it had been only six years earlier. To that end, he drafted a new partnership agreement that gave him the right to call for cash investments in exchange for team equity—an option that had been unavailable to Brochu. Most of the minority partners, though, continued to treat their participation as a public relations gesture and remained uninterested in investing additional money. When Loria issued a cash call in May 2000, the only other partners to increase their contributions were Coutu, Loblaw, and Stephen Bronfman. Rather than contribute more money, the minority partners proposed trading Guererro. Loria instantly vetoed this suggestion. As Loria increased his own financial contribution over the next two years, most of the other partners failed to do likewise, which resulted in Loria raising his share in the franchise to 92 percent. Speaking in retrospect, one of the minority partners, Mark Routtenberg, said that he was both "fooled" and "used" by Loria, and called him a carpetbagger. The team payroll for 2000 increased to $33 million, nearly double the $17.9 million from the previous season. However, Loria's options for rebuilding the team were somewhat limited. Even with the team's renewed willingness to spend more on talent, most elite players were reluctant to play in Montreal, given the franchise's uncertain future and Olympic Stadium's poor playing conditions. As a result, most of the increased payroll came from the signings of free agent pitchers Graeme Lloyd and Hideki Irabu, as well as a three way trade with the Rangers and Blue Jays that brought Rangers first baseman Lee Stevens to Montreal. These moves failed to translate into on field success: Lloyd missed the entire season due to arthroscopic surgery, Irabu posted a 7.24 ERA, and Stevens only batted .265. The Expos lost 95 games. Interest in the team continued to decline, as both fans and businesses were unwilling to lend their support to a noncompetitive team. Loria continued to pursue the construction of a new ballpark. He sought support from Major League Baseball, the Quebec government, and architectural firm HOK Sport for a cheaper and re designed version of Labatt Park that eschewed the retro classic concept in favour of a more modern design with curved contours and glass. HOK and MLB both thought Loria's proposed design was structurally unsound. More seriously, although Loria had been led to believe that Ménard had convinced the provincial government to contribute funding, in reality no agreement had been reached. To bolster the team's finances, Loria tried to renegotiate the Expos' broadcasting deals, which were far less valuable than that of any other team. He broke off negotiations with The Sports Network, the largest English language cable sports network in Canada, when it only offered the Expos $5,000 per game. Even allowing for the Expos' greatly reduced home territory compared to that of the Blue Jays (see below), TSN's offer was still a pittance compared to the $200,000 it paid the Blue Jays at the time. Loria had similar issues with prospective radio partners; the only interested parties would only air Expos games as part of a brokerage agreement in which the team paid for the airtime. The Alouettes and Canadiens had similar arrangements, which was considered highly unusual for the time. Although the team continued its French radio coverage on the Telemedia network—whose flagship, CKAC, had carried the Expos since 1973—the Expos were unable to reach an agreement for English radio broadcasts. This resulted in the end of the Expos' longtime run on CIQC (formerly CFCF), which had been the Expos' English radio outlet for all but four years of their existence. No television coverage was available in either language. This left English speaking fans relying on Internet audiocasts. Local fans accused Loria and his stepson, David Samson, of sabotage. In truth, though, according to longtime Montreal sportscaster Mitch Melnick, there was no anglophone radio for the 2000 season "because nobody wanted to pay for it." Years later, Samson said that he had initially hoped that if the Expos got off to a hot start, local broadcasters would initiate new negotiations, but further discussions never materialized. In , the Expos drew only 642,748 fans, one of the smallest totals in MLB in decades. The minority partners, whose interest was now reduced to a combined seven percent, became convinced that Loria had planned his moves to force them out. When pleas to Selig and MLB officials fell on deaf ears, the group became convinced that Selig and Loria had conspired to force the Expos out of Montreal. At the same time, MLB took steps to vote on contraction of the leagues, with the Expos and the Minnesota Twins slated for elimination. On November 6, 2001, MLB's owners voted 28–2 in favour of contraction, with only the Expos and Twins opposed. Initial plans called for the Expos and Twins to play a lame duck season in before their franchises were revoked. Both teams