Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уэльстік кәсіби снукер ойыншысы
Welsh professional snooker player
Клиффорд Уилсон (10 мамыр 1934 – 21 мамыр 1994) – Уэльстің кәсіби снукер ойыншысы, 1988/89 жылдары ең жоғары 16-шы рейтингке жеткен. Ол 1978 жылы Әлемдік әуесқойлар чемпионатында жеңіс тойлады және 1991 жылы Әлемдік ересектер чемпионатында күміс жүлдегер атанды. Ол жылдам, шабуылға қабілетті ойынымен және талантымен танылған, сәтті жас ойыншы болды. 1951 және 1952 жылдары 19 жасқа дейінгі британ чемпионатында жеңімпаз атанды. 1950 жылдардың басында Уилсон мен болашақ алты дүркін әлем чемпионы Рей Рирдон Тредегар қаласында тұрды, онда олар көптеген ақшалай турнирлер өткізді, оларға үлкен және ынталы көрермендер жиналды. Реардонның Тредегардан кетуі сияқты бірқатар факторлар Уилсонның 1957 жылдан 1972 жылға дейін снукерден қол үзуіне әкелді. Бірақ, бір командадағы бос орынға ие болғаннан кейін, ол қайтадан ойынға оралды және 1978 жылы Әлемдік әуесқойлар чемпионатында жеңіске жетті, финалда Джо Джонсонды 11–5 есебімен жеңді. 1979 жылы 45 жасында Уилсон кәсіпқойға айналды және шабуылдау стилін сақтап, мансабында бірнеше рейтингтік турнирлердің ширек финалына өтті. 1991 жылы өткен Әлемдік ересектер чемпионатында ол Эдди Чарлтонды 5–4 есебімен жеңіп, титул иегері атанды. Ол 1956, 1977 және 1979 жылдары Уэльс әуесқойлар чемпионатында жеңімпаз болды, ал 1981 және 1984 жылдары Уэльс кәсіби чемпионатында күміс жүлдегер атанды. Мансабында нашар көру қабілеті сияқты денсаулық мәселелеріне қарамастан, ол 1994 жылы 60 жасында қайтыс болғанға дейін кәсіби ойыншы ретінде өнер көрсетуін жалғастырды.
Clifford Wilson (10 May 193421 May 1994) was a Welsh professional snooker player who reached the highest ranking of 16, in 1988 89. He was the 1978 World Amateur Champion and won the 1991 World Seniors Championship. He was a successful junior player, known for his fast attacking snooker and ability, and won the British Under 19 Championship in 1951 and 1952. In the early 1950s both Wilson and future six times World Professional Champion Ray Reardon lived in Tredegar, where they played a succession of money matches that attracted large enthusiastic crowds. A combination of factors, including Reardon leaving Tredegar, led to Wilson virtually giving up the game from 1957 to 1972, but after being asked to take up a vacant place in a works team, he returned to playing and later became the 1978 World Amateur Champion, achieving his victory with an 11–5 win in the final against Joe Johnson. In 1979 Wilson turned professional, aged 45, and, still playing with an attacking style, reached several ranking tournament quarter finals during his career. At the inaugural World Seniors Championship in 1991 he beat Eddie Charlton 5–4 in the final to take the title. He won the Welsh Amateur Championship in 1956, 1977 and 1979, and was runner up in the Welsh Professional Championship in 1981 and 1984. He suffered from a number of health conditions, including poor eyesight, during his career, but continued to play professionally until his death in 1994 at the age of 60.
