Гарри Фрази: «Бостон Ред Сокс» және «Бэмбино қарғысы» тарихы

Кіріспе

Американдық бизнесмен

Гарри Герберт Фрейзи (29 маусым 1880 жыл - 4 маусым 1929 жыл) – американдық театр агенті, продюсер және режиссер, сондай-ақ 1916 жылдан 1923 жылға дейін Басты лига бейсболының «Бостон Ред Сокс» командасының иесі болған. Ол Бейб Рутты «Нью-Йорк Янкиз» клубына сатуымен әйгілі, осы оқиға «Bambino қарғысы» деп аталады.

Ерте өмір

Гарри Фрейзи 1880 жылғы 29 маусымда Иллинойс штатының Пеория қаласында Уильям мен Маргарет Фрейзидің ұлы болып дүниеге келген. Ол Пеория орта мектебінде оқыды, онда Гарри Беймен бірге бейсбол командасында ойнады, кейіннен ол Цинциннати және Кливлендтегі Бас лига бейсбол командаларында өнер көрсетті. 16 жасында Фрейзи Пеория театрының менеджерінің көмекшісі болды. Бір жылдан кейін ол Пеория Дистиллерс жартылай кәсіби бейсбол клубының ойыншы-жаттықтырушысы болды. Театрлық қызметі жалғасқан сайын Фрейзи Чикагоға көшіп, 1907 жылы Корт театрын салды. Бірнеше сәттілі шоулардан кейін Фрейзи Нью-Йоркке барып, 1913 жылы 48-ші Батыс көшеде Лонгакр театрын салып, Юджин Уолтердің «Fine Feathers» және «Адель» мюзиклы сияқты танымал пьесаларды қойды. Сонымен қатар, ол 1915 жылғы 5 сәуірде Кубаның Гавана қаласында Джесс Уиллард пен Джек Джонсон арасындағы бокс матчын ұйымдастырды және сол кезде миллионер болғаны хабарланды. Фрейзи масондық ұйымның мүшесі болған.

