Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық саясаткер және әскери шенеунік (1846–1917)
American politician and military officer (1846–1917)
Джозеф Бенсон Форкер (5 шілде, 1846 – 10 мамыр, 1917) – Республикалық партияның американдық саясаткері, 1886 жылдан 1890 жылға дейін Огайоның 37-ші губернаторы, ал 1897 жылдан 1909 жылға дейін Огайо штатынан АҚШ сенаторы болып қызмет еткен. Форкер Огайоның ауылдық аймағында дүниеге келді; ол 16 жасында Америка Азамат соғысы кезінде Одақ армиясына қатысты. Ол үш жылға жуық соғысып, капитан шеніне жетті. Соғыстан кейін ол Корнелл университетінің бірінші түлектерінің қатарында болды және заңгер болды. 1879 жылы судья болып сайланды және саяси сөйлеші ретінде танымал болды. 1883 жылы губернаторлыққа алғашқы сайлауда жеңіліске ұшырады, бірақ екі жылдан кейін сайланды. Огайо губернаторы ретінде ол республикалық партияның "лидері" Марк Ханнамен одақ құрды, бірақ 1888 жылы олардың арасы суық болды. Форкер 1889 жылы қайта сайлануда жеңілді, бірақ 1892 жылы бұл лауазымға үміткерлігі сәтсіз аяқталғаннан кейін 1896 жылы Огайо штатының Бас Ассамблеясы оны АҚШ сенаторы етіп сайлады. Сенатта ол испан-американ соғысын және Филиппин мен Пуэрто-Риконы қоса аннексиялауды қолдады; Форкер заңы Пуэрто-Рикоға американдық билік астындағы алғашқы азаматтық үкіметті сыйлады. Ол теміржолдарды реттеу және саяси ықпал мәселелерінде президент Теодор Рузвельтпен келіспеді. Олардың ең үлкен дау-жанжалы Браунсвилл оқиғасы болды, онда қара терілі сарбаздар Техас қаласын қорқытып отыр деп айыпталды, содан кейін Рузвельт бүкіл батальонды жұмыстан шығарды. Форкер Рузвельттің бұл әрекетіне наразылық білдіріп, сарбаздардың қайта орналасуы үшін күресті. Екі саясаткердің келіспеушілігі 1907 жылғы Гридрион кешінде ашық қақтығысқа ұласты, одан кейін Рузвельт Форкердің қайта сайлануына қарсы күш жұмсады. Форкер 1917 жылы қайтыс болды; 1972 жылы армия бұрынғы шешімді кері қайтарып, сарбаздарды ақтап берді. 1899 жылы оның құрметіне Аляска тауларының екінші ең биік және АҚШ-тың үшінші ең биік шыңы – Форкер тауы деп аталды.
Joseph Benson Foraker (July 5, 1846 – May 10, 1917) was an American politician of the Republican Party who served as the 37th governor of Ohio from 1886 to 1890 and as a United States senator from Ohio from 1897 until 1909. Foraker was born in rural Ohio; he enlisted at the age of 16 in the Union Army during the American Civil War. He fought for almost three years, attaining the rank of captain. After the war, he was a member of Cornell University's first graduating class, and became a lawyer. He was elected a judge in 1879 and became well known as a political speaker. He was defeated in his first run for the governorship in 1883, but was elected two years later. As Ohio governor, he built an alliance with the Republican Party "boss" Mark Hanna, but fell out with him in 1888. Foraker was defeated for reelection in 1889, but was elected U. S. senator by the Ohio General Assembly in 1896, after an unsuccessful bid for that office in 1892. In the Senate, he supported the Spanish–American War and the annexation of the Philippines and Puerto Rico; the Foraker Act gave Puerto Rico its first civil government under American rule. He came to differ with President Theodore Roosevelt over railroad regulation and political patronage. Their largest disagreement was over the Brownsville Affair, in which black soldiers were accused of terrorizing a Texas town, and Roosevelt dismissed the entire battalion. Foraker zealously opposed Roosevelt's actions as unfair, and fought for the soldiers' reinstatement. The two men's disagreement broke out into an angry confrontation at the 1907 Gridiron Dinner, after which Roosevelt worked to defeat Foraker's re election bid. Foraker died in 1917; in 1972, the Army reversed the dismissals and cleared the soldiers. Mount Foraker, the second highest peak in the Alaska Range, and the third highest peak in the United States, was named for him in 1899.
Балалық шағы мен Азамат соғысы
Джозеф Бенсон Форекер 1846 жылдың 5 шілдесінде Рейнсбороның солтүстігінде шамамен 2 шақырым жердегі фермада дүниеге келді. Ол Генри мен Маргарет (Рис) Форекердің ұлы және 11 баланың бірі, олардың тоғызы ересек жасқа жетті. Генри Форекер әулетіндегі есімін осылай жазған алғашқы адам болды (ағылшынның Девоннан шыққан, бірақ неміс және шотландтық-ирландтық ықпалы болған). Оның әкесі Джон есімін "Fouracre" немесе кейде "Foreacer" деп жазған. Джозефтің анасының әкесі Дэвид Рис ағылшын тегінен шыққан және Вирджиния штатының Грейсон округінен келіп, диірменші және фермер болған. Джозеф Форекер туған үй екі қабатты, жайлы тұрғын үй еді; кейінгі науқандық жарияланымдарында ол көбінесе қарапайым шатыр үй ретінде бейнеленді. Джозеф 2 жасқа толғанда Дэвид Рис қайтыс болды, ал Форекер отбасы диірменді және оған жақын ферманы сатып алды. Сол жерде Джозефтің балалық шағы ауылдық балаға тән өмірмен өтті. Ол формальды білім алған жоқ, әр қыста жергілікті мектепке үш-төрт ай қатысты. Дегенмен, жас Джозеф әскери тарихқа қызығушылық танытып, сөйлеу өнерін меңгерді. Ол саясатқа да қызықты; 10 жасында жаңа құрылған Республикалық партияның жақтасы болды. Төрт жылдан кейін ол 1860 жылғы президенттік сайлауда Республикалық партияның үміткері, Иллинойс штатының бұрынғы өкілі Авраам Линкольнді қолдады, "Wide Awakes" және Линкольнді қолдаған басқа да топтардың шерулеріне қатысып, мүмкіндігінше көп митингке барды. Бір спикердің сөзінен қатты әсер алып, ол көрші қалаға барады, екі күн ішінде бір сөзді екі рет қайталамауды үйренді. 1861 жылдың қазан айында Форекер ата-анасының үйін тастап, округ орталығы Хиллсбороға кетіп, онда ағасы Джеймс Риспен бірге тұрып, оның кеңсесінде кеңсе қызметкері болып жұмыс істеді. Ол ағасы Бёрчтің орнына жіберілді, ол сол кезде Азамат соғысы қызу жүрген кезде Одақ армиясына қосылған еді. Форекер естеліктерінде аудитордың кеңсесіндегі қызметі жазуын жақсартқанын, сонымен қатар округтік лауазымды тұлғалармен байланысқа түсіргенін, үкіметтің қалай жұмыс істейтінін үйреткенін айтқан. Жас кеңсе қызметкері ағасының үйге жазған хаттарына таң қалды және жас болса да, әскерге қосылуға асықты. 16 жасқа толғаннан кейін Джозеф Форекер бір отбасылық досы еріктілер ротасын ұйымдастырып жатқанын біліп, әскери қызметке түсуге тырысты. Оның ағасы көңілі толып келісім берді, ал 1862 жылдың 14 шілдесінде Форекер "А" ротасына, 89-Огайо ерікті жаяу әскеріне қабылданды; тамыз айының соңында, оқудан кейін ол екінші сержант атанды. Конфедерация әскерлері Кентукки арқылы өтіп, Цинциннатиге қауіп төндірген кезде 89-шы рота Огайо өзенінің арғы жағындағы Ньюпорт қаласында қорғанысқа асықты. Конфедерация Огайоға жетпеді, оңтүстікке шегінуге мәжбүр болды, ал 89-шы рота Ньюпорттың жанындағы Форт Шейлерге көшті. Форт Шейлерде болғанда президент Линкольн Еріктіру туралы жарлық шығарды; Форекер естеліктерінде өзі мен әріптестері жарлықтың мағынасы тек Одақты сақтау үшін емес, құлдықты жою үшін күресіп жатқанын білдіргенін айтты. 1862 жылдың қыркүйегінде 89-шы рота Батыс Вирджинияға (қазіргі Батыс Вирджиния) күштерді нығайту үшін жіберілді және бір ай бойы олардың ілгерілеуіне қосылды. Полк қыстаққа орналасты, бірақ Теннессиге тасымалдауға шақырылды, онда 1863 жылдың ақпан айында Форт-Донельсонды қорғауға көмектесті. Бұл оқиғаға дейін Форекер аз шайқас көрген, ал ондағы қанды көріністер оны қатты таң қалдырды; ол ата-анасына: "Соғыстың қаншалықты қорқынышты екенін білу үшін оны өзің көруің керек" деп жазды. 89-шы рота Донельсонда бірнеше күн ғана болды, содан кейін генерал-майор Уильям Роузкранстың басшылығымен Камберленд армиясына қосылды, Карфагенге жақын жерде. Онде Форекер екінші лейтенант болып тағайындалды. Маусым айында Форекер конфедерацияның артқы күштерімен шайқасқан авангардты басқарды, бұл Хувердің ойығы шайқасына айналды, ал Одақ күштері Теннесси арқылы баяу алға жылжып, қыркүйекте Чаттанугаға жетті. Чаттанугадан Форекер және тағы екі офицер жаңа сарбаздарды жинау үшін үйге жіберілді, бірақ саяси қарсылықтарға байланысты жаңадан шақыру жоспары тоқтатылды. Қарашада ол Чаттанугаға оралды, онда 89-шы рота генерал Уильям Текумсех Шерманның қол астында Теннесси армиясының бір бөлігі болды, Миссионерлік қырқа шайқасында күресуге уақытында. 1864 жылдың мамыр айында Шерман Атлантаға жорықты бастады. Форекер сол науқанда Ресака, Нью Хоуп шіркеуі және Кеннесо тауы сияқты бірқатар қатал шайқастарда шайқасты. Атланта, немесе кем дегенде, өрттен кейін қалғандары 1864 жылдың 2 қыркүйегінде түсті. Форекер армия құрған Атлантадағы сигнал корпусы мектебіне жіберілді және онда бір ай өткізді. Содан кейін ол генерал-майор Генри У. Слокемнің дивизиясына тағайындалды және Шерманның Теңізге қарай жорығына қатысқанда осы дивизияда қызмет етті, өзінің соңынан қирату іздерін қалдырды. 1864 жылдың соңында армия Саваннаға жетті, ал Форекер, дауылға қарамастан, армияның бар екенін хабарлау үшін жағалаудағы АҚШ Әскери-теңіз күштерінің кемелерімен байланыс орнатуға үміттенді. Бір айдан кейін армия Солтүстік Каролинаға бағыт алды, бірінші болып шыққан штатқа одан да көп қирату әкелуге бел буды. Форекер армия қанаттары арасында сигналды сақтауға жауапты болды және Саванна өзенімен жоғалып бара жатқан қаңғыбаста орналасқан. 1865 жылдың наурыз айында Шерманның бас армиясы мен Слокемнің күштері Солтүстік Каролинадағы Бентонвилл шайқасында кездескенде ол курьер ретінде тағы да белсенді қызмет атқарды. Шайқас күні, 1865 жылдың 19 наурызында, Форекер капитан шеніне көтерілді және жақын арада генерал Слокемнің көмекшісі болып тағайындалды. Сәуір айында Шерманның армиясы солтүстікке баяу жылжуда, Конфедерация генералы Роберт Э. Лидің күштері Вирджиния штатының Аппоматтокста капитуляциялағаны туралы хабар келді, бұл соғысты тиімді аяқтады. Мамыр айының басында Шерманның Джорджия армиясы Вашингтонға қарай солтүстікке бағыт алды, жаңа президент Эндрю Джонсонның алдынан 23 мамыр күні өтті, ол өткен айда Линкольннің қазасынан кейін қызметке кірген еді. Форекер көп ұзамай Огайоға оралды және демобилизацияланды.