were saved following a legal challenge filed in Minnesota that forced MLB to honour the Twins' lease with the Metrodome, as well as challenges by the MLBPA. As MLB was unable to find another candidate team to eliminate, the immediate threat for the Expos diminished, as MLB needed to keep an even number of teams to maintain its schedule. Shortly afterward, Loria sold the Expos to MLB and used the money he received from the sale to purchase the Florida Marlins from John Henry, who had recently purchased the Boston Red Sox. His departure also marked the final end of the proposed Labatt Park, though any realistic chance of the park being built ended when the Bouchard government repeated its previous refusal to commit any public money to the project. MLB formed Expos Baseball L. P., a partnership of the other 29 clubs, to operate the team. It appointed former Anaheim Angels president Tony Tavares as team president to oversee business operations and oversee a future move of the team, and Mets assistant general manager Omar Minaya as vice president, general manager and operating head of the franchise. As the Expos began what many assumed at the time to be their final season in 2002, the mood in the Olympic Stadium for the home opener – a victory over the Marlins – was ugly. Montreal's home opener drew 34,000 fans, many of which came not only to say "goodbye" to the franchise, but also to express their disgust and anger at Loria. Loria's minority partners, who had gone from collectively owning 76 percent of the Expos to less than seven percent of the Marlins, filed a Racketeer Influenced and Corrupt Organizations Act (RICO) lawsuit against Major League Baseball, Selig and Loria. The partners contended that Loria and the commissioner's office had conspired to deprive them of their shares by issuing cash calls, and thus deliberately undermined the franchise's future in Montreal. The partners were ultimately unsuccessful in their suit, as it was dismissed in 2005 after an arbitration panel rejected their claims. On the field, the 2002 Expos exceeded expectations and were in playoff contention for much of the season. As they were owned by the other teams, including their direct competitors, the Expos did not have any flexibility to increase their payroll for a last ditch post season drive. Operating under the belief that the Expos were playing their last season in Montreal, Minaya completed a blockbuster trade with the Cleveland Indians in late June to make a final run at bringing post season success to the city, acquiring Bartolo Colón, one of baseball's top pitchers, in exchange for several star prospects and without increasing payroll. Remembering how the Seattle Mariners had revived a stalled bid for what became Safeco Field with a playoff run in 1995, Minaya believed that if the Expos made the playoffs, the renewed public and private sector support would lead to a viable owner stepping forward who would keep the team in Montreal. Minaya made several smaller moves, but the team lost its early season momentum; they went seven games under .500 in July and August. The Expos finished with an 83–79 record – their first winning season since 1996 – but finished second in the NL East, 19 games out of both the division lead and the wild card. While MLB was not ready to relocate the Expos right away, in it sought to increase revenues by having the team play 22 of its 81 home games in San Juan, Puerto Rico. The Expos again found themselves in contention for the playoffs: on August 29, the team was tied with four other clubs for the National League Wild Card spot. When MLB's rosters expanded on September 1, Selig announced that the Expos would not be recalling any additional players from the minor leagues: the other owners had decided against spending a few extra thousand dollars, a small fraction of the team's $35 million payroll, to bolster the team. Several players, including relief pitcher Eric Knott, were sent back to the minors due to budget constraints. The team faded again, finishing 18 games out of first in the East and eight games out of the wild card spot. Later, Minaya said that the denial of the September call ups was "a message to the players" and "a momentum killer." Keri later wrote that MLB's refusal to authorize the September call ups eroded what goodwill the Expos still had among the Montreal fanbase. After the season, Guererro was lost to free agency, while staff ace Javier Vázquez was traded to the Yankees. The team then played its final games as the Expos on the road, ending on October 3 against the New York Mets, the team they had faced in the franchise's inaugural game in 1969. In the Expos' last ever game, the New York Mets defeated Montreal 8–1 at Shea Stadium. Jamey Carroll scored the last Expos run and Endy Chávez became the final Expos batter in history when he grounded out in the top of the ninth to end the game. The team ended their 36 year run with an all time record of 2,753 wins, 2,943 losses and 4 ties.