Әуесқойлық жылдары
Уилсон 1934 жылғы 10 мамырда дүниеге келді және досы, снукердегі бәсекелесі Рей Рирдонмен бірге Тредегар қаласында өсті. Ол болат зауытының клубында снукер ойнауды үйренді. Жасөспірім шағында Уилсонның сол көзі нашар көру қабілетін жоғалтты. 1950 жылы, 16 жасында, Уилсон Уэльстің жасөспірімдер чемпионатында жеңіске жетті және 19 жасқа дейінгі британ чемпионатының финалына шыққанда дүкен сатушысы болып жұмыс істеді, онда ол Рекс Уильямсқа 2:3 есебімен ұтылды. Ұлттық қызметіне шақырылғаннан кейін, Уилсон Корольдік әуе күштерінен 1952 жылғы 19 жасқа дейінгі чемпионатта қатысу үшін арнайы рұхсат алды. Финалда ол тағы да Оуэнмен кездесіп, бұл жолы 4:2 есебімен жеңіске жетті. "Western Mail" газеті Уилсонның Дональд Скоттқа қарсы жартылай финалдағы 3:1 есебімен жеңісі туралы хабарлағанда, ол "көрнекті снукер ойнады, 20, 25, 30 және 41 ұзын серияларын өте жылдамдықпен жасады" делінген. 1954 жылы Уилсон Англияның әуесқойлар чемпионатында ең жас қатысушы болды және финалда Джефф Томпсонға 9:11 есебімен ұтылды. 1956 жылы ол Уэльстің әуесқойлар чемпионатында жеңіске жетті. Снукер тарихшысы Клайв Эвертон Уилсонның ерте мансабы туралы "оның шеберлігі керемет болды: жылдам, инстинктивті және батыл" деп жазды. Сонымен қатар, 1950-ші жылдары снукердің танымалдылығы төмендеді және кішкентай, жабық кәсіби лигаға қосылу өте қиын болды. Уилсон снукерді толығымен тастап, Лланверндегі болат зауытында жұмыс істеуін жалғастырды. 1957 жылдан 1972 жылға дейін ол снукерден зейнеткерлікке шықты, тек 1960 жылы бірнеше ойындарға қатысты, оның ішінде Джон Прайсбен бірге ойнаған "Снукерлік төртеулер" телешоуы болды. Әлемдік әуесқойлар чемпионатында жеңіске жеткеннен кейін Уилсон 1979 жылғы Мастерс турниріне шақырылды. Ол Мастерс турниріне қатысқан алғашқы әуесқой болар еді, бірақ кәсіби ойыншылардың бойкоттап тастауына байланысты қатысудан бас тартты. Ол Англияның әуесқойлар чемпионатының оңтүстік аймағындағы финалында Джимми Уайтқа 5:8 есебімен ұтылды, алдында 4:2 есебімен алда болған болатын. 1979 жылы ол үшінші рет Уэльстің әуесқойлар чемпионатында жеңіске жетті, финалда Джефф Томасты 8:5 есебімен жеңді және Стив Ньюберимен бірге Ұлттық жұптар чемпионатының атағын жеңіп алды. Уилсон 1980 жылы Уилли Торнға 3:7 есебімен, ал 1981 жылы Джон Харгривске 2:7 есебімен ұтылып, Pontins Spring Open турнирінде екінші орын алды. Джонсон, Маунтджой және Уайттан жеңіске жетіп, Уилсон 1982 жылы Халықаралық Ашық турнирде алғашқы рейтингтік турнирдің ширек финалына жетті, бірақ соңғы чемпион Тони Ноулзға 4:5 есебімен ұтылды. Ол 1985 жылғы Гран-приде рейтингтік ширек финалға жетті, содан кейін 1986 жылғы Халықаралық Ашық, 1987 жылғы Классика және 1989 жылғы Халықаралық Ашық турнирлерінде ширек финалға шықты. Бұл рейтинг оған 1989 жылғы Мастерс турниріне қатысуға мүмкіндік берді, онда ол әлем чемпионы және Мастерс чемпионы Стив Дэвиске қарсы 0:2 есебімен жеңіліп, 2:2 теңесті, бірақ Дэвис 5:2 есебімен жеңіске жетті. Кейін ол 1991 жылы бірінші Әлемдік Сеньорлар чемпионатында жеңіске жетті, финалда Маунтджой мен Гриффитсқа қарсы жеңіспен Чарльтонды 5:4 есебімен жеңді. Чарльтон 4:2 есебімен алда тұрды және матчты жеңу үшін тек екі допты салу керек болды, бірақ Уилсон қатарынан үш фреймді жеңіп, 57 жасында алғашқы кәсіби титулын жеңіп алды және £16,000 жүлде алды, бұл оның ең жоғары жүлдесі болды. Ол кәсіби карьерасында бірнеше танымал ойыншыларды жеңіп шықты. 1992 жылғы қаңтарда ол 1992 жылғы Уэльс Ашық турнирінде Кен Доэртиді 5:2 есебімен жеңіп, Даррен Морганға 1:5 есебімен ұтылды. Содан кейін ол сол жылы 1992 жылғы Ұлыбритания чемпионатында жас Ронни О'Салливанмен ойнап, 9:8 есебімен жеңіске жетті. Доэрти де, О'Салливан да келесі жылы тиісті турнирлерді жеңді. Оның мансабындағы ең жоғары брейкі 1989 жылғы Гран-приде 136 ұпайды құрады. Уилсонның "The Times" газетіндегі некрологында 1950-ші жылдары ол "керемет талант" ретінде танылған және сол кездегі қорғаныс стилінен өзгеше шабуылдау ойынын ойнағандығы айтылды. Джек Карнехм 1981 жылы Уилсонды "жер бетіндегі ең күшті соққышы" деп атады және "оның жоғары жылдамдықты, дәл допты салуын көруге болады" деп қосты, сондай-ақ "ол соңғы рет қауіпсіз соққыны 1959 жылы жасаған және бұл қателік болған" деді. Өмірінің соңында Уилсон арқасы, тізесі және жүрегімен көптеген проблемаларға тап болды, соңында "бауыр және бүйрек безінің операцияға келмейтін ауруына" шалдықты, бұл оның өліміне себеп болды.
