Кенесау Маунтин Лэндис: Бейсболдың бірінші комиссары және судьясы

Кенесау Маунтин Лэндис – АҚШ судьясы, бейсболдың бірінші комиссары (1920-1944). «Black Sox» дауына қатысты шешімімен танымал, бейсболға сенімділікті қайта келтірді.

45 мин оқу

100%

Дереккөз: Kenesaw Mountain Landis — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Америкалық судья және бейсболдың бірінші комиссары (1866–1944) Кенесау Маунтин Лэндис (20 қараша 1866 – 25 қараша 1944) – 1905 жылдан 1922 жылға дейін АҚШ федералды судьясы, ал 1920 жылдан өліміне дейін бейсболдың бірінші комиссары болған американдық заңгер. Ол «Black Sox» скандалын шешкенімен есте қалады, онда ол 1919 жылғы әлем чемпионатын ұтысқа қастандық жасағаны үшін «Чикаго Уайт Сокс» командасының сегіз мүшесін ұйымдастырылған бейсболдан шеттетуге және олардың қайта қабылдау туралы өтініштерін қайта-қайта қабылдамауға бел буды. Оның комиссарлықтың шамамен ширек ғасыры бойы бейсболға қатаң тәртіп орнатуы ойынға қоғамның сенімін қайтаруға көмектескені үшін жоғары бағаланады. Лэндис Огайо штатының Миллвилл қаласында дүниеге келген. Индианада өскен ол заңгер болды, содан кейін 1893 жылы АҚШ-тың жаңа Мемлекеттік хатшысы Уолтер К. Грешемнің жеке хатшысы болып жұмыс істеді. Грешем қайтыс болғаннан кейін ол жеке практикаға оралды. Президент Теодор Рузвельт 1905 жылы Лэндисті Иллинойс штатының Солтүстік округінің АҚШ округтік сотына тағайындады. 1907 жылы Лэндис «Standard Oil of Indiana» компаниясына 29 миллион доллардан астам (2021 жылы шамамен 800 миллион доллар) айыппұл салып, теміржол тасымалы тарифтеріне жеңілдіктер беруге тыйым салған федералды заңды бұзғаны үшін ұлттық назарға ілікті. Апелляциялық сот Лэндистің шешімін жойғанмен, ол ірі бизнесті тежеуге бел буған судья ретінде танылды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде және одан кейін Лэндис әскери қызметтен жалтарғандар мен соғысқа қарсы шыққандардың бірнеше маңызды сот процестеріне төрағалық етті. Ол сотталғандарға қатаң жазалар берді, бірақ кейбір үкімдер апелляциялық сотта күшін жойды, ал басқалары жеңілдетілді. 1920 жылы «Black Sox» скандалы мен ойыншылардың ойындарды сәуегейлікпен ұтысқа қастандық жасауынан ұялған Америка лигасы мен Ұлттық лигасының команда иелері бейсболды басқаруға лайықты адам іздеді. Лэндиске спорттың мүддесі үшін әрекет етуге толық құқық берілді және ол келесі ширек ғасыр бойы осы құқықты кеңінен пайдаланды. Лэндис ойынды тазартқаны үшін жоғары бағаланды, бірақ оның «Black Sox» ісіндегі кейбір шешімдері әлі де даулы: «Шоeless Joe» Джексон мен Бак Уивердің жақтастары оның тым қатал болғанын айтады. Басқалары Лэндисті бейсболға нәсілдік интеграцияны кешіктіргені үшін кінәлайды. Лэндис 1944 жылы қайтыс болғаннан кейін көп ұзамай арнайы дауыс беру арқылы Ұлттық бейсбол даңқы залына енгізілді.

American judge and first Commissioner of Baseball (1866–1944)

Kenesaw Mountain Landis ('/k//ɛ//n//ᵻ//s//ɔː// /'/m//aʊ//n//t//ᵻ//n// /'/l//æ//n//d//ᵻ//s/; November 20, 1866 – November 25, 1944) was an American jurist who served as a United States federal judge from 1905 to 1922 and the first Commissioner of Baseball from 1920 until his death. He is remembered for his resolution of the Black Sox Scandal, in which he expelled eight members of the Chicago White Sox from organized baseball for conspiring to lose the 1919 World Series and repeatedly refused their reinstatement requests. His iron rule over baseball in the near quarter century of his commissionership is generally credited with restoring public confidence in the game. Landis was born in Millville, Ohio. Raised in Indiana, he became a lawyer, and then personal secretary to Walter Q. Gresham, the new United States Secretary of State, in 1893. He returned to private practice after Gresham died in office. President Theodore Roosevelt appointed Landis to the United States District Court for the Northern District of Illinois in 1905. Landis received national attention in 1907 when he fined Standard Oil of Indiana more than $29 million (approximately $800 million in 2021) for violating federal laws forbidding rebates on railroad freight tariffs. While Landis's action was reversed on appeal, he was seen as a judge determined to rein in big business. During and after World War I, Landis presided over several high profile trials of draft resisters and others whom he saw as opposing the war effort. He imposed heavy sentences on those who were convicted, although some of the convictions were reversed on appeal, and other sentences were commuted. In 1920, Landis was a leading candidate when American League and National League team owners, embarrassed by the Black Sox scandal and other instances of players throwing games, sought someone to rule over baseball. Landis was given full power to act in the sport's best interest, and used that power extensively over the next quarter century. Landis was widely praised for cleaning up the game, although some of his decisions in the Black Sox matter remain controversial: supporters of "Shoeless Joe" Jackson and Buck Weaver contend that he was overly harsh. Others blame Landis for, in their view, delaying the racial integration of baseball. Landis was elected to the National Baseball Hall of Fame by a special vote shortly after he died in 1944.

Балалық шағы мен ертедегі мансабы (18661893)

Кенесау Маунтин Лэндис 1866 жылғы 20 қарашада Огайо штатының Миллвилл қаласында, дәрігер Абрахам Хох Лэндис пен Мэри Кумлер Лэндистің алтыншы баласы және төртінші ұлы болып дүниеге келді. Ландистер швейцариялық меннониттердің ұрпақтары. Абрахам Лэндис АҚШ армиясында Георгиядағы Кеннесо тауы шайқасында жарақат алған, ал ата-анасы жаңа туған балаға есім қоюға келіспеген кезде Мэри Лэндис оны Кеннесо Маунтин деп атауды ұсынды. Сол кезде "Кеннесо" атауының екі жазылу түрі де қолданылды, бірақ кейін "Кеннесо тауы" шайқас орнының ресми атауы болды. Абрахам Лэндис Миллвиллде ауылдық дәрігер болып жұмыс істеді. Кенесау сегіз жасқа толғанда, үлкен Лэндис отбасымен Индиана штатының Дельфи қаласына, содан кейін Логанспорт қаласына көшті, онда ол бірнеше жергілікті шаруашылықтарды сатып алып, басқарды. Кенесаудың төрт бауырының екеуі – Чарльз Бери Лэндис және Фредерик Лэндис Конгресс мүшелері болды. Ол кейде "Кенни" деп аталды, өскен сайын шаруа жұмысына көбірек араласты, кейін ол: "Мен өз үлесімді салып, 13 акр жерді күтіп-баптауда маңызды рөл атқардым. Таңғы сағат 3:30-да тұруды есімде ұстамаймын" деді. Кенесау он жасында шаруашалықтан тыс өмірін жаңалықтар жеткізуші болып бастады. Алгебраны меңгеруге тырысқан әрекеті сәтсіз аяқталғаннан кейін 15 жасында мектепті тастады. Ол жергілікті дүкенде жұмыс істеді, содан кейін Вандалия теміржолында шаруашылық жұмысын атқарды. Лэндис тежегіш болып жұмысқа өтініш берді, бірақ оны тым кішкентай деп күлді. Содан кейін ол Logansport Journal газетінде жұмыс істеді және өзіне қысқаша жазуды үйретіп, 1883 жылы Касс округінің аудандық сотының ресми сот хатшысы болды. Кейінірек Лэндис: "Мен судья немесе бейсбол төрешісі болмағанмын, бірақ мен шынайы стенографист болғанымды мақтан тұтамын" деп жазды. Ол 1886 жылға дейін осы қызметте жұмыс істеді. Бос уақытында ол жүлделі велосипед жарысына қатысты, сондай-ақ бейсбол командасында ойнады және оны басқарды. Оған бейсболшы ретінде кәсіби келісімшарт ұсынғанда, ол одан бас тартты, себебі ол ойынға деген сүйіспеншілігі үшін ойнағанды жөн көрді. 1886 жылы Лэндис алғаш рет Республикалық партия саясатына қатысып, досы Чарльз Ф. Гриффинді Индиана штатының мемлекеттік хатшысы лауазымына қолдады. Гриффин жеңіске жетті, ал Лэндис Индиана штатының Мемлекеттік департаментінде мемлекеттік қызметте жұмыс істеумен сыйлықталды. Сол жерде жұмыс істеп жүріп, ол адвокат болуға өтініш берді. Сол кезде Индиана штатында 21 жасқа толу және жақсы мінез-құлықты көрсету жеткілікті болды, және Лэндис адвокаттыққа қабылданды. Лэндис Индиана штатының Марион қаласында кеңсе ашты, бірақ сол жерде жұмыс істеген жылы аз ғана клиенттерге ие болды. Білімсіз адвокаттың табысты практика құруы қиын екенін түсінген Лэндис 1889 жылы Цинциннатидегі YMCA құқық мектебіне (қазіргі Солтүстік Кентукки университетінің бөлігі) оқуға түсті. Лэндис келесі жылы Юнион құқық мектебіне (Норт-Уэстерн университетінің бөлігі) ауысты, ал 1891 жылы Юнионда құқықтан диплом алып, Иллинойс штатының адвокатурасына қабылданды. Ол Чикагода практиканы бастады, Юнионда оқытушының көмекшісі болды және әріптесі адвокат Кларенс Дарроумен бірге муниципалды реформаға арналған бейтарап Чикаго азаматтық орталық клубын құруға көмектесті. Лэндис колледж досы Фрэнк О. Лоуденмен бірге жұмыс істеді; болашақ комиссар мен оның заң серіктесі әлеуетті клиенттерді таң қалдыру үшін қарызға батып, қолданылған заң кітапханасын сатып алды.

Kenesaw Mountain Landis was born in Millville, Ohio, on November 20, 1866, the sixth child and fourth son of Abraham Hoch Landis, a physician, and Mary Kumler Landis. The Landises descended from Swiss Mennonites. Abraham Landis had been wounded fighting in the U. S. Army at the Battle of Kennesaw Mountain in Georgia, and when his parents proved unable to agree on a name for the new baby, Mary Landis proposed that they call him Kenesaw Mountain. At the time, both spellings of "Kenesaw" were used, but later "Kennesaw Mountain" became the accepted spelling of the battle site. Abraham Landis worked in Millville as a country physician. When Kenesaw was eight, the elder Landis moved his family to Delphi, Indiana, and subsequently to Logansport, Indiana, where he purchased and ran several local farms—his war injury had caused him to scale back his medical practice. Two of Kenesaw's four brothers, Charles Beary Landis and Frederick Landis, became members of Congress. As "Kenny", as he was sometimes known, grew, he did an increasing share of the farm work, later stating, "I did my share—and it was a substantial share—in taking care of the 13 acres I do not remember that I particularly liked to get up at 3:30 in the morning." Kenesaw began his off farm career at age ten as a news delivery boy. He left school at 15 after an unsuccessful attempt to master algebra. He worked at the local general store and then as errand boy with the Vandalia Railroad. Landis applied for a job as a brakeman, but was laughingly dismissed as too small. He then worked for the Logansport Journal, and taught himself shorthand reporting, becoming in 1883 official court reporter for the Cass County Circuit Court. Landis later wrote, "I may not have been much of a judge, nor baseball official, but I do pride myself on having been a real shorthand reporter." He served in that capacity until 1886. In his spare time, he became a prize winning bicycle racer and played on and managed a baseball team. Offered a professional contract as a ballplayer, he turned it down, stating that he preferred to play for the love of the game. In 1886, Landis first ventured into Republican Party politics, supporting a friend, Charles F. Griffin, for Indiana Secretary of State. Griffin won, and Landis was rewarded with a civil service job in the Indiana Department of State. While employed there, he applied to be an attorney. At that time, in Indiana, an applicant needed only to prove that he was 21 and of good moral character, and Landis was admitted. Landis opened a practice in Marion, Indiana, but attracted few clients in his year of work there. Realizing that an uneducated lawyer was unlikely to build a lucrative practice, Landis enrolled at Cincinnati's YMCA Law School (now part of Northern Kentucky University) in 1889. Landis transferred to Union Law School (part of Northwestern University) the following year, and in 1891, he took his law degree from Union and was admitted to the Illinois Bar. He began a practice in Chicago, served as an assistant instructor at Union and with fellow attorney Clarence Darrow helped found the nonpartisan Chicago Civic Centre Club, devoted to municipal reform. Landis practiced with college friend Frank O. Lowden; the future commissioner and his law partner went into debt to impress potential clients, buying a law library secondhand.

Вашингтон жылдары және соңынан (18931905)

1893 жылғы наурыз айында президент Гровер Кливленд федералды судья Уолтер К. Грешемді Мемлекеттік хатшылыққа тағайындады, ал Грешем Лэндисті жеке хатшысы етіп алды. Грешемнің 19 ғасырдың соңында саяси тағайындалған қызметкер ретінде ұзақ мансабы болды; ол сайлауға түскен екі реттен де жеңіліске ұшыраса да, үш министрлік лауазымда қызмет етті және екі рет республикалық президенттік үміткерлікке «қара ат» ретінде ұсылды. Грешем республикашыл болғанымен, 1892 жылғы сайлауда Кливлендті (демократ) қолдады, себебі ол республикалық үміткер, президент Бенджамин Харрисонды ұнатпады. Кенесу Лэндис судья Грешемнің алдында сотта пайда болған. Лэндистің өмірбаяуын жазған Дж. Г. Тейлор Спинктың айтуынша, Грешем Лэндистің «іскерлік қабілеті бар» деп ойлаған және Лэндистің стенография шеберлігі пайдалы болады деп сенген. Вашингтонда Лэндис Грешемнің Мемлекеттік департаменттегі мүдделерін қорғау үшін көп еңбек етті, көптеген журналистермен жақын қарым-қатынас орнатты. Ол Департаменттің көптеген жоғары лауазымды қызметкерлері арасында осылай танылмады, олар оны өршіл деп есептеді. Президент Кливлендтің Гавай саясаты туралы ақпараттар тарағанда, президент Лэндистің осы ақпараттың көзі деп сеніп, оны жұмыстан босатуды талап етті. Грешем Лэндисті қорғап, Кливленд екеуін де жұмыстан шығаруға тиіс екенін мәлімдеді, ал президент кейіннен Лэндисті айыптауының қате екенін біліп, мойынсұнды. Президент Кливленд Лэндиске көңіл қойды, ал Грешем 1895 жылы қайтыс болғанда Лэндиске Венесуэладағы АҚШ елшісі лауазымын ұсынды. Лэндис дипломатиялық қызметтен бас тартып, Чикагоға оралып, заңгерлік тәжірибесін бастауды және Оттава, Иллинойс штатындағы пошта бастығының қызы Виннифред Ридке үйленуді жөн көрді. Олар 1895 жылдың 25 шілдесінде үйленді; олардың екі баласы болды, Рид және Сюзанна, үшінші баласы, Виннифред, туғаннан кейін бірден қайтыс болды. Лэндис Чикагода корпоративтік заңгерлік тәжірибе құрды; тәжірибе жақсы дамығандықтан, ол Республикалық партия саясатына белсенді түрде араласты. Ол досы Лоуденмен жақын қарым-қатынас орнатты және 1904 жылы Иллинойс штатының губернаторына оның сайлау кампаниясын басқарды. Лоуден жеңіліске ұшырады, бірақ кейінрек екі мерзімге осы лауазымда қызмет етті және 1920 жылғы республикалық президенттік үміткерлікке басты үміткерлердің бірі болды. Иллинойс штатының Солтүстік округінің АҚШ округтік сотында бос орын болды; президент Теодор Рузвельт оны Лоуденге ұсынды, ол одан бас тартып, Лэндисті ұсынды. Иллинойс штатының саясаткерлерінен басқа ұсыныстар да келіп түсті, және Рузвельт Лэндисті осы лауазымға ұсынды. Спинктың айтуынша, президент Рузвельт «қатаң судьяны және сол маңызды соттағы оның көзқарасын қолдайтын адамды» қалаған; Лоуден мен Лэндис, Рузвельт сияқты, Республикалық партияның прогрессивті сол қанатында болды. 1905 жылдың 18 наурызында Рузвельт Сенатқа ұсынысты жіберді, ол Лэндисті сол күні, ешқандай комитет отырысын өткізбей растады; ол сол күні өзінің тағайындамасын алды.