Joseph Benson Foraker was born on July 5, 1846, on a farm about 1 mile (2 km) north of Rainsboro, Ohio, in Highland County. He was the son of Henry and Margaret (Reece) Foraker, and one of 11 children, of whom nine reached adulthood. Henry Foraker was the first in his line (said to descend from Devon in England, though with German and Scots Irish influences) to spell his name that way; his father, named John, had spelled it as "Fouracre", or sometimes as "Foreacer". David Reece, Joseph's maternal grandfather, was of English descent and had come from Grayson County, Virginia, to become a miller and farmer. The house in which Joseph Foraker was born was a comfortable two story residence; his later campaign publications often depicted it as a log cabin. When Joseph was age 2, David Reece died, and the Foraker family purchased the mill and adjacent farm. There, Joseph grew up as a typical farm boy. He received little formal education, attending the local school for three or four months each winter. Nevertheless, young Joseph acquired a taste for military history, and a gift for speaking. He also became interested in politics; at age 10, he became an adherent of the newly formed Republican Party. Four years later, he supported the Republican candidate, former Illinois representative Abraham Lincoln, in the 1860 presidential race, marching in processions of the Wide Awakes and other pro Lincoln groups, and attending as many rallies as he could. Impressed enough by one speaker to follow him to a neighboring town, he learned not to make the same speech twice in two days—at least, not in venues close to each other. In October 1861, Foraker left his parents' home to go to the county seat of Hillsboro where he was to live with his uncle, James Reece, auditor of Highland County, and work as a clerk in his office. He was sent to replace his older brother, Burch, by then enlisted in the Union Army as the American Civil War was raging. Foraker noted in his memoirs that while his time as auditor's clerk greatly improved his penmanship, it also brought him into contact with many county officials, teaching him how a government worked. The young clerk was impressed by his brother's letters home, and was anxious to join the army despite his youth. Soon after his 16th birthday, Joseph Foraker learned that a family friend was organizing a volunteer company, and sought to enlist. His uncle gave reluctant consent, and on July 14, 1862, Foraker was mustered in Company "A", 89th Ohio Volunteer Infantry; in late August, after training, he became second sergeant. With Confederate forces moving through Kentucky and threatening Cincinnati, the 89th was hurried into defenses set up across the Ohio River in Newport, Kentucky. The Confederates did not reach the Ohio, having been forced back well to the south, and the 89th moved to Fort Shaler, near Newport. While Foraker was at Fort Shaler, President Lincoln issued the Emancipation Proclamation; Foraker recounted in his memoirs that he and his comrades felt that the proclamation meant that they were fighting for the end of slavery, not just to preserve the Union. Later in September 1862, the 89th was sent to Western Virginia (today West Virginia) to reinforce Union forces there, and joined in their advance for a month. The regiment settled into winter quarters, but was called out for transport to Tennessee, where it helped relieve Fort Donelson in February 1863. Before this action, Foraker had seen little fighting, and the bloody scenes there were a shock to him; he wrote his parents, "To know how dreadful war is you must see it yourself." The 89th remained at Donelson only a few days before being sent to join the Army of the Cumberland under the command of Major General William Rosecrans near Carthage; there, Foraker was promoted to second lieutenant. In June, Foraker led an advance guard that clashed with the Confederate rear in what developed into the Battle of Hoover's Gap, and the Union forces slowly advanced across Tennessee, reaching Chattanooga in September. From Chattanooga, Foraker and two other officers were sent home to collect new soldiers who were expected to be drafted, but the plan to draft recruits was abandoned due to political opposition. In November he returned to Chattanooga, where the 89th was now part of the Army of the Tennessee under Brigadier General William Tecumseh Sherman, in time to fight in the Battle of Missionary Ridge. In May 1864, Sherman began his Atlanta Campaign. Foraker fought in a number of fierce battles in that campaign, including Resaca, New Hope Church, and Kennesaw Mountain. Atlanta, or at least what was left of it after devastating fires, fell on September 2. Foraker was detailed to the Signal Corps school that had been set up by the army at Atlanta, and spent a month there. He was then assigned to Major General Henry W. Slocum's division, and remained with that division as it participated in Sherman's March to the Sea, leaving a swath of destruction behind. In late December 1864, the army reached Savannah, and Foraker, despite a storm, was able to communicate with US Navy ships offshore to alert them to the presence of Sherman's army. After a month, the army marched north into South Carolina, determined to bring even more devastation to the state that had first seceded. Foraker was in charge of maintaining signals between the wings of the army, and was stationed on a gunboat as it moved up the Savannah River. He saw more active duty as a courier between Sherman's main army and Slocum's forces in March 1865 as they met Confederate forces in North Carolina in the Battle of Bentonville. On the day of the battle, March 19, 1865, Foraker was promoted to brevet captain, and was soon thereafter made aide de camp to General Slocum. In April, as Sherman's army moved slowly northward, word came of the surrender of Confederate general Robert E. Lee and his forces at Appomattox, Virginia, effectively ending the war. In early May, Sherman's Army of Georgia journeyed north towards Washington, passing in review on May 23 before the new president, Andrew Johnson, sworn in after Lincoln's assassination the previous month. Foraker soon thereafter returned to Ohio, and was mustered out.
Білім және ерте мансап
Форкер өзінің ағасының кеңсесінде кеңсе қызметкері болған кезде заңгер болуды қатты қалаған; бейбітшілік орнатылғаннан кейін ол Салем академиясына бір жылға, ал 1866 жылы Огайо штатының Делавэр қаласындағы Огайо Веслиан университетіне оқуға түсті. Әскери қызметте болмаған студенттерді ол жетілмеген деп санады. Ол негізінен классикалық пәндерден тұратын, сондай-ақ ғылымдардан бірнеше курстарды оқыды және жергілікті адвокаттың кеңсесінде тіркелді. Форкер конгрессмен Езекия С. Бандидің қызы, жақын маңдағы Огайо Веслиан әйелдер колледжінің студенті Джулия Бандиге уәде берді; екеуі 1870 жылы үйленді. 1868 жылы ол жаңадан құрылған Нью-Йорк штатының Итака қаласындағы Корнелл университетінің студенттерге емтихан арқылы қабылданатынын білді. Огайо Веслиан университетінің студенттері Моррис Лайон Буквальтер және Джон Эндрю Риамен бірге Форкер Корнелл университетіне оқуға түсті; үшеуі Phi Kappa Psi бауырластығының Нью-Йорк штатындағы алғашқы бөлімін құрды және 1869 жылы Корнеллдің алғашқы, сегіз студенттен тұратын тобының құрамында бітірді. Кейінірек Форкер Корнелл университетінің сенімдісі болып сайланды, оны оның түлектері тағайындады. Корнелл университетін бітіргеннен кейін Форкер Цинциннатиге көшіп, жергілікті фирмада заңды оқуын жалғастырды; ол 1869 жылдың қазан айында адвокаттыққа қабылданды. Форкердің заңгерлік мансабындағы алғашқы жұмысы нотариус болып жұмыс істеу болды; ол өзінің естеліктерінде жазу машиналарының болмауынан кейін депозициялардың қаншалықты уақыт алатынын жазды. Форкер заңгерлік мансабының алғашқы жылында 600 доллар, ал төртінші жылы 2700 доллар тапқанын айтты; "содан кейін бәрі оңай болды". 1870 жылы үйленгеннен кейін Форкерлер Цинциннатидегі Элм-стриттегі пансионатта екі жыл тұрды. Содан кейін олар Норвуд қалашығындағы үйге көшіп, 1879 жылы сәнді Маунт-Обернде үй салды. Жозеф Форкер бастапқыда заңгерлік тәжірибесіне назар аударуды жоспарлаған, бірақ 1870-ші жылдардың басында республикашылдар үшін танымал спикерге айналды. 1872 жылы Форкер президент Улисс С. Гранттың сәтті қайта сайлануына қолдау көрсетті. 1875 жылы ол алғаш рет республикалық штатық конвенцияға делегат ретінде қатысып, губернаторлыққа өзінің Цинциннатилік әріптесі Альфонсо Тафтты қолдады. Алайда Тафтқа үміткерлікті бекітуден бас тартты, оның орнына Огайо штатының бұрынғы үлгісін бұзып, биліктегі Рутерфорд Б. Хейз екінші екі жылдық мерзімге сайланды. Келесі жылы Форкер 1876 жылғы Республикалық Ұлттық конвенцияға көрермен ретінде қатысып, Роберт Ингерсоллдың Мэйн сенаторы Джеймс Г. Блейнді президенттікке ұсынған сөзін қызығушылықпен тыңдады, оны "қанатты рыцарь" деп атады. Ингерсоллдың сөйлеуі Блейнге ұзаққа созылатын лақап есім берді, бірақ ол губернатор Хейске берілген үміткерлікті қамтамасыз етпеді. Форкер Хейсті қолдады, ол сол күзде өткен тартысты сайлауда жеңіске жетті. 1876 жылы Форкер жалпы соттың судьясы болып сайланды. Демократиялық партияның саяси көшбасшысы Эф Говардтың сайлаудағы алаяқтығы Форкерді және қалған республикалық партияны жеңді. 1878 жылы ол Гамильтон округінің (Цинциннати орналасқан жерде) мемлекеттік прокуроры болып үміткер болды, бірақ демократиялық партияның тағы бір жеңісінен кейін жеңілді. 1879 жылы Форкер өзінің алғашқы сайлауалды лауазымын Цинциннати жоғары сотының судьясы ретінде жеңіп алды. Ол бес жылдық мерзімінің үш жылын қызмет етті, бірақ бірнеше ай демалғаннан кейін қалпына келгенімен, 1882 жылы ауруына байланысты отставкаға кетті. 1881 жылы Форкер Огайо штатының АҚШ-тың адал легионының әскери орденінің (MOLLUS) құрылтайшы мүшесі болды – Одақтың қарулы күштерінің ардагер офицерлері мен олардың ұрпақтарының әскери қоғамы. Оған 2179-шы ұлттық белгі және 21-ші Огайо командасының белгісі берілді.
Foraker had been anxious to become a lawyer while a clerk for his uncle; with peace restored he enrolled for a year at Salem Academy and then in 1866 Ohio Wesleyan University in Delaware, Ohio. He found the students who had not served in the army to be immature. He took the usual course, mostly of classics, with a few classes in the sciences, and registered as a clerk for a local attorney. Foraker courted Julia Bundy, daughter of Congressman Hezekiah S. Bundy and a student at nearby Ohio Wesleyan Female College; the two would marry in 1870. In 1868, he learned that newly founded Cornell University in Ithaca, New York, was offering entrance by examination to students willing to transfer. Along with fellow Ohio Wesleyan students Morris Lyon Buchwalter and John Andrew Rea, Foraker enrolled at Cornell; the three founded the first New York State chapter of Phi Kappa Psi fraternity, and in 1869 graduated as part of Cornell's inaugural class of eight students. Foraker, in later years, served as a trustee of Cornell, elected by his fellow alumni. After graduating from Cornell, Foraker moved to Cincinnati, where he resumed his study of law with a local firm; he was admitted to the bar in October 1869. Foraker's first job in the legal profession was as a notary public; he wrote in his memoirs how time consuming depositions were in the days before typewriters. Foraker wrote that he earned $600 in his first year as a lawyer, but by the fourth year was earning $2,700; "after that it was easy". The Forakers lived in a boarding house on Elm Street in Cincinnati for two years after their wedding in 1870. They then moved to a house in the suburb of Norwood and in 1879 built a home in upscale Mount Auburn. Joseph Foraker had initially intended to concentrate on his law practice, but in the early 1870s became a well regarded speaker for the Republicans. In 1872, Foraker campaigned for President Ulysses S. Grant's successful re election bid. In 1875, he was for the first time a delegate to the Republican state convention, supporting fellow Cincinnatian Alphonso Taft for governor. However, Taft was defeated for the nomination by the incumbent, Rutherford B. Hayes, who that fall broke Ohio precedent by winning a third two year term. The following year, Foraker attended the 1876 Republican National Convention as a spectator, and listened spellbound as Robert Ingersoll dramatically nominated Maine Senator James G. Blaine for president, calling him a "plumed knight". While Ingersoll's speech gained Blaine a lasting nickname, it did not procure him the nomination, which fell to Governor Hayes. Foraker supported Hayes, who was elected that fall in a close and controversial election. In 1876, Foraker ran for judge of the Court of Common Pleas. Election fraud by Democratic political boss Eph Howard defeated Foraker and the rest of the Republican ticket. In 1878, he ran for state's attorney for Hamilton County (where Cincinnati is located) but was defeated in another Democratic sweep. In 1879, Foraker won his first elective office, as judge of the Superior Court of Cincinnati. He served three years of a five year term, resigning in 1882 due to an illness, though he recovered after several months' rest. In 1881 Foraker became a charter member of the Ohio Commandery of the Military Order of the Loyal Legion of the United States (MOLLUS) a military society of veteran officers of the Union armed forces and their descendants. He was assigned national insignia number 2179 and Ohio Commandery number 21.