Red Sox командасының иесі

Фрейзи 1916 жылғы әлем сериясінде жеңіске жеткеннен кейін Джозеф Ланниннен Бостон Ред Сокс бейсбол командасын 675 000 долларға сатып алды. Сокс 1918 жылы тағы бір әлем сериясін жеңіп алды. Команда 1919 жылы алтыншы орынды иеленді, ал осы маусымнан кейін Фрейзи Нью-Йорк Янкилеріне ойыншыларды сата бастады, ең танымал Бейб Рут. Ол театрлық қойылымдарын шығаруды жалғастыра отырып, Ред Соксты банкротқа ұшыратты. Рут сатылғаннан кейін команда Америка лигасының төменгі жағына түсіп, 1934 жылға дейін .500 көрсеткішін басып өте алмады. Ред Сокс 1946 жылға дейін тағы бір чемпиондыққа ие болмады, ал 2004 жылға дейін тағы бір әлем сериясін жеңіп алмады. 86 жылдық әлем сериясінің құрғақшылығы МЛБ тарихындағы үшінші ең ұзақ кезең, тек Чикаго Кабс (1908 жылдан 2016 жылға дейін 108 жыл) және Чикаго Уайт Сокс (1917 жылдан 2005 жылға дейін 88 жыл) одан ұзақ күтті. Фрейзи Нью-Йорктегі бірқатар театрлық өндірістерді қолдады (Рут сатылатынға дейін де, кейін де), олардың ең танымалдарының бірі, мүмкін, «Жоқ, жоқ, Нанетт» болды. Бір кезде осы пьеса Руттың сатылуын қаржыландырғанын айтқандар болған, бірақ кейін бұл жорамал жоққа шығарылды (іс жүзінде, Руттың сатылуы Фенуэй паркінің ипотекасын төлеуге жұмсалды). Ол Фред Либтің Ред Сокс туралы еңбегінде жағымсыз бейнеленді, онда ол Рутты Бродвей мюзиклін қаржыландыру үшін сатты деген күдік тудырды. Бұл «Бамбиноның қарғысы» мифының орталық бөлігіне айналды. Шындық көбірек нюанстарға толы және Фрейзидің қаржылық жағдайымен қатар, Фрейзи мен Америка лигасының негізін қалаушы және президенті Бан Джонсон арасындағы ұзақ дауға байланысты. Фрейзи Джонсонның тікелей таңдамаған және оның бұйрықтарын орындауға дайын болмаған алғашқы Американдық лиганың иесі болды. Фрейзи Джонсонның досы Эд Барроуды менеджер етіп тағайындағанда олардың арадағы келіспеушіліктер реттелгендей көрінгенімен, Фрейзи Джонсонның АҚШ-тың Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысуына байланысты мәселелерді сынға алғаннан кейін олардың қарым-қатынасы қайтадан нашарлады. Джонсон Фенуэй паркіндегі құмар ойыншылар мен букмекерлердің ашық болуына ашуланды. Осы факторлар Джонсонды Фрейзиді белсенді түрде ығыстыруға итермеледі. Сонымен қатар, Фрейзидің театрлық кәсіпкерлігі Ред Сокстың шығындарын өтеуге қажетті капиталдың тіпті бір бөлігін де қамтамасыз етпеді. Ол жиі басқа міндеттемелерін орындау үшін Ред Сокстен қарыз алуға мәжбүр болды. Келесі үш жылда Фрейзи Ред Сокстың барлық маңызды ойыншыларын Янкилерге сатты, одан 305 000 доллар пайда тапты. Буллет Джо Буш – 1921 жылғы желтоқсан. Янкилер үшін екі чемпиондық маусымда ойнады. Рип Коллинз (питчер), Роджер Пекинпау, Билл Пирси, Джек Квинн үшін ауыстырылды. Джо Дуган – 1922 жылғы шілде. Янкилердің бес чемпиондық командасында ойнады. Чик Фьюстер, Элмер Миллер, Джонни Митчелл, Лефти О'Дулға ауыстырылды. Харви Хендрик – 1923 жылғы қаңтар. Red Sox үшін ешқашан ойнаған жоқ; 1923 жылғы әлем сериясінде Янкилермен ойнады. Ал ДеВормерге ауыстырылды, ол саудадан кейін .254 көрсеткішін жинады (Хендрик өмір бойы .308 көрсеткішін жинады). Уэйт Хойт – 1920 жылғы желтоқсан. Гарри Харпер, Уоли Шанг және Майк МакНеллимен бірге Дель Пратт, Мэдди Руэл, Хэнк Тормален және Сэмми Викке ауыстырылды. Хойт Янкилер үшін он маусым ойнады және жеті әлем сериясіне қатысты (соның ішінде 1931 жылғы серияда Филадельфия А-мен). Сэд Сэм Джонс – 1921 жылғы желтоқсан. Джо Бушпен сауда жасады. Янкилермен бес маусым ойнады. Карл Мейс – 1919 жылғы шілде. Боб МакГроу мен Аллан Расселлге ауыстырылды. Герб Пеннок – 1923 жылғы қаңтар. Кэмп Скиннер, Норм Макмиллан және Джордж Мюррейге ауыстырылды. Пеннок 1933 жылға дейін Янкилерде ойнады, бес серияда қатысты. Джордж Пипграс – 1923 жылғы қаңтар. Ал ДеВормерге ауыстырылды. Пипграс Бостон үшін ешқашан ойнаған жоқ; оның он бір жылдық мансабы үш Янки чемпиондық маусымын қамтыды. Уоли Шанг – 1920 жылғы желтоқсан. Пратт, Руэл, Тормален және Викке ауыстырылды. Үш рет Янкилердің чемпиондық командасында ойнады. Эверетт Скотт – Джо Бушпен бірге сауда жасады. Скотт Лу Геригтің үздіксіз ойын өткізу рекордын жаңартты. Элмер Смит – 1922 жылғы шілде. Джо Дуганмен бірге Янкилерге ауыстырылды. 1920 жылы «Индианс» командасында әлем сериясінде тұңғыш рет «Гранд слэм» соққан ойыншы ретінде танымал болды. Жоғарыда көрсетілген саудалар Фрейзидің 1918-1923 жылдар аралығында Ред Сокс клубының иесі болған кезде Янкилерге жасаған саудаларын қамтиды. Энциклопедияда сол жылдары Ред Сокс жасасқан 40-қа жуық сауда тізімі келтірілген, оның ішінде Янкилерден басқа командалармен жасалғандары да бар. Кейбір сарапшылардың пікірінше, Янкилермен жасалған келісімдер сол кезде дұрыс болған, бірақ жақсы емес, сәттілік болмағандықтан олар Янкилердің табысына әкелді. Алайда, бұл Эд Барроу 1921 жылы Янкилердің бас менеджері болғандығымен жоққа шығарылды. Ол осы келісімдер бойынша Нью-Йоркке келген ойыншылардың көпшілігін жақсы білген және олардың қабілеттерін жақсы түсінген. Янкилер 1923 жылы әлем сериясін жеңгенде, олардың құрамында Фрейзимен жасалған саудалар арқылы алынған ойыншылар басым болды. Олардың бастапқы құрамының жартысы және ротацияның бес ойыншысының төрті Ред Сокстен келген.