In March 1893, President Grover Cleveland appointed federal judge Walter Q. Gresham as his Secretary of State, and Gresham hired Landis as his personal secretary. Gresham had a long career as a political appointee in the latter part of the 19th century; though he lost his only two bids for elective office, he served in three Cabinet positions and was twice a dark horse candidate for the Republican presidential nomination. Although Gresham was a Republican, he had supported Cleveland (a Democrat) in the 1892 election because of his intense dislike for the Republican nominee, President Benjamin Harrison. Kenesaw Landis had appeared before Judge Gresham in court. According to Landis biographer J. G. Taylor Spink, Gresham thought Landis "had something on the ball" and believed that Landis's shorthand skills would be of use. In Washington, Landis worked hard to protect Gresham's interests in the State Department, making friends with many members of the press. He was less popular among many of the Department's senior career officials, who saw him as brash. When word leaked concerning President Cleveland's Hawaiian policy, the President was convinced Landis was the source of the information and demanded his dismissal. Gresham defended Landis, stating that Cleveland would have to fire both of them, and the President relented, later finding out that he was mistaken in accusing Landis. President Cleveland grew to like Landis, and when Gresham died in 1895, offered Landis the post of United States Ambassador to Venezuela. Landis declined the diplomatic post, preferring to return to Chicago to begin a law practice and to marry Winifred Reed, daughter of the Ottawa, Illinois postmaster. The two married July 25, 1895; they had two surviving children, a boy, Reed, and a girl, Susanne—a third child, Winifred, died almost immediately after being born. Landis built a corporate law practice in Chicago; with the practice doing well, he deeply involved himself in Republican Party politics. He built a close association with his friend Lowden and served as his campaign manager for governor of Illinois in 1904. Lowden was defeated, but would later serve two terms in the office and be a major contender for the 1920 Republican presidential nomination. A seat on the United States District Court for the Northern District of Illinois was vacant; President Theodore Roosevelt offered it to Lowden, who declined it and recommended Landis. Other recommendations from Illinois politicians followed, and Roosevelt nominated Landis for the seat. According to Spink, President Roosevelt wanted "a tough judge and a man sympathetic with his viewpoint in that important court"; Lowden and Landis were, like Roosevelt, on the progressive left of the Republican Party. On March 18, 1905, Roosevelt transmitted the nomination to the Senate, which confirmed Landis the same afternoon, without any committee hearing; he received his commission the same day.

Судья (1905-1922 жж.)

Лэндистің сот залы, Чикагодағы Федералды ғимараттың 627-ші бөлмесі сәндікпен безендірілген және екі суреттен тұрды: біреуі король Джонның Магна-Картаны қабылдауы, екіншісі Мұсаның Он Буырманы тас тақташаларға сындыруға дайындалуы. Магониядан жасалған және мәрмәрмен әшекейленген зал, Ландистің өмірбаясын жазған Дэвид Пиетрузаның сөзімен айтқанда, "Ландистің театрлық табиғатына сай келетін орын еді. Онда ол келесі он жарым жылға жуық сот отырысын өткізді". Спинк атап өткендей, "Чикаго жазушыларының сотта "ерекше" тұлға бар екенін білгенге көп уақыт кетпеді". Ландистің досы, "Чикаго Геральд Америка" газетінің А.Л. Слоан еске алады:

Судья әрқашан сенсация тудыратын жаңалық болды. Ол керемет шоумен, сырт келбетімен театрлық, өткір жағы және қарға түсті шашымен көзге түсетін. Адамдар оның сот залына толқып, бірдеңе болады деп күтетін. Көптеген жағдайларда жалықтырушылық болмады. Егер судья Ландис адвокаттың сұрақтарына күмәнданса, мұрнын жиырып, куәгерге: "Енді бос сөздерді тоқтатып, өмір тарихыңды баяндамай, не болғанын нақты айт" дейтін. Зейнеткер жастағы сотталушы бес жылдық мерзімін өте алмайтынын айтқанда, Ландис оған тіке қарап: "Тырысып көрмейсің бе?" - деп сұрады. Жас жігіт бір қосымшадан зергерлік бұйымдарды ұрлағанын мойындағанда, оның әйелі қолында нәрестесімен тұрды, ал Ландис жағдайға қатысты не істеу керектігін ойлады. Ұзақ үнсіздіктен кейін Ландис жас жігітке әйелі мен қызымен бірге үйіне қайтуға бұйырды, қыздың сотталған адамның қызы болып өсуін қаламағанын білдірді. Спорт журналисі Эд Фицджеральдтың "SPORT" журналындағы сөзіне сәйкес, "[әйелдер ұялмастан жылады және сот залының барлығы бірден ұзақ сонар шапалақтарға батты]". Ландис корпоративтік практикасы бар заңгер болған; сотқа тағайындалғаннан кейін, корпоративтік дауларға қатысушылар оның оларға көмектесетініне үміттенген. 1907 жылғы Ландис туралы мақалада: "Корпорациялар корпоративтік заңгердің сотта отыруын ойлап, қуанышпен күлімсіреді. Енді олар күлімсіремейді". Алғашқы бір істе Ландис "Аллис Чалмерс Өндіріс Компаниясына" заңсыз жұмысшыларды әкелгені үшін ең жоғары 4000 доллар айыппұл салды, тіпті оның әйелінің інісі корпоративтік кеңесте қызмет еткеніне қарамастан. Басқа бір шешімде Ландис Штаттар аралық сауда комиссиясының (ICC) 1903 жылғы Элкинс заңымен тыйым салынған жеңілдіктерге қатысты құзыретіне қарсы шағымды қабылдамады, онда теміржолдар мен артықшылықты клиенттер клиенттердің тарификациядан төмен төлейтініне келісіп, заң бойынша барлық жүк жіберушілер үшін бірдей болуы керек еді. Ландис шешімі ICC-ге жеңілдіктер берген теміржолдарға қарсы шаралар қабылдауға мүмкіндік берді.

The Judge was always headline news. He was a great showman, theatrical in appearance, with his sharp jaw and shock of white hair, and people always crowded into his courtroom, knowing there would be something going on. There were few dull moments. If Judge Landis was suspicious of an attorney's line of questioning, he would wrinkle his nose, and once told a witness, "Now let's stop fooling around and tell exactly what did happen, without reciting your life's history." When an elderly defendant told him that he would not be able to live to complete a five year sentence, Landis scowled at him and asked, "Well, you can try, can't you?" When a young man stood before him for sentencing after admitting to stealing jewels from a parcel, the defendant's wife stood near him, infant daughter in her arms, and Landis mused what to do about the situation. After a dramatic pause, Landis ordered the young man to take his wife and daughter and go home with them, expressing his unwillingness to have the girl be the daughter of a convict. According to sportswriter Ed Fitzgerald in SPORT magazine, "[w]omen wept unashamed and the entire courtroom burst into spontaneous, prolonged applause." Landis had been a lawyer with a corporate practice; upon his elevation to the bench, corporate litigants expected him to favor them. According to a 1907 magazine article about Landis, "Corporations smiled pleasantly at the thought of a corporation lawyer being on the bench. They smile no more." In an early case, Landis fined the Allis Chalmers Manufacturing Company the maximum $4,000 for illegally importing workers, even though his wife's brother in law served on the corporate board. In another decision, Landis struck down a challenge to the Interstate Commerce Commission's (ICC) jurisdiction over rebating, a practice banned by the Elkins Act of 1903 in which railroads and favored customers agreed that the customers would pay less than the posted tariff, which by law was to be the same for all shippers. Landis's decision allowed the ICC to take action against railroads which gave rebates.

Стандарттық мұнай (1905-1909)

ХХ ғасырдың алғашқы онжылдығына қарай бірқатар бизнес субъектілері өздерінің салаларында үстемдік құрған трестер құрды. Трестер көбінесе өздерінің бәсекелестерін сатып алуға немесе бейтараптандыруға тырысты, бұл конгломераттарға бағаны жоғары деңгейге көтеруге мүмкіндік берді. 1890 жылы Конгресс Шерманға қарсы трест заңын қабылдады, бірақ Теодор Рузвельт әкімшілігіне дейін (1901–1909) трестерді тарату немесе бақылауға алу үшін елеулі күш-жігер жұмсалмады. Мұнай өнеркәсібіндегі басым күш Джон Д. Рокфеллер басқарған «Стандарт Ойл» болды. Қазіргі «ExxonMobil», «Atlantic Richfield», «Chevron», «Sohio», «Amoco» және «Continental Oil» компанияларының барлығы «Стандарт Ойл» компаниясының әртүрлі бөлімдерінен бастау алады. 1906 жылдың наурыз айында Корпорациялар комиссары Джеймс Рудольф Гарфилд президент Рузвельтке «Стандарт Ойл» жүк тасымалдарындағы ірі жеңілдіктер туралы мәлімдеген есеп ұсынды. Бірнеше штаттар мен аумақтардағы федералды прокурорлар «Стандарт Ойл» тресінің құрамдас бөліктеріне қарсы айыптау актілерін іздестірді. 1906 жылдың 28 маусымында Индиана штатының «Стандарт Ойл» компаниясына Чикаго және Альтон теміржолындағы жүк тасымалдарына жеңілдіктер бергені үшін Элькинс заңын бұзу бойынша 6428 айып тағылды. Бұл іс Лэндиске жүктелді. 1907 жылдың 4 наурызында сотқа дейінгі іс бойынша жауапқа тартылмаған 1903 іс бойынша сот басталды. Жеңілдіктер берілгені дауланбады; мәселе «Стандарт Ойл» компаниясының теміржолдың жарияланған тарифтерін білгені және білмейтін жағдайда тексеруге міндетті ме екендігіне байланысты болды. Лэндис қазылар алқасына «айыпкердің міндеті – Чикаго және Альтон компаниясынан заңды бағаны алу» деп айтты. Қазылар алқасы «Стандарт Ойл» компаниясын барлық 1903 айып бойынша кінәлі деп тапты. Лэндис тағайындауға болатын ең жоғары айыппұл 29 240 000 доллар болды. Сотқа үкімді анықтауға көмектесу үшін Лэндис Рокфеллерді «Стандарт Ойл» активтері туралы куәлік беруге шақыру қағазын шығарды. Ол 1888 жылдан бері сотқа жауап бермей, сотқа шақырудан жиі қашатын. АҚШ Маршалдарының орынбасарлары Рокфеллердің бірнеше үйіне, сондай-ақ оның достарының жылжымайтын мүліктеріне оны табу үмітімен барды. Бірнеше күннен кейін Рокфеллер Массачусетс штатының солтүстік-батысындағы заңгерінің жылжымайтын мүлігінен табылды және оған сотқа шақыру қағазы табысталды. Ол Лэндистің Чикагодағы сот залына келді, сот процесін көруге асыққан көпшілік арасынан өтті. Рокфеллердің судья бірнеше істі және куәларды күтіп тұрғанда берген нақты куәлігі, ол «Стандарт Ойл» компаниясының корпоративтік құрылымы мен активтері туралы ешқандай білімі жоқ екенін мойындағандықтан, антиклимаксқа ұшырады. 1907 жылдың 3 тамызында Лэндис үкім шығарды. Ол «Стандарт Ойл» компаниясына ең жоғары айыппұлды – 29 240 000 доллар – төледі, бұл сол уақытқа дейін корпорацияға салынған ең үлкен айыппұл еді. Корпорация тез арада шағымдануға мәлімдеді, ал бұл арада Лэндис батыр ретінде мақталып, даңққа ие болды. Пиетрузаның сөзінше, «елдің көп бөлігі федералды судьяның тресті қатты жазаға тартқанына сенбеді». Президент Рузвельт үкімді естігенде: «Бұл керемет!» деді. Рокфеллер Кливлендте гольф ойнап жүргенде, оған жаңалықты жеткізетін жеделхат әкелінді. Рокфеллер өзінің гольф ойнайтын серіктестеріне соманы тыныш хабарлап, жеке рекордтық ұпайға қол жеткізді, кейіннен «Сотшы Лэндис бұл айыппұл төленуге дейін ұзақ уақыт өліп кетеді» деді. Оның болжамы дұрыс болды; 1908 жылдың 22 шілдесінде АҚШ-тың жетінші округтік апелляциялық соты үкімді және жазаны күштен шығарды. 1909 жылдың қаңтарында Жоғарғы Сот істі қараудан бас тартты, ал басқа судьяның алдындағы жаңа сот процесінде (Лэндис өзін-өзі шеттетуге мәлімдеді) «Стандарт Ойл» ақталды.

By the first decade of the 20th century, a number of business entities had formed trusts, which dominated their industries. Trusts often sought to purchase or otherwise neutralize their competitors, allowing the conglomerates to raise prices to high levels. In 1890, Congress had passed the Sherman Anti Trust Act, but it was not until the Theodore Roosevelt administration (1901–1909) that serious efforts were made to break up or control the trusts. The dominant force in the oil industry was Standard Oil, controlled by John D. Rockefeller. Modern day ExxonMobil, Atlantic Richfield, Chevron, Sohio, Amoco and Continental Oil all trace their ancestry to various parts of Standard Oil. In March 1906, Commissioner of Corporations James Rudolph Garfield submitted a report to President Roosevelt, alleging large scale rebating in Standard Oil shipments. Federal prosecutors in several states and territories sought indictments against components of the Standard Oil Trust. On June 28, 1906, Standard Oil of Indiana was indicted on 6,428 counts of violation of the Elkins Act for accepting rebates on shipments on the Chicago & Alton Railroad. The case was assigned to Landis. Trial on the 1,903 counts that survived pretrial motions began on March 4, 1907. The fact that rebates had been given was not contested; what was at issue was whether Standard Oil knew the railroad's posted rates, and if it had a duty to enquire if it did not. Landis charged the jury that it "was the duty of the defendant diligently in good faith to get from the Chicago & Alton the lawful rate". The jury found Standard Oil guilty on all 1,903 counts. The maximum fine that Landis could impose was $29,240,000. To aid the judge in determining the sentence, Landis issued a subpoena for Rockefeller to testify as to Standard Oil's assets. The tycoon had often evaded subpoenas, not having testified in court since 1888. Deputy United States Marshals visited Rockefeller's several homes, as well as the estates of his friends, in the hope of finding him. After several days, Rockefeller was found at his lawyer's estate in northwestern Massachusetts and was served with the subpoena. The tycoon duly came to Landis's Chicago courtroom, making his way through a mob anxious to see the proceedings. Rockefeller's actual testimony, proffered after the judge made him wait through several cases and witnesses, proved to be anticlimactic, as he professed almost no knowledge of Standard Oil's corporate structure or assets. On August 3, 1907, Landis pronounced sentence. He fined Standard Oil the maximum penalty, $29,240,000, the largest fine imposed on a corporation to that date. The corporation quickly appealed; in the meantime, Landis was lionized as a hero. According to Pietrusza, "much of the nation could hardly believe a federal judge had finally cracked down on a trust—and cracked down hard ". President Roosevelt, when he heard the sentence, reportedly stated, "That's bully." Rockefeller was playing golf in Cleveland when he was brought a telegram containing the news. Rockefeller calmly informed his golfing partners of the amount, and proceeded to shoot a personal record score, later stating, "Judge Landis will be dead a long time before this fine is paid." He proved correct; the verdict and sentence were reversed by the United States Court of Appeals for the Seventh Circuit on July 22, 1908. In January 1909, the Supreme Court refused to hear the case, and in a new trial before another judge (Landis recused himself), Standard Oil was acquitted.