Губернаторлық лауазымына ұмтылу (18831885)
1883 жылы губернатор Чарльз Фостер, 1880 жылдан бері осы лауазымды иеленген республикашыл, оны алмастыру үшін республикашыл үміткерді іздеді. Фостер алкоголь саудасын реттеуді күшейтуді қалап, көптеген неміс-американдықтарды ренжітті, олар наразылық ретінде демократтарға дауыс беруі мүмкін деп есептелді және әсіресе Цинциннатиде шоғырланды. Республикашылдардың губернаторлық лауазымын сақтап қалуы күмәнді болды, сондықтан сенатор Джон Шерман мен конгрессмен Бенджамин Баттерворт сияқты белгілі кандидаттар қатысудан бас тартты. Фостер Форкерді жақсы нәтиже көрсетуі мүмкін кандидат деп ойлады: ол Азамат соғысының ардагері, жақсы адвокат және жақсы публицист болды, сондай-ақ Цинциннатиде тұруы кейбір дауыстарды қайтаруға көмектесуі мүмкін еді. Басқалар да келісті; жергілікті АҚШ прокуроры сенатор Шерманға республикашылдардың «Форкерді немесе қарсылық тудырмайтын басқа біреуді» ұсынуы керек деп хат жазды. Фостер Форкерге хат жазып, оған «қадірлі атақ пен пайдалы қызмет» мүмкіндігін ұсынды. Форкер 1883 жылғы штаттық конвенцияға дейін Колумбқа келді және Шерман мен конгрессмен Уильям МакКинли сияқты штаттық республикашыл көшбасшыларымен кеңесті. Олар оны қолдауға дайын екенін анықтағаннан кейін, ол өзінің кандидатурасын ұсынуға рұқсат берді, ал Шерман қатыспайтыны белгілі болғаннан кейін, конвенция Форкерді қолдау білдіріп сайлады. Демократтардың «Цинциннати Энквайер» газеті республикашылдардың стратегиясын былай бағалады: «Олар мүмкіндігінше аз құрбандыққа баруға шешім қабылдады, сондықтан Форкерді құрбан етті». Демократтар Джордж Ходлиді, Форкермен достық қарым-қатынаста болған тағы бір Цинциннати тұрғынын ұсынды. Науқанның басты мәселесі алкоголь болды – заң шығарушы орган жергілікті билік органдарына салондарға лицензия беруге және қосымша реттеуге рұқсат беру үшін екі референдум өткізуге рұқсат берген еді. Ходли, науқан кезінде безгекке шалдыққан болса да, саяси тәжірибесіз Форкерді референдумға дауыс бермейтінін айтуға көндірді. Бұл «құрғақ» республикашыларды ренжітіп, партияны екіге бөлді. Форкер штаттың барлық аймағында, барлық округтерде саяхаттады және күніне кем дегенде екі рет сөз сөйледі. Дегенмен, ол 12 мыңнан астам дауыспен жеңілді, Гамильтон округін қоса алғанда көптеген округтерден жеңіліске ұшырады; Форкердің өмірбаяуын жазған Эверетт Уолтерстің айтуынша, «бұл науқанда жеңілгенімен, Форкер одан пайда тапты; ол штат бойынша саяси беделге ие болды; енді ол «белгісіз» емес еді». Форкердің жеңілісіне себеп болған бір фактор – Огайо халқының шамамен екі пайызын құрайтын және сол кезде көбінесе республикашылдарға дауыс берген афроамерикандықтарға жетіспеушілік болды. Форкер заңгерлік тәжірибесіне оралды, бастапқыда саясаттан қашықтауға уәде берді; алайда, ол 1885 жылы губернаторлыққа үміткерлікті қолдау туралы көптеген хаттар алды. 1884 жылғы республикалық штаттық конвенцияда Форкер конгрессмен МакКинли мен Кливлендтің өнеркәсіпшісі Марк Ханнамен бірге ұлттық конвенцияға ірі делегат болып сайланды. Шерманның саяси менеджерлері Форкерден Шерманның президенттік науқанында белсенді рөл атқаруын және оның кандидатурасын конвенцияда ұсынуын сұрады, ол осылай істеді, бірақ Уолтерс оның сөзін Форкердің кейінгі сөздерімен салыстырғанда «әлсіз және әсерсіз» деп сипаттады. Президенттікке үміткерлердің арасында президент Честер А. Артур (жасаған қылмысы үшін өлтірілген Джеймс А. Гарфилдтің орнын басушы) және Джон А. Логан болды, бірақ конвенцияда Блейн күштері басым болды. Шерман бірінші дауыс беруде, көбінесе Огайодан, 30 дауыс алды, бірақ оның жалпы саны кейін азайды, ал Блейн төртінші дауыс беруде кандидаттықты қамтамасыз етті. Форкер вице-президенттікке үміткер болуы мүмкін еді; ол Нью-Йорк делегаты және Корнелл университетінің президенті Эндрю Д. Уайттан бір дауыс алды. Номинациялық сөз кемшіліктеріне қарамастан, Форкерді ұлттық фигураға айналдырды. Конвенцияда Форкер Ханнамен және Колумбтан Чарльз Г. Куртцпен бірге жұмыс істеді: екеуі де Форкерді алдағы жылдары қолдады, бірақ Ханна жағдайында тек бір уақытқа ғана. Күзгі науқанда Форкер де, Ханна да Блейнді қолдады, оны Огайо штанында Октябрь айында саяхаттағанда сүйемелдеді. Алайда Блейн Нью-Йорк губернаторы Гровер Кливлендтің демократиялық кандидатынан жеңілді. Форкер 1885 жылы губернаторлыққа екінші рет үміткер болу үшін ерте қолдау алды, бірақ маусым айында Спрингфилдте өткен штаттық конвенцияға дейін көп нәрсе айтпады. Алайда ол өзінің заңгерлік тәжірибесінде афроамерикандықтарға қатысты кемсітушілік жасады деген айыптамаларға және Огайо Уеслейан университетінен қара түсті студент қабылданғандықтан шығып кеткеніне жауап берді. Форкер осы айыптамаларды жоққа шығарды, бірақ өзінің лауазымға үміткер екенін айтпады. Ол конвенцияға «Грузия арқылы марш» әнінің үнімен келді, оның Азамат соғысындағы қызметіне сілтеме жасай отырып, және бірінші дауыс беруде оңай жеңіске жетті: Уолтерстің сөзіне сүйенсек, «1885 жылғы Спрингфилд конвенциясы Форкердің, саясаткердің келгенін білдірді». Күзгі науқанда алкоголь мәселесі тағы да басты мәселе болды, онда Форкер екі жыл бұрынғыдан жақсы өнер көрсетті, сондай-ақ 1884 жылы Цинциннатиде демократиялық көзқарасты полиция офицері Майк Муллен сайлау алдында 150 афроамерикандықтың дауыс беруіне кедерлес болу үшін ұстап кеткен оқиғаға байланысты афроамерикандық дауыс берушілердің жағдайы да талқыланды. Форкер тағы да Ходлиге қарсы шықты, ол Мулленді кешірген және Цинциннати Солтүстік темір жолынан 150 мың долларлық сыйақы алған, бірақ губернатор оның осы ақшаны қалай тапқанын білмейтінін айтты. Форкер өзінің саяси мансабының барлық кезеңінде оны қолдайтын афроамерикандық журналист Гарри Клей Смитпен одақ құрды. 13 қазан күні 1885 жылы Форкер Ходлиді 17 451 дауыспен жеңді. Ол штаттың көп бөлігін жеңіп алғанымен, сайлаудағы бұрмалаушылықтарға байланысты Гамильтон округін жеңе алмады.
In 1883, Governor Charles Foster, a Republican who had held the office since 1880, looked for a Republican contender to succeed him. Foster had sought increased regulation of the liquor trade, offending many German Americans, who were deemed likely to vote Democratic in reaction, and who were especially concentrated in Cincinnati. Few expected the Republicans to retain the governorship, and prominent candidates such as Senator John Sherman and Congressman Benjamin Butterworth declined to run. Foster saw Foraker as a candidate likely to do well: he was a Civil War veteran with a good record as a lawyer and a promising public speaker—and his Cincinnati residence might win back some votes. Others agreed; the local United States attorney wrote to Senator Sherman that the Republicans should nominate "Foraker or some other unobjectionable man". Foster accordingly wrote to Foraker, offering him the chance at "honorable distinction and useful service." Foraker came to Columbus just before the 1883 state convention, and sounded out state Republican leaders such as Sherman and Congressman William McKinley. When Foraker found them willing to support him, he allowed his name to be placed in nomination, and once it was clear that Sherman would not run, the convention nominated Foraker by acclamation. The Democratic Cincinnati Enquirer summed up the Republican strategy: "They determined to sacrifice as little as possible, so they sacrificed Foraker." The Democrats nominated George Hoadly, another Cincinnatian, with whom Foraker was friendly. The major issue in the campaign was alcohol—the legislature had passed a law authorizing localities to license saloons, and had authorized two referendums to allow additional regulation. Hoadly, though ill for part of the campaign with malaria, deftly maneuvered the politically inexperienced Foraker into stating that he would not vote for the referendums. This offended "dry" Republicans, splitting the party. Foraker campaigned throughout the state, reaching nearly every county and generally speaking at least twice a day. Nevertheless, he was defeated by over 12,000 votes, losing most counties, including Hamilton; according to Foraker biographer Everett Walters, "although defeated in this campaign, Foraker gained by it; he won political repute through the state; no longer was he an 'unknown. One reason cited for Foraker's defeat was a failure to appeal to blacks, who constituted about two percent of Ohio's population and who then mostly voted Republican. Foraker returned to the practice of law, initially vowing to avoid politics; however, he received a number of letters offering him support in a gubernatorial race in 1885. The 1884 Republican state convention elected Foraker a delegate at large to the national convention along with Congressman McKinley and Cleveland industrialist Mark Hanna. Sherman's political managers asked Foraker to play an active role in Sherman's presidential campaign, and to place his name in nomination at the convention, which he did, though Walters describes his speech as "weak and unimpressive" by comparison with Foraker's later efforts. Other candidates for the presidential nomination included President Chester A. Arthur (who had succeeded the assassinated James A. Garfield) and John A. Logan, but the convention was dominated by the Blaine forces. Sherman received 30 votes, mostly from Ohio, on the first ballot, but his total thereafter declined, and Blaine secured the nomination on the fourth ballot. There was talk of Foraker for vice president; he received one vote, from New York delegate and Cornell president Andrew D. White. The nominating speech, despite its flaws, made Foraker a national figure. At the convention, Foraker worked with Hanna and with Charles G. Kurtz of Columbus: both would support Foraker in the years ahead, though in the case of Hanna, only for a time. In the fall campaign, both Foraker and Hanna supported Blaine, accompanying the New Englander when he toured Ohio in October. However, Blaine was defeated by the Democratic candidate, New York governor Grover Cleveland. Foraker received early support for a second run for governor in 1885, but said little publicly until the state convention in Springfield in June. He did, however, respond to allegations that he had discriminated against blacks in his law practice and that he had withdrawn from Ohio Wesleyan because a black student had been admitted. Foraker refuted these charges without stating that he was a candidate for office. He arrived at the convention to the strains of "Marching Through Georgia", in reference to his Civil War service, and won an easy first ballot victory: according to Walters, "the Springfield convention of 1885 marked the arrival of Foraker, the politician." The major issues in the fall campaign were again the liquor question, at which Foraker proved more adept than two years previously, and treatment of the black voter, prompted by an incident in Cincinnati in 1884 when a Democratic minded policeman, Mike Mullen, locked up 150 blacks the night before the general election to prevent them from voting. Foraker was again opposed by Hoadly, who had pardoned Mullen, and who had accepted a $150,000 fee from the city owned Cincinnati Southern Railway, though the governor professed not to know how he had earned it. Foraker forged an alliance with black editor Harry Clay Smith, who would be a supporter throughout his political career. On October 13, 1885, Foraker defeated Hoadly by 17,451 votes. Although he won much of the state, he did not carry Hamilton County due to election fraud.