Команданың жеке басы

Экспоз логотипі "Экспоз бейсболы" дегенді білдіретін "eb" стильді әріптерден тұрады. Тұтас алғанда, логотип "Монреальді" көрсететін үлкен "М" пішінін құрайды. 1972 жылы Telemedia радиожелісі Жак Дусе мен Клод Реймондты Экспоз командасының француз тіліндегі хабар таратушылары ретінде шақырды. Француз тіліндегі хабарларды демеушілік еткен Carling O'Keefe сыра зауыты олардан бейсбол терминологиясының француз тіліндегі сөздігін жасауды сұрады. Бұрын, әсіресе Монреаль Роялз кезінде, француз тіліндегі хабар таратушылар француз тілінде баламасы жоқ бейсбол ұғымдарын ағылшын тілінде қолданатын. Олардың еңбегінің нәтижесінде француз тіліндегі бейсбол лексикасы құрылды: "хоум ран" термині "coup de circuit" деп, ал "хит" – "coup sûr" деп аударылды. Ал "наклбол" – "balle papillon", яғни сөзбе-сөз "көбелек доп" деп аталды.

Бірқалыпты киімдер

Экспоздардың бастапқы формаларында сол жақ кеудеде кіші әріптермен «экспоз» сөзімен команда логотипі және оң жақ кеудеде көк түсті дөңгелектелген серифтік сандар орналасқан. Ақ түс үй формасының негізі ретінде, ал көк түс – жол формасының негізі ретінде пайдаланылды. Екі дизайн да ақ тәж, көк жиек және артқы панелі, алдыңғы жағында Экспо логотипі бар қызыл бүйір панельдері бар үш түсті қалпақпен толықтырылды. Бастапқы дизайн жылдар бойы бірнеше шағын өзгерістерге ұшырады, мысалы, жол формасындағы әріптердің қызыл түске ауысуы және иық және бүйір жолақтарының қосылуы. 1992 жылы «Экспос» командасы дизайнын жаңартты. Үй формасына көк түсті жолақтар қосылды және алғы жағында қызыл жиекпен көк түсті «Expos» деген жазу бейнеленді. Жол формасында сұр түс негізгі түс ретінде таңдалды, ал оған көк және ақ жиекпен қызыл түсті «Монреаль» деген жазу енгізілді. Жол формасы жазуының үстіне көк түсті лилия да қосылды. Екі дизайн да сол жақ жеңінде команда логотипін, ал жазудың астында сол жақ кеудедегі сандарды көрсетті және алдында Экспо логотипі бар толығымен көк түсті қалпақпен киілді. Алмастыру іздеп, «Экспос» банкрот болған американдық талисман компаниясының қоймасынан «Филли Фанатикке» ұқсас талисманның дизайнын тапты. Талисманды Бонни Эриксон жасаған, ол «Фанатикты» және бірнеше «Матти» кейіпкерлерін, соның ішінде «Мисс Пиггиді» де жасаған. Оқиға Лос-Анджелес командасына қарсы өткен ойынның 11-іннингісінде болды, онда Юппи «Доджерс» клубының скамейкасының үстінде билеп, шеру жасады. «LA» командасының бас жаттықтырушысы Томми Ласорда төрешілерге шағымданды, олар талисманды ойыннан шығаруға бұйырды. «Экспостың» Вашингтонға көшірілуі Юппиді белгісіздікке тастады. Кейіпкерді өздеріне алуға бірнеше ұйым қызығушылық білдірді, оның ішінде Монреальдің басқа спорт командалары да бар. Бір жыл сақтаудан кейін талисман Ұлттық хоккей лигасының «Монреаль Канадиендеріне» сатылды. «Канадиендер» Юппи – кәсіби спортта лигаларды ауыстырған алғашқы талисман екенін мәлімдеді; ол 2005 жылдың 18 қазанында «Канадиендер» сапында қайтадан дебют жасады.

The Expos' original uniforms featured the team logo above the word "expos" in lowercase letters on the left chest, and blue rounded serif numbers on the right chest. White served as the home uniform base, while powder blue served as the road uniform base. Both designs were worn with a tricolour cap that had a white crown, blue brim and back panel, and red side panels, with the Expos logo in front. The original design endured a few slight changes over the years, such as a change to red letters on the road uniform, and the addition of shoulder and side stripes. In 1992, the Expos overhauled their design. On the home uniform, blue pinstripes were added and a script "Expos" in blue with red trim was emblazoned in front. On the road uniform, grey became the base colour, and featured "Montreal" in red script letters with blue and white trim. A blue fleur de lis was also added above the road uniform script. Both designs featured the team logo on the left sleeve and left chest numbers below the script, and were worn with an all blue cap featuring the Expos logo in front. Seeking a replacement, the Expos found a design for a mascot similar to the Phillie Phanatic in the inventory of an American mascot company that had gone bankrupt. The mascot was designed by Bonnie Erickson, who created the Phanatic as well as several Muppets characters, including Miss Piggy. The incident occurred during the 11th inning of a game against Los Angeles when Youppi was dancing and parading on top of the Dodgers' dugout. LA's manager, Tommy Lasorda complained to the umpires who ordered the mascot out of the game. The relocation of the Expos to Washington left Youppi! in limbo. Several organizations expressed interest in taking over the character, including other Montreal sports teams. After a year in storage, the mascot was sold to the National Hockey League's Montreal Canadiens. The Canadiens claim Youppi! is the first mascot in professional sports to change leagues; he made his re debut with the Canadiens on October 18, 2005.