Федералды лига және нәресте Иране ісі (1909-1917)

Бейсболға өмір бойы құмар болған Лэндис жиі сот үйінен «Уайт Сокс» немесе «Кабс» командасының ойынына қашып кететін. 1914 жылы екі ірі лигаға қарсы жаңа лига – Федералдық лига құрылды. 1915 жылы жаңадан құрылған лига Шерман заңы бойынша қолданыстағы лигалар мен иелеріне қарсы сотқа жүгінді, ал іс Лэндиске берілді. Бейсбол иелері ойыншыларды тек бұрынғы командаларымен ғана жаңа келісімшартқа қол қоюға мәжбүрлейтін резервтік тармақ пен командаларға (бірақ ойыншыларға емес) ойыншы келісімшарттарын он күндік хабарламамен тоқтатуға мүмкіндік беретін 10 күндік тармақ Лэндис тарапынан жойылады деп қорқытты. Лэндис 1915 жылдың қаңтар айының соңында сот отырысын өткізді, ал газеттер наурыз айында жаттығулар басталғанға дейін тез шешім шығарылатынын күтті. Сот отырысы кезінде Лэндис тараптарға: «Екі тарап та бейсбол деп аталатын нәрсеге жасалған кез келген зиянды бұл сот ұлттық мекемеге жасалған зиян ретінде қарастыратынын түсінуі керек» деп ескертті. Ұлттық лиганың бас кеңесшісі, болашақ сенатор Джордж Уортон Пеппер бейсболшылардың алаңдағы қызметін «еңбек» деп атағанда, Лэндис оны тоқтатып: «30 жылдық бақылаудың нәтижесінде, сіз бейсбол ойнауды «еңбек» деп атағаныңызға таң қалдым» деді. Лэндис үкімді қалдырып, тараптар оның шешімін күтті. Жазғы жаттығулар, тұрақты маусым және әлем чемпионаттары өтті. 1915 жылдың желтоқсан айында Лэндистен әлі де жауап келмегендіктен, тараптар келісімге келді, ал Федералдық лига таратылды. Лэндис өзінің шешім шығара алмауының себептерін жарияламады, бірақ жақын достарына тараптар ерте не кеш келісімге келетініне сенімді болғанын айтты. Көптеген сарапшылар Лэндис екі орнықты лигаға және олардың келісімшарттарына қарсы шешім қабылдағысы келмегендіктен күтіп отырғанын ойлады. 1916 жылы Лэндис «Райанның сәбиі» немесе «Шағын Айрин» ісін қарады. Чикагодағы белгілі банкирдің жесірі Анна Долли Леджервуд Матерс Канадаға сапардан оралғаннан кейін үйіне қыз алып келді және бұл баланың қайтыс болған күйеуінің мұрагері екенін мәлімдеді. Матерс 250 000 доллар мүлік қалдырған. Алайда, Онтариодан келген Маргарет Райан баланың өзіне тиесілі екенін айтып, Лэндистің сотына хабеас корпус туралы өтініш берді. Райан қызды Оттавадағы ауруханада дүниеге келгенін, бірақ оның сәбиі өлген деп айтылғанын мәлімдеді. Қан және ДНК-тестілеудің болмаған заманында Лэндис куәгерлердің жауапасына сүйеніп, баланы Райанға берді. Бұл іс Лэндисті және осыған ұқсас істі қараған Сүлеймен патшаны салыстыруға әкелді. Лэндистің шешімі Жоғарғы сот тарапынан жойылды, ол бұл мәселеде оның құзыреті болмағанын анықтады. Кейіннен Канада соты баланы Райанға берді. Лэндис сот залында билігін көрсеткенімен, үйде олай емес еді. 1916 жылғы сұхбатта ол былай деді: «Осы отбасының әрбір мүшесі өзі қалаған нәрсені істейді. Әркімнің өз жоғарғы соты бар. Отбасының ортақ игілігі үшін барлық шешімдер отбасының барлық мүшелерінің тілегіне сәйкес қабылданады. Әркім дұрыс деп санайтынын істей алады. Бұл толығымен демократиялық».

A lifelong baseball fan, Landis often slipped away from the courthouse for a White Sox or Cubs game. In 1914, the two existing major leagues were challenged by a new league, the Federal League. In 1915, the upstart league brought suit against the existing leagues and owners under the Sherman Act and the case was assigned to Landis. Baseball owners feared that the reserve clause, which forced players to sign new contracts only with their former team, and the 10 day clause, which allowed teams (but not players) to terminate player contracts on ten days notice, would be struck down by Landis. Landis held hearings in late January 1915, and newspapers expected a quick decision, certainly before spring training began in March. During the hearings, Landis admonished the parties, "Both sides must understand that any blows at the thing called baseball would be regarded by this court as a blow to a national institution". When the National League's chief counsel, future Senator George Wharton Pepper referred to the activities of baseball players on the field as "labor", Landis interrupted him: "As a result of 30 years of observation, I am shocked because you call playing baseball 'labor.' " Landis reserved judgment, and the parties waited for his ruling. Spring training passed, as did the entire regular season and the World Series. In December 1915, still with no word from Landis, the parties reached a settlement, and the Federal League disbanded. Landis made no public statement as to the reasons for his failure to rule, though he told close friends that he had been certain the parties would reach a settlement sooner or later. Most observers thought that Landis waited because he did not want to rule against the two established leagues and their contracts. In 1916, Landis presided over the "Ryan Baby" or "Baby Iraene" case. The recent widow of a prominent Chicago banker, Anna Dollie Ledgerwood Matters, had brought a baby girl home from a visit to Canada and claimed that the child was her late husband's posthumous heir. Matters had left an estate of $250,000. However, a shop girl from Ontario, Margaret Ryan, claimed the baby was hers, and brought a writ of habeas corpus in Landis's court. Ryan stated that she had given birth to the girl in an Ottawa hospital, but had been told her baby had died. In the era before blood and DNA testing, Landis relied on witness testimony and awarded the child to Ryan. The case brought comparisons between Landis and King Solomon, who had judged a similar case. Landis was reversed by the Supreme Court, which held he had no jurisdiction in the matter. A Canadian court later awarded the child to Ryan. Although Landis was an autocrat in the courtroom, he was less so at home. In a 1916 interview, he stated,

Every member of this family does exactly what he or she wants to do. Each one is his or her supreme court. Everything for the common good of the family is decided according to the wishes of the whole family. Each one knows what is right and each one can do whatever he thinks is best. It is purely democratic.

Соғыс кезіндегі істер (1917-1919)

1917 жылдың басында Лэндис қызметтен кетіп, жеке практикаға оралуды қарастырды. Ол судья болуды өте ұнатқанмен, 7500 долларлық жалақысы адвокаттық қызметтен едәуір төмен еді. АҚШ-тың сәуір айында Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысуы Лэндистің отставкаға кету ниетін тоқтатты; ол соғысқа белсенді қолдау көрсеткен адам болғандықтан, елге сотта қалып, ең тиімді қызмет ете алатынын сезінді. Бұл шешімге қарамастан, елу жасында Лэндис соғыс министрі Ньютон Д. Бейкерге хат жолдап, оны әскери қызметке қабылдап, соғыс отымен өршіген Францияға жіберуін сұрады. Бейкер Лэндисті соғысты қолдау үшін сөз сөйлеуге шақырды, ол да солай істеді. Судьяның ұлы Рид Иллинойс Ұлттық гвардиясында қысқа мерзім қызмет етті; соғыс жылдарында ол ұшқыш болды, кейінде аска превратился. Лэндистің әскерге шақырудан жалтарғандар мен соғысқа қарсыларға деген наразылығы 1917 жылдың шілдесінде, ол Рокфордта (Иллинойс штаты) бүлік көтерген, көбінесе шетелдік социалистерден тұратын 120-ға жуық адамның ісін қарағанда айқын көрінді. Пиетрузаның сөзінше, Лэндис айыпталушыларға «өте қатыгездікпен сөйлеген», олардың сенімдері мен іс-әрекеттері туралы сұрақ қойған. Лэндис бұл істі Рокфордта қарады, барлығын кінәлі деп тапты, үш адамды қоспағанда, барлығын бір жыл бір күнге түрмеге жапты, бұл ең жоғарғы жаза еді. Ол қалған 37 адамды жазасын өтегеннен кейін әскерге тіркелуге міндеттеді. 1917 жылдың 5 қыркүйегінде федералдық қызметкерлер Чикагодағы Дүниежүзілік жұмысшылардың индустриалдық одағының (IWW, кейде «Wobblies») ұлттық штаб-пәтеріне, сондай-ақ ел бойынша 48 одақтық залға шабуыл жасады. Одақ соғысқа қарсы болды және мүшелерін және басқаларын қарулы күштерге шақырудан бас тартуға шақырды. 28 қыркүйекте 166 IWW жетекшісі, соның ішінде одақ төрағасы Биг Билл Хейвуд Иллинойс штатының Солтүстік округінде айыпталды; олардың істері Лэндиске берілді. Тағы 40 адамды таба алмады, ал тағы бірнешеуінің ісі тоқтатылды. Ақырында Лэндис 113 айыпталушыға қатысты сотқа төрағалық етті, бұл сол кезге дейінгі ең ірі федералдық қылмыстық сот болды. Сот 1918 жылдың 1 сәуірінде басталды. Лэндис бірден оншама айыпталушыға қатысты айыптаудан бас тартты. Қазылар алқасын іріктеуге бір ай кетті. Журналист Джон Рид сотқа қатысты және Лэндистің әсері туралы былай деп жазды: Үлкен орындықта шашы ақ, екі жанарлы көздері бағалы тастардай, ерініне дейін жарылған беті бар шаршаған адам отыр; үш жыл бұрын қайтыс болған Эндрю Джексонның беті. Осы адамға әлеуметтік революцияны соттаудың тарихи рөлі жүктелді. Ол оны әдепті адамдай істеп жатыр. Көп жағдайда бұл өте ерекше сот. Үзілістен кейін судья сот залына кіргенде ешкім тұрмайды, өйткені ол өзі салтанатты рәсімді жойды. Ол киімсіз, қарапайым бизнес костюмімен отырады және жиі төмен түсіп, қазылар алқасының сатысына отырады. Оның жеке бұйрығымен тұтқындардың орындықтарына түкіруге арналған ыдыстар қойылды, ал тұтқындарға шапандарын шешуге, қозғалуға, газет оқуға рұқсат етілді. Мұндай сот рәсіміне қарсы келу үшін адамдық түсінік қажет. Хейвудтың өмірбаянын жазған Мелвин Дубофски Лэндис «бес ай бойы әділдікпен объективтілік пен ұстамдылық танытты» деді. Бейсбол тарихшысы Харольд Сеймур «Лэндис барлық радикалды топтардың жауы ретінде танымал болғанына қарамастан, сот процесін тыныш жүргізді» деді. Лэндис куәлік бергенде ауырсынып жүрген қарт айыпталушыға қатысты айыптауды жоққа шығарды және бірнеше тұтқындарды кепілдікпен немесе өздерінің мойындауы бойынша босатуға рұқсат берді. 1918 жылдың 17 тамызында айыптаудың соңғы дәлелінен кейін (айыпталушылар дәлелден бас тартты) Лэндис қазылар алқасына нұсқау берді. Бас қорғаушы қазылар алқасының айыптау сөздеріне бірнеше рет қарсылық білдірді, бірақ Хейвуд оны әділ деп санайды. 65 минуттан кейін қазылар алқасы қалған барлық айыпталушыларды кінәлі деп тапты, олар таң қалды; олар Лэндистің айыптаулары олардың ақталуына бағытталғанын сенді. 29 тамызда айыпталушылар сотқа оралғанда, Лэндис олардың соңғы өтініштерін шыдамдылықпен тыңдады. Сотталғандарға қатысты Ричард Каханның айтуынша, Чикагоның аудандық сотының тарихында «салмақты Лэндис өзгерген адам болып оралды». Екі айыпталушы он күндік түрмеге қамалды, ал қалғандары кем дегенде бір жыл бір күн, ал Хейвуд және тағы он төрт адам жиырма жылға сотталды. Кейбір айыпталушылар, соның ішінде Хейвуд, апелляция кезінде кепілдік алды; тіпті Хейвудтың шағымдары толық қарастырылмастан бұрын ол кепілдікті тастап, Кеңес Одағына кемемен аттанды. Еңбек басшысы Мәскеудегі пәтеріне Лэндистің суретін іліп қойды, ал Хейвуд 1928 жылы қайтыс болғанда, ол Джон Ридтің (Большевик революциясынан кейін Мәскеуде аурудан қайтыс болған) қасына Кремль қабырғасына жерленді – олар осылай құрметтелген жалғыз американдықтар. Президент Калвин Кулидж 1923 жылы қалған түрмедегі айыпталушылардың жазасын жеңілдетті, бұл Лэндистің наразылығын тудырды, ол ашулы мәлімдеме жасады. Соттан кеткеннен кейін Лэндис Хейвуд ісіндегі айыпталушыларды «қоқыс», «ластанған», «сырғақ егеуқырлар» деп атады. Лэндис Кайзер Вильгельм II-нің қолға түсіп, оның сотында сотталуын үміттенеді; ол Кайзерді 1915 жылы қаза болған Чикаголықтың өліміне кінәлі деп айыптағысы келді. Мемлекеттік департамент Лэндиске экстрадиция туралы шарттар Кайзерді, соғыс аяқталғанда Нидерландқа қашқан Кайзерді қайтаруға мүмкіндік бермейтінін хабарлады. Дегенмен, сөз сөйлегенде Лэндис Кайзер Вильгельм, оның алты ұлы және 5000 неміс әскери жетекшісін «әділеттілік үшін әлемге және Германияға қарай қабырғаға тізіліп, атып тастау керек» деді. 1918 жылдың қараша айындағы қару тоқтатуға қарамастан, соғысқа қатысты сот процестері жалғасты. Американың Социалистік партиясы, IWW сияқты, соғысқа қарсы болды және федералдық билік тарапынан да шабуылға ұшырады. Социалистік партияның жеті жетекшісі, соның ішінде 1918 жылдың қараша айында Конгреске сайланған Виктор Бергер, соғысқа қарсы әрекеттері үшін айыпталды. Айыпталушылар 1917 жылғы тыңшылық заңы бойынша айыпталды, ол «қарулы күштер, ту, Конституция немесе демократия туралы адал емес, құмарлық, ұятсыз немесе ұятсыз тілді айтуға, басуға, жазуға немесе жариялауға» тыйым салды. Көбінесе неміс тегі немесе туған жері болған айыпталушылар Лэндистің сот залынан іс ауыстыруды сұрады, өйткені Лэндис 1918 жылдың 1 қарашасында «германдар туралы мен айтқаннан да нашар айтқан біреу болса, оны естігім келеді, мен оны өзім пайдалана аламын» деді. Алайда Лэндис мәлімдеме жасалған сот транскриптісін қарады, оны таба алмады, қозғалысты қолдау үшін ұсынылған мәлімдемені «жалған» деп жариялады және қозғалысты қабылдамады. Қазылар алқасын іріктеу кезінде Бергер бұрынғы сәтсіз саяси науқаны кезінде заңды бұзды деген айыппен қосымша тыңшылық айыптамаларымен айыпталды. Іс аяқталғанда Лэндис қазылар алқасына драматикалық түрде нұсқау берді, құпия конспирациялардың сипатын баса көрсетті және қазылар алқасына қарап, «ел соғыста болды» деді. Бір сәтте Лэндис ортасынан секіріп, креслосын айналдырып, содан кейін оның қолына отырды. Кейін нұсқауларында ол сот тақтасына жатып қалды. Қазылар алқасы бір тәуліктен кем уақыт өткен соң, Конгресске сайланған Бергер мен оның қалған төрт қорғаушысын кінәлі деп таныды. Лэндис әрбір айыпталушыны федералдық түрмеде жиырма жылға соттады. Лэндис айыпталушыларға апелляция кезінде кепілдік беруден бас тартты, бірақ олар тез арада апелляциялық сот судьясынан алды. Жетінші апелляциялық сот іс бойынша шешім қабылдаудан бас тартты, оны Жоғарғы сотқа жіберді, ол 1921 жылдың 31 қаңтарында 6–3 дауыспен сот шешімін және жазаларын жойды, Лэндистің аффидавитқа қанағаттанғаннан кейін өзін шеттетуі керек екенін мәлімдеді...