Губернатор ретінде саясаты
Джозеф Форекер 1886 жылдың 12 қаңтарында қалың қарлы боран кезінде губернатор болып ант берді, бұл оған құрмет көрсетуді көздеген көптеген саяси шеру клубтарының Колумбусқа жетуіне кедергі келтірді. Өзінің инаугурациялық сөзінде ол сайлау реформасын, алкогольдік ішімдіктерге лицензия беру бюросын құруды, қара нәсілділерге қатысты кемсітушілік заңдарды жоюды және мемлекеттік денсаулық сақтау кеңесін құруды ұсынды. Екі палатада да республикашылдар көпшілікке ие болғандықтан, заң шығарушы орган оның көптеген ұсыныстарын қабылдады, соның ішінде Кливленд пен Цинциннатиде (кейін барлық ірі қалаларда) сайлаушыларды тіркеуді талап ететін «Кедейлер заңы», сондай-ақ сайлау қызметкерлерін тағайындау үшін бейтарап кеңестер құрған «Пэгсли заңы». «Огайо штатының журналы» былай деп жазды: «Огайоның сайлау заңдарын түзету үшін қажеттінің бәрі де енгізілмеген, бірақ бастау үшін осы жеткілікті». «Доу заңы» алкоголь саудасындағы кәсіпорындарға жылдық салық салды; түскен қаражаттың көп бөлігі кедейлерге көмек көрсетуге және полиция қорына жұмсалды. Форкердің қолдауымен Огайода нәсілдік кемсітушілікке жол беретін қалған заңдар жойылды. Форкер губернаторлық кезінде «қанды көйлектерді көтеріп», яғни Азамат соғысы үшін Оңтүстікті айыптағаны үшін танымал болды. 1887 жылы президент Кливленд солтүстік штаттарының губернаторларынан қолға түскен Конфедерацияның шайқас туларын қайтаруды сұрады. Бір қолдаушы Форкерден туларды Оңтүстікке жіберуге рұқсат берер ме деп сұрағанда, ол телеграф арқылы: «Мен губернатор болғанша, көтерілісшілердің тулары қайтарылмайды», - деп жауап берді. Кливленд шегінді, ал Форкерді көптеген адамдар батыр деп атап, мыңдаған құттықтау хаттарын алды. Форкер президентті әскери зейнетақыны арттыру туралы заңға вето салғаны және Естелік күні балық аулауға кеткені үшін сынады. Сол жылы губернатор Конституцияның жүз жылдығына Филадельфияға барған кезде, ол Огайо милициясының полкінің басында Кливленд тұрған қарау тұғырынан өтті. Форкер сәлем бергенде, Кливленд шапқысын шешіп, бірақ басқа штат губернаторларына жасағандай сәл иілмеді. Кейін сол күні Форкер Кливлендтің қарау тұғырынан өтетін «Grand Army of the Republic» ардагерлерінің шеруін басқарып, қолға түскен шайқас туларын алып өтті. 1888 жылдың ортасына дейін Форкер Ханнаның ынталы қолдауын алды, ол Джон Шерманды президенттікке қолдағанмен, губернатордың 1885 және 1887 жылғы науқандарына жомарт үлес қосты. Ханна Огайоның солтүстігінде ықпал етуді үміттенеді. Алайда, Ханнаның өмірбаяуын жазған Уильям Т. Хорнердің айтуынша, «өкінішке орай, Форкер Ханнаға дәстүр бойынша ол, мүмкін, лайық болған билікті беруден бас тартты». Кейінірек Форкер Ханнамен жақын қарым-қатынасын тоқтату себебі ретінде келтірген бір мысал – мемлекеттік мұнай инспекторының лауазымы туралы мәселе, оның айтарлықтай табысын салық төлеушілер емес, мұнай компаниялары төлейтін және көптеген орынбасарларды тағайындауға рұқсат берілген. 1885 жылы Форкердің ант беруінен кейін көп ұзамай Ханна Уильям М. Бэйннің тағайындалуын жақтады, ал конгрессмен Маккинли Эдвин Хартсхорнның кандидатурасын ұсынды. Ханна Маккинлиге емес, Форкерді қиын жағдайдан құтқару үшін Бэйннің кандидатурасын қайтаруға келісті. Ханна Форкерге: «Маған майор Маккинли мен оның мұнай инспекторы кандидаты қоңырау шалды. Мен оған «жерді қалайтынын» айттым», - деп жазды. Алайда Форкер оның орнына бұрынғы лауазымдағы Луис Смитнайтті қайта тағайындады. Мұнай инспекторының орынбасары болып тағайындалғандардың бірі – Харри Смит, 1885 жылғы сайлауда Форкерді қолдаған қара нәсілді редактор. Маккинли 1887 жылы қайта сайланғаннан кейін Форкерге Хартсхорнның тағайындалуын сұрап қайта келді; алайда Форкер Цинциннатидің республикалық басшысы Джордж Б. Коксты басқа тағайындады, бірақ Смитнайт орынбасар ретінде қалды. Кейінгі жылдары Форкер мұнай инспекторы мәселесі Ханнаның одан ажырасып, Маккинлимен одақтасуына себеп болғанын айтты, 1904 жылы Ханнаның қайтысынан кейін: «Мен жиі ойлаймын, мен Коксты тағайындағаннан кейін Маккинли президент болды».
Joseph Foraker was sworn in as governor on January 12, 1886, during an intense blizzard that prevented many of the political marching clubs hoping to honor him from reaching Columbus. In his inaugural address, he urged election reform, creation of a liquor licensing bureau, the abolition of laws that discriminated against blacks, and the establishment of a state board of health. With a Republican majority in both houses, the legislature enacted many of his proposals, including the Poorman Law, requiring voter registration in Cleveland and Cincinnati (and later in all large cities), as well as the Pugsley Law, which established nonpartisan boards to appoint election officials. The Ohio State Journal commented, "Not all that is needed in the way of amendments to the election laws of Ohio, but it will do for a starter." The Dow Law imposed an annual tax on businesses in the alcohol trade; most of the proceeds would go for poor relief and to the police fund. With Foraker's support, the remaining laws that allowed racial discrimination in Ohio were repealed. Foraker became popular during his governorship for "waving the bloody shirt", that is, castigating the South for the Civil War. President Cleveland in 1887 requested northern governors to return captured Confederate battle flags. When Foraker was asked by a supporter if he would allow the banners to go South, he responded by telegraph, "No rebel flags will be returned while I am governor." Cleveland backed down, and Foraker was hailed as a hero by many, receiving thousands of congratulatory messages. Foraker criticized the President for vetoing a bill increasing war pensions and for going fishing on Decoration Day. When the governor visited Philadelphia later that year for the centennial of the Constitution, he rode at the head of a regiment of Ohio militia past the reviewing stand on which Cleveland stood. When Foraker saluted, Cleveland removed his hat, but did not bow slightly as he had for other state governors. Later that day, Foraker led a troop of Grand Army of the Republic veterans past Cleveland's reviewing stand in another parade, bearing an array of captured battle flags. Until mid 1888, Foraker had the enthusiastic support of Hanna, who, while still boosting John Sherman for president, was a generous contributor to the governor's 1885 and 1887 campaigns. Hanna hoped to be able to dispense patronage in northern Ohio. According to Hanna biographer William T. Horner, however, "unfortunately for Hanna, Foraker largely refused to grant Hanna the authority that by tradition he probably had earned." One example, later cited by Foraker as a reason his close relationship with Hanna ended, was the question of the position of state oil inspector, whose substantial fees were paid, not by the taxpayer, but by the oil companies, and who was permitted to appoint large numbers of deputies. In 1885, soon after Foraker's inauguration, Hanna advocated the appointment of William M. Bayne, while Congressman McKinley pressed the name of Edwin Hartshorn. Hanna agreed to withdraw Bayne, not to accommodate McKinley, but to save Foraker from a difficulty. Hanna wrote to Foraker, "I had a call from Major McKinley and his oil inspector candidate. I tell him he 'wants the earth' " However, Foraker instead reappointed the incumbent, Louis Smithnight. One of the men appointed deputy oil inspector was Harry Smith, the black editor who had supported Foraker in the 1885 election. McKinley again approached Foraker after his re election in 1887 seeking Hartshorn's appointment; however, Foraker appointed George B. Cox, Republican boss of Cincinnati, as chief though Smithnight was retained as a deputy. In later years, Foraker suggested the dispute over the oil inspectorship was a reason for Hanna breaking from him and allying with McKinley, stating after Hanna's death in 1904, "I have often thought since that my appointment of Cox made McKinley president."
