Эдвард Чад Варах: Өмір бойы көмек көрсеткен дін қызметкері
Chad Varah
Эдвард Чад Варах (1911-2007) – ағылшын дін қызметкері, әлеуметтік белсенді, өмірге құмарлықты сақтап қалуға көмектесетін "Samaritans" желісінің негіз қалаушысы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Әлеуметтік белсенді Эдвард Чад Варах (12 қараша 1911 – 8 қараша 2007) – Англиядан шыққан британдық англикандық дін қызметкері және әлеуметтік белсенді. 1953 жылы ол өзін-өзі өлтіру ойымен жүргендерге телефон арқылы көмек көрсету мақсатында әлемдегі алғашқы дағдарыс орталығы – "Самаритяндар" ұйымын құрды.
Social activist
Edward Chad Varah (12 November 1911 – 8 November 2007) was a British Anglican priest and social activist from England. In 1953, he founded the Samaritans, the world's first crisis hotline, to provide telephone support to those contemplating suicide.
Өмір
Варах Линкольнширдегі Хамбердегі Бартон қаласында дүниеге келді, Англикан шіркеуінің, Әулие Петр шіркеуінің пасторының тоғыз баласының үлкені. Оның әкесі, қатаң трактарианец канон Уильям Эдвард Варах, оны Беддің айтуынша, 7-ғасырдағы ad Bearum ("Барроуда") монастырын құрған Әулие Чадтың құрметіне атады, бұл монастырь Бартон пасторлығының жанындағы англосаксон бекінісі орналасқан болуы мүмкін. Ол солтүстік Нотингемширдегі Уоркшоп колледжінде білім алды және Оксфордтағы Кебл колледжінде табиғат ғылымдарын оқуға стипендия жеңіп алды, бірақ тез арада философия, саясат және экономика (ФСЭ) мамандығына ауысты. Ол университеттегі орыс және славян клубтарының жұмысына қатысты және Скандинавия клубының алғашқы президенті болды. 1933 жылы ол үшінші дәрежеде диплом алды.
Varah was born in the town of Barton upon Humber, Lincolnshire, the eldest of nine children of the vicar at the Anglican church of St Peter. His father, Canon William Edward Varah, a strict Tractarian, named him after St Chad, who, according to Bede, had founded the 7th century monastery ad Bearum ("at Barrow"), which may have occupied an Anglo Saxon enclosure next to Barton Vicarage. He was educated at Worksop College in north Nottinghamshire and won an exhibition to study natural sciences at Keble College, Oxford, quickly switching to Philosophy, Politics and Economics (PPE). He was involved in the university Russian and Slavonic clubs and was founder president of the Scandinavian Club. He graduated with a third class degree in 1933.
Қызмет жолы
Бастапқыда Варах әкесінің жолын қууға құлшынбады, бірақ оның тәрбиешісі оны Линкольн діни колледжінде оқуға көндірді, онда оған кейіннен Кентербери архиепископы болған Майкл Рэмси пасторлық жасады. Ол 1935 жылы Англия шіркеуінде диаккон, ал 1936 жылы священник болып тағайындалды. Ол 1935 жылдан 1938 жылға дейін Линкольндегі Сент-Джайлс, 1938 жылдан 1940 жылға дейін Путнидегі Сент-Мэри және 1940 жылдан 1942 жылға дейін Фурнестегі Барроуде пасторлық қызмет атқарды. 1942 жылы Блэкберндегі Святой Троица шіркеуінің викарі болып, 1949 жылы Бэттерсидегі Сент-Полға көшті. Ол сонымен қатар Бэттерсидегі Сент-Джон ауруханасының капелланы болды. 1953 жылы «Гросерлер компаниясы» оған Сент-Стивен Уолбрук шіркеуін басқару құқығын ұсынды. Ол Лондон қаласындағы Мэрия үйіне жақын орналасқан, Кристофер Рен жобалаған шіркеудің ректоры болды. Шіркеу 1978 жылдан 1987 жылға дейін құрылымдық жөндеу жұмыстарына байланысты жабылды. Оның ұлы Эндрю орындықтарды ескі жақтардың орнына қойды. Генри Мурдың Варах пен оның шіркеу басқарушысы Питер Паломбоның тапсырысымен жасаған, травертин мәрмәрінен құралған үлкен дөңгелек алтарьды орнатуға байланысты үлкен дау туды. Бұл мәселе 1987 жылы Еклезиастық істер сотымен шешілді, ол алтарьды орнатуға ретроспективті рұқсат берді. Ол әйел священниктерді қолдады, бірақ 1966 жылы бекітілген жаңа литургиялық өзгерістерге қарағанда дәстүрлі 17 ғасырғы «Ортақ дұғалар кітабын» (1662) артық көрді. Парақонықтың тұрақты мүшелері болмаса да, шіркеу үйлену тойлары үшін танымал болды. Ол 1994 жылы принцесса Маргареттің жалғыз қызы леди Сара Армстронг-Джонстың актер Дэниел Чаттоға үйлену рәсімін өткізді. 1975 жылы ол Санкт-Пол соборының құрметті пребендариі болып тағайындалды, ал 1997 жылы аға пребендариі болды. Ол 2003 жылы 92 жасында зейнетке шықты, ол кезде ол Англия шіркеуінің ең қарт священнигі еді.