In early 1917, Landis considered leaving the bench and returning to private practice—though he greatly enjoyed being a judge, the salary of $7,500 was considerably lower than what he could make as an attorney. The entry of the United States into World War I in April ended Landis's determination to resign; a firm supporter of the war effort, he felt he could best serve the country by remaining on the bench. Despite this decision and his age, fifty, Landis wrote to Secretary of War Newton D. Baker, asking him to take him into the service and send him to France, where the war was raging. Baker urged Landis to make speeches in support of the war instead, which he did. The judge's son, Reed, had already served briefly in the Illinois National Guard; during the war he became a pilot, and eventually an ace. Landis's disdain for draft dodgers and other opponents of the war was evident in July 1917, when he presided over the trials of some 120 men, mostly foreign born Socialists, who had resisted the draft and rioted in Rockford, Illinois. According to Pietrusza, Landis "was frequently brutal in his remarks" to the defendants, interrogating them on their beliefs and actions. Landis tried the case in Rockford, and found all guilty, sentencing all but three to a year and a day in jail, the maximum sentence. The prisoners were ordered to register for the draft after serving their sentences—except 37, whom he ordered deported. On September 5, 1917, federal officers raided the national headquarters, in Chicago, of the Industrial Workers of the World (IWW, sometimes "Wobblies"), as well as 48 of the union's halls across the nation. The union had opposed the war and urged members and others to refuse conscription into the armed forces. On September 28, 166 IWW leaders, including union head Big Bill Haywood were indicted in the Northern District of Illinois; their cases were assigned to Landis. Some 40 of the indicted men could not be found; a few others had charges dismissed against them. Ultimately, Landis presided over a trial against 113 defendants, the largest federal criminal trial to that point. The trial began on April 1, 1918. Landis quickly dismissed charges against a dozen defendants. Jury selection occupied a month. Journalist John Reed attended the trial, and wrote of his impressions of Landis:

Small on the huge bench sits a wasted man with untidy white hair, an emaciated face in which two burning eyes are set like jewels, parchment like skin split by a crack for a mouth; the face of Andrew Jackson three years dead Upon this man has devolved the historic role of trying the Social Revolution. He is doing it like a gentleman. In many ways a most unusual trial. When the judge enters the court room after recess, no one rises—he himself has abolished the pompous formality. He sits without robes, in an ordinary business suit, and often leaves the bench to come down and perch on the step of the jury box. By his personal orders, spittoons are placed by the prisoners' seats and as for the prisoners themselves, they are permitted to take off their coats, move around, read newspapers. It takes some human understanding for a Judge to fly in the face of judicial ritual as much as that. Haywood biographer Melvyn Dubofsky wrote that Landis "exercised judicial objectivity and restraint for five long months". Baseball historian Harold Seymour stated that "[o]n the whole, Landis conducted the trial with restraint, despite his reputation as a foe of all radical groups." Landis dismissed charges against an elderly defendant who was in obvious pain as he testified, and allowed the release of a number of prisoners on bail or on their own recognizances. On August 17, 1918, following the closing argument for the prosecution (the defendants waived argument), Landis instructed the jury. The lead defense counsel objected to the wording of the jury charge several times, but Haywood believed it to have been fair. After 65 minutes, the jury returned with guilty verdicts for all of the remaining accused, much to their shock; they had believed that Landis's charge pointed towards their acquittal. When the defendants returned to court on August 29, Landis listened with patience to the defendants' final pleas. For the sentencing, according to Richard Cahan in his history of Chicago's district court, "mild mannered Landis returned a changed man". Although two defendants received only ten days in jail, all others received at least a year and a day, and Haywood and fourteen others received twenty years. A number of defendants, including Haywood, obtained bail during the appeal; even before Haywood's appeals were exhausted, he jumped bail and took ship for the Soviet Union. The labor leader hung a portrait of Landis in his Moscow apartment, and when Haywood died in 1928, he was interred near John Reed (who had died of illness in Moscow after the Bolshevik Revolution) in the Kremlin Wall—they remain the only Americans so honored. President Calvin Coolidge commuted the sentences of the remaining incarcerated defendants in 1923, much to the disgust of Landis, who issued an angry statement. After leaving his judgeship, Landis referred to the defendants in the Haywood case as "scum", "filth", and "slimy rats". Landis hoped that the Kaiser, Wilhelm II would be captured and tried in his court; he wanted to indict the Kaiser for the murder of a Chicagoan who lost his life on the in 1915. The State Department notified Landis that extradition treaties did not permit the rendition of the Kaiser, who fled into exile in the Netherlands as the war concluded. Nevertheless, in a speech, Landis demanded that Kaiser Wilhelm, his six sons, and 5,000 German military leaders "be lined up against a wall and shot down in justice to the world and to Germany". Even with the armistice in November 1918, the war related trials continued. The Socialist Party of America, like the IWW, had opposed the war, and had also been raided by federal authorities. Seven Socialist Party leaders, including Victor Berger, who was elected to Congress in November 1918, were indicted for alleged anti war activities. The defendants were charged under the Espionage Act of 1917, which made it illegal "to utter, print, write, or publish any disloyal, profane, scurrilous or abusive language" about the armed forces, the flag, the Constitution, or democracy. The defendants, who were mostly of German birth or descent, moved for a change of venue away from Landis's courtroom, alleging that Landis had stated on November 1, 1918, that "[i]f anybody has said anything about the Germans that is worse than I have said, I would like to hear it so I could use it myself." Landis, however, examined the transcript of the trial in which the statement was supposedly made, failed to find it, declared the affidavit in support of the motion "perjurious", and denied the motion. While the jury was being selected, Berger was indicted on additional espionage charges for supposedly violating the law during an earlier, unsuccessful political campaign. At the conclusion of the case, Landis took an hour to dramatically charge the jury, emphasizing the secretive nature of conspiracies and pointing at the jury box as he noted, "the country was then at war". At one point, Landis leapt out of his seat, twirled his chair around, then sat on its arm. Later in his charge, he lay prone upon the bench. The jury took less than a day to convict Congressman elect Berger and his four remaining codefendants. Landis sentenced each defendant to twenty years in federal prison. Landis denied the defendants bail pending appeal, but they quickly obtained it from an appellate court judge. The Seventh Circuit Court of Appeals declined to rule on the case itself, sending it on to the Supreme Court, which on January 31, 1921, overturned the convictions and sentences by a 6–3 vote, holding that Landis should have stepped aside once he was satisfied that the affidavit was legally sufficient, leaving it for another judge to decide whether it was actually true. Landis refused to comment on the Supreme Court's decision, which ordered a new trial. In 1922, the charges against the defendants were dropped by the government.

Құрылыс кәсіптері сыйлығы, дау және отставка (19201922)

Соғыстан кейінгі кезеңде дефляция байқалды; соғыс кезінде еңбек және материалдардың тапшылығы жалақы мен бағаның күрт өсуіне әкеп соқты, ал соғыстан кейінгі экономикалық қайта құру кезеңінде жалақылар айтарлықтай төмендетілді. Чикагода құрылыс саласындағы жұмыс берушілер жалақыны 20 пайызға төмендетуге тырысты; бірақ кәсіподақтар бұл ұсынысты қабылдамағандықтан, жұмыс тоқтатылды. Екі тарап та мәселені бейтарап арбитрге жіберуге келісті және 1921 жылдың маусым айында істі қарауға келіскен Лэндисті таңдады. Ол кезде Лэндис Бейсбол комиссары және федералды судья болып қызмет етіп тұрған. Қыркүйек айында Лэндис жалақыны орташа есеппен 12,5 пайызға төмендету туралы шешім шығарды. Өнімділікті арттыру мақсатында ол еңбек ресурстарын үнемдейтін машиналарға қойылған шектеулерді алып тастады, стандартталған еңбек ақысын белгіледі және кәсіподақтар арасындағы құзыреттілік дауларын шешті. Еңбек ұйымдары толығымен қанағаттанбады, бірақ Лэндистің реформалары елдің көптеген аймақтарында қабылданып, құрылыс индустриясын жаңғыртуға септігін тигізді. Лэндистің сот және бейсбол лауазымдарын бірге атқаруына сын 1920 жылдың қарашасында оның бейсбол комиссары қызметіне тағайындалғаны туралы жарияланғаннан кейін басталды. 1921 жылдың 2 ақпанында Конгрессмен Бенджамин Ф. Велти (Огайо штатының демократы) Лэндисті импичментке беру туралы резолюция ұсынды. 11 ақпанда Бас прокурор А. Митчелл Палмер Лэндистің екі лауазымды бірдей атқаруына заңдық кедергі жоқ екенін мәлімдеді. 14 ақпанда Өкілдер палатасының Сот комитеті Лэндистің ісін тергеу үшін 24 дауысқа 1 дауыспен шешім қабылдады. Кейін Рид Лэндис: «Басқа конгрессмендердің ешқайсысы әкемді импичментке беруді қаламады, бірақ олар оның төмендеп, өзін қорғауын қалады, себебі бұл қандай шоу болатынын білді» деді. Велтидің 1921 жылдың 4 наурызында қызметтен кетуі Лэндиске қатысты сынды азайтты, бірақ сәуір айында судья 19 жасар банк кассирі Фрэнсис Дж. Кейридің ісін қарағанда, ол жесір анасы мен үйленбеген қарындастарының жалғыз күнкөріс көзі болғандықтан, оған деген ыстық сезімге ие болды. Ол банктің Кейриге жалақысын төмендеткенін айыптап, жас жігітті анасымен бірге үйіне жіберді. Сенаттың екі мүшесі Лэндистің бұл әрекетіне қарсылық білдірді, ал «Нью-Йорк Пост» газеті Кейриді Виктор Гюгоның «Жәбірленушілер» романының Жан Вальжанымен салыстырып, «бір нан үшін [Вальжан оны ұрлағаны үшін түрмеге қамалған] және 96 500 доллар арасында үлкен айырмашылық бар» деп жазды. Лэндистің қарсыластары федералды судьялардың басқа жұмыспен айналысуына тыйым салатын заң жобасын ұсынды, бірақ наурыз айында конгресс сессиясы аяқталғандықтан ол күшін жойды; олар шілдеде қайтадан тырысты, бірақ заң жобасы Сенатта тең дауыспен қабылданбады. 1921 жылдың 1 қыркүйегінде Америка адвокаттар қауымдастығы Лэндиске қарсы айыптау туралы қаулы қабылдады. 1921 жылдың соңына қарай дау басылып, Лэндис қысым көрсетілмейін деп отставкаға кетуге болатынын сезінді. 1922 жылдың 18 ақпанында ол 1 наурыздан бастап судьялық қызметінен кететінін жариялап, «Бұл істердің бәріне күніне жеткілікті уақыт жетпейді» деді. Соңғы ісінде ол федералды ойын-сауық салығын төлеуден жалтарған екі театр иесіне айыппұл салды. Бір иесі сот үкімін шығарғанға дейін өтемақы төлеуден бас тартты; оған 5000 доллар айыппұл салынды. Ал, өтемақы төлеуге тырысқан иесіне бір цент айыппұл салынды.

The postwar period saw considerable deflation; the shortage of labor and materials during the war had led to much higher wages and prices, and in the postwar economic readjustment, wages were cut heavily. In Chicago, employers in the building trades attempted a 20% wage cut; when this was rejected by the unions, a lockout followed. Both sides agreed to submit the matter to a neutral arbitrator, and settled on Landis, who agreed to take the case in June 1921. By this time, Landis was Commissioner of Baseball, and still a federal judge. In September, Landis issued his report, cutting wages by an average of 12.5%. To improve productivity, he also struck restrictions on machinery which saved labor, established a standardized overtime rate, and resolved jurisdictional conflicts between unions. The labor organizations were not completely satisfied, but Landis's reforms were adopted in many places across the country and were credited with reviving the building industry. Criticism of Landis having both the judicial and baseball positions began almost as soon as his baseball appointment was announced in November 1920. On February 2, 1921, lame duck Congressman Benjamin F. Welty (Democrat Ohio) offered a resolution calling for Landis's impeachment. On February 11, Attorney General A. Mitchell Palmer opined that there was no legal impediment to Landis holding both jobs. On February 14, the House Judiciary Committee voted 24–1 to investigate Landis. Reed Landis later stated, "[n]one of the other congressmen wanted Father impeached but they did want him to come down and defend himself because they knew what a show it would be." Although Welty's departure from office on March 4, 1921, began a lull in criticism of Landis, in April, the judge made a controversial decision in the case of Francis J. Carey, a 19 year old bank teller, who had pleaded guilty to embezzling $96,500. Carey, the sole support of his widowed mother and unmarried sisters, gained Landis's sympathy. He accused the bank of underpaying Carey, and sent the youth home with his mother. Two members of the Senate objected to Landis's actions, and the New York Post compared Carey with Les Misérables's Jean Valjean, noting "[b]etween a loaf of bread [Valjean was incarcerated for stealing one] and $96,500 there is a difference." A bill barring outside employment by federal judges had been introduced by Landis's foes, but had expired with the end of the congressional session in March; his opponents tried again in July, and the bill failed in the Senate on a tie vote. On September 1, 1921, the American Bar Association, a trade group of lawyers, passed a resolution of censure against Landis. By the end of 1921, the controversy was dying down, and Landis felt that he could resign without looking pressured. On February 18, 1922, he announced his resignation as judge effective March 1, stating, "There are not enough hours in the day for all these activities". In his final case, he fined two theatre owners for evading the federal amusement tax. One owner had refused to make restitution before sentencing; he was fined $5,000. The owner who had tried to make his shortfall good was fined one cent.

"Блэк Сокс" скандалы

1919 жылға қарай, бейсболға құмар ойыншылардың ықпалы бірнеше жылдан бері проблема болып келді. Тарихшы Пол Гарднер жазғандай, бейсбол құмарлыққа берілгендердің пара ұсынып жатқанын және кейбір ойыншылар оны қабылдап жатқанын білгеннен кейін ұзақ уақыт бойы мазасыздықпен өмір сүрді. Ойыншылар да, клуб иелері де бұл туралы білді. Бірақ одан да маңыздысы, ойыншылар иелердің білетінін білді және олардың осы мәселеге ештеңе істемейтінін білді, себебі олар бейсбол ұйымына зиян келтіруі мүмкін жанжалдан қорқып жүрді. Мұндай жағдайда адал болудің қажеті жоқ еді. 1919 жылғы Чикаго Уайт Сокс пен Цинциннати Редс арасындағы әлем чемпионатына көп үміт тігілді, себебі ел соғыстан кейінгі қалыпқа оралуға тырысып жатқан кезде. Бейсбол 1919 жылғы маусымда үлкен танымалдылыққа ие болды, бірнеше қатысу рекордтарын жаңартты. "Ақ сокс" командасы, олардың жұлдызы "Аяқсыз Джо" Джексон және тамаша питчерлері Эдди Сикотт және Клод "Лефти" Уильямспен бірге, "Қызылдардан" жеңіске жетеді деп күтілді. Бірақ көптің таңғалысына, "Қызылдар" "Ақ сокс" командасын бес ойынға үш есебімен жеңді (1919-21 жылдары Әлем сериясі тоғыз ойыннан тұратын). Серияның бұрмаланғаны туралы әңгімелер серия басталғанға дейін "Қызылдардың" жеңісіне жасалған құмар ойындардың күрт төмендеуінен тарады және "Ақ сокс" командасы алғашқы бес ойынның төртеуінде жеңіліске ұшырағаннан кейін одан да күш алды. "Цинциннати" келесі екі ойында жеңіліске ұшырады, содан кейін "Қызылдар" серияны ұзарту және билет сатудан түсетін табысты арттыру үшін әдейі жеңіліске ұшырады деген болжамдар пайда болды. Алайда, "Цинциннати" сегізінші ойында 10:5 есебімен жеңіп, серияны аяқтады, ал Уильямс үшінші ойында жеңілді (Сикотт қалған екеуінде жеңілді). Сериядан кейін, жанжал туралы кітап жазған Джин Карнидің айтуынша, "Соксқа үлкен сомада ставка жасап, жеңілгендердің әдеттегіден көп шағымдары болды". 1919 жылғы серия мәселесі 1920 жылдың қыркүйегінде қайтадан жария болды, Чикаго Кубс пен Филадельфия Филлиз арасындағы 31 тамыздағы ойынның бұрмаланғаны туралы айыптаулардан кейін, Чикагодағы мемлекеттік сотта бейсболға қатысты құмар ойындарды тергеу үшін үлкен қазылар алқасы құрылды. Филадельфиядан қосымша хабарламалар келді, онда құмар ойыншы Билли Махарг бұрынғы боксшы Абе Аттлмен және Нью-Йорк құмар ойыншысы Арнольд Ротштейнмен бірге "Ақ сокс" командасын 1919 жылғы серияны жеңіліске ұшыратуға көндіргенін мәлімдеді. Сикотт пен Джексон үлкен қазылар алқасының алдына шақырылып, өздерінің және алты командаластарының кінәлі екенін көрсететін мәлімдемелер берді: Уильямс, бірінші базалық ойыншы Чик Гандил, шортстоп Свед Рисберг, үшінші базалық ойыншы Бак Уивер, орталық алаңдағы ойыншы Хэппи Фелш және резервтік ойыншы Фред Макмуллин. Уильямс пен Фелш де үлкен қазылар алқасының алдына шақырылып, өздерінің және командаластарының кінәлі екенін көрсетті. 1920 жылдың қыркүйек айының соңына дейін Америка лигасының маусымы рекордтық ең қызықты маусымдардың бірі болды, онда "Уайт Сокс", "Кливленд Индианс" және "Нью-Йорк Янкиз" лига жетекшілігі үшін күресті. 28 қыркүйекте "Янкиз" командасы жеңіліске жақын болды, бірақ "Уайт Сокс" пен "Индианс" командалары бірнеше пайыздық ұпаймен ғана ерекшеленді. Алайда сол күні сегіз ойыншы, олардың жетісі әлі де "Уайт Сокс" құрамында болды, айыптама алды. "Ақ сокс" клубының иесі Чарльз Комиски оларды дереу жұмыстан босатты. "Индианс" командасы алға шығып, "Американ лигасының" чемпионатында Чикагодан екі ойынмен жеңіске жетті.