1888 жылғы конвенция; үшінші мерзімге жеңіліс
Уолтерс Форкер мен Шерманның қолдаушылары арасындағы жіктерді 1887 жылдан бастап іздейді. Форкердің Огайо саясатындағы шарықтап өсуі Шерманға қауіп төндірді, әсіресе Форкер губернаторлық қызметін аяқтағаннан кейін басқа лауазымға үміттене алатын еді. 1887 жылы Маккинли, Ханна, Шерман және басқалар Кантондағы конгрессмен үйінде кездесіп, Шерманды 1887 жылғы Толедодағы республикалық штаттағы съезде президенттікке ұсынуды және Форкер бас тартса, оны қорқытуды шешті. Огайода Шерманға қарсы сезім болғанына қарамастан, Шерманды қолдау туралы резолюция Форкерді қайта тағайындаған сол съезде бірауыздан қабылданды, ал сол жылы губернатор қайта сайланды. Шерман 1888 жылғы республикалық президенттік номинацияға басты үміткер болды, Огайоның, Пенсильванияның көп бөлігінің және Оңтүстіктің қолдауына ие болды. 1888 жылғы маусым айында Чикагода өткен республикалық ұлттық съезде Блейн үміткер бола ма деген күмәнділік болды. Блейн өзі үміткер емес екенін мәлімдесе де, оның жақтастары оның пікірін өзгертетініне үміттенді. Шерман Форкерге толық сенімсіздікпен қарады және өзінің науқанын басқаруды Ханнаға тапсырды; президенттікке үміткер Форкердің атын Пенсильваниялық Дэниел Х. Гастингс пайдасына ұсынудан бас тартты. Съезде Форкер Гастингстің Шерманды ұсынуын қолдады, бірақ сенатор бірінші дауыс беруде оны қолдаған штаттардан тыс аз дауыс алды. Шерманның Оңтүстіктегі қолдауы ескерілмеді, себебі бұл штаттар республикалық үміткерге дауыс бермейтін, ал Шерман осы делегаттардың жол шығындарын төлеген, олардың көп бөлігі қара нәсілділер еді. 23 маусымда өткен төртінші дауыс беру кезінде Шерман бастапқыда алған дауыс санына шамамен тең дауыс жинады, бірақ Индиана штатының бұрынғы сенаторы Бенджамин Харрисон оған қарсы шықты. Содан кейін съезд 25 маусымға дейін үзіліске шықты. Екі күндік интригалардың нәтижесінде Блейн үміткер болатыны туралы әңгіме тарады. Сенбі күні кешке Форкер Блейнді қолдайтынын мәлімдеді. Уолтерс ауысудың бірнеше себебін келтірді: Форкер Шерманның жеңіске жеткізе алмайтынын сезінді, Шерманның екінші сөйлеуі үшін алғыс айтпағанына ренжіді және Маккинли алған дауыстардың аздығына ашуланды, конгрессмен Шерман күштерінің резервтік үміткері ретінде дайындалып жатыр деп ойлады. Сондай-ақ, Форкер президенттік немесе вице-президенттікке үміткер бола алатыны туралы әңгіме болды, бірақ ол Шерманның келісімінсіз кандидатураны қабылдамайтынын мәлімдеді. Бұл ауысу Шерманның үміткерлігіне зиян келтірді, өйткені оның өзінің штатының губернаторы оны қолдамайтындығын көрсетті. Блейн үміткер емес екенін қайтадан телеграмма жібергенде Форкер Шерманға қайта оралғанмен, зиян тиіп қалды; Харрисон сегізінші дауыс беруде номинацияны алды. Хорнердің айтуынша, Форкердің Шерманды уақытша тастап кетуі «Ханнамен қарым-қатынасын мәңгілікке бұзған көрінеді». Алайда, Форкер үзілістің басқа себептерін келтірді, Ханнаның өлімінен кейін оның бір себебі Ханна Оңтүстік конгресіне қатысқан қара нәсілді делегаттардың қосымша билеттерін сатып алғаны, бұл губернатор сыбайлас жемқорлық деп санағаны. Дж. Б. Морроу, Форкердің мәлімдемесін Герберт Кролидің 1912 жылғы Ханнаның өмірбаянына дереккөз ретінде алған газет баспашысы келіспеді: «Ол кезде оның [Форкердің] жүрегі Шерманның үміткерлігіне толы емес екені түсінілді. Ханнаның Оңтүстік делегаттарымен сауда-саттыққа қатысқаны туралы оның ашулы сезімдеріне мен сенбеймін». Хорнердің айтуынша, «Форкер мен Ханнаның арасындағы ажырым екі адамның кейінгі мінез-құлқына, олардың саяси мансабына және даудан бөлінген Огайодағы Республикалық партияға терең әсер етті». 1888 жылғы қарашада Харрисон президент Кливлендтен жеңіске жетті. 1889 жылға қарай Форкерге Ханна, Шерман және Маккинли бастаған Огайо республикашыларының фракциясы ашық қарсылық көрсетті. Форкер тынығып, бір досына: «Толедодан Чикагоға дейін мойным мойынтұрық астында болды, бірақ енді мен бостандыққа шықтым», - деп жазды. Фракциялық қарсылыққа қарамастан, ол 1889 жылы үшінші мерзімге үміттенді, егер республикашылар заң шығарушы органда көпшілігін сақтаса, ол 1890 жылдың қаңтарында өтетін заң шығарушы сайлауда Шерманның кіші әріптесі ретінде Сенатқа сайлана алады деп үміттенді. Ол 1889 жылы Колумбуста өткен штаттық съезде екінші дауыс беруде қайта тағайындалды, өйткені оған қарсылық екіге бөлінді. Форкердің тұсында салондарды жексенбі күні жабу туралы заң қабылданды; Цинциннати мэрі Джон Б. Мосби бұл заңды жергілікті қарсылыққа қарамастан күштеңдетуді ұсынғанда, Форкер Мосбиге штат үкіметінің қолдауын білдіретін телеграмма жіберді. Бұл позиция көптеген тыйымға қарсы республикашыларды наразылыққа түсірді. Тағы бір зиянды оқиға Форкердің ол алған құжаттарға негізделген талабы болды, ол кейін жалған болып шықты, демократиялық үміткер Джеймс Е. Кэмпбелл компанияда Кэмпбеллде қаржылық үлесі бар болған жәшіктерді қабылдауды қолдады. Құжаттарда Шерманның, Маккинлидің және басқа Форкердің жауларының қолдары да болды; кейін олар франкталған поштадан алынғаны анықталды. Шындығында Кэмпбелл компаниямен байланысы болған жоқ, және бұл оқиға Форкерге дауыстарды қабылдаудан айырды. 1891 жылы конгресс комитеті тергеу жүргізіп, қолдары көшірілген барлық адамдарды тазалады. Алайда, ол құжаттардың шынайылығын тексермей Форкердің оларды қолданғаны үшін кінәлады. Ол кезде Форкер енді губернатор емес еді, Кэмпбелл оны 750 000-нан астам дауысқа 10 873 дауыспен жеңген. Маккинлидің биографы Х. Уэйн Морган атап өтті: «Форкер Кэмпбелге қарсы күресінің нәтижесінде асығыс және ақылсыз әрекет еткені анық». Жеңіліс Форкер үшін салдарға әкелді; Маккинлидің тағы бір биографы Кевин Филлипс: «Форкер үшінші штаттық мерзімге үміткерлігін жоғалтқанда, Маккинли Огайоның келесі президенттік үміткеріне айналды».
Walters traces fissures between Foraker's supporters and those of Sherman from as early as 1887. Foraker's meteoric rise in Ohio politics was a threat to Sherman, especially as Foraker was likely to seek another office after completing his time as governor. In 1887, McKinley, Hanna, Sherman, and others met at the congressman's home in Canton and decided to push for Sherman's endorsement for president by the 1887 Republican state convention in Toledo, and to threaten Foraker should he refuse to get in line. Despite some anti Sherman feeling in Ohio, the resolution to endorse Sherman was adopted unanimously by the same convention that renominated Foraker, and later that year, the governor was re elected. Sherman was a leading candidate for the 1888 Republican presidential nomination, commanding the support of Ohio, much of Pennsylvania, and the South. Uncertainty over whether Blaine would be a candidate hung over the 1888 Republican National Convention in June in Chicago. Although Blaine had stated he was not running, his devotees hoped he might change his mind. Sherman did not fully trust Foraker, and gave over the management of his campaign to Hanna; the presidential candidate also declined to have Foraker place his name in nomination in favor of Daniel H. Hastings of Pennsylvania. At the convention, Foraker seconded Hastings' nomination of Sherman, but the senator, on the first ballot, received few votes outside the states known to back him. Sherman's southern support was discounted, as those states would not vote for the Republican nominee, and Sherman had paid the travel expenses of those delegates, who were for the most part black. By the fourth ballot, on Saturday, June 23, Sherman had about the same number of votes he had started with, but was being challenged by a surge from former Indiana senator Benjamin Harrison. The convention then adjourned until Monday, June 25. With almost two days for intrigue, rumors swept through the convention that Blaine would be a candidate after all. Late on Saturday night, Foraker released a statement that he would support Blaine. Walters proffered several reasons for the switch: Foraker felt Sherman had no chance, resented not being thanked by Sherman for the seconding speech, and was annoyed at the trickle of votes McKinley had received, feeling that the congressman was being prepared as a backup candidate for the Sherman forces. There was also talk that Foraker might gain a place on the ticket, either for president or vice president, though he stated he would not accept a nomination without Sherman's consent. The switch wounded Sherman's candidacy by showing that his own state's governor did not support him, and even though Foraker switched back to Sherman when Blaine wired reiterating that he was not a candidate, the damage was done; Harrison gained the nomination on the eighth ballot. According to Horner, Foraker's temporary abandonment of Sherman was "the move that seems to have shattered his relationship with Hanna permanently". However, Foraker gave other reasons for the break, stating after Hanna's death that one reason for it was that Hanna bought up the extra tickets of black Southern convention delegates, a practice that the governor considered corrupt. J. B. Morrow, the newspaper publisher who took Foraker's statement as source material for Herbert Croly's 1912 biography of Hanna, disagreed: "it was understood at the time that his [Foraker's] heart was not in Sherman's candidacy his outraged feelings over Hanna's bargaining with Southern delegates can't be believed by me." According to Horner, "the split between Foraker and Hanna had a profound impact on the subsequent behavior of both men, their careers in politics, and the Republican Party in Ohio, which was fractured by the dispute." Harrison was elected in November 1888 over President Cleveland. By 1889, Foraker was openly opposed by a faction of Ohio Republicans, led by Hanna, Sherman and McKinley. Foraker felt relieved at the break, writing to a friend, "From Toledo to Chicago, my neck was under a yoke, but now I am free." Despite the factional opposition, he sought a third term in 1889, hoping that if Republicans kept their majority in the legislature, he could be elected to the Senate as Sherman's junior colleague in the legislative election to be held in January 1890. He was renominated at the 1889 state convention in Columbus on the second ballot, as the opposition to him was divided. A law for the Sunday closing of saloons had been passed under Foraker; when Cincinnati mayor John B. Mosby proposed to enforce the law against local opposition, Foraker wired to Mosby the support of the state government. This stance alienated many anti Prohibition Republicans. Another damaging incident was Foraker's claim, based on documents he procured that turned out to be forged, that Democratic gubernatorial candidate James E. Campbell had supported the adoption of a ballot box made by a company in which Campbell supposedly had a financial interest. The documents also bore the signatures of Sherman, McKinley, and other Foraker enemies; they were later shown to have been taken from franked mail. Campbell was not in fact involved with the company, and the affair cost Foraker votes. A congressional committee conducted an investigation in 1891 and cleared all of those whose signatures had been reproduced. However, it blamed Foraker for using the documents without verifying their authenticity. By then, Foraker was no longer governor, having been defeated by Campbell by 10,873 votes out of some 750,000 cast. McKinley biographer H. Wayne Morgan noted, "Clearly Foraker acted hastily and unwisely because of his desperate fight against Campbell and his bitterness towards the Shermanites." The defeat had consequences for Foraker; according to another of McKinley's biographers, Kevin Phillips: "when Foraker lost his bid for a third statehouse term, McKinley became Ohio's next in line presidential favorite son".