Frazee bought the Boston Red Sox baseball team from Joseph Lannin for a reported $675,000 after their victory in the 1916 World Series. The Sox won another World Series title in 1918. The team finished sixth in 1919, and after that season Frazee started selling players to the New York Yankees, most notoriously Babe Ruth. He then left the Red Sox in bankruptcy while continuing to produce theatre shows. After the sale of Ruth, the team crashed into the American League cellar and did not finish above .500 until 1934. The Red Sox did not win another pennant until 1946, and did not win another World Series until 2004. The 86 year World Series drought is the third longest in MLB history, trailing only the Chicago Cubs (108 years from 1908 to 2016) and Chicago White Sox (88 years from 1917 to 2005). Frazee backed a number of New York theatrical productions (before and after Ruth's sale), the best known of which is probably No, No, Nanette, which was once claimed, and later debunked, as the specific play that Ruth's sale financed (it was actually what paid off the Fenway Park mortgage that the Ruth sale included). He was the subject of an unflattering portrait in Fred Lieb's account of the Red Sox, which further insinuated that he had sold Ruth to finance a Broadway musical. This became a central element in the Curse of the Bambino. The truth is more nuanced and has as much to do with a long running dispute between Frazee and American League founder and president Ban Johnson as it does with Frazee's finances. Frazee was the first American League owner who Johnson had not essentially hand picked, and was unwilling to simply do Johnson's bidding. Although they seemed to settle their differences when Frazee hired Ed Barrow, a friend of Johnson's, as manager, their relationship worsened again when Frazee loudly criticized Johnson's handling of the issues brought about by the United States entering World War I. For his part, Johnson was angered by the open presence of gamblers and bookies at Fenway Park. These factors led Johnson to actively seek to push Frazee out. Additionally, Frazee's theater ventures didn't generate even a fraction of the capital needed to meet the Red Sox' expenses. He often found himself having to borrow from the Red Sox to meet his other commitments. Over the next three years, Frazee sold virtually all of the Red Sox' top players to the Yankees, netting him a total of $305,000. Bullet Joe Bush—December 1921. Pitched in two pennant seasons for the Yankees. Traded for Rip Collins (pitcher), Roger Peckinpaugh, Bill Piercy, Jack Quinn. Joe Dugan—July 1922. Played for five Yankee pennant teams. Traded for Chick Fewster, Elmer Miller, Johnny Mitchell, Lefty O'Doul. Harvey Hendrick—January 1923. Never played for Red Sox; was in 1923 World Series with Yankees. Traded for Al DeVormer, who batted .254 after trade (Hendrick's lifetime average was .308). Waite Hoyt—December 1920. Traded (with Harry Harper, Wally Schang, and Mike McNally) for Del Pratt, Muddy Ruel, Hank Thormahlen, and Sammy Vick. Hoyt pitched for the Yankees in ten seasons, and was in seven World Series (including the 1931 Series, with the Philadelphia A's). Sad Sam Jones—December 1921. Traded with Joe Bush (q. v.). Pitched five seasons with Yankees. Carl Mays—July 1919. Traded to Yankees for players Bob McGraw and Allan Russell. Herb Pennock—January 1923. Traded to Yankees for Camp Skinner, Norm McMillan, and George Murray. Pennock stayed with the Yankees until 1933, pitching in five Series. George Pipgras—January 1923. Traded to the Yankees for Al DeVormer (supra). Pipgras never played for Boston; his eleven year career included three Yankee pennant seasons. Wally Schang—December 1920. Traded to the Yankees for Pratt, Ruel, Thormahlen, and Vick. Caught for three Yankee pennant teams. Everett Scott—traded along with Joe Bush (q. v.). Scott set the consecutive game playing record it took Lou Gehrig to break. Elmer Smith—July 1922. Traded to Yankees with Joe Dugan (q. v.). Was famous as first player (with Indians in 1920) to hit grand slam homer in World Series. The above only includes the trades Frazee made to the Yankees from 1918 to 1923, when he was owner of the Red Sox. The Encyclopedia lists about 40 trades in all made by the Red Sox in those years, including to teams other than the Yankees. It has been argued that the deals with the Yankees made a modicum of sense at the time, and only a stroke of bad luck turned them into Yankee heists. Notably, the players sent to Boston suffered a rash of injuries However, this is belied by the fact that Barrow became general manager of the Yankees in 1921. He'd managed nearly all of the players who came to New York in these deals, and was almost certainly aware of who he was getting. When the Yankees won their first World Series in 1923, they did so with a roster dominated by players acquired via their trades with Frazee. Half of their starting position players, as well as four fifths of the rotation, came from the Red Sox.