By 1919, the influence of gamblers on baseball had been a problem for several years. Historian Paul Gardner wrote,

Baseball had for some time been living uneasily in the knowledge that bribes were being offered by gamblers, and that some players were accepting them. The players knew it was going on, and the owners knew it was going on. But more important, the players knew that the owners knew—and they knew the owners were doing nothing about it for fear of a scandal that might damage organized baseball. Under such conditions it quite obviously did not pay to be honest. The 1919 World Series between the Chicago White Sox and Cincinnati Reds was much anticipated, as the nation attempted to return to normalcy in the postwar period. Baseball had seen a surge of popularity during the 1919 season, which set several attendance records. The powerful White Sox, with their superstar batter "Shoeless Joe" Jackson and star pitchers Eddie Cicotte and Claude "Lefty" Williams, were believed likely to defeat the less well regarded Reds. To the surprise of many, the Reds defeated the White Sox, five games to three (during 1919–21, the World Series was a best of nine affair). Rumors that the series was fixed began to circulate after gambling odds against the Reds winning dropped sharply before the series began, and gained more credibility after the White Sox lost four of the first five games. Cincinnati lost the next two games, and speculation began that the Reds were losing on purpose to extend the series and increase gate revenues. However, Cincinnati won Game Eight, 10–5, to end the series, as Williams lost his third game (Cicotte lost the other two). After the series, according to Gene Carney, who wrote a book about the scandal, "there was more than the usual complaining from those who had bet big on the Sox and lost". The issue of the 1919 Series came to the public eye again in September 1920, when, after allegations that a game between the Chicago Cubs and Philadelphia Phillies on August 31 had been fixed, a grand jury was empaneled in state court in Chicago to investigate baseball gambling. Additional news came from Philadelphia, where gambler Billy Maharg stated that he had worked with former boxer Abe Attell and New York gambler Arnold Rothstein to get the White Sox to throw the 1919 Series. Cicotte and Jackson were called before the grand jury, where they gave statements incriminating themselves and six teammates: Williams, first baseman Chick Gandil, shortstop Swede Risberg, third baseman Buck Weaver, center fielder Happy Felsch and reserve infielder Fred McMullin. Williams and Felsch were also called before the grand jury and incriminated themselves and their teammates. Through late September, the 1920 American League season had been one of the most exciting on record, with the White Sox, Cleveland Indians and New York Yankees dueling for the league lead. By September 28, the Yankees were close to elimination, but the White Sox and Indians were within percentage points of each other. On that day, however, the eight players, seven of whom were still on the White Sox, were indicted. They were immediately suspended by White Sox owner Charles Comiskey. The Indians were able to pull ahead and win the pennant, taking the American League championship by two games over Chicago.

Комиссия мүшесін іздеу

Бейсбол үш адамнан тұратын Ұлттық комиссиямен басқарылды, оның құрамында Американдық лига президенті Бан Джонсон, Ұлттық лига президенті Джон Хейдлер және Цинциннати Редс клубының иесі Гарри Херманн болды. 1920 жылдың қаңтар айында Херманн басқа клуб иелерінің өтініші бойынша қызметінен кетті, бұл комиссияны Джонсон мен Хейдлер арасында тиімді түрде даулы жағдайға түсірді. Бірнеше клуб иелері бір немесе екі лига президенттерін ұнатпай, ойынды басқару үшін бір ғана комиссарды тағайындауды қалаған, бірақ егер Херманнның орнын мықты басшылықты қамтамасыз ететін адам басса, Ұлттық комиссияның жалғасуын да қабылдауға дайын болды. Ландистің есімі осы лауазымға баспасөзде жиі айтылды, ал беделді бейсбол газеті The Sporting News оны тағайындауға ынталанды. Тағы бір ұсыныс, оны ұсынған Чикаго Кабс акционері Альберт Ласкердің есімімен "Ласкер жоспары" деп аталды, ол бейсболдан тыс адамдардан құралған үш адамнан тұратын комиссиямен ойынды басқаруды көздеді. 1920 жылдың 30 қыркүйегінде "Блэк Сокс" жанжалы ашылғаннан кейін Ұлттық лига президенті Хейдлер Ласкер жоспарын қолдауға кірісті, ал келесі күні төрт ірі лига командасы оны қолдады. Жаңа комиссия мүшелігіне үміткерлер ретінде баспасөзде Ландис, бұрынғы қазынашылық хатшысы Уильям Гиббс МакАду, бұрынғы президент Уильям Говард Тафт және генерал Джон Дж. Першингтің есімдері талқыланды. 1920 жылдың 5 қазанында Әлем сериясының басталуы көпшіліктің назарын бейсболдың проблемаларынан біршама аударды, бірақ талқылаулар жасырын түрде жалғасты. Қазанның ортасына қарай 16 команданың 11 иесі (барлығы сегіз Ұлттық лигадан және Американдық лиганың иелері – Янкиз, Уайт Сокс және Бостон Ред Сокс) Ұлттық комиссияны таратуды және бейсболға қаржылық мүддесі жоқ үш адамнан тұратын комиссияны тағайындауды талап етті. Хейдлер бейсболдың қажеттіліктері туралы өз пікірін білдірді: Бізге темір қолмен басқаратын төраға керек. Бейсболда мұндай қол жылдар бойы болған жоқ. Қазір ол бұрынғыдан да қажет. Сондықтан біздің мақсатымыз жаңа комиссияны басқаратын беделді адамды тағайындау. 8 қарашада Ласкер жоспарын қолдаған сегіз Ұлттық лига және үш Американдық лига командаларының иелері кездесіп, Ландисті ұсынылып отырған комиссияның төрағасы ретінде бірауыздан таңдады. Жоспарды қолдаған Американдық лига клубтары оған қарсы болған Джонсоннан қашып, Ұлттық лигаға көшуге дайын екенін мәлімдеді. Джонсон кіші лигалар оның ұстанымын қолдайды деп үміттенген еді, бірақ олар қолдамаған соң, ол және "Адал бестік" командалары Ласкер жоспарына келісті. Иелер арасындағы келесі талқылауларда Ландис жалғыз комиссар болады, қосымша мүшелер сайланбайды деп шешілді. 12 қарашада команда иелері Ландистің сот залына барып, оған ұсыныс жасады. Ландис пара алу ісін қарап жатқанда, иелердің сот залының артындағы шуын естіп, оларды үндемеуге мәжбүр етті. Ол оларды 45 минут күттіріп, өз жұмысын аяқтағаннан кейін өз кабинетінде кездесті. Судья иелерді тыңдады, бастапқыда тартынғанмен, жеті жылға 50 000 доллар жалақымен жұмыс істеуге келісті, егер ол федералдық судья ретінде қалуға мүмкіндігі болса. Ландис судья және комиссар болып қызмет еткен кезеңде судья ретінде алған жалақысын ескере отырып, комиссарлық жалақысынан 7500 доллар азайтуға рұқсат берді. Ландистің тағайындалуы баспасөзде ризашылықпен қабылданды. Бір айдан кейін тараптар келісімге қол қойды, онда Ландистің бейсболдағы өкілеттіктері нақтыланды, және бұл келісім судьяның өзі дайындады. Иелер бейсболдың бұрыс екендігі туралы пікірден әлі де арыла алмады және келісімді іс жүзінде қарсылықсыз қабылдады. Келісімшарт бойынша Ландис команда иелері тарапынан жұмыстан босатылмауы, жалақысы азайтылмауы және тіпті оны көпшілік алдында сынамауы керек еді. Сондай-ақ, ол үлкен немесе кіші лигаларда жұмыс істейтін әрбір адамға, иесінен бастап, батырмаларға дейін, сонымен қатар адамдарды лигадан өмір бойына шеттетуге құқылы болды. Иелер Ландистің шешімдерін сотқа шағымдану құқығынан бас тартты. Юморист Уилл Роджерс: "Өзіңді алдама, сол ескі сот құсы бейсбол құстарын тік сызықта жүруге мәжбүр етеді" деді. Кейінірек ойыншы және менеджер Лео Дюрочер: "Иелер судьяны федералдық орындықтан жалдаған деген аңыз тарады. Сенбеңіз. Олар оны Диккенстен алып келді" деді.

Baseball had been governed by a three man National Commission, consisting of American League President Ban Johnson, National League President John Heydler and Cincinnati Reds owner Garry Herrmann. In January 1920, Herrmann left office at the request of other club owners, leaving the Commission effectively deadlocked between Johnson and Heydler. A number of club owners, disliking one or both league presidents, preferred a single commissioner to rule over the game, but were willing to see the National Commission continue if Herrmann was replaced by someone who would provide strong leadership. Landis's name was mentioned in the press for this role, and the influential baseball newspaper The Sporting News sought his appointment. Another proposal, known as the "Lasker Plan" after Albert Lasker, a shareholder in the Chicago Cubs who had proposed it, was for a three man commission to govern the game, drawn from outside baseball. On September 30, 1920, with the Black Sox scandal exposed, National League President Heydler began to advocate for the Lasker Plan, and by the following day, four major league teams had supported him. Among the names discussed in the press for membership on the new commission were Landis, former Secretary of the Treasury William Gibbs McAdoo, former President William Howard Taft, and General John J. Pershing. The start of the 1920 World Series on October 5 distracted the public from baseball's woes for a time, but discussions continued behind the scenes. By mid October, 11 of the 16 team owners (all eight from the National League and the owners of the American League Yankees, White Sox and Boston Red Sox) were demanding the end of the National Commission and the appointment of a three man commission whose members would have no financial interest in baseball. Heydler stated his views on baseball's requirements:

We want a man as chairman who will rule with an iron hand Baseball has lacked a hand like that for years. It needs it now worse than ever. Therefore, it is our object to appoint a big man to lead the new commission. On November 8, the owners of the eight National League and three American League teams which supported the Lasker Plan met and unanimously selected Landis as head of the proposed commission. The American League clubs that supported the plan threatened to move to the National League, away from Johnson, who opposed it. Johnson had hoped that the minor leagues would support his position; when they did not, he and the "Loyal Five" teams agreed to the Lasker Plan. In the discussions among the owners that followed, they decided that Landis would be the only commissioner–no associate members would be elected. On November 12, the team owners came to Landis's courtroom to approach him. Landis was trying a bribery case; when he heard noise in the back of the courtroom from the owners, he gaveled them to silence. He made them wait 45 minutes while he completed his docket, then met with them in his chambers. The judge heard out the owners; after expressing initial reluctance, he took the job for seven years at a salary of $50,000, on condition he could remain on the federal bench. During Landis's time serving as both judge and commissioner, he allowed a $7,500 reduction in his commissioner salary, to reflect his pay as judge. The appointment of Landis was met with acclaim in the press. A tentative agreement was signed by the parties a month later—an agreement which itemized Landis's powers over baseball, and which was drafted by the judge. The owners were still reeling from the perception that baseball was crooked, and accepted the agreement virtually without dissent. Under the terms of the contract, Landis could not be dismissed by the team owners, have his pay reduced, or even be criticized by them in public. He also had nearly unlimited authority over every person employed in the major or minor leagues, from owners to batboys, including the ability to ban people from the leagues for life. The owners waived any recourse to the courts to contest Landis's will. Humorist Will Rogers stated, "[D]on't kid yourself that that old judicial bird isn't going to make those baseball birds walk the chalkline". Player and manager Leo Durocher later stated, "The legend has been spread that the owners hired the Judge off the federal bench. Don't you believe it. They got him right out of Dickens."

Құмар ойындарға қарсы іс-қимыл

Лэндис «Блэк Сокс» скандалын ат жарысына қатысы бар адамдар бастаған деп санады және «Құдайға ант етеймін, мен бұл ойынмен байланысты болғанша, олар оны қайтадан қолға түсіре алмайды» деді. 1921 жылы, комиссар ретіндегі алғашқы маусымында, «Нью-Йорк Джайентс» командасының иесі Чарльз Стоунхэм мен менеджері Джон Макгроу Кубаның Гавана қаласындағы «Oriental Park Racetrack» ат жарыс жолын сатып алды. Лэндис Стоунхэм мен Макгроуға үлтиматум қойды – олар бейсбол және ат жарысына бірдей қатыса алмайды. Олар жолды тез арада қайта сатуға мәжбүр болды. «Блэк Сокс» скандалы толық шешілмегенге дейін Лэндис басқа да құмар ойындарына қатысты істерді тәртіпке келтіруге кірісті. «Филадельфия Филлис» командасының бірінші базалық ойыншысы Юджин Паулет 1919 жылы «Сент-Луис Кардиналс» командасында ойнаған және құмар ойыншылармен кездескен. Кез келген ойынды бұзу фактісі анықталмады, бірақ Паулет екі «Кардиналс» ойыншысының атын атап, олардың ойынды сатуға дайын болуы мүмкін екенін жазған хат жіберді. Хат «Филлис» командасының президенті Уильям Ф. Бейкердің қолына тиді, ол Лэндистің тағайындалуына дейін ешқандай шара қолданбады, содан кейін оны Лэндисқа тапсырды. Паулет Лэндистің алдында бір рет кездесіп, қандай да бір құқық бұзушылық жасағанын жоққа шығарды, содан кейін басқа кездесулерге қатысудан бас тартты. 1921 жылдың наурыз айында Лэндис оны жарамсыз тізімге енгізді. 1921 жылдың қараша айында Лэндис «Сент-Луис Браунс» командасының бұрынғы ойыншысы Джо Гедеонды құмар ойыншылардың «Блэк Сокс» командасын сатып алу үшін ақша жинау әрекеттеріне қатысқанын мойындағаннан кейін шеттетуге мәжбүр болды. Кіші лиганың бір өкілі оның жарамдылығы туралы сұрағанда, Лэндис Гедеонды жарамсыз тізімге қою арқылы мәселені шешті. Лэндистің комиссар ретіндегі алғашқы жылдары тағы екі ойыншының құмар ойындарына қатыстылығы анықталды. 1922 жылы «Джайентс» командасының питчері Фил Дуглас Макгроудың оны көп ішімдік ішкені үшін жазалағанына ашуланып, «Кардиналс» командасының аутфилдері Лесли Маннга «Джайентс» командасының жеңіске жетпеуіне кепілдік беру үшін пара алуға дайын екенін жазған хат жіберді. Манн досы болғанымен, ол темекі тартпады, ішімдік ішпеді және ұзақ жылдар бойы YMCA қозғалысымен байланысты болды; бейсбол тарихшысы Ли Алленнің айтуынша, Дуглас тікелей Лэндиске хат жібергендей болған. Манн хатты дереу өзінің менеджері Бранч Рикиге тапсырды, ол Маннга Лэндиске дереу хабарласуды бұйырды. «Джайентс» командасы Дугласты жарамсыз тізімге енгізді, бұл шешім Лэндис питчермен кездескеннен кейін қолдады. 1924 жылдың 27 қыркүйегінде «Джайентс» командасының аутфилдері Джимми О'Коннелл «Филлис» командасының шортстопы Хайни Сэндке «бізге бүгін тым қатты қарсы тұрмасаң, 500 доллар беремін» деп ұсынды. Сэнд бастапқыда бұл мәселені ескермеуді жоспарлаған, бірақ Уивер және басқа «Блэк Сокс» ойыншыларының тағдырын еске түсіріп, өзінің менеджері Арт Флетчерге хабарлады. Флетчер Лэндиске хабарласқан Хейдлермен кездесті. О'Коннелл пара беру әрекетін мойындаған жоқ және жарамсыз тізімге енгізілді. Барлығында Лэндис ойыннан он сегіз ойыншыны шеттетуге мәжбүр болды. Лэндистің өмірбаянын жазған Пиетруза Лэндистің құмар ойындарына қарсы күресінің әсерін былай сипаттайды: 1920 жылға дейін бір ойыншы екінші ойыншыдан ойынды сатуды сұраса, оның бұл туралы хабарланбауы мүмкін еді. Енді оның жазаланатынына жоғары ықтимал болды. Ешбір адал ойыншы Бак Уивердің тағдырына ұшырағысы келмеді. Бак Уивердің қорқыту мысалы болмағанда, Манн мен Сэнд өз әріптестерінен шағымдануға батыл болмас еді. Лэндистің адал және жақсы ниетті Уиверге қатысты қатал мінез-құлқынан кейін олар оған батылдық таныта алмады. Ал болашақ алаяқтар адал ойыншылар енді оларды қорғамайтынын білгеннен кейін, жанжалдар тоқтады.