Торонтоның "Көк жаяулары" командасымен қарым-қатынасы

Торонтоның "Көк жаяулары" 1977 жылы Америка лигасына кеңейтілген команда ретінде қосылды, ал бір жылдан кейін алғашқы көрме ойынында "Экспоз" командасымен кездесті, бұл "Пирсон кубогы" деп аталған жыл сайынғы серияның бастауы болды. "Экспоз" 29 маусымда 20 221 жанкүйердің алдында 5:4 есебімен алғашқы ойында жеңіске жетті. 1978 мен 1986 жылдар аралығында сегіз жыл бойы көрме ойындары өткізілді (1981 жылғы ереуілден басқа), онда әр команда үш ойын жеңіп, екі ойын тең аяқталды. Командалар 1997 жылға дейін кездеспеді: сол жылы лигааралық ойындардың басталуымен екі команда арасында алғашқы ресми маусымдық ойындар өтті. Осы ойындар Монреаль мен Торонтодағы көрермендер санын арттырды. "Экспоз" командасының сол кездегі президенті Джон МакХейл Торонтода екінші канадалық Бас лига командасын құруды ынталандырды. "Экспоз" 1980-жылдардың ортасына дейін Канаданың ең танымал командасы болды, содан кейін команданың құлдырауы "Көк жаяулардың" өркендеуімен бірге жүрді, нәтижесінде 1985 жылы "Көк жаяулар" Америка лигасының Шығыс дивизионында жеңіске жетті. Сонымен қатар, "Көк жаяулар" "Экспоздың" Оңтүстік Онтариодағы, мысалы, Виндзор, Беллвилл және тіпті Торонтодағы ойындарын эфирде көрсетуіне алаңдады. "Көк жаяулар" MLB-ге Оңтүстік Онтарионы өздерінің эксклюзивті теледидар аймағы деп белгілеу үшін лобби жасады. Бронфман бұл өтінішке қарсы болды, себебі ол "Экспозды" Канаданың ең ірі және ең табысты теледидар нарығынан шығару команданың жанкүйерлер базасын шектеуі мүмкін деп қорқытты. Аймақтық өзгерістердің бөлігі ретінде MLB "Экспозға" "Көк жаяулардың" теледидар нарығында 15 ойынды тегін көрсетуге және қосымша ойындарды көрсету құқығын сатып алуға рұқсат берді. Команданың қалған өмір сүру кезеңінде "Экспоз" тек Квебек және Атлантикалық Канадада толық телехабар тарату құқығына ие болды. Оңтүстік Онтариодағы көрермендердің жоғалуы "Экспоздың" демеушілер мен корпоративтік серіктестерді тарту мүмкіндігін азайтты. Кейін Керри "Экспоздың" "Көк жаяуларды" әлеуетті қауіп емес, одақтас деп санағанын және Канада бойынша ойындарын көрсету құқығын бекіту мүмкіндігін жібергенін жазды. Керри бұл кіріс көзінің жоғалуы, жылдар бойы жасалған "басқа да көптеген нашар бизнес шешімдерімен" бірге "Экспоздың" Монреальде өмір сүруін қиындатқанын қосты. Ұзақ жылдар бойы "Экспоз" командасының ойын комментаторы болған Дейв Ван Хорн кейінірек команда үшін өте қажетті корпоративтік қолдаудың жоғалуы "ұзақ және төмен қарай құлдыраудың" бастауы болғанын айтты. Теледидар құқықтарына қатысты келіспеушіліктерге қарамастан, 1992 жылғы Әлем сериясына жеткен "Көк жаяулар" командасы Бронфманның елге Бас лига бейсболын әкелудегі үлесін құрметтеп, Канадада өткен алғашқы Әлем сериясының алғашқы ойынында оған салтанатты түрде бірінші допты лақтыруға шақырды. Алайда, "Көк жаяулардың" президенті Пол Годфри өз командасының өмір сүруіндегі "Экспоздың" рөлін тағы да мойындағанмен, Годфри басқа командалармен бірге 2001 жылы "Экспоз" командасымен келісімшартты тоқтатуға және 2004 жылы оны көшіруге дауыс берді: "Егер сол жылдары "Экспоздың" табысы болмаса, Торонтода Бас лига бейсболы болмас еді. Бұл эмоционалды немесе бейсболға қатысты дауыс емес. Бұл бизнес шешімі болды". "Көк жаяулардың" өздерінің канадалық әріптестеріне қолдау көрсетпеуі көптеген "Экспоз" жанкүйерлерін ренжітті. "Экспоз" Вашингтонға көшіп келгеннен кейін он жыл өткен соң, Олимпиада стадионында Торонтоның "Көк жаяулары" мен Нью-Йорк Метс командалары арасындағы екі ойындық көрме сериясы өтті. "Көк жаяулар" үшін бұл серияның мақсаты, ішінара, Квебек провинциясындағы команданың жанкүйерлерін көбейту болды. Басқалары үшін бұл Монреальдің Бас лига бейсболына қайта оралуға қызығушылығы бар екенін көрсету болды. Монреаль бейсбол жобасын жетекшісі, экс-"Экспоз" ойыншысы Уоррен Кромарти ұйымдастырушылардың бірі болды. Серия сәтті өтті: екі ойынға барлығы 96 350 жанкүйер келді, олар жиі "Let's go Expos!" және "Біз бейсболды қалаймыз!" деп айқайлады. Серияның табысы Монреаль бейсбол жобасының күш-жігерін күшейтті: зейнеткерлік комиссары Бад Селиг 2014 жылы жанкүйерлерге таң қалды және қала жаңа команда үшін "тамаша үміткер" болатынын айтты. Оның орнына Роб Манфред 2015 жылы осы пікірді қайталады. Олимпиада стадионы 2016 жылғы маусым басталғанға дейін Торонтоның "Көк жаяулары" мен "Бостон Ред Сокс" командалары арасындағы екі көктемгі жаттығу ойынын өткізді, оған 106 000-нан астам жанкүйер келді. 2014 жылдан бері "Көк жаяулар" әр маусымның алдында Монреальда екі көктемгі жаттығу ойынын өткізуді жыл сайынғы дәстүрге айналдырды. 2018 жылы "Көк жаяулардың" ойыншысы Владимир Герреро-младший, оның әкесі Владимир Герреро 1990-жылдары "Экспоз" командасы үшін ойнаған, көрме ойынында "Сент-Луис Кардиналс" командасына қарсы жеңіске гол соқты, бұл Монреаль көрермендерін қуантты.