Заңға қайта оралу; сенаторлыққа бірінші рет үміткер
Жеңіліске ұшыраған Форкер Цинциннатиге оралып, заңгерлікпен айналыса бастады. Алғашқыда ол бұрынғы заң серіктестігіне қайта қосылса да, 1893 жылы жеке кеңсесін ашты, сол жылы оның ұлы Джозеф Корнелл университетін бітіргеннен кейін кеңсесінде көмекші болып жұмыс істеді. Джозеф Бенсон Форкер Корнелл университетінің түлегі болған алғашқы бала еді. Үлкен Форкер көптеген істерді қабылдағанымен, «саяси заңгер» ретінде танылды, ол клиенттеріне франшиза алу үшін заң шығарушы органды лоббиледі және клиенттеріне қарсы заң жобаларын (соның ішінде Эдисон Электр Компаниясы, Цинциннати Белл Телефон Компаниясы және Цинциннати қалалық теміржолы компаниясы) тоқтатуға тырысты. 1890 жылғы наурыз айында Ханна Нью-Йоркте сөйлеген сөзінде «Форкер саясатымыздағы маңызды тұлға ретінде қайтыс болды және Огайо бұрынғыдай сенімді республикалық штат болып қала береді» деген мәлімдеме жасағанда бұрынғы губернатор ашуға булықты. Форкер Сенатқа сайлануға бекінді; Демократтар бақылауындағы заң шығарушы орган 1890 жылы Кальвин С. Брайсты Сенатқа сайлағанмен, Шерманның орны 1892 жылғы қаңтарда сайлауға ұсынылатын болды. Маккинли 1890 жылғы қарашада Конгресске қайта сайлануда жеңіліске ұшырады, бірақ бұл жеңіліс оның Огайо саясатындағы беделін төмендетпеді, өйткені ол округтерді қайта бөлудің құрбаны деп есептелді. Бұрынғы конгрессмен келесі жылы губернаторлыққа үміткер болғанда, Форкерден өзінің кандидатурасын ұсынуын сұрады, ол да осылай істеді. Кейбіреулер бұл Шерман мен Форкер фракциялары арасындағы келісімге келгендік деп қарастырса да, бұрынғы губернатордың қолдаушылары, мысалы Курц және миллионер Спрингфилд өндірушісі Аса Бушнелл, Сенатқа Форкерді қолдау үшін үгіт-насихат жұмыстарын бастады. Маккинли 1891 жылғы қарашада губернатор болып сайланды, ал республикашылар заң шығарушы органда үштен екі көпшілікті алды. Науқан барысында Форкердің де, Шерманның да жақтастары үміткерлерден уәделер алған еді, ал заң шығарушы сайлаудан кейін екеуі де сәттілікке жеткендерін мәлімдеді. Шерман өзінің жасы (68 жаста), танымалдығының жоқтығы және салқын мінезімен шектелді; Хорнердің айтуынша, «Форкер Шерманның ешқашан үміттенбегендей халыққа жақын адам еді». Шерманның көмекшісі Джейкоб Дональдсон кейінірек «жағдай нашар, тіпті қиын болды» деп жазды. Ханна заң шығарушы кандидаттарға айтарлықтай қаржылық көмек көрсеткенімен, Шерманды қолдайтындай көрінген заң шығарушылар Форкерге дауыс беретінін жариялағанда ашуға булықты; оның өмірбаяуын жазған Герберт Кролидің сөзіне сүйенсек, «жағдай үмітсіз көрінді; бірақ, Шерман мырзаның өзінің достарына айтуынша, Ханна мырзаның күші, құлшынысы және басқаларды өз еркіне бағындыру қабілетімен құтқарылды. Кливлендтен жасырынған үш өкіл табылғаннан кейін кезекке қойылды». Дональдсон: «Олардың бірнешеуі өздерінің опасыздығы үшін құлдырады». Форкер республикалық партияның сайлауында тартыспен жеңіліске ұшырады, алдымен жасырын дауыс беруге (ол оған пайда әкелген болар еді) және содан кейін Шерманды қолдаған дауыс беруге. Хорнердің айтуынша, «Ханна үшін ескі досы Шерманның жұмысын сақтап қалу маңыздырақ болды ма, әлде Форкердің оны алмауына көз жеткізу ма, білу қиын». Шерман жеңіске жеткенде жомарт болмады, достарына «Форкердің соңғы тобын» жоқ қылғанша тынышталмайтынын айтты. Дегенмен, Республикалық штатының съезінде Форкер және оның жақтастары 1892 жылы Миннеаполисте өткен Республикалық Ұлттық съезге қатысушылардың жартысын өздері қалағандай дауыс беруге еркін жіберуге қол жеткізді. Президент Харрисон қайтадан тағайындалуға ұмтылды; мүмкін болатын кандидаттар ретінде айтылған басқа адамдар Блейн (қайтадан жүгіруге қызығушылық танытпады) және Маккинли болды. Миннеаполис конгресіне дейін Ханна төрт жылдан кейін алғаш рет Форкерге Маккинлиді қолдау үшін хат жазды, айырмашылықтарды ұмытуды ұсынды. Форкер келісті; ол Харрисонды ұнатпады және оны қайта сайлай алмайтынын сезінді. Маккинли Блейннен аздап қалып, үшінші орын алды. Харрисонды Кливленд қарашадағы сайлауда жеңіп алды, ал Маккинли 1896 жылғы Республикалық президенттікке үміткер ретінде қарастырылды.
Defeated for re election, Foraker returned to Cincinnati and the practice of law. Although initially he rejoined his old law partnership, he established his own offices in 1893, the year his son Joseph Jr. became an assistant in his office upon graduation from Cornell. Joseph Benson Foraker Jr. was the first child of a Cornell alumnus to graduate from the university. The senior Foraker, though he accepted a broad array of cases, was a "political lawyer", lobbying the legislature to grant franchises to his clients, and arranging for bills unfavorable to his clients (who included the Edison Electric Company, Cincinnati Bell Telephone Company, and the Cincinnati Street Railway Company) to be quashed. The former governor was enraged when in March 1890, Hanna gave a speech in New York stating, "Foraker is dead as a factor in our politics and Ohio is again as reliable a Republican state as it ever was." Foraker determined to secure election to the Senate; although the Democratic controlled legislature had elected Calvin S. Brice to the Senate in 1890, Sherman's seat would be up for election in January 1892. McKinley was defeated for re election to Congress in November 1890; his stature in Ohio politics was not diminished by the loss, as he was seen as a victim of gerrymandering. When the former congressman ran for governor the following year, he asked Foraker to place his name in nomination, which he did. Although some saw this as a rapprochement between the Sherman and Foraker factions, the former governor's supporters, such as Kurtz and millionaire Springfield manufacturer Asa Bushnell, were already campaigning for Foraker for Senate. McKinley was elected governor in November 1891, and the Republicans took a two thirds majority in the legislature. During the campaign, supporters of both Foraker and Sherman had sought pledges from candidates, and in the aftermath of the legislative elections, both men expressed confidence. Sherman was handicapped by his age (68), unpopularity, and a cold personality; according to Horner, "Foraker was simply more of a man of the people than Sherman could ever hope to be." Sherman's aide, Jacob C. Donaldson, later wrote, "the situation was bad, almost desperate". Hanna had made significant campaign contributions to legislative candidates, and was outraged when legislators believed to favor Sherman instead announced that they would vote for Foraker; according to his biographer, Herbert Croly, "The situation looked desperate; but it was saved, so Mr. Sherman himself stated to his friends, by Mr. Hanna's energy, enthusiasm and ability to bend other men to his will. Three of the Cleveland representatives, who had gone into hiding, were unearthed and forced into line." Donaldson noted, "Several of them were ruined by their perfidy." Foraker was defeated narrowly in the Republican caucus, first on a vote to hold a secret ballot (which would have benefited him), and then on the endorsement vote, which supported Sherman, who was subsequently elected by the legislature. According to Horner, "It is difficult to know which mattered more to Hanna—making sure his old friend Sherman kept his job or making sure that Foraker did not get it." Sherman was not magnanimous in victory, telling friends that he would not rest until he "tomahawked the last of Foraker's crowd". Nevertheless, at the Republican state convention, Foraker and his supporters were able to gain their goal of half the delegates at large to the 1892 Republican National Convention in Minneapolis, free to vote as they pleased. President Harrison was seeking renomination; other men spoken of as possible candidates were Blaine (who had again disclaimed any interest in running) and McKinley. Prior to the Minneapolis convention, Hanna wrote to Foraker for the first time in four years, seeking to put aside differences in support of McKinley. Foraker agreed; he disliked Harrison and did not feel he could be re elected. McKinley finished third for the nomination, a fraction of a vote behind Blaine. Harrison was defeated by Cleveland in the November election, and McKinley was spoken of as the most likely Republican presidential contender for 1896.
Сенатқа сайлау; президенттік жарысқа қатысу
1893 және 1894 жылдары Форкер саясатқа көп араласпады, заңмен айналысты. Дегенмен, ол Сенатқа өтуді жалғастырды және 1895 жылғы Занесвиллдегі штаттық конвенция үшін стратегиясын мұқият жоспарлады. Форкердің жақтастары толық бақылауға ие болды, Маккинлиден кейін губернаторлыққа Бушнеллді ұсынды, сондай-ақ басқа мемлекеттік лауазымдарға Форкердің одақтастарын тағайындады. Конвенция Форкерді Сенатқа қолдады, бұл Огайо штатының республикалық конвенциясының тарихында Сенатқа нақты бір кандидатты алғаш рет қолдауы болды. Уолтерстің сөзінше, "Занесвилл конвенциясы Форкердің Огайо саясатындағы билігінің шыңы болды. Ол платформаны, келесі губернаторды және толық тізімді таңдады, сондай-ақ өзіне АҚШ Сенатына дерлік сайлануды қамтамасыз етті". Форкер науқанда баяндама жасаушы ретінде жетекші рөл атқарды, ал қарашадағы сайлауда Бушнелл жеңіске жетті және заң шығарушы органда республикашылдар көпшілікке ие болды. Осы көпшілік 1896 жылдың 15 қаңтарында Джозеф Форкерді Сенатқа сайлады. Сенаторлық сайлауға дейін Огайо республикалық партиясының бәсекелес топтары бұрынғыдан аз қақтығысты, бірақ Маккинли мен Форкер 1896 жылғы науқанда бейбітшілікке келіскендері сенаторлық сайлау күні ғана анық болды. Форкер Маккинлидің президенттікке үміткерлігін қолдауға және Нью-Йоркке барып, сол штаттың республикалық саяси көшбасшысы, сенатор Томас С. Платттан қолдау алуға уағдаласты. Наурыз айында Форкер штаттық конвенцияда Маккинлиді қолдап, кеңінен жарияланған сөз сөйледі. Алайда, ол ұлттық конвенцияға делегат болуға тартынды, себебі Маккинлидің кандидатурасымен бірдеңе дұрыс болмаса, оны кінәлайтынан қорқады. Президенттікке үміткердің қысымынан кейін ғана Форкер делегат болуға және Маккинлидің кандидатурасын ұсынуға келісті. Маккинли Форкердің өзі оны ұсынуын қалады, бұл штаттық республикалық партияның біртұтас қолдауына ие екенін көрсету үшін. Сайланған сенатор Форкер ақырында келісіп, ұсыну сөзін сөйледі, оның бір бөлігін Маккинли Кантонға телефон арқылы тыңдады. Демократтар бұрынғы Небраска конгрессмені Уильям Дженнингс Брайанды ұсынды, ол "Алтын крест" сөзімен Демократиялық ұлттық конвенцияны қоздырды. Брайан Нью-Йоркте ұзақ сөз сөйлегеннен кейін, сайланған сенатор: "Брайан мырза бір сөзбен өзін-өзі ақтады, ал енді бір сөзбен өзін-өзі жоққа шығарды" деді. Форкер төрт аптаға Еуропаға барса да (оның жалғыз шетел сапары), ол оралғаннан кейін республикашылдар үшін 200-ге жуық сөз сөйледі. Маккинли сайлаушылар алқасының көпшілігімен президент болып сайланды.