Landis felt that the Black Sox scandal had been initiated by people involved in horse racing, and stated that "by God, as long as I have anything to do with this game, they'll never get another hold on it." In 1921, his first season as commissioner, New York Giants owner Charles Stoneham and manager John McGraw purchased Oriental Park Racetrack in Havana, Cuba. Landis gave Stoneham and McGraw an ultimatum—they could not be involved in both baseball and horse racing. They quickly put the track back on the market. Even before the Black Sox scandal had been resolved, Landis acted to clean up other gambling cases. Eugene Paulette, a first baseman for the Philadelphia Phillies, had been with the St. Louis Cardinals in 1919, and had met with gamblers. It is uncertain if any games were fixed, but Paulette had written a letter naming two other Cardinals who might be open to throwing games. The letter had fallen into the hands of Phillies President William F. Baker, who had taken no action until Landis's appointment, then turned the letter over to him. Paulette met with Landis once, denying any wrongdoing, then refused further meetings. Landis placed him on the ineligible list in March 1921. In November 1921, Landis banned former St. Louis Browns player Joe Gedeon, who had been released by the Browns after admitting to sitting in on meetings with gamblers who were trying to raise the money to bribe the Black Sox. When a minor league official asked if he was eligible, Landis settled the matter by placing Gedeon on the ineligible list. Two other player gambling affairs marked Landis's early years as commissioner. In 1922, Giants pitcher Phil Douglas, embittered at McGraw for disciplining him for heavy drinking, wrote a letter to Cardinals outfielder Leslie Mann, suggesting that he would take a bribe to ensure the Giants did not win the pennant. Although Mann had been a friend, the outfielder neither smoked nor drank and had long been associated with the YMCA movement; according to baseball historian Lee Allen, Douglas might as well have sent the letter to Landis himself. Mann immediately turned over the letter to his manager, Branch Rickey, who ordered Mann to contact Landis at once. The Giants placed Douglas on the ineligible list, an action backed by Landis after meeting with the pitcher. On September 27, 1924, Giants outfielder Jimmy O'Connell offered Phillies shortstop Heinie Sand $500 if Sand didn't "bear down too hard against us today". Sand was initially inclined to let the matter pass, but recalling the fate of Weaver and other Black Sox players, told his manager, Art Fletcher. Fletcher met with Heydler, who contacted Landis. O'Connell did not deny the bribe attempt, and was placed on the ineligible list. In total, Landis banned eighteen players from the game. Landis biographer Pietrusza details the effect of Landis's stand against gambling:

Before 1920 if one player approached another player to throw a contest, there was a very good chance he would not be informed upon. Now, there was an excellent chance he would be turned in. No honest player wanted to meet the same fate as Buck Weaver Without the forbidding example of Buck Weaver to haunt them, it is unlikely Mann and Sand would have snitched on their fellow players. After Landis' unforgiving treatment of the popular and basically honest Weaver they dared not to. And once prospectively crooked players knew that honest players would no longer shield them, the scandals stopped.

Рут-Мюзель қорасына шабу оқиғасы

Лэндис комиссар болып тағайындалған кезде кәсіби бейсболшылар үшін жалақыларын толықтыру мақсатында маусымнан кейін «қора шабуылдарына» (barnstorming) қатысып, кішігірім қалалар мен елді мекендерге барып, кіру ақысы алынатын ойындар ойнау жиі кездесетін жағдай еді. Алайда, 1911 жылдан бастап Әлем сериясының екі командасының ойыншыларына қора шабуылдарына қатысуға тыйым салынды. Бұл ереже 1916 жылы жеңілдетілді, чемпион «Ред Сокс» командасының бірнеше мүшесі, соның ішінде питчер Джордж Герман «Бейб» Рут қора шабуылдарына қатысып, Ұлттық комиссия оларға әрқайсысына 100 доллар көлемінде айыппұл салды. 1919 жылғы маусымнан кейін «Янкилерге» сатылып кеткен Рут, сол кезде питчерлік қызметтен бас тартып, аутфилдке көшкен болатын, 1920 және 1921 жылдары рекордтық көрсеткіштер жасап, жанкүйерлердің қызығушылығын арттырды. Руттың 1919 жылы «Ред Сокс» сапындағы 29 хоум-раны 1920 жылы 54 хоум-ранмен жеңіліп қалды. Содан кейін 1921 жылы ол 59 хоум-ран соғып, «Янкилерді» алғашқы чемпиондыққа жеткізді. 1921 жылы сегіз ірі лига командасы Руттың өзі соққан хоум-рандардың санына жете алмады. «Янкилер» 1921 жылғы Әлем сериясында «Гиганттарға» есе жіберіп қалды (Рут жарақат алып, бірнеше ойынға қатыса алмады), ал сериядан кейін аутфилдер жанкүйерлердің қызығушылығын пайдаланып, «Янкилер» командаласы Боб Мюзельді қоса алған қора шабуылдарына қатысатын команда құруды ұсынды. Коттреллдің сөзіне сүйенсек, ұлттық ойын-сауық индустриясын «Блэк Сокс» скандалынан құтқаруға көмектескен екі адам қақтығысты: біреуі өзінің темірдей еркімен, екіншісі – сиқырлы соққысымен. Судья Кенесау Маунтин Лэндис пен Бейб Рут чемпиондық титул жеңіп алған команданың ойыншысының маусымнан кейін қора шабуылдарына қатысу құқығы үшін күресті. Сондай-ақ, комиссардың «Блэк Сокс» ойыншыларын қуған кездегідей, бейсболдың ұйымдастырылған шекараларын белгілеуге деген қатыгез ниеті де қатысты. Лэндис осы шектеулердің тіпті спорттың ең танымал және ең ұлы жұлдызына да қатысты екенін көрсетуді көздеді. Сонымен қатар, Бейб Рут енді бейсболдың ең маңызды тұлғасы атағы үшін комиссар Лэндиске қарсы күресіп жатты. Рут «Янкилердің» бас менеджері Эд Барроудан қора шабуылдарына қатысуға рұқсат сұрады. Барроу қарсылық білдірмеді, бірақ Рутқа Лэндистің келісімін алу керектігін ескертті. Ол кезде «The Sporting News» газетінің редакторы болған Лэндистің өмірбаяуын жазған Спинк былай деді: «Мен Руттың 1921 жылғы қазан айында Лэндиске қарсы шыққанда, не істеп жатқанын жақсы білгенін айта аламын. Ол өзінің танымалдығы мен танымал күшін судьяға қарсы қолдануға дайын болды». Рут комиссардың ашуын оятып, Лэндиспен 15 қазанға дейін, алғашқы көрсетілімге бір күн бұрын ғана байланысқа шықты. Телефон арқылы сөйлескенде Лэндис Рутты онымен кездесуге шақырды, бірақ Рут бас тартты, өйткені ол алғашқы ойынға Буффалоға кететін болды. Лэндис ашуланып, Руттың қора шабуылдарына қатысуына келісім бермей, телефонды түбіне тастап, «Ол үлкен маймыл өзін кім деп ойлайды? Сол бос жамылғы! Егер ол сол сапарға аттанса, ол өмірінде жасаған ең өкінішті нәрселерінің бірі болады» деді. Бір мәлімет бойынша, «Янкилердің» қосалқы иесі полковник Тиллингхаст Хьюстон Рутты кетіп бара жатқанда одан бас тартуға тырысты, бірақ баскетболшы оған: «Ау, қартқа көлге секіруін айт» деді. Турда сонымен қатар «Янкилердің» Боб Мюзелі мен Билл Пирси (маусымның соңында шақырылған және Әлем сериясына қатыса алмаған) және маусымның соңына дейін кіші лигаға жіберілген Том Шихан да болды. Екі басқа «Янки» ойыншысы, Карл Мейс және Уоли Шанг, турға қатысуға жоспарлаған еді, бірақ Лэндистің позициясын ескере отырып, Спинктің айтуынша, «оны өткізіп жіберуді ақылға қонымды деп шешті». Спинк турнеге «фиаско» деп сипаттама берді. Лэндистің бұйрығы бойынша, турнеге барлық ірі және кіші лига стадиондарына тыйым салынды. Сонымен қатар, ауа райының нашарлауына байланысты, қазан айының соңында турне тоқтатылды. Желтоқсанның басында Лэндис Рутты, Пирсиді және Мюзельді 1922 жылдың 20 мамырына дейін дисквалификациялады. «Янкилер» басшылығы жеңілдеді, олар Лэндис Рутты маусым бойы немесе одан да ұзақ мерзімге дисквалификациялайды деп қорқып жүрген. «Янкилер» де, Рут та Лэндистен ойыншыларды ертерек қалпына келтіруді бірнеше рет сұрады, бірақ бұл сұраныс қабылданбады, ал Лэндис Жаңа Орлеандағы жазғы жаттығулар кезінде «Янкилерге» барған кезде Рутқа билікке бағыну туралы екі сағат бойы дәріс берді. «Ол сөзге шешен екен», - деді Рут. Рут 20 мамырда оралғанда, 4-ке 0 есебімен ұтылып, «Поло Граундта» жанкүйерлердің сынына ұшырады. Пиетрузаның айтуынша, «Барлық уақытта саясаткер болған Лэндис бір басшыдан қорқады: қоғамдық пікір. Рут туралы даудың басында ол қоғам мен баспасөз оны қолдайтынына кепілдік бере алмады. Енді ол олардың қолдайтынына көз жеткізді».

At the time of Landis's appointment as commissioner, it was common for professional baseball players to supplement their pay by participating in postseason "barnstorming" tours, playing on teams which would visit smaller cities and towns to play games for which admission would be charged. Since 1911, however, players on the two World Series teams had been barred from barnstorming. The rule had been leniently enforced—in 1916, several members of the champion Red Sox, including pitcher George Herman "Babe" Ruth had barnstormed and had been fined a token $100 each by the National Commission. Ruth, who after the 1919 season had been sold to the Yankees, and who by then had mostly abandoned his pitching role for the outfield, was the focus of considerable fan interest as he broke batting records in 1920 and 1921, some by huge margins. Ruth's major league record 29 home runs with the Red Sox in 1919 fell to his own efforts in 1920, when he hit 54. He then proceeded to hit 59 in 1921, leading the Yankees to their first pennant. Eight major league teams failed to hit as many home runs in 1921 as Ruth hit by himself. The Yankees lost the 1921 World Series to the Giants (Ruth was injured and missed several games) and after the series, the outfielder proposed to capitalize on fan interest by leading a team of barnstormers, including Yankees teammate Bob Meusel, in violation of the rule. According to Cottrell,

[T]he two men clashed who helped the national pastime overcome the Black Sox scandal, one through his seemingly iron will, the other thanks to his magical bat. Judge Kenesaw Mountain Landis and Babe Ruth battled over the right of a ballplayer from a pennant winning squad to barnstorm in the off season. Also involved was the commissioner's continued determination to display, as he had through his banishment of the Black Sox, that he had established the boundaries for organized baseball. These boundaries, Landis intended to demonstrate, applied even to the sport's most popular and greatest star. Significant too, only Babe Ruth now contended with Commissioner Landis for the title of baseball's most important figure. Ruth had asked Yankees general manager Ed Barrow for permission to barnstorm. Barrow had no objection but warned Ruth he must obtain Landis's consent. Landis biographer Spink, who was at the time the editor of The Sporting News, stated, "I can say that Ruth knew exactly what he was doing when he defied Landis in October, 1921. He was willing to back his own popularity and well known drawing powers against the Judge." Ruth, to the commissioner's irritation, did not contact Landis until October 15, one day before the first exhibition. When the two spoke by telephone, Landis ordered Ruth to attend a meeting with him; Ruth refused, stating that he had to leave for Buffalo for the first game. Landis angrily refused consent for Ruth to barnstorm, and after slamming down the receiver, is recorded as saying, "Who the hell does that big ape think he is? That blankety blank! If he goes on that trip it will be one of the sorriest things he has ever done." By one account, Yankees co owner Colonel Tillinghast Huston attempted to dissuade Ruth as he departed, only to be told by the ballplayer, "Aw, tell the old guy to jump in a lake." The tour also featured fellow Yankees Bob Meusel and Bill Piercy (who had been called up late in the season and was ineligible for the World Series) as well as Tom Sheehan, who had been sent to the minor leagues before the end of the season. Two other Yankees, Carl Mays and Wally Schang, had been scheduled to join the tour, but given Landis's position, according to Spink, "wisely decided to pass it up". Spink describes the tour as "a fiasco." On Landis's orders, it was barred from all major and minor league ballparks. In addition, it was plagued by poor weather, and was called off in late October. In early December, Landis suspended Ruth, Piercy, and Meusel until May 20, 1922. Yankee management was relieved; they had feared Landis would suspend Ruth for the season or even longer. Both the Yankees and Ruth repeatedly asked Landis for the players' early reinstatement, which was refused, and when Landis visited the Yankees during spring training in New Orleans, he lectured Ruth for two hours on obeying authority. "He sure can talk", noted Ruth. When Ruth returned on May 20, he batted 0 for 4, and was booed by the crowd at the Polo Grounds. According to Pietrusza, "Always a politician, there was one boss Landis did fear: public opinion. He had no guarantee at the start of the Ruth controversy that the public and press would back him as he assumed unprecedented powers over baseball. Now, he knew they would."