Қызыл сокс командасын сату

1921 жылы Dearborn Independent газетінде Фрейзи бейсболды қиратқан көптеген еврейлердің бірі екені туралы мақала жарияланды. Фрейзи еврей болмаса да, мақала Бродвей импресариолары туралы бұрыннан қалыптасқан стереотиптерді күшейтті. Фрейзи жауап бере алмады, себебі мақала жарық көрген кезде ол ажырасу процесімен және әкесінің қайтысымен күресіп жатқан болатын. Бұл мақала Фрейзидің беделін қайта жаңартпақ ниетін құлатты. Ол Джонсонның жақын серігі Боб Квинн жетекшілік ететін Орта Батыс кәсіпкерлерінің консорциумына сатуға мәжбүр болды, бірақ команда үшін 1916 жылы төлеген сомасынан екі есеге жуық 1,2 миллион доллар алды. Квинннің басшылығымен "Красные Сокс" командасы ең нашар маусымдардың бірін өткізді, себебі оның маңызды инвесторының бірі қайтыс болды.

Өлім

1929 жылы Гарри Фрейзи Парк-авенюдегі үйінде әйелі мен ұлының қасында бүйрек жетіспеушілігінен қайтыс болды. Ол Кенсико зиратында көмілген. Лу Гериг пен Эд Барроу да Кенсикода көмілген.

Ең басты 5 себеп - кінәлай алмайтын...