The Toronto Blue Jays joined the American League as an expansion franchise in 1977, and one year later met the Expos for the first time in an exhibition contest, the first of an annual series that became known as the Pearson Cup. The Expos won that first game, 5–4, in front of 20,221 fans on June 29. Eight annual exhibitions (except for 1981, due to the strike) were played between 1978 and 1986, as each team won three games, with two contests ending as ties. The teams did not meet again until 1997: With the advent of interleague play that year the first regular season meetings were held between the two ballclubs. The games boosted attendance in both Montreal and Toronto. John McHale, then president of the Expos, was a strong proponent of adding a second Canadian Major League team, in Toronto. The Expos remained Canada's most popular team until their mid 1980s downturn coincided with the Blue Jays' rise, culminating in the Jays' first American League East division championship, in 1985. At the same time, the Blue Jays grew perturbed that the Expos were able to air their games in several markets in southern Ontario—such as Windsor, Belleville, and Toronto itself. The Jays lobbied MLB to designate southern Ontario as their exclusive home television territory. Bronfman opposed the request, as he feared that shutting the Expos out of Canada's largest and most lucrative television market would limit the team's fan base. As a part of the territorial changes, MLB allowed the Expos to air 15 games in the Jays' television market for free, and purchase the rights to air additional games. For the remainder of their existence, the Expos only had full broadcast rights in Quebec and Atlantic Canada. The loss of viewership in southern Ontario diminished the Expos' ability to attract sponsors and corporate partners. Indeed, Keri later wrote that the Expos miscalculated when they considered the Blue Jays an ally rather than a potential threat, and missed a chance to cement their right to air their games across Canada. Keri added that the loss of this revenue stream, along with "many other poor business decisions" over the years, made it difficult for the Expos to be viable in Montreal. Longtime Expos play by play broadcaster Dave Van Horne later argued that the loss of badly needed corporate support "really started a long, downward spiral" for the team. Regardless of their disagreements over television rights, when the Blue Jays reached the 1992 World Series, the team honoured Bronfman's contributions in bringing Major League Baseball to the country by having him throw the ceremonial first pitch for the first World Series game played in Canada. However, and while Blue Jays president Paul Godfrey again acknowledged the Expos' role in his own team's existence, Godfrey nonetheless voted with the other teams to support contracting the Expos in 2001 and relocating them in 2004: "I know if it wasn't for the success of the Expos in those early years there would not be major league baseball in Toronto. That wasn't an emotional or a baseball vote. It was a business decision." The Blue Jays' failure to stand with their fellow Canadian team offended many Expos fans. Ten years after the Expos relocated to Washington, a two game exhibition series between the Toronto Blue Jays and New York Mets was held at the Olympic Stadium to conclude the spring training schedule prior to the season. For the Blue Jays, the series was intended, in part, to increase the team's following in Quebec. For others, the goal was to demonstrate that Montreal had an interest in returning to Major League Baseball. Former Expos player Warren Cromartie, who leads the Montreal Baseball Project, was among the organizers. The series was a success: A combined 96,350 fans, frequently chanting "Lets go Expos!" and "We want baseball! ", attended the two games. The success of the series' bolstered the Montreal Baseball Project's efforts: retiring commissioner Bud Selig was impressed by the fans in 2014 and said the city would be an "excellent candidate" for a new team. His replacement, Rob Manfred, echoed those comments in 2015. Olympic Stadium again hosted two spring training games prior to the beginning of the 2016 season between the Toronto Blue Jays and the Boston Red Sox, with a combined attendance of over 106,000 fans. Since 2014, the Blue Jays have made it an annual tradition to host two spring training games in Montreal before the start of each season. In 2018, Vladimir Guerrero Jr. of the Blue Jays whose father, Vladimir Guerrero, starred for the Expos in the 1990s hit a game winning home run against the St. Louis Cardinals in an exhibition game, to the delight of the Montreal crowd.