Үлкен және кіші лигалар арасындағы қарым-қатынастар; шаруашылық жүйесін дамыту

Ландис комиссар болып тағайындалған кезде кіші лига командалары үлкен лигалардан көбінесе тәуелсіз болды; тіпті кіші лигалар Ландистің билігін қабылдауды өздері шешкен. Ойыншылар кіші лигаларда қалып, даму мүмкіндігінен айырылмауы үшін, үлкен лига командалары бір-бірінен кейін екі жыл бойы бір кіші лига командасында ойнаған ойыншыларды таңдау құқығына ие болды. Кейбір кіші лигалар таңдауға қатыспады; Ландис осы лигаларды да қосу үшін күресті, себебі таңдау жүргізілмейтін лигалар ойыншылардың дағдыларын арттырып, жоғары деңгейге өтуіне кедергі келтіруі мүмкін деп санады. 1924 жылы ол жеңіске жетті, өйткені соңғы қарсылық көрсеткен Халықаралық лига да таңдауды қабылдады. 1920 жылдардың ортасына қарай үлкен лига клубтары «фермалық жүйелерді» дамыта бастады, яғни оларға тиесілі немесе басқаратын кіші лига командаларында жас дағдыларын дамытуға мүмкіндік алды, бұл ретте бәсекелес үлкен лига клубтары оларды сатып алу қаупі болмады. Бұл жолда бастама көтерген Бранч Рики болды, ол сол кезде Сент-Луис Кардиналс командасын басқарды. 1921 жылғы үлкен және кіші лигалар арасындағы Ұлттық келісім Ландистің тағайындалуына байланысты үлкен лига командаларының кіші лига командаларына ие болуына тыйым салғандықтан, Ландис Рикидің схемаларына қарсы күресу мүмкіндігі шектеулі болды. Рикидің арқасында талантты ойыншыларды аз шығынмен дамыта отырып, Кардиналдар Ұлттық лигада үстемдік құрды, 1926 жылдан 1946 жылға дейін тоғыз лига титулын жеңіп алды. Ландис тағайындалғаннан кейін көп ұзамай, ол үлкен лига иелерін кіші лигадағы мүдделерін ашуға мәжбүр етіп, оларды таң қалдырды. Ландис «жасыру» тәжірибесіне қарсы күресті, бір үлкен лига командасы басқаратын екі команда арасындағы трансферлерді пайдаланып, ойыншыларды таңдауға қатысудан шеттетуге тырысты. Комиссар ретіндегі алғашқы ресми әрекеті инфилдер Фил Тодтты еркін агент деп жариялау болды, оның Сент-Луис Браунс клубымен (сол кезде Рики басқарған, ол көп ұзамай қала бойынша Кардиналс клубын басқаруға көшті) келісімшартын бұзды; 1928 жылы ол болашақ Даңқ залының мүшесі Чак Клейнді еркін агент деп таныды, себебі Кардиналдар Клейнді оларға тиесілі екі командасы бар лигада ойнату арқылы жасыруға тырысқан деп санады. Келесі жылы ол «Детройт Тайгерс» клубының болашақ мүшесі Рик Ферреллді босатты, ол Браунс клубынан айтарлықтай келісім-шарт бонусы алды. 1936 жылы Ландис жасөспірім питчер Боб Феллердің кіші лигалық клуб Фарго Мурхедпен келісімшарт жасауының жалған екенін анықтады; жас питчер іс жүзінде Кливленд Индианс клубының меншігінде болды. Алайда, Феллер Кливленд үшін ойнағысы келетінін мәлімдеді және Ландис Индианс клубының кіші лига клубтарына зиянды өтеу төлеуін талап ететін шешім шығарды, бірақ оларға Феллерді ұстауға рұқсат берді, ол кейіннен Индианс клубымен Даңқ залына енді. Ландистің «жасыру» тәжірибесіне қарсы күресу әрекеттері оның иелерінің бірінен сотқа шақырылған жалғыз жағдайды тудырды. 1930 жылғы маусымнан кейін Фред Беннетт, Браунс оны жасырып отырғанына сенімді болды, Ландиске оның босатылуын сұрады. Ландис Браунс Беннетті 1931 жылғы маусым бойы тізімінде ұстап тұруға, оны алмастыруға немесе босатуға құқылы екенін шешті. Оның орнына Браунс клубының иесі Фил Болл Ландиске қарсы Чикагодағы ескі сотында іс қозғады. Федералды судья Уолтер Линдли Ландиске қатысты шешім шығарды, келісімдер мен ережелер комиссионерге «қайырымды, бірақ абсолютті деспоттың барлық қасиеттерін және әкелік биліктің барлық тәртіптік өкілеттіктерін беруге» бағытталғанын атап өтті. Болл апелляцияға шағымдануды жоспарлаған, бірақ команда иелері мен Ландис арасындағы кездесуден кейін, комиссар иелерге сотқа шағымдануға келіспеу туралы еске салғаннан кейін, істі тоқтатуға шешім қабылдады. Ландис Кардиналдардың ірі фермалық жүйесі экономикалық тұрғыдан тиімсіз болады деп үміттенген еді; ол Кардиналдар үшін сәтті болған кезде, бірнеше жыл бойы оған төзімділік танытты және оны жою үшін нашар жағдайға келді. 1938 жылы Кардиналдар бір лигада бірнеше команданы тиімді басқаратынын (Ландис ұнатпайтын тәжірибе) анықтағаннан кейін, ол 70 ойыншыны олардың фермалық жүйесінен босатты. Ойыншылардың көп бөлігі үлкен лигаларға үміткер болмағандықтан, Ландистің әрекеттері жаңалықтарға шықты, бірақ Кардиналдар ұйымына әсері аз болды, және қазіргі заманғы фермалық жүйенің дамуы, әр үлкен лига клубының талантты дамыту үшін пайдаланатын бірнеше кіші лига командалары бар, қарқынды жүрді. Роб Нейер Ландистің күшін «жақсы мақсатта жасалған абыройлы күш» деп сипаттады, бірақ ол да сәтсіздікке ұшырады.

At the start of Landis's commissionership, the minor league teams were for the most part autonomous of the major leagues; in fact the minor leagues independently chose to accept Landis's rule. To ensure players did not become mired in the minor leagues without a chance to earn their way out, major league teams were able to draft players who played two consecutive years with the same minor league team. Several minor leagues were not subject to the draft; Landis fought for the inclusion of these leagues, feeling that the non draft leagues could prevent players from advancing as they became more skilled. By 1924, he had succeeded, as the International League, the final holdout, accepted the draft. By the mid 1920s, major league clubs were beginning to develop "farm systems", that is, minor league teams owned or controlled by them, at which they could develop young prospects without the risk of the players being acquired by major league rivals. The pioneer in this development was Branch Rickey, who then ran the St. Louis Cardinals. As the 1921 National Agreement among the major and minor leagues which implemented Landis's hiring lifted a ban on major league teams owning minor league ones, Landis was limited in his avenues of attack on Rickey's schemes. Developing talent at little cost thanks to Rickey, the Cardinals dominated the National League, winning nine league titles in the years from 1926 to 1946. Soon after Landis's appointment, he surprised the major league owners by requiring that they disclose their minor league interests. Landis fought against the practice of "covering up", using transfers between two teams controlled by the same major league team to make players ineligible for the draft. His first formal act as commissioner was to declare infielder Phil Todt a free agent, dissolving his contract with the St. Louis Browns (at the time run by Rickey, who soon thereafter moved across town to run the Cardinals); in 1928, he ruled future Hall of Famer Chuck Klein a free agent as he held the Cardinals had tried to cover Klein up by having him play in a league where they owned two affiliates. The following year, he freed Detroit Tigers prospect and future Hall of Famer Rick Ferrell, who attracted a significant signing bonus from the Browns. In 1936, Landis found that teenage pitching prospect Bob Feller's signing by minor league club Fargo Moorhead had been a charade; the young pitcher was for all intents and purposes property of the Cleveland Indians. However, Feller indicated that he wanted to play for Cleveland and Landis issued a ruling which required the Indians to pay damages to minor league clubs, but allowed them to retain Feller, who went on to a Hall of Fame career with the Indians. Landis's attempts to crack down on "covering up" provoked the only time he was ever sued by one of his owners. After the 1930 season, minor leaguer Fred Bennett, convinced he was being covered up by the Browns, petitioned Landis for his release. Landis ruled that the Browns could either keep Bennett on their roster for the entire 1931 season, trade him, or release him. Instead, Browns owner Phil Ball brought suit against Landis in his old court in Chicago. Federal Judge Walter Lindley ruled for Landis, noting that the agreements and rules were intended to "endow the Commissioner with all the attributes of a benevolent but absolute despot and all the disciplinary powers of the proverbial pater familias". Ball intended to appeal, but after a meeting between team owners and Landis in which the commissioner reminded owners of their agreement not to sue, decided to drop the case. Landis had hoped that the large Cardinal farm system would become economically unfeasible; when it proved successful for the Cardinals, he had tolerated it for several years and was in a poor position to abolish it. In 1938, however, finding that the Cardinals effectively controlled multiple teams in the same league (a practice disliked by Landis), he freed 70 players from their farm system. As few of the players were likely prospects for the major leagues, Landis's actions generated headlines, but had little effect on the Cardinals organization, and the development of the modern farm system, whereby each major league club has several minor league teams which it uses to develop talent, proceeded apace. Rob Neyer describes Landis's effort as "a noble effort in a good cause, but it was also doomed to fail."

Бейсбол түстер сызығы

Лэндистің комиссиялық қызметінің ең даулы аспектілерінің бірі – нәсілдік мәселе. 1884 жылдан бастап қара нәсілді бейсболшыларға ұйымдастырылған бейсболға қатысуға ресми түрде тыйым салынған. Лэндис комиссар болып тұрған кезеңде ешбір қара нәсілді ойыншы ұйымдастырылған бейсболда ойнаған жоқ; Рики (сол кезде «Бруклин Доджерс» командасын басқарған) 1946 жылы Лэндис қайтыс болғаннан кейін Джеки Робинсонға екінші лигадағы «Монреаль Роялс» командасымен келісім жасау арқылы «түс сызығын» бұзды. Робинсон 19-ғасырдан бері үлкен лигалардағы алғашқы африкалық-американдық ойыншы болды және 1947 жылдан бастап «Доджерс» командасымен ойнады. Сол кездегі газеттерде жарияланған мәліметтерге сәйкес, Лэндис комиссар болып тағайындалған кезде нәсілдік мәселелерде либералды көзқарастас деп есептелді; екі Чикаголық афроамерикандық газет оны 1921 жылы судьялық қызметінен айыруға жасалған әрекеттерге қарсы қорғады. Алайда, көптеген бейсбол авторлары Лэндистің нәсілшілдік көзқарастарына баса назар аударды, оның бейсболдың «түс сызығын» белсенді түрде сақтағанын айтты. Джеймс Бэнкс, «Питтсбург Кроуфордс» кітабында, осы негр лигасының командасының тарихын зерттей келе, автордың пікірінше, оңтүстік штатынан шыққан Лэндис (Лэндис Огайода туып, Индианада өскен) «25 жылдық қызметі ішінде нәсілдік көзқарастарын жасыруға көп күш жұмсаған жоқ» және «интеграцияның берік қарсыласы болды». Негр лигасының тарихшысы Джон Холвей Лэндисті «қатал каролиналық Кеннесо Маунтин Лэндис» деп қате атады. 2000 жылы «Смитсоний» журналында жарияланған мақалада Брюс Уотсон Лэндис «қара ойыншыларға бейсболға қатысуға ресми тыйым салды және иелерінің интеграцияға ұмтыруына ешқандай көмек көрсетпеді» деп жазды. Көптеген авторлар Лэндис ақ командалар жеңіліп қалуынан қорқып, үлкен лигадағы қара командалармен ойын өткізуге тыйым салғанын айтады, бірақ олар бұл әрекеттің әртүрлі күндерін көрсетеді, ал «Доджерс» командасы 1942 жылға дейін Гаванадағы жаттығу базасында және оның айналасында қара командалармен ойнағаны белгілі. Лэндистің нәсілдік мәселелердегі әрекеттері тұрақсыз. 1938 жылы «Янки» командасының ойыншысы Джейк Пауэлл радиостанцияға сұхбат берді, ол бос уақытында не істейтінін сұрағанда, полиция қызметкері болып жұмыс істегенін және афроамерикандықтарды ұрып-соққанын білдіретін түсініктемелер жасады. Лэндис Пауэллді 10 күнге жұмыстан босатты. 1942 жылдың маусым айында негр лигасының «Канзас-Сити Монаркс» командасы үлкен лигадағы алаңдарда ақ «Диззи Дин Олл Старс» командасына қарсы бірнеше ойын өткізді, бұл үлкен көрермендерді тартты. Үш ойыннан кейін, олардың барлығын «Монаркс» жеңіп алды, Лэндис төртінші ойынды тоқтатуды бұйырды, өйткені ойындар үлкен лигалардың ойындарынан басып өтті. Бірде Лэндис негр лигасының істеріне араласты, бірақ оған мұндай құқық болмады. «Кроуфордс» командасы ақ жартылай кәсіби командаға ойынды жоғалтты, олардың жұлдызды ұстауы Джош Гибсон поп-флайды ұстамады, ал Гибсон ойынды ұтысқа сәйкес тастады деп айыпталды. Лэндис қара ұстаушыны өзінің кеңсесіне шақырып, оны сұраққа алды және Гибсонның кінәсіздігін жариялады. 1942 жылдың шілдесінде «Доджерс» командасының бас жаттықтырушысы Лео Дюрочер бейсболдан қара нәсілділерді шеттетуге байланысты «жасырын келісім» бар деп айыптады. Ол Лэндистің Чикагодағы кеңсесіне шақырылды, ал комиссармен кездесуден кейін, өзінің сөздері дұрыс емес түсінілгенін мәлімдеді. Содан кейін Лэндис баспасөзге сөйлеп, былай деді: «Комиссар тарапынан қараларға бейсболға тыйым салынбайды және мен қызмет еткен 21 жыл ішінде ешқашан тыйым салынбаған. Бейсболдың ұйымдастырылған түрінде олардың қатысуына тыйым салатын ереже жоқ және менің білімімше, ешқашан болған емес. Егер Дюрошер немесе басқа да менеджерлер, немесе олардың барлығы бір не жиырма бес қара ойыншыны қолға алғысы келсе, мен үшін бәрі жақсы. Бұл – клубтың басшылары мен иелерінің ісі. Комиссияның міндеті – бейсбол ережелерін түсіндіру және оларды орындау». 1961 жылы өзінің «Век, Wreck ретінде» мемуарларында, ұзақ жылдар бойы бейсболдың атқарушы және иесі болған Билл Век 1942 жылы «Филлистер» командасын сатып алып, команданы негр лигасының жұлдыздарымен жабдықтау жоспарын айтты. Век Лэндиске бұл туралы айтқанын және оның шокқа түсіп, сатып алуды тоқтатуға кіріскенін жазды. Өзінің кітабында Век Ұлттық лиганың президенті Форд Фрикке кінәлауды жүктеді, бірақ кейіннен Лэндиске кінәлауды ерекше атап өтті, оны нәсілшілдікпен айыптады, кейіннен берген сұхбатында «Кенесау Маунтин есімді адам Мэн штатында туып өскен жоқ» деп мәлімдеді. Алайда, Векке Лэндиске қарсы айыптаудың дәлелін сұрағанда, ол: «Менде бұған дәлел жоқ. Мен тек болжам жасай аламын». Бейсбол тарихшысы Дэвид Джорданның айтуынша, «Век, әңгімеші болғандықтан, оның әңгімесін қызықты ету үшін кейбір қосымша мәліметтер қосып, кейбір адамдарды қара киімде көрсеткен сияқты». 1943 жылдың қараша айында Лэндис кейбір көндіруден кейін қара спорт журналисі Сэм Лэсиге ұйымдастырылған бейсболды интеграциялау туралы иелерінің жылдық жиналысында жақтау жасауға рұқсат берді. Лэси жиналысқа қатысудың орнына, актер Пол Робсон қатысты. Робсон, атақты қара актер және азаматтық құқықтарды қолдаушы болғанымен, Коммунистік партиямен байланысы болғандықтан даулы тұлға болды. Иелері Робсонды тыңдады, бірақ Лэндистің ұсынысымен оған ешқандай сұрақ қоймады және онымен ешқандай талқылау басталған жоқ. Нейер Лэндистің «үлкен лигалардың интеграциясын кешіктіргені үшін кінәланғанын, бірақ шындығында иелері Лэндистен гөрі қара ойыншыларды үлкен лигалардағы ойынға қабылдағысы келмегенін» айтты. «Сонымен қатар, егер Лэндис 1944 жылы қайтыс болмағанда да, ол Бранч Рикидің 1947 жылы Джеки Робинсонды Ұлттық лигаға әкелуіне кедергі келтіре алмас еді». 1944 жылы Лэндистің қайтысынан кейін Бейсбол жазушылар қауымдастығы Лэндистің құрметіне «Ең құнды ойыншы» сыйлығының атын өзгертіп, Лэндистің атын қосты, бірақ 2020 жылы дауыс беруге қатысқан мүшелердің 89 пайызының қолдауымен оның атын алып тастады. Қауымдастықтың президенті Лэндис «өзінің қызметі кезеңінде ойынды интеграциялауға қатысты сәтсіздікке ұшырады» деді. Лэндистің өмірбаяуын жазған Дж. Г. Тейлор Спинктың ұлы, C. C. Джонсон Спинк, «The Sporting News» журналының редакторы болып тағайындалды және Лэндистің өмірбаянының қайта басылымына кіріспе жазды: «К. М. Лэндис толыққанды адам болды және қате жіберуге бейім. Мысалы, егер ол бейсболдың «түс сызығын» жоюға кедергі келтірген болса, ол өте қате жасады, бірақ сол кездегі көптеген адамдар да сондай болды».