2005 жылы ESPN Classic телеарнасы «Кінәлауға болмайтын 5 себеп» атты сериясының бір бөлімін көрсетті, онда сатуды зерттеді және Фрейзиді неге жазықсыз деп қарауға болатынын түсіндірді: 5. Бірінші дүниежүзілік соғыс: Соғыс салдарынан құрамы кемігендіктен, Рут питчер және аутфилдер ретінде ойнады; екіншісі оны кейіннен хоум-ран соққысымен атақты етті. Ойыншылар қайтқаннан кейін Рут командадан іріледі, өйткені оның хоум-рандары бейсбол әлемінде талқыланды және ол енді питчер болғысы келмеді. 4. Бан Джонсон: 1901 жылы Американдық лига құрылғаннан бері лига президенті Джонсон Фрейзидің келісімдерін «Янкиз» және «Уайт Сокс» командаларымен ғана шектеді. Ол қалған бес командаға («Кливленд Индианс», «Детройт Тайгерс», «Филадельфия Атлетикс», «Сент-Луис Браунс» және «Вашингтон Сенаторс») Фрейзимен ешқандай сауда жасауға тыйым салды. 3. Бейб Руттың жасағандары: Ол жиі кештерді барларда өткізіп, ойынға бірнеше сағат қалғанда мас болып жүрді. Сондай-ақ, ол бірнеше рет командадан қашып кетті, соңғы рет 1919 жылғы маусымның соңғы ойынында болды. 2. Эд Барроу: Фрейзидің оң қолы Барроу бас менеджер және алаңдағы менеджер болып жұмыс істеді. Фрейзи сияқты, Барроу да Руттың неғұрлым қиын адам екенін білді. Фрейзи Рутты «Янкиз» клубына жібергісі келгенде, Барроу себебі белгісіз болғанмен, «Янкиз» клубында оған ұнаған ойыншылар жоқ деді. Тағдырдың ерекше бұрылысында Барроу 1920 жылғы маусымнан кейін «Ред Сокс» клубынан кетіп, «Янкиз» клубының бас менеджері болды және 1923 жылға қарай «Янкиз» клубын әлем чемпионатына жеткізді. Ол «Ред Сокс» клубынан жеті ойыншыны сатып алды (олардың төртеуі 1918 жылы Бостонда әлем чемпионатын жеңіп алған). 1. Бейб Руттың келісімдерден бас тартуы: Рут 1919 жылғы маусымнан кейін Фрейзидің қолынан шығарды, жылына 20 000 доллар талап етті – ол маусым ішінде алған ақшасының екі есесі. Ол боксшы болу және актерлік өнерге қатысу сияқты басқа да жоспарларды қарастырды. Фрейзи Рутқа 1918 және 1919 жылдардан кейін бонус бергендіктен, бұл жағдайға ашуланды. Ақырында, Руттың талаптары тым жоғары болғандықтан және Руттың бірнеше рет командадан қашып кеткенінен кейін, Фрейзи Рутты жіберуден басқа амалы жоқ деп ойлады. «Арнайы атау» – «Аяқ киімсіз Джо Джексон». Фрейзи Джексонға алмастырып Рутты «Уайт Сокс» клубына жібергісі келді, бірақ «Қара сокс» жанжалы осы жоспарды құлатты.

In 2005, ESPN Classic aired an episode in The Top 5 Reasons You Can't Blame series in which it examined the sale, and explained why Frazee cannot be held as the scapegoat:
5. World War I: With rosters depleted because of the war, Ruth saw action as both a pitcher and outfielder; the latter made him the home run hitter he would become. After the players returned, Ruth became bigger than the team because his home runs were the talk of baseball and he no longer wanted to pitch. 4. Ban Johnson: The president of the American League since its debut in 1901 effectively limited Frazee to the Yankees and White Sox as the only teams with whom Frazee could make a deal by pressuring the other five teams (the Cleveland Indians, Detroit Tigers, Philadelphia Athletics, St. Louis Browns and Washington Senators) not to make any trades at all with Frazee. 3. Babe Ruth's antics: He often spent evenings out in bars and was often drunk only hours before games. He also jumped the team several times, the final straw being in the final game of the 1919 season. 2. Ed Barrow: Frazee's right hand man, Barrow served as general manager and field manager. Like Frazee, Barrow also knew how much of a troublemaker Ruth was. When Frazee wanted to send Ruth to the Yankees, Barrow, for reasons unknown, said the Yankees didn't have any players he wanted. In a bizarre twist of fate, Barrow left the Red Sox after the 1920 season to become general manager of none other than the Yankees and built the team to World Champions by 1923 by acquiring as many as seven players from the Red Sox (four of whom had won the World Series in Boston in 1918). 1. Babe Ruth's holdout: Ruth forced Frazee's hand by holding out after the 1919 season, demanding $20,000 per year—twice as much as he had been making during the season. During the holdout, he planned other ventures, such as becoming a boxer and going into acting. Frazee was upset over the holdout because he had given Ruth bonuses after both the 1918 and 1919 seasons. Finally, with Ruth's demands so high and after several occasions in which Ruth had already jumped the team, Frazee felt he had no choice but to ship Ruth out. An "honorable mention" was Shoeless Joe Jackson. Frazee wanted to trade Ruth to the White Sox for Jackson, but the Black Sox Scandal scuttled those plans.