Ұлттық бейсбол даңқ залы

Expos даңқ залы № Индукцияланғандар Позициясы Қызмет мерзімі Индукцияланған жылы 8 Гэри Картер С 1974–84, 1992 2003 10, 24 Андре Доусон ОЖ 1976–86 2010 30, 32 Тим Рейнс ОЖ 1979–90, 2001 2017 23 Дик Уильямс Бас жаттықтырушы 1977–81 2008 24 Тони Перес 1B 1977–79 2000 27 Владимир Герреро ОЖ 1996–2003 2018 51, 57 Рэнди Джонсон P 1988–89 2015 37, 45 Педро Мартинес P 1994–97 2015 20 Фрэнк Робинсон Бас жаттықтырушы 2002–2004 1982 49 Ли Смит P 1997 2019 33 Ларри Уокер ОЖ 1989–94 2020 Жүрттан танымал индукцияланғандардың тақталарында Expos шапкесінің белгісі бейнеленген. Expos ұйымын өкілдік еткен тоғыз адам кейіннен Ұлттық бейсбол даңқы мен мұражайына сайланды. Гэри Картер 2003 жылы индукцияланды және Expos шапкесімен бейнеленген алғашқы ойыншы болды. Даңқтың тақта логотипін таңдауы Картердің бастапқы мәлімдемесінен кейін жасалды, ол Нью-Йорк Мет ретінде сақталуды қалаған, ол 1986 жылғы әлем чемпионатын жеңіп алған. Ол Даңқтың шешімін ризашылықпен қабылдады: «Мен Монреальде 11 жыл ойнадым және менің статистикалық көрсеткіштерім мен жетістіктерімнің көп бөлігі сол жерде болды, оны басқаша жасау, мүмкін, дұрыс болмас еді». Андре Доусон 2010 жылы сайланғанда Expos ойыншысы ретінде бейнеленген екінші ойыншы болды. 21 жылдық мансабының көп бөлігін Монреальмен өткізгенімен, Доусон өзінің тақтасында басқа логотипті көрсетуді қалаған: шешім қабылданған кезде ол көңілінің қалғанын айтты, ол «ішкі құлқыны сезінетінін» айтты, өйткені ол Чикаго Кабс ретінде танылмайды. Доусонның Expos ойыншысы ретінде сақталуға қарсылығы, оның командамен арадағы қарым-қатынасының 1986–87 жылдардағы MLB-нің келісім-шарттарға қатысты даулары кезінде бұзылуына байланысты болды, ол команда оны Монреальден «қуып шығарды» және оны бос агент ретінде қол қоюдан басқа командалардың алдын алуға тырысқанын мәлімдеді. Даңқ залы тақтасында Expos логотипі бар үшінші ойыншы – Тим Рейнс, ол 2017 жылы, оның соңғы сайлану мерзімінде индукцияланды. 2018 жылдың 24 қаңтарында Ұлттық бейсбол даңқы мен мұражайы Владимир Геррероның Даңқ залына индукцияланғанын жариялады. Герреро 16 маусымның сегізін Expos командасында өткізді, үш рет MLB All-Star ойынына қатысты және командада үш рет Silver Slugger сыйлығын жеңіп алды. Оның мансабындағы 2590 соққының жартысына жуығы Монреальде (1215) тіркелді, ал 449 үйге соққысының 234 және 1496 RBI-ның 702-сі 1004 ойында Expos командасында тіркелді. Герреро Даңқ залы тақтасында Ангелдер шапкесін киген күйінде бейнеленетінін хабарлады. Ал қалған бесеуі үшін Монреальдегі уақыты олардың мансабында аз рөл атқарды. Бас жаттықтырушы Дик Уильямс 1977 мен 1981 жылдар аралығында 21 жылдық бас жаттықтырушылық мансабының бір бөлігі ретінде Expos мүшесі болды, ол үш команданы Әлемдік серияға алып барды. Тони Перес үш жыл Expos командасында ойнады, бірақ негізінен 1970-ші жылдардағы Цинциннатидің «Big Red Machine» командасының мүшесі ретінде танылды. Карьерасының басында Монреальде ойнаған, бірақ ойын уақытының көп бөлігін басқа жерде өткізген питчерлер Педро Мартинес (1994–97) және Рэнди Джонсон (1988–89) 2015 жылы Даңқ залына сайланды. Фрэнк Робинсон 2002 жылдан 2006 жылға дейін команданы басқарды (франшизаның Вашингтонға көшуіне байланысты), бірақ ол ойыншы ретіндегі жетістіктеріне байланысты сайланды, соның ішінде AL және NL-де ең құнды ойыншы атағын жеңген алғашқы ойыншы, 1966 жылы үш еселенген тәж және NL Жыл жаңашылы сыйлығын жеңіп алған 38 үйге соққының рекордты көрсеткіші. Ұзақ жылдар бойы хабар таратқан Дэйв Ван Хорн 2011 жылы Ford C. Frick сыйлығының иегері атанды. Бұл сыйлықты Ұлттық бейсбол даңқы залы «бейсболға үлкен үлес қосқан» хабар таратушыларды құрметтеу үшін тартады. 2010 жылы Вашингтон ұлттық құрамасы «Құрмет сақинасын» Националдар паркінде ашты, франшиза Монреальдегі тамырларын мойындады. Сақина Вашингтон, округтік округ, бейсбол немесе Монреаль Вашингтон франшизасымен байланысты даңқ залы ойыншыларын құрметтеу үшін құрылды, кейіннен Вашингтон, округтік округтегі бейсбол ойынына елеулі үлес қосқан кез-келген адамды қамтуға кеңейтілді. Екі Expos ойыншысы – Гэри Картер және Андре Доусон – алғашқы мүшелердің қатарында аталды. Фрэнк Робинсон 2015 жылы Құрмет сарайына қосылды, сондай-ақ 2017 жылы Тим Рейнс.