Varah was initially reluctant to follow his father's vocation, but his godfather persuaded him to study at Lincoln Theological College, where he was taught by the Revd Michael Ramsey, later Archbishop of Canterbury. He was ordained deacon in the Church of England in 1935 and priest in 1936. He first served as curate at St Giles, Lincoln, from 1935 to 1938, then at St Mary's, Putney, from 1938 to 1940 and Barrow in Furness from 1940 to 1942. He became vicar of Holy Trinity, Blackburn, in 1942 and moved to St Paul, Battersea, in 1949. He was also chaplain of St John's Hospital, Battersea. The Grocers' Company offered him the living of St Stephen Walbrook in 1953. He became rector of the church, designed by Christopher Wren, adjacent to the Mansion House in the City of London. The church was closed for structural repairs from 1978 to 1987. His son, Andrew, built chairs to replace its pews. Great controversy followed the installation of a large circular altar in travertine marble by Henry Moore, commissioned by Varah and his churchwarden Peter Palumbo. The matter was finally settled by the Court of Ecclesiastical Causes Reserved in 1987, which granted a retrospective faculty for its installation. He was a supporter of women priests, but preferred the traditional 17th century Book of Common Prayer (1662) to the more modern liturgical changes authorized in 1966. Despite the absence of a permanent congregation, the church remained popular for weddings. He officiated at the marriage of Lady Sarah Armstrong Jones, only daughter of Princess Margaret, to actor Daniel Chatto in 1994. He was made an honorary prebendary of St Paul's Cathedral in 1975, becoming senior prebendary in 1997. He retired in 2003, aged 92, by which time he was the oldest incumbent in the Church of England.
Самариялықтар
1935 жылы Варах өзінің алғашқы шіркеу қызметінде он төрт жасар қыздың жерлеу рәсіміне көмекші пастор ретінде қатысқанда, өзін-өзі өлтіруге бейім адамдардың проблемаларын түсіне бастады. Ол қыз етеккірін бастағандықтан және жұқпалы ауруға шалдыққан деп қорқып, өз өмірін өз қолымен аяқтаған еді. Кейін ол: "Кішкентай қыз, мен сені танымадым, бірақ сен менің қалған өмірімді түбірінен өзгерттің" деді. Ол сол кезде жыныстық тәрбие беруге және өзін-өзі өлтіруді ойлап, көмектесе алатын ешкімі жоқ адамдарға көмек көрсетуге уәде берді. Осы мақсатта Чад Варах 1953 жылы өз шіркеуінің криптасында "Самариялықтар" ұйымын құрды, оның мақсаты – "өзін-өзі өлтіруге бейім және үмітсіз жандарға достық қол ұсыну" болатын. MAN 9000 (MANsion House үшін) телефон нөмірі 1953 жылдың 2 қарашасында алғашқы қоңырауды қабылдады, ал 1953 жылдың 7 желтоқсанында Daily Herald газетінде жарияланғаннан кейін қоңыраулар саны күрт өсті. Ол 1974 жылға дейін "Самариялықтардың" Лондондағы орталық бөлімшесінің директоры, ал 1974 жылдан 1986 жылға дейін президенті болды. Сондай-ақ ол 1974-1983 жылдары "Befrienders Worldwide" (Samaritans International) ұйымының негізін қалаушы төрағасы, ал кейін 1983-1986 жылдары оның президенті болды.
Varah began to understand the problems facing the suicidal when he was taking a funeral as an assistant curate in 1935, his first church service, for a fourteen year old girl who had taken her own life because she had begun to menstruate and feared that she had a sexually transmitted disease. He later said "Little girl, I didn't know you, but you have changed the rest of my life for good." He vowed at that time to encourage sex education, and to help people who were contemplating suicide and had nowhere to turn. To that end, Chad Varah founded the Samaritans in 1953 in the crypt of his church, with the stated aim that it would be an organisation "to befriend the suicidal and despairing." The phone line, MAN 9000 (for MANsion House), received its first call on 2 November 1953, and the number of calls increased substantially after publicity in the Daily Herald on 7 December 1953. He was director of the central London branch of Samaritans until 1974, and president from 1974 to 1986. He was also founder chairman of Befrienders Worldwide (Samaritans International) from 1974 to 1983, and then its president from 1983 to 1986.