Wilson was born on 10 May 1934 and grew up in Tredegar, the same town as his friend and snooker rival Ray Reardon. He learnt to play snooker in a steelworks club room. Even as a teenager, Wilson was nearly sightless in his left eye. In 1950, aged 16, Wilson was the reigning Welsh boys snooker champion and working as a storekeeper when he reached the final of the British under 19 Championship, where he lost 2–3 to Rex Williams. Having been called up into the Royal Air Force for his national service, Wilson was granted special leave to participate in the 1952 under 19 Championship. In the final he faced Owen again, this time winning 4–2. A match report of Wilson's 3–1 semi final win against Donald Scott in the Western Mail said that he played "spectacular snooker he had breaks of 20, 25, 30 and 41 all at tremendous speed." In 1954, Wilson was the youngest competitor in the English Amateur Championship and lost 9–11 to Geoff Thompson in the final. He won the Welsh Amateur Championship in 1956. Snooker historian Clive Everton wrote of Wilson's early career that he was "a phenomenal potter: quick, instinctive fearless." Apart from this, snooker's popularity was on the wane during the 1950s and it was extremely difficult to join the small, closed professional circuit. Wilson gave up snooker almost completely, and continued working at the steelworks at Llanwern. From 1957 to 1972 he was retired from snooker apart from participating in a few games in 1960, which included the televised "Snooker Foursomes" in which he partnered John Price. Following his world amateur championship win, Wilson was invited to participate in the 1979 Masters. He would have been the first amateur to play in the Masters, but withdrew due to a threatened boycott by professional players. He lost 5–8 in the southern area final of the English Amateur Championship to Jimmy White after leading 4–2. 1979 also saw him win the Welsh Amateur Championship for the third time, defeating Geoff Thomas 8–5 in the final; and take the National Pairs championship title with Steve Newbury. Wilson was the runner up at the Pontins Spring Open in consecutive years, losing 3–7 to Willie Thorne in 1980 and 2–7 to John Hargreaves in 1981. With wins over Johnson, Mountjoy and White, Wilson reached his first ranking tournament quarter final at the 1982 International Open, losing 4–5 to the eventual champion Tony Knowles. He next reached a ranking quarter final at the 1985 Grand Prix, with further losing quarter final appearances at the 1986 International Open, 1987 classic, and 1989 International Open. This ranking entitled him to a place at the 1989 Masters, where he came back from 0 2 down to level at 2–2 against reigning World Champion and defending Masters Champion Steve Davis before Davis went on to win 5–2. He later went on to win the first World Seniors Championship in 1991, beating Charlton 5–4 in the final after earlier victories over Mountjoy and Griffiths. Charlton had led 4 2 and needed only to pot the and for the match, but Wilson took three frames in a row to win his first professional title at the age of 57 and collect £16,000, his highest prize winnings. He recorded wins over a number of prominent players as a professional. In January 1992 he beat Ken Doherty 5–2 in the 1992 Welsh Open before losing 1–5 to Darren Morgan. Later that year he played a young Ronnie O'Sullivan in the 1992 UK Championship, winning 9–8. Both Doherty and O'Sullivan won the respective tournaments the following year. The highest break of his career was 136 at the 1989 Grand Prix. Wilson's obituary in The Times noted that in the 1950s he was seen as a "phenomenal talent" and played an attacking game that was unlike the defensive approach generally prevalent at the time, Jack Karnehm in 1981 wrote that Wilson was "probably the hardest hitter of a ball on earth. His high speed accurate potting has to be seen to be believed" and added "it is said that the last time he played a safety shot was in 1959 and that was by mistake." Towards the end of his life, Wilson suffered from a number of problems with his back, knee and heart, eventually developing an "inoperable disease of the liver and pancreas" that led to his death.
Жүлделі емес финалдар: 3 (1 атақ)
Нәтижесі: Жоқ. Жыл Чемпионат Финалдағы қарсылас Есеп Сілтеме. 2-орын. 1. 1981 Уэльс кәсіби чемпионаты 6–9 2-орын. 1. 1980 Понтинс көктемгі ашық турнирі 3–7 2-орын. 2. 1981 Понтинс көктемгі ашық турнирі (2) 2–7
Outcome No. Year Championship Opponent in the final Score Ref. Runner up 1. 1981 Welsh Professional Championship 6–9Runner up 1. 1980 Pontins Spring Open 3–7Runner up 2. 1981 Pontins Spring Open (2) 2–7