Foraker had little involvement in politics in 1893 and 1894, concentrating on the law. He still sought a Senate seat, however, and carefully planned his strategy for the 1895 state convention in Zanesville. Foraker forces gained full control, nominating Bushnell for governor to succeed McKinley, and Foraker allies for other state offices. The convention also endorsed Foraker for Senate, the first time a specific individual had been backed for Senate by an Ohio Republican convention. According to Walters, "The Zanesville convention represented the highest pinnicle of Foraker's power in Ohio politics. He had selected the platform, chosen the next governor and the complete ticket, and had secured for himself virtual election to the United States Senate." Foraker took a leading role as a speaker in the campaign, and the November election resulted in victory for Bushnell and a Republican majority in the legislature. That majority, on January 15, 1896, elected Joseph Foraker to the Senate. Even before the senatorial election, the rival factions in the Ohio Republican Party were battling less than usual, but it was not until the day of the senatorial election that McKinley and Foraker reached a definite understanding for peace during the 1896 campaign. Foraker agreed to support McKinley's presidential bid, and to travel to New York to approach that state's Republican political boss, Senator Thomas C. Platt, hoping to gain Platt's support for McKinley. In March, Foraker addressed the state convention in support of McKinley in a widely publicized speech. However, he was reluctant to be a delegate to the national convention, fearing that he would be blamed if anything went wrong with McKinley's candidacy. It was only after considerable prodding from the presidential candidate that Foraker agreed to be a delegate, and to place McKinley's name in nomination. McKinley desired that Foraker nominate him to show that he had the united support of the state Republican Party. Senator elect Foraker eventually agreed, and gave the nominating speech, part of which was heard by McKinley via telephone line to Canton. The Democrats nominated former Nebraska congressman William Jennings Bryan, who had electrified the Democratic National Convention with his Cross of Gold speech. When Bryan accepted his nomination with a lengthy address in New York, the senator elect commented, "Mr. Bryan made himself by one speech, and now he has unmade himself by one speech". Although Foraker went to Europe for four weeks (his sole trip abroad), he gave almost 200 speeches for the Republicans once he returned. McKinley was elected president with a comfortable majority in the Electoral College.
Сенатор (1897-1909)
1897 жылдың 4 наурызында Уильям Маккинли президент болған күні Джозеф Форекер Огайо штатынан сенатор болып ант берді. Жаңа заң шығарушы Шерманмен Сенаттың алдына сүйемелдеп әкелінді; оның ант беруі республикашылдардың шағын көпшілігін бекітуге көмектесті. Форкер жеке заңгерлік қызметін жалғастырды, бұл сол кездегідей көптеген сенаторлар өздерінің бизнес мүдделерін сақтап қалғандықтан, ерекше жағдай емес еді. Заңгерлік тәжірибесі арқылы байлыққа ие болған Форкер бұл тұрғыдан да ерекшеленбеді, себебі сол дәуірдегі Сенаттың "байлар клубында" шамамен 25 миллионер болды.
On March 4, 1897, the same day William McKinley became president, Joseph Foraker was sworn in as senator from Ohio. The new legislator was escorted to the bar of the Senate by Sherman; his swearing in helped cement a modest Republican majority. Foraker continued his private legal work, which was not unusual at the time as many senators maintained business interests. Wealthy through his law practice, Foraker did not stand out in that regard either, as the "rich man's club" of the Senate of that era contained about 25 millionaires.
Ханнамен бәсекелестік
1896 жылғы науқан барысында Ханна Республикалық Ұлттық Комитетінің төрағасы ретінде қызмет етті, Маккинлидің науқанына жауапты болды және бай бизнесмендерден қаржы жинау арқылы президенттік үміткері үшін миллиондаған доллар тартты. Қарашадағы сайлаудан кейін Форкер Ханнамен кездесіп, президент сайланған Маккинли мен Ханнаның Шерманды Мемлекеттік хатшылыққа тағайындауды және Ханнаның Сенатта Шерманның орнын басуды жоспарлап отырғанын білгенде таң қалды. Форкер осы жоспардың екі бөлігіне де қарсылық білдірді, Ханнаның заң шығарушы ретінде жеткіліксіз екенін және қабілеттері төмендеп бара жатқан Шерманның Мемлекеттік хатшы болуы тиіс емес деп есептеді. Форкер Маккинлимен кездесті, бірақ оны көндіре алмады. Бушнелл (уақытша орынбасар тағайындауға құқылы) және Форкер (губернатордың жақын саяси одақтасы) Ханнаны тағайындауға қарсы болды; олардың фракциясында 1898 жылғы Шерманның орнына өтетін кезекті сайлауға бірнеше үміткер болды, соның ішінде Бушнеллдің өзі де бар еді. Бушнелл мен Форкер 1897 жылдың қаңтар айында Шерманның тағайындалуы жарияланғаннан кейін бір ай бойы қарсылық көрсетті, осы уақытта губернатор Конгрессмен Теодор Э. Бертонға орын ұсынды, бірақ ол бас тартты. 21 ақпанда ғана Бушнелл Ханнаның тағайындалуын Шерман отставкаға кеткеннен кейін күшіне енетінін жариялады. Бұл дау Форкердің 4 наурызда сенатор ретінде ант беру рәсімін белгілі бір дәрежеде көлеңкеледі – Ханнаның жақтастары Бушнеллдің өнеркәсіпшінің тағайындалуын Форкер орнына отырғанға дейін кейінге шеккенін мәлімдеді, осылайша Ханна кіші сенатор болады. Өзінің естеліктерінде Форкер мұны жоққа шығарды, Шерманның жаңа президент пен Конгресс ант бергеннен және Сенат Шерманды қоса алғанда жаңа кабинетті бекіткеннен кейін ғана 4 наурыз күні түстен кейін отставкаға кешіккенін атап өтті. Ханнаға сенаторлық куәлігін 5 наурыз күні таңертең Бушнелл тапсырды. Форкер Маккинлидің Резиденцияда (Ақ үй әлі де ресми атауы осылай болған) және Шерманның аға сенатор болады деп күтілгенін ескеріп, өзінің жақтастары үшін шектеулі марапаттау тағайындамаларын күте алатынын білді. Маккинлидің жақын досы Ханна Сенатта болғандықтан Форкерге президентке үміткерлерді ұсынуға рұқсат берілді, бірақ Маккинли Ханнаға Форкердің үміткерлеріне вето құқығын берді. Форкер 1898 жылы Ханнаның қайта сайлануына қарсы күреске белсенді қатыспады, бірақ оның бірнеше одақтастары, соның ішінде Бушнелл мен Курц оппозицияның құрамында болды. Форкер 1900 жылғы конвенцияда Маккинлиді қайтадан ұсынды; президенттің мақтауы делегаттарды қуантты. Маккинлидің алғашқы вице-президенті Гаррет Хобарт 1899 жылы қайтыс болғандықтан, 1900 жылғы науқанға жаңа кандидат қажет болды, ал конвенция танымал испан-американ соғысының батыры, Нью-Йорк губернаторы Теодор Рузвельтті таңдады. Форкер 1884 жылғы конвенцияда екеуінің кездескенінен бастап Рузвельтпен достық қарым-қатынасты сақтап келді, бірақ Ханна оның таңдалуына қатты қарсы болды. Форкер Маккинлидің сәтті қайта сайлану науқаны кезінде жиі сөз сөйледі. 1901 жылдың қыркүйегінде президент Маккинли қаза болғаннан кейін Форкер жерлеу рәсіміне қатысып, Цинциннати музыка залында өткен үлкен ескеру жиналысында сөз сөйледі. Қайғыдан кейін саяси өмір қайта жанданғанда, Форкер президент Рузвельттің Букер Т. Вашингтонды, қара нәсілді адамды Ақ үйге шақырғанын қорғады. Бұл Форкердің 1902 жылғы қаңтардағы сәтті сайлау науқанына қара нәсілді қауымның қолдауын қамтамасыз етуге көмектесті, оған Ханна фракциясы қарсылық көрсетпеді. Ханна мен Форкер екеуі де 1904 жылы Республикалық партияның президенттікке үміткерлері ретінде талқыланды; Президент Рузвельт енді үміткер болуы мүмкін болғандықтан, екеуінің де президенттік амбициялары төрт жылға кейінге шегерілді. Ханна, әсіресе, өзінің президенттік үміткерлігінен ресми түрде бас тартқысы келмеді, өйткені оны сақтап отыру 1904 жылы заң шығарушы органмен қайта сайлануын қамтамасыз етуге көмектеседі деп сенді. 1903 жылы Форкер Ханнаны ұятқа салуға және өзінің 1908 жылға арналған мүмкіндіктерін арттыруға мүмкіндік тапты, Республикалық штаттық конвенциядан Рузвельтті қайта сайлауға қолдау көрсету туралы қаулы қабылдады. Егер Ханна бұл қаулыны қолдаса, ол үміткер болмайтынын анық айтты; егер ол оған қарсы болса, Рузвельттің наразылығына ұшырар еді. Ханна Рузвельтке қаулыға қарсы шығатынын хабарлады; Рузвельт оның әкімшілігінің жақтастары мұндай қаулыға дауыс беретінін күтетінін жауап берді, ал Ханна мойын бұрды. 1904 жылдың ақпанында Ханна ішек қабынуынан қайтыс болды, ал оның Сенаттағы орны мен фракциялық басшылығы төрт мерзімге сайланған, испан-американ соғысындағы қызметі үшін жағымды жарияланым алған Чарльз Дикке тиді. Дик Форкердің фракциясымен келісімге келе алды және содан кейін Огайоның Республикалық партиясының «өзгеріске қарсы» лидері ретінде танылды, олар әлеуметтік өзгерістерге дереу қажеттілік көре алмады.
During the 1896 campaign, Hanna served as chairman of the Republican National Committee, in charge of McKinley's campaign, and obtained millions for his presidential candidate by soliciting donations from wealthy businessmen. After the November election, Foraker met with Hanna and was surprised to learn that President elect McKinley and Hanna planned that Sherman would be appointed Secretary of State and that the industrialist would take Sherman's place in the Senate. Foraker objected to both components of this plan, feeling that Hanna was not qualified as a legislator, and that Sherman, whose faculties were starting to fail, should not become Secretary of State. Foraker met with McKinley, but failed to convince him. Bushnell (who would get to appoint a temporary replacement) and Foraker (a close political ally of the governor) did not want to appoint Hanna; their faction had several candidates, including Bushnell himself, for the next election for Sherman's seat in 1898. Bushnell and Foraker resisted for a month once the pending appointment of Sherman became known in January 1897, during which time the governor offered the seat to Congressman Theodore E. Burton, who declined. It was not until February 21 that Bushnell finally announced Hanna's appointment, effective upon Sherman's resignation. This controversy to some extent overshadowed Foraker's swearing in as senator on March 4—Hanna adherents claimed that Bushnell had delayed the effective date of the industrialist's appointment until Foraker took his seat so that Hanna would be the junior senator. In his memoirs, Foraker denied this, noting that Sherman was unwilling to resign until the afternoon of March 4, after the new president and Congress were sworn in and the new Cabinet, including Sherman, was confirmed by the Senate. Hanna was given his commission as senator by Bushnell on the morning of March 5. Foraker had known that with McKinley in the Executive Mansion (as the White House was still formally known) and Sherman expected to be senior senator, he could expect only limited patronage appointments for his supporters. With McKinley's close friend Hanna instead in the Senate, Foraker was allowed to recommend appointees to the President, but McKinley allowed Hanna to exercise a veto over Foraker's candidates. Foraker was not visibly involved in the unsuccessful efforts to deny Hanna re election in 1898, but several of his allies, including Bushnell and Kurtz, were part of the opposition. Foraker nominated McKinley again at the 1900 convention; his florid praise of the president pleased the delegates. As McKinley's original vice president, Garret Hobart, had died in 1899, he required a new running mate for the 1900 campaign, and the convention chose the popular Spanish–American War hero, New York governor Theodore Roosevelt. Foraker had maintained friendly relations with Roosevelt since the two men met at the 1884 convention, but Hanna bitterly opposed the choice. Foraker spoke widely during McKinley's successful re election campaign. After President McKinley was assassinated in September 1901, Foraker attended the funeral services and addressed a large memorial meeting at the Cincinnati Music Hall. When politics resumed after the mourning, Foraker spoke in defense of President Roosevelt's inviting Booker T. Washington, a black man, to the White House. This helped ensure support from the black community in Foraker's successful re election bid in January 1902, which was not opposed by the Hanna faction. Both Hanna and Foraker had been spoken of as possible Republican presidential candidates in 1904; with President Roosevelt now likely to be the nominee, both men's presidential ambitions were pushed back four years. Hanna in particular was reluctant to publicly put aside his presidential candidacy, believing that keeping it alive would help assure his re election by the legislature in 1904. In 1903, Foraker saw an opportunity to embarrass Hanna and boost his own chances for 1908 by getting the Republican state convention to pass a resolution endorsing Roosevelt for re election. If Hanna supported the resolution, he made it clear he would not be a candidate; if he opposed it, he risked Roosevelt's wrath. Hanna sent Roosevelt a telegram that he would oppose the resolution; Roosevelt replied that he expected his administration's supporters to vote for such a resolution, and Hanna gave in. In February 1904, Hanna died of typhoid fever, and his Senate seat and factional leadership were won by Charles Dick, a four term congressman who had received favorable publicity due to his Spanish–American War service. Dick was able to work out an accommodation with Foraker's faction and was thereafter considered the leader of Ohio's Republican "stand patters", who saw no immediate need for social change.