One of the most controversial aspects of Landis's commissionership is the question of race. From 1884, black ballplayers were informally banned from organized baseball. No black ballplayer played in organized baseball during Landis's commissionership; Rickey (then running the Brooklyn Dodgers) broke the color line by signing Jackie Robinson to play for the minor league Montreal Royals in 1946, after Landis's death. Robinson became the first African American in the major leagues since the 19th century, playing with the Dodgers beginning in 1947. According to contemporary newspaper columns, at the time of his appointment as commissioner, Landis was considered a liberal on race questions; two Chicago African American newspapers defended him against the 1921 efforts to impeach him from his judgeship. However, a number of baseball authors have ascribed racism to Landis, who they say actively perpetuated baseball's color line. James Bankes, in The Pittsburgh Crawfords, tracing the history of that Negro league team, states that Landis, whom the author suggests was a Southerner (Landis was born in Ohio and raised in Indiana), made "little effort to disguise his racial prejudice during 25 years in office" and "remained a steadfast foe of integration". Negro league historian John Holway incorrectly termed Landis "the hard bitten Carolinian Kennesaw Mountain Landis". In a 2000 article in Smithsonian magazine, writer Bruce Watson states that Landis "upheld baseball's unwritten ban on black players and did nothing to push owners toward integration". A number of authors say that Landis banned major league play against black teams for fear the white teams would lose, though they ascribe various dates for this action, and the Dodgers are known to have played black teams in and around their Havana spring training base as late as 1942. Landis's documented actions on race are inconsistent. In 1938, Yankee Jake Powell was interviewed by a radio station, and when asked what he did in the offseason, made comments that were interpreted as meaning he worked as a police officer and beat up African Americans. Landis suspended Powell for ten days. In June 1942, the Negro league Kansas City Monarchs played several games against the white "Dizzy Dean All Stars" at major league ballparks, attracting large crowds. After three games, all won by the Monarchs, Landis ordered a fourth canceled, on the ground that the games were outdrawing major league contests. On one occasion, Landis intervened in Negro league affairs, though he had no jurisdiction to do so. The Crawfords lost a game to a white semi pro team when their star catcher, Josh Gibson dropped a pop fly, and Gibson was accused of throwing the game at the behest of gamblers. Landis summoned the black catcher to his office, interviewed him, and announced that Gibson was cleared of wrongdoing. In July 1942, Dodger manager Leo Durocher charged that there was a "grapevine understanding" keeping blacks out of baseball. He was summoned to Landis's Chicago office, and after emerging from a meeting with the commissioner, alleged that he had been misquoted. Landis then addressed the press, and stated,

Negroes are not barred from organized baseball by the commissioner and never have been in the 21 years I have served. There is no rule in organized baseball prohibiting their participation and never has been to my knowledge. If Durocher, or if any other manager, or all of them, want to sign one, or twenty five Negro players, it is all right with me. That is the business of the managers and the club owners. The business of the commissioner is to interpret the rules of baseball, and to enforce them. In his 1961 memoir, Veeck as in Wreck, longtime baseball executive and owner Bill Veeck told of his plan, in 1942, to buy the Phillies and stock the team with Negro league stars. Veeck wrote that he told Landis, who reacted with shock, and soon moved to block the purchase. In his book, Veeck placed some of the blame on National League President Ford Frick, but later reserved blame exclusively for Landis, whom he accused of racism, stating in a subsequent interview, "[a]fter all, a man who is named Kenesaw Mountain was not born and raised in the state of Maine." However, when Veeck was asked for proof of his allegations against Landis, he stated, "I have no proof of that. I can only surmise." According to baseball historian David Jordan, "Veeck, nothing if not a storyteller, seems to have added these embellishments, sticking in some guys in black hats, simply to juice up his tale." In November 1943, Landis agreed after some persuasion that black sportswriter Sam Lacy should make a case for integration of organized baseball before the owners' annual meeting. Instead of Lacy attending the meeting, actor Paul Robeson did. Robeson, though a noted black actor and advocate of civil rights, was a controversial figure for his affiliation with the Communist Party. The owners heard Robeson out, but at Landis's suggestion, did not ask him any questions or begin any discussion with him. Neyer noted that "Landis has been blamed for delaying the integration of the major leagues, but the truth is that the owners didn't want black players in the majors any more than Landis did. And it's not likely that, even if Landis hadn't died in 1944, he could have prevented Branch Rickey from bringing Jackie Robinson to the National League in 1947." The Baseball Writers' Association of America after Landis's death in 1944 renamed its Most Valuable Player Awards after Landis, but removed his name in 2020 with a vote of 89 percent of voting members in favor. The president of the association said Landis had "notably failed to integrate the game during his tenure". C. C. Johnson Spink, son of Landis biographer J. G. Taylor Spink and his successor as editor of The Sporting News, noted in the introduction to the reissue of his father's biography of Landis,

K. M. Landis was quite human and not infallible. If, for example, he did drag his feet at erasing baseball's color line, he was grievously wrong, but then so were many others of his post Civil War generation.

Әлемдік сериялар мен жұлдыздар ойыны; басқа да жаңалықтар

Лэндис екі ірі лиганың өкілдері арасындағы жарыс ретінде Әлемдік серияға толық құқық берді. 1922 жылғы Әлемдік серияда төрешілер ойынды қараңғылық себепті тоқтатқанда, есеп тең болса да, Лэндисті кінәлады, тіпті әлі күнге дейін жарық болған кезде. Лэндис болашақта мұндай шешімдерді өзі қабылдайтынын шешті, алдағы жылдары Әлемдік серия ойындарының басталу уақытын ертерек белгіледі және тең ойыннан түскен табыс қайырымдылыққа берілетінін жариялады. 1932 жылғы Әлемдік серияда Лэндис Янки стадионындағы бірінші ойынға билеттерді тек бірнеше билеттен тұратын жиынтықтарда сатуға бұйырды, бұл жанкүйерлерді сол сериядағы барлық Янки үй ойындарына билет сатып алуға мәжбүр етті. Жаман ауа райы мен нашар экономикалық жағдай стадионды жартылай толтырды, ал Лэндис екінші ойынға жеке билет сатуға рұқсат берді. 1933 жылғы Әлемдік серияда ол тек өзі ғана ойыншыны Әлемдік серия ойынынан шығара алатынын қабылдады, бұл ереже Вашингтон Сенаторының ойыншысы Хайни Манушты төреші Чарли Моранның ойыннан шығаруынан кейін енгізілді. Келесі жылы, қонақ командасы Кардиналс Детройт Тайгерсінен 7-ші ойында 9:0 есебімен алға шыққанда, ол Кардиналс ойыншысы Джо Медвикті оның қауіпсіздігі үшін ойыннан алып тастады, өйткені Медвик, сол жақ қорғаушы, Тайгерс жанкүйерлерімен төбелес салғаннан кейін жемістермен лақтырылды. Спинк атап көрсетуінше, егер ойын Тайгерс үшін қол жетімді болса, Лэндис мұндай қадам жасамас еді. 1938 жылғы Әлемдік серияда төреші Моранға қатысты дұрыс емес лақтырудан соққанда, бетке жарақат алды. Ол ойынды жалғастыра алды, бірақ бұл оқиға Лэндиске Әлемдік серия және All-Star ойындарында алты төреші болуын бұйырды. All-Star ойыны 1933 жылы басталды; Лэндис мұндай жарысқа қатысты ұсынысты ынталы түрде қолдады және алғашқы ойыннан кейін: «Бұл керемет шоу, оны жалғастыру керек» деді. Ол өмірінде ешбір All-Star ойынын жіберген жоқ; оның соңғы ресми іс-шарасы 1944 жылы Питтсбургте өткен All-Star ойыны болды. 1928 жылы Ұлттық лига клубтары жаңалықты ұсынды, онда әр команданың питчері, әдетте құрамадағы ең нашар соққышы, соққы бермейді, бірақ соққы беру және базаны орындау үшін оныншы ойыншымен алмастырылады. Сол жылы лигааралық кездесулерде Ұлттық лига командалары оған дауыс береді деп күтілді, ал Америка лигасы командалары қарсы дауыс береді, Лэндис шешуші дауыс береді. Ұсыныс кері тартылды, ал Лэндис «белгіленген соққышы» ережесінің осы алғашқы нұсқасына қалай дауыс беретінін жарияламады. Лэндис «түнгі бейсболдың» жаңалығын ұнатпады, кешкі уақытта жасанды жарық көмегімен ойналған және оны тоқтатуға тырысты. Осыған қарамастан, ол 1930 жылы Айова штатының Де-Мойн қаласында өткен алғашқы сәтті кіші лиганың түнгі ойынына қатысты. 1930 жылдардың соңында үлкен лигада түнгі бейсбол басталғанда, Лэндис иелерін мұндай ойындардың санын шектеуге мәжбүр етті. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде түнгі бейсболға қатысты көптеген шектеулер алынып тасталды, Вашингтон Сенаторларына барлық үй ойындарын (жексенбі және мереке күндерінен басқа) түнде ойнауға рұқсат берілді.

Landis took full jurisdiction over the World Series, as a contest between representatives of the two major leagues. Landis was blamed when the umpires called a game on account of darkness with the score tied during the 1922 World Series, even though there was still light. Landis decided that such decisions in future would be made by himself, moved forward the starting time of World Series games in future years, and announced that proceeds from the tied game would be donated to charity. In the 1932 World Series, Landis ordered that tickets for Game One at Yankee Stadium only be sold as part of strips, forcing fans to purchase tickets for all Yankee home games during that Series. Bad weather and the poor economy resulted in a half filled stadium, and Landis allowed individual game sales for Game Two. During the 1933 World Series, he instituted a rule that only he could throw a player out of a World Series game, a rule which followed the ejection of Washington Senator Heinie Manush by umpire Charley Moran. The following year, with the visiting Cardinals ahead of the Detroit Tigers, 9–0 in Game Seven, he removed Cardinal Joe Medwick from the game for his own safety when Medwick, the left fielder, was pelted with fruit by Tiger fans after Medwick had been involved in a fight with one of the Tigers. Spink notes that Landis would most likely not have done so were the game within reach of the Tigers. In the 1938 World Series, umpire Moran was hit by a wild throw and suffered facial injuries. He was able to continue, but the incident caused Landis to order that World Series games and All Star Games be played with six umpires. The All Star Game began in 1933; Landis had been a strong supporter of the proposal for such a contest, and after the first game remarked, "That's a grand show, and it should be continued." He never missed an All Star Game in his lifetime; his final public appearance was at the 1944 All Star Game in Pittsburgh. In 1928, National League ball clubs proposed an innovation whereby each team's pitcher, usually the weakest hitter in the lineup, would not bat, but be replaced for the purposes of batting and base running by a tenth player. There were expectations that at the interleague meetings that year, the National League teams would vote for it, and the American League teams against it, leaving Landis to cast the deciding vote. The proposal was withdrawn, and Landis did not disclose how he would have voted on this early version of the "designated hitter" rule. Landis disliked the innovation of "night baseball", played in the evening with the aid of artificial light, and sought to discourage it. Despite this, he attended the first successful minor league night game, in Des Moines, Iowa, in 1930. When major league night baseball began in the late 1930s, Landis got the owners to restrict the number of such games. During World War II, many restrictions on night baseball were reduced, with the Washington Senators permitted to play all their home games (except those on Sundays and holidays) at night.

Екінші дүниежүзілік соғыс, өлім және мұра

1941 жылдың соңында АҚШ-тың Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысуымен Лэндис президент Франклин Д. Рузвельтке хат жазып, бейсболдың соғыс кезеңіндегі жағдайы туралы сұрады. Президент Лэндиске бейсболды ашық ұстауға кеңес берді, соғыс жұмысына толыққанды қатысқандардың өзі де осыдан қолжетімді демалыс алатынын болжады. Көптеген негізгі лига ойыншылары әскерге шақырылды немесе жұмылдырылды; дегенмен Лэндис қайта-қайта: «Тоғыз ойыншыны алаңға шығара алғанша ойнаймыз» деді. Көптеген командалар 1942 жылы әдеттегідей көктемгі жаттығу орындарында жаттықты, бірақ келесі жылдан бастап үй қалаларына жақын немесе Солтүстік-Шығыста жаттығу өткізуге міндеттелді. Лэндис, бұрынғысын сияқты, Остік державаларға да қарсы болды, «шамамен он бес мың кішкентай Гитлер, Гиммлер және Хирохитолар» өлтірілмейінше бейбітшілікке қол жеткізу мүмкін емес деп жазды. Лэндис жасы ұлғайған сайын бейсболдағы беделін сақтап, 1943 жылы «Филлис» командасының иесі Уильям Д. Коксты өз командасына тікелей ставка жасағаны үшін бейсболдан шеттетуге мәжбүр болды. 1927 жылы Лэндистің құмар ойындарға қатысты ұстанымы бейсбол ережелерінде бекітілді: «Кез келген ойыншы, төреші, клуб немесе лига лауазымды адамы немесе қызметкері, егер ставка жасаушыға міндетті түрде орындалуға тиіс болған бейсбол ойынына кез келген сомада ставка жасаса, ол мұңсыз жағдайда жарияланады». Кокс «Филлис» командасындағы үлесін сатуға міндетті болды. 1944 жылдың қазан айының басында Лэндис Чикагодағы Сент-Люк ауруханасына түсті, онда оның әйелі Уиннифред суық тиіп ауруханаға жатқан еді. Ауруханада жүргенде жүрек талмасына ұшырады, нәтижесінде комиссарлық қызметін атқару кезеңінде алғаш рет Әлем сериясын өткізіп жіберді. Ол толыққанды есін сақтап, әдеттегідей ойыншыларға Әлем сериясының үлесіне қол қойды. Оның шарты 1946 жылдың қаңтарында аяқталуға тиіс еді; 1944 жылдың 17 қарашасында бейсбол иелері оған тағы жеті жылдық мерзім берді. Алайда ол 25 қарашада қайтыс болды. Оның көп жылдық көмекшісі Лесли О'Коннор баспасөз мәлімдемесін оқығанда жылады. Лэндис Чикагодағы Оук Вудс зиратында жерленген. Оның қазасынан екі апта өткен соң Лэндис арнайы комиссия шешімімен Ұлттық бейсбол даңқы залына енгізілді. Америка лигасының президенті Уилл Харридж Лэндистің еске алуында: «Ол керемет адам еді. Оның ұлы қасиеттері мен қарапайымдылығы оны білгендердің барлығына терең әсер етті» деді. Пиетруза Лэндистің Даңқ залы тақтасындағы жазуы оның нағыз мұрасы екенін айтады: «Оның адалдығы мен басшылығы бейсболды американ халқының құрметіне, сыйластығына және сүйіспеншілігіне бөледі». Пиетруза Лэндистің бейсбол иелерімен спортты тазалау үшін шарт жасасқанын және «Кенесау Маунтин Лэндис өзіне жүктелген міндетті орындағанын ешкім жоққа шығара алмайды» деп атап өтті. Оның алғашқы өмірбаянын жазған Спинк былай деді: [Лэндис] еріксіз, өзімшіл және тіпті әділетсіз болуы мүмкін, бірақ ол «көргеніндей» айтты және өзінің ізбасарына және болашаққа Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін пайда болған жағымсыз дақтардан тазартылған ойынды тапсырды. Кенесау Тау Лэндис әлсіз мінезді адамдарға өз сенімін бұзуға бейім болған жағдайда Құдайдан қорқуды сезіндірді. Мен, өмір бойы бейсболды сүйетін адам ретінде, оған мәңгілік алғыс айтамын.

With the entry of the United States into World War II in late 1941, Landis wrote to President Franklin D. Roosevelt, inquiring as to the wartime status of baseball. The President urged Landis to keep baseball open, foreseeing that even those fully engaged in war work would benefit from such inexpensive diversions. Many major leaguers enlisted or were drafted; even so Landis repeatedly stated, "We'll play as long as we can put nine men on the field." Although many of the teams practiced at their normal spring training sites in 1942, beginning the following year they were required to train near their home cities or in the Northeast. Landis was as virulently opposed to the Axis Powers as he had been towards the Kaiser, writing that peace would not be possible until "about fifteen thousand little Hitler, Himmlers and Hirohitos" were killed. Landis retained a firm hold on baseball despite his advancing years and, in 1943, banned Phillies owner William D. Cox from baseball for betting on his own team. In 1927, Landis's stance regarding gambling had been codified in the rules of baseball: "Any player, umpire, or club or league official or employee who shall bet any sum whatsoever upon any baseball game in connection with which the bettor had a duty to perform shall be declared permanently ineligible." Cox was required to sell his stake in the Phillies. In early October 1944, Landis checked into St. Luke's Hospital in Chicago, where his wife Winifred had been hospitalized, with a severe cold. While in the hospital, he had a heart attack, causing him to miss the World Series for the first time in his commissionership. He remained fully alert, and as usual signed the World Series share checks to players. His contract was due to expire in January 1946; on November 17, 1944, baseball's owners voted him another seven year term. However, he died on November 25. His longtime assistant, Leslie O'Connor, wept as he read the announcement for the press. Landis is buried at Oak Woods Cemetery in Chicago. Two weeks after his death, Landis was voted into the National Baseball Hall of Fame by a special committee vote. American League President Will Harridge said of Landis, "He was a wonderful man. His great qualities and downright simplicity impressed themselves deeply on all who knew him." Pietrusza suggests that the legend on Landis's Hall of Fame plaque is his true legacy: "His integrity and leadership established baseball in the esteem, respect, and affection of the American people." Pietrusza notes that Landis was hired by the baseball owners to clean up the sport, and "no one could deny Kenesaw Mountain Landis had accomplished what he had been hired to do". According to his first biographer, Spink:

[Landis] may have been arbitrary, self willed and even unfair, but he 'called 'em as he saw 'em' and he turned over to his successor and the future a game cleansed of the nasty spots which followed World War I. Kenesaw Mountain Landis put the fear of God into weak characters who might otherwise have been inclined to violate their trust. And for that, I, as a lifelong lover of baseball, am eternally grateful.