Пеппер Адамс: Американдық саксофоншының өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Park Frederick "Pepper" Adams III (8 қазан 1930 - 10 қыркүйек 1986) – американдық джаз баритон саксофонисі және композитор. Ол 42 туынды жазды, 28 жыл бойы 18 альбомның жетекшісі болды және 600 жазбаға (сессияға) қосымша музыкант ретінде қатысты. Ол көптеген музыканттармен жұмыс істеді, әсіресе трубашы Дональд Бёрдпен және Тэд Джонс/Мел Льюис Биг-Бендінің құрамында өте жемісті ынтымақтастықтар жасады.

Ерте өмір

Пеппер Адамс Мичиган штатының Хайленд-Парк қаласында, әкесі Парк Адамс II, жиһаз дүкенінің менеджері, және анасы Клео Мари Койл отбасында дүниеге келді. Оның екі ата-анасы да колледжді бітірген, әрқайсысы Мичиган университетінде біраз уақыт оқыған. Ұлы депрессия басталғанда Адамстың ата-анасы ажырасып, әкесінің географиялық жағдайға тәуелсіз жұмыс табуына мүмкіндік жасады. Адамс кейіннен "сегіз жасқа дейінгі өмірін бір жерден екінші жерге саяхаттап өткен кезең ретінде" еске алды, сонымен қатар Дон Бьястың музыкасына деген қызығушылығын айтты. Оның алғашқы тұрақты жұмысы 1946 жылы Бен Смит басқарған алты адамнан тұратын топта болды, бұл оны аптасына алты күн жұмыс істегендіктен 11-сыныпта мектептен кетуге мәжбүр етті. Детройтте Адамс болашақта бірге ойнайтын болатын бірнеше джаз музыканттарымен, соның ішінде трубашы Дональд Бёрдпен танысты. Ол Уэйн мемлекеттік университетінде оқыды. Адамс Уорделл Грейдің саксофонға қатысты көзқарасына қызығушылық танытып, кейін Грей мен Гарри Карниді өзінің шабыт көзі деп атады. Ол АҚШ армиясының оркестрінде қызмет етті және Кореяда қысқа мерзімге соғысқа қатысты. Кореядан оралғаннан кейін Адамс Детройттегі Blue Bird Inn-де ойнай бастады, онда ол Тэд Джонспен бірге сахнаға шықты. Джонс граф Бейсимен бірге ойнауға кеткен соң, Адамс Blue Bird-тің музыкалық директоры болды. 1954 жылдың соңында Адамс Blue Bird-тен кетіп, Кенни Берреллдің тобымен бірге Детройттегі Клейн шоу-барында жұмыс істеді, кейін Беррелл кеткеннен кейін музыкалық директор болып тағайындалды. Адамс 1958 жылдан 1962 жылға дейін Дональд Бёрдпен бірге квинтетке жетекшілік етті, олар Элвин Джонстың қатысуымен 5 Spot (Riverside) клубында 10 to 4 концертін жазды, сондай-ақ Blue Note лейблы үшін бірнеше альбом шығарды. Осы кезеңде ол 1965 жылдың тамызында Нью-Джерси штатының Уайлдвуд қаласындағы Даймонд Бич клубында Сальвадор биг-бендімен, 1966 жылдың басында Тедди Чарльзбен және 1967 жылы Элла Фицджеральдпен бірге ойнады. 1985 жылдың наурыз айында Швецияда болғанда, ол достасы Гуннар Виндалдың кеңесі бойынша көкірек дәрігеріне қаралып, өкпе рагы диагнозын алды. Оның соңғы концерті 1986 жылдың 2 шілдесінде Монреальдегі Spectrum сарайында Монреаль джаз фестивалі аясында өтті. Алғашқы әнді орындау алдында ол көпшіліктен тұрғылықты қол шапалақтарды алды. Адамстың өмірбаяуын жазған Гари Карнер оның стилін "өте ұзын, құлап жатқан, қос уақытты мелодиялық желілерімен" сипаттады, сондай-ақ "шикі, өткір, қасқа сияқты дыбысы бар еді" деді. Өмірі бойы Адамс үлкен жалақыға қарағанда музыкалық өрнекті таңдады, себебі ол "музыкалық өрнекке бағытталған топтарда ойнау туралы шешімін зор қанағатпен еске алды, оның орнына қазір танылмаған ақ музыканттармен жақсы жалақы алу үшін стилін өзгертуге дайын болмады". Адамс хард-бопта шебер болғанымен, балладалар мен баяу пьесаларды орындауда да жақсы еді. Мысалы, оның 1958 жылғы Chet альбомына қосқан үлесі, сыншы Дейв Нейтан "альбомның ең жарқын сәттерінің бірі" деп атаған "Alone Together" әніндегі солосы осыны көрсетеді.

Pepper Adams was born in Highland Park, Michigan, to father Park Adams II, who worked as the manager of a furniture store, and mother, Cleo Marie Coyle. Both of his parents were college graduates, with each spending some time at the University of Michigan. Due to the onset of the Great Depression, Adams' parents separated to allow his father to find work without geographic dependence. Adams would later describe "[his] time up until the age of eight or so [as] really just traveling from one place to another". and interest in the music of Don Byas. His first steady gig came in 1946 with a six piece group led by Ben Smith, which then caused him to drop out of school in the 11th grade due to working six nights a week. In Detroit, Adams also met several jazz musicians who would become future performing partners, including trumpeter Donald Byrd. He attended Wayne State University. Adams became interested in Wardell Gray's approach to the saxophone, later naming Gray and Harry Carney as his influences. He spent time in a United States Army band, and briefly had a tour of duty in Korea. Upon returning from Korea, Adams began playing at the Blue Bird Inn in Detroit where he played with Thad Jones. When Jones left to play with Count Basie, Adams then became the music director at the Blue Bird. In late 1954, Adams left the Blue Bird to join Kenny Burrell's group at Klein's Show Bar, also in Detroit, where he would later become musical director following Burrell's departure. Adams co led a quintet with Donald Byrd from 1958 to 1962, with whom he recorded a live date, 10 to 4 at the 5 Spot (Riverside), featuring Elvin Jones, and a sequence of albums for Blue Note. During this time he also played with the Sal Salvador Big Band at the Diamond Beach Club in Wildwood, New Jersey, in August 1965, along with Teddy Charles in early 1966, and Ella Fitzgerald in 1967. While in Sweden in March 1985, he visited a thoracic specialist at the suggestion of a friend, Gunnar Windahl, and was diagnosed with lung cancer. His final performance took place on July 2, 1986, at the Spectrum in Montreal as part of the Montreal Jazz Festival. Before counting off the first song, he received a standing ovation from the crowd. Gary Carner, Adams's biographer, described his style as having "very long, tumbling, double time melodic lines. And that raw, piercing, bark like timbre." Throughout his career, Adams consistently chose musical expression over large paychecks, as "[he] repeatedly recalled with great satisfaction his decision to play [in groups focused on musical expression] rather than to change his style to secure better paying jobs with now little known white musicians". Despite his prowess at hard bop, Adams was also adept at ballads and slower numbers. An example is his contribution to the album Chet (1958) including a solo on the bittersweet "Alone Together" that critic Dave Nathan described as "one of the album's high points".