Expos Hall of FamersNo. InducteePositionTenureInducted 8 Gary Carter C 1974–84, 1992 2003 10, 24 Andre Dawson OF 1976–86 2010 30, 32 Tim Raines OF 1979–90, 2001 2017 23 Dick Williams Manager 1977–81 2008 24 Tony Pérez 1B 1977–79 2000 27 Vladimir Guerrero RF 1996–2003 2018 51, 57 Randy Johnson P 1988–89 2015 37, 45 Pedro Martínez P 1994–97 2015 20 Frank Robinson Manager 2002–2004 1982 49 Lee Smith P 1997 2019 33 Larry Walker OF 1989–94 2020 Inductees listed in bold are depicted on their Hall of Fame plaques wearing Expos cap insignia. Nine people who represented the Expos organization have subsequently gone on to gain election to the National Baseball Hall of Fame and Museum. Gary Carter was inducted in 2003 and was the first player whose Hall of Fame plaque depicted him with an Expos cap. The Hall's choice for his plaque logo followed initial statements by Carter that he preferred to be enshrined as a New York Met, with whom he won the 1986 World Series. He accepted the Hall's decision with grace, stating: "The fact I played 11 years in Montreal and the fact that the majority of my statistics and accomplishments were achieved there, it would be wrong, probably, to do it any other way." Andre Dawson became the second depicted as an Expos player when he was elected in 2010. Although he had played the majority of his 21 year career with Montreal, Dawson also preferred his plaque to display a different logo: when the decision was made, he publicly expressed his disappointment, saying it was "a little gut wrenching" to find out he would not go in as a Chicago Cub. Dawson's reluctance to be enshrined as an Expos player stemmed, in part, from the breakdown of his relationship with the team during MLB's collusion scandal of 1986–87, when he claims the team not only "threw him out" of Montreal, but tried to prevent other teams from signing him as a free agent. The third player with an Expos logo on his Hall of Fame plaque is Tim Raines, who was inducted in 2017, his final year of eligibility. On January 24, 2018, the National Baseball Hall of Fame and Museum announced Vladimir Guerrero as an inductee into the Hall of Fame. Guerrero played eight of his 16 seasons with the Expos, being named to the MLB All Star Game three times and winning the Silver Slugger Award three times while with the team. Nearly half of his career 2,590 hits were with Montreal (1,215), while having 234 of his 449 home runs and 702 of his 1,496 RBIs with the Expos in 1,004 games. Guerrero announced his Hall of Fame plaque will display him wearing an Angels cap. For the five other inductees, their time in Montreal played lesser roles in their careers. Manager Dick Williams was a member of the Expos between 1977 and 1981 as part of a 21 year managerial career in which he took three different teams to the World Series. Tony Pérez played three years with the Expos but was primarily known for being a member of Cincinnati's "Big Red Machine" teams of the 1970s. Pitchers Pedro Martínez (1994–97) and Randy Johnson (1988–89), who both played in Montreal early in their careers but spent the majority of their playing days elsewhere, were both elected to the Hall in 2015. Frank Robinson managed the team from 2002 to 2006 (spanning the franchise's move to Washington), but was elected based on his accomplishments as a player, including being the first player to win Most Valuable Player honours in both the AL and NL, a triple crown in 1966, and a rookie record of 38 home runs while winning the NL Rookie of the Year award. Longtime broadcaster Dave Van Horne was named the recipient of the Ford C. Frick Award in 2011. The award is presented by the National Baseball Hall of Fame to honour broadcasters who make "major contributions to baseball". When the Washington Nationals unveiled their "Ring of Honor" at Nationals Park in 2010, the franchise recognized its roots in Montreal. The ring was created to honour Hall of Fame players associated with Washington, D. C., baseball or the Montreal Washington franchise, later expanded to include anyone who has made a significant contribution to the game of baseball in Washington, D. C. Two Expos players – Gary Carter and Andre Dawson – were named among the inaugural members. Frank Robinson was added to the Ring of Honor in 2015, as was Tim Raines in 2017.