Самариялықтармен қарым-қатынас
Кейіннен Варах Самариялықтар ұйымына көңілі толып, наразылық білдірді. 2004 жылы ол: "Бұл енді мен құрған ұйым емес. Мен өз-өзіне қол жұмсауға бейім немесе одан да қиын жағдайдағы адамдарға көмек көрсету үшін ұйым құрғанмын. Ал соңғы сайланған төраға ұйымды жаңаша бейімдеді. Бұл енді шұғыл көмек көрсету қызметі болмайтын. Оның орнына, халықтың барлығына, тілесе де, тілемесе де, эмоционалдық қолдау көрсетуге бағытталды" деді. Алайда, 2005 жылдың жазында Варах Самариялықтардың жаңа бас директоры және төрағасымен кездескен кезде жағдай жақсара түскендей болды. Варах 1953 жылы бастаған жұмысын дамыта отырып, ұйымның жаңа, маңызды жұмысын ықыласпен тыңдады. 2006 жылы Варахтың үлкен ұлы Майкл Варах жаңадан құрылған қамқорлар кеңесіне мүше болып тағайындалды.
Later in life, Varah became disillusioned with the Samaritans organisation. He announced in 2004 that "It's no longer what I founded. I founded an organisation to offer help to suicidal or equally desperate people. The last elected chairman re branded the organisation. It was no longer to be an emergency service. It was to be an emotional support for the whole bloody population whether they wanted it or not." However, by the Summer of 2005, a rapprochement appeared to be reached when Varah met with The Samaritans' new chief executive and chairman. Varah enthusiastically listened to the new essential work of the organisation, building on the work he had started in 1953. In 2006, Varah's eldest son, Michael Varah, was appointed to sit on the newly created board of trustees.
Басқа жұмыстар
Ол 1950 жылы әріптес дін қызметкері Маркус Морриспен бірге "The Eagle" комиксінің құрылуымен тығыз байланысты болды. Ол 1961 жылға дейін "The Eagle" және оның туыс басылымдары "Girl, Robin and Swift" журналдарында сценарийші ретінде жұмыс істеді. Ол ғылыми білімін Дан Дейрге "Ғылыми және Ғарыш кеңістігі консультанты" (Варах айтқандай) ретінде пайдаланды. Жыныстық тәрбиеге ұзақ жылдан бері адал болғандықтан, ол 1967 жылдан 1987 жылға дейін Forum ересектер журналының британдық басылымының кеңесшілер тобының мүшесі болды. Ол 1987 жылдан 1999 жылға дейін Терренс Хиггинс қорының демеушісі және Культ ақпарат орталығының алғашқы демеушісі болды. Ол 1972 жылы BBC арнасында Самариялықтар туралы алты бөлімдік циклдың бір бөлігі ретінде көрсетілген "Ешкім Миранданы түсінбейді" атты телеспектакль жазды. Өмірінің соңына дейін ол қоғамдық жұмысын жалғастырып, 1992 жылы "Қыздардың қынынан сүреуге қарсы ерлер" (MAGMOG) ұйымын құрды және сол жылы реинкарнацияға деген қызығушылығын көрсететін "Мен қайтадан өлмей тұрып" атты өмірбаяндық кітабын жариялады.
He was also closely associated with the founding of the comic The Eagle by fellow clergyman Marcus Morris in 1950. He supplemented his income by working as a scriptwriter for The Eagle and its sister publications Girl, Robin and Swift until 1961. He used his scientific education to be "Scientific and Astronautical Consultant" (as Varah put it) to Dan Dare. In line with a long standing commitment to sex education, he was a member of the board of reference of the British edition of the adult magazine Forum from 1967 to 1987. He was patron of the Terrence Higgins Trust from 1987 to 1999 and an original patron of the Cult Information Centre. He wrote a television play, Nobody Understands Miranda, which was broadcast by the BBC as part of a six part series about the Samaritans in 1972. He continued his campaigning work into his later life, founding Men Against Genital Mutilation of Girls (MAGMOG) in 1992, and publishing his autobiography, Before I Die Again, referring to his interest in reincarnation, the same year.
Жеке өмір
Чад Вара 1940 жылы Лондонның оңтүстігіндегі Уандсвортта Сьюзан Вэнслаумен үйленді. Олардың төрт ұлы (ішінде үш егіз) және бір қызы болды. Оның әйелі 1970-ші жылдары Аналар одағының әлемдік президенті болды. Ол 1993 жылы қайтыс болды. Варах 96 жасқа толуына төрт күн қалғанда Бейсингстоуктегі ауруханада қайтыс болды. Ол төрт баласынан аман қалды, оның ұлы Майкл әкесінен бірнеше ай бұрын қайтыс болған еді.
Chad Varah married Susan Whanslaw in 1940 in Wandsworth, south London. They had four sons (including triplets) and a daughter. His wife became World President of the Mothers' Union in the 1970s. She died in 1993. Varah died in a hospital in Basingstoke, four days before his 96th birthday. He was survived by four of his children, his son Michael having died several months before his father.
Жазбалар
Мен қайтадан өлмей тұрып: Самариялықтар ұйымын құрған адамның өмірбаяны. (Лондон: Констебль, 1992). 80-ші жылдардағы Самариялықтар. (Лондон: Констебль, 1980).
Before I Die Again: The Autobiography of the Founder of Samaritans. (London: Constable, 1992). The Samaritans in the '80s. (London: Constable, 1980).