Канаданың бейсбол даңқы залы

Канадалық бейсбол даңқы залындағы экспонаттар № КіргендеріПозициясыМерзіміЕскертулер 48 Фелипе Алоу OF/1BМенеджер 1973, 1992–2001 — Чарльз Бронфман Иегер 1969–1990 Монреальде туған, Макгилл университетінде оқыған 8 Гэри Картер C 1974–1984, 1992 — Мюррей Кук Атқарушы 1984–1987 Саквилл, Нью-Брансуик қаласында туған 13, 37 Реаль Кормье P 1996–1997 Монктон, Нью-Брансуик қаласында туған 10 Андре Доусон RF/CF 1976–1986 — Жак Дусет Хабаршы 1972–2004 Монреальде туған 29 Роб Дуси OF 2001 Торонтода туған 6, 7 Джим Фэннинг Бас менеджерМенеджер 1969–19761981–1982, 1984 27 Владимир Герреро RF 1996–2003 32 Денис Мартинес P 1986–1993 37, 45 Педро Мартинес P 1994–1997 Негізінен «Бостон Ред Сокс» командасымен өнер көрсеткені үшін сайланды — Джон МакХейл ПрезидентБас менеджер 1969–19861978–1984 30 Тим Рейнс LF 1979–1990, 2001 16 Клод Раймонд P 1969–1971 Сен-Жан-сюр-Ришелье, Квебек қаласында туған 45 Стив Роджерс P 1973–1985 3, 25, 59 Мэтт Стэйрс OF/1B 1992–1993 Сент-Джон, Нью-Брансуик қаласында туған, Фредериктон, Нью-Брансуик қаласында өскен 10 Расти Стауб RF 1969–1971, 1979 — Дэйв Ван Хорн Хабаршы 1969–2000 33 Ларри Уолкер OF 1989–1994 Негізінен «Колорадо Рокис» командасымен өнер көрсеткені үшін сайланды, Maple Ridge, Британдық Колумбияда туған 29, 58 Тим Уоллэх 3B 1980–1992

Монреаль Экспос атақ залы

Команда 1993 жылы франшизаның 25-ші маусымын тойлау үшін Монреаль Экспос Даңқ залын құрды. Чарльз Бронфман оның тұңғыш мүшесі ретінде таңдалды. 1993 жылдың 14 тамызындағы ойынға дейінгі салтанатта оң алаң қабырғасында Бронфманның аты, 83 нөмірі (ол көктемгі жаттығуларда киетін) және "ҚҰРЫЛТАЙШЫ / FOUNDER" деген сөздері бар дөңгелек тақта ашылды. Барлығы 23 адам клуб тарапынан марапатталды. +Key Bold Бейсбол Даңқы залының мүшесі Бейсбол Даңқы залының мүшесі, Экспос өкілі ретінде Bold Даңқ залының Ford C. Frick сыйлығының иегері

Монреаль Экспос Даңқ залы № Аты-жөні Лауазымы Өтеу мерзімі Тағайындалған жыл — Чарльз Бронфман Иелік еткен 1969–1990 1993 8 Гэри Картер Ұстаушы 1974–1984, 1992 1993 10 Расти Стаб Оң қанат 1969–1971, 1979 1993 4 Джин Мош Бапкер 1969–1975 1994 16 Клод Реймонд Тастаушы 1969–1971 1994 45 Стив Роджерс Тастаушы 1973–1985 1994 35 Вуди Фрайман Тастаушы 1975–1976, 1978 1983 1995 — Жан-Пьер Руа Хабаршы 1969–1984 1995 26 Билл Стоунмен Тастаушы 1969–1973 1995 49 Уоррен Кромарти Оң/Бірінші база 1974–1983 1996 33 Рон Хант Екінші база 1971–1974 1996 15, 50 Ларри Пэрриш Үшінші база/Оң қанат 1974–1981 1996 10 Андре Доусон Оң/Орталық қанат 1976–1986 1997 34 Билл Гуликсон Тастаушы 1979–1985 1997 31, 41 Джефф Риардон Тастаушы 1981–1986 1997 — Джон МакХейл Президент/Бас менеджер 1969–1986, 1978–1984 1997 44, 54 Тим Берк Тастаушы 1985–1991 1998 4 Крис Спейер Қысқа толыққан база 1977–1984 1998 29, 58 Тим Уоллах Үшінші база 1980–1992 1998 6, 7 Джим Фаннинг Бас менеджер/Бапкер 1969–1976, 1981–1982, 1984 2000 30 Тим Рейнс Сол қанат 1979–1990, 2001 2000 — Дэйв Ван Хорн Хабаршы 1969–2000 2001 — Жак Дусе Хабаршы 1972–2004 2003