Соғыс және аумақтық пайда
1898 жылғы Испания-Америка соғысына дейін Форкер Кубаның Испаниядан тәуелсіздігін ынталы түрде қолдады. Президент Маккинлидің өтінішімен шақырылған Конгрестің арнайы сессиясы 1897 жылдың наурыз айынан бастап жаңа тарифтік заңнаманы қарастыру үшін өтті; Форкерді қоса алғанда, сенаторлар (Сенаттың Сыртқы қатынастар комитетінің мүшесі болған) Куба көтерілісшілерін қолдауға бағытталған резолюцияларды ұсыну мүмкіндігіне ие болды. Форкер Маккинлидің Испанияға қатысты саясатына наразылық білдірді, 1897 жылдың желтоқсанында Конгреске президенттің Ел хал-жағдайы туралы хабарламасын және 1898 жылдың сәуіріндегі оның "соғыс хабарын" сынады, оны кейбіреулер жеткіліксіз соғысқа шақыру ретінде қарастырды. Сенатор соңғысының тілшісіне: «Менің бұл хабарға шыдамдылығым жоқ, мұны айтуға болады. Мен бұл хабарды барлық жағынан сынауды естідім». Форкер Испанияны Кубадан шығуға және көтерілісшілерді тәуелсіз Кубаның заңды үкіметі ретінде мойындауға шақыратын резолюция ұсынды. Конгресс сәуір айында қабылдаған қаулыда осылардың барлығы көзделген, бірақ мойындау жойылды (әкімшіліктің өтініші бойынша) және Президентке осы мақсаттарға жету үшін күш қолдануға рұқсат берілді. Маккинлидің бірлескен қаулыға қол қоюы Испанияның дипломатиялық қарым-қатынасты үзуіне және соғыстың тез жариялануына әкелді. Форкер соғысты жақыннан бақылады – оның үлкен ұлы соғыста қатысты – және АҚШ-тың Филиппин мен Пуэрто-Рико сияқты Испаниядан басып алған колонияларын сақтап қалуды ерте қолдады. Маккинли Гавайиді аннексиялауға тырысты, бірақ аннексия келісімі Сенатта ратификацияланбады. Конгресс басшылары тағы да тырысуға шешім қабылдады, бұл жолы Сенаттың үштен екісінің дауысын қажет етпейтін бірлескен қаулыны пайдаланды. Мамыр айының басында Манила шығанағындағы шайқаста американдықтардың жеңісі Гавайи мәселесіне қызығушылықты жаңартты. Форкер Сыртқы қатынастар комитетінде қаулының негізгі жақтаушысы болды және талқылау кезінде сөз сөйлеген комитет мүшесінің жалғыз өкілі болды. Қарсылық көбінесе демократтардан болды, олар американдық мүдделердің 1893 жылы аралдарды басып алуға әкелген революцияға қарсы болды, бұл Форкер қорғаған басып алу еді. Шілде айының басында Конгрестің екі палатасы да қаулыны қабылдады, ал президент Маккинли оған 8 шілдеде қол қойды. Американың жаңа иелігі Пуэрто-Риконы сатып алғаннан кейін көп ұзамай қаржылық қиындықтарға тап болды – оның негізгі экспорт тауары, кофе, енді Испания және Америка нарықтарында жоғары тарифтермен шектелді. Форкер аралда азаматтық үкімет құру туралы заң жобасын әзірлеуге және қабылдауға жетекшілік етті. Форкер Пуэрто-Рикодан импортталатын тарифтерді жоюды ұсынғанмен, заңнаманы қабылдау үшін ол арал салық жүйесін құрғаннан кейін екі жылға 15% мөлшерлемені қабылдауға мәжбүр болды, содан кейін тариф болмайды және ақша аралды дамытуға жұмсалады. Форкер заңына 1900 жылдың 12 сәуірінде президент Маккинли қол қойды. Онда американдықтар тағайындаған губернатор және жоғарғы палатаның көпшілігі американдықтар тағайындаған заң шығарушы орган қажет еді, сондай-ақ пуэрторикалықтарға американдық азаматтық құқық берілмеді. Форкер арал тұрғындарына АҚШ азаматтығын беруді қалаған, бірақ әкімшілік де, Конгрестің көп бөлігі де онымен келіспеді. 1901 жылы Форкер заңы Жоғарғы Сотта қолдау тапты, ол Даунс пен Бидуэлл ісі бойынша Конституция Пуэрто-Рикоға қолданылмайтынын және Конгресс оны заңдастыра алатынын (немесе, сол кездегі сөз тіркесімен, Конституция тудың артынан бармайды) шешті.
In the year between his swearing in and the 1898 Spanish–American War, Foraker was an enthusiastic supporter of Cuban independence from Spain. A special session of Congress, called at the request of President McKinley, met beginning in March 1897 to consider new tariff legislation; hawkish senators, including Foraker (who was made a member of the Senate Foreign Relations Committee), took the opportunity to press resolutions in support of the Cuban insurgents. Foraker was impatient with McKinley's policy towards Spain, decrying the President's State of the Union communication to Congress in December 1897 and his so called "war message", which some deemed insufficiently bellicose, in April 1898. The senator stated to a reporter of the latter, "I have no patience with the message and you may say so. I have heard nothing but condemnation of the message on all hands." Foraker had introduced a resolution calling for Spain to withdraw from Cuba, and for the recognition of the rebels as the legitimate government of an independent Cuba. The resolution that passed Congress in April called for all those things except recognition (deleted at the request of the administration) and authorized the President to use force to achieve those aims. McKinley's signature on the joint resolution caused Spain to break off diplomatic relations and war was quickly declared. Foraker followed the war closely—his elder son was fighting in it—and was an early proponent of the US keeping Spanish colonies it had captured, such as the Philippines and Puerto Rico. McKinley had attempted to annex Hawaii, but the annexation treaty failed to be ratified by the Senate. Congressional leaders decided to try again, this time using a joint resolution that would bypass the need for a two thirds vote in the Senate. The American victory at the Battle of Manila Bay in early May revived interest in the Hawaiian matter. Foraker was a major proponent of the resolution in the Foreign Relations Committee and was the only committee member to speak in the debate. Opposition was mostly from Democrats, who objected to the revolution by which American interests had taken control of the islands in 1893, a seizure defended by Foraker. In early July, proponents were able to get the resolution through both houses of Congress, and President McKinley signed it on July 8. The new American possession of Puerto Rico found itself in financial woes soon after its acquisition—its principal export, coffee, was now barred by high tariffs from both Spanish and American markets. Foraker took the lead in drafting and pressing legislation establishing a civil government for the island. Although Foraker had proposed to eliminate tariffs on imports from Puerto Rico, to secure passage of the legislation he had to accept a rate of 15% for two years as the island developed a taxation system, after which there would be no tariff, and the money would be used to develop the island. The Foraker Act was signed by President McKinley on April 12, 1900. It required an American appointed governor and a legislature in which a majority of the upper house would be American appointed, and did not grant Puerto Ricans American citizenship. Foraker had wanted to give the islanders US citizenship, but neither the administration nor much of the Congress agreed with him. In 1901, the Foraker Act was upheld by the Supreme Court, which ruled in Downes v. Bidwell that the Constitution did not apply to Puerto Rico and that Congress could legislate for it (or, in the phrase then current, the Constitution did not follow the flag).
Рузвельтке қарсылық
Форкер президенттің бірінші мерзімінде Рузвельтпен жалпы достық қарым-қатынасты сақтады: сайлау мандаты болмағандықтан, Рузвельт Маккинлидің саясатын іске асыруға уәде берген. 1904 жылғы қарашада өз атынан сайланған президент Рузвельт прогрессивті саясатты қолдауға еркіндік сезінді. Рузвельт сайлаудан кейін Форкерге жоспарларын айтқанда, Форкер бастапқыда алаңдамады, бірақ Уолтерстің сөзіне сүйенсек, "соның салдарынан туған антагонизм 1908 жылы Форкердің саяси жоюына әкелді". Олардың қарым-қатынасы теміржолдарды реттеу мәселесінде бұзыла бастады. 1905 жылы президент Мемлекетаралық сауда комиссиясына (ICC) жүк тарифтерін белгілеу құқығын беру туралы заң қабылдауға тырысты; Форкер ұсынылған заңды конституциялық емес деп есептеді және теміржолдардың тарифтерді белгілейтін заң жобасын ұсынды, ал ICC оларды артық деп тапса, бас прокурорға сотқа шақыру туралы өтініш бере алады. Форкер Сенатта талқыланған кезде әкімшіліктің қолдаған заң жобасына қарсы бірнеше рет сөйледі және Хепберн заңының соңғы мақұлдануына қарсы дауыс берген үш сенатордың (және жалғыз республикашылдың) бірі болды. Огайо заң шығарушы органы Форкер мен Диктің заң жобасына дауыс беруін талап ететін резолюция қабылдағанда, ол үйде наразылыққа ұшырады; бір газет Форкердің дауысымен президент болу мүмкіндігінен айырылғанын жазды. Келесі жылы Форкер Аризона және Нью-Мексико территорияларының штат мәртебесі мәселесінде де әкімшіліктен бас тартты, егер екі территорияның бірігуі референдумда мақұлданбаса, оларды бір штатқа біріктіруге болмайды деп санайтын. Форкердің ұстанымы Конгресте басым болды; оның пікіріне қарамастан, Рузвельт қабылданған заңға қол қойды. Екі адамның пікірлері меценаттық мәселелерде де, Сенаттың ратификациясын қажет ететін және Сенаттың келісімінсіз халықаралық келісімдерге мүмкіндік беретін келісімдерде де келіспеді. Рузвельт досына Форкердің жақсы немесе жаман болсын, кез келген мәселеде оған қарсы күресуге бекінгенін жазды.
Foraker maintained generally friendly relations with Roosevelt in the president's first term: lacking an electoral mandate, Roosevelt had pledged after the assassination to carry out McKinley's policies. Elected in his own right in November 1904, President Roosevelt felt freer to support progressive policies. When Roosevelt told Foraker his plans after the election, Foraker initially took no alarm, but according to Walters, "the resulting antagonism led to the political elimination of Foraker in 1908." Their relationship began to break down over the question of railroad regulation. The President in 1905 sought legislation to give the Interstate Commerce Commission (ICC) the power to set freight rates; Foraker considered the proposed law unconstitutional, and introduced a bill by which the railroad would set the rates, and if the ICC found they were excessive, it could ask the attorney general to bring suit. Foraker spoke repeatedly against the administration favored bill as it moved through the Senate, and was one of only three senators (and the only Republican) to oppose the resulting Hepburn Act on final Senate passage. As the Ohio legislature had passed a resolution urging Foraker and Dick to vote for the bill, he faced anger at home; one newspaper wrote that Foraker had extinguished his chances of becoming president with his vote. The following year, Foraker also broke with the administration on the question of statehood for Arizona Territory and New Mexico Territory, feeling that the two territories should not be combined into one state unless a merger was approved in referendums. Foraker's position prevailed in Congress; despite his stance, Roosevelt signed the resulting bill. The two men also differed on issues of patronage, and on a series of treaties requiring Senate ratification that allowed for international agreements without the need for Senate approval. Roosevelt wrote to a friend that Foraker seemed determine to fight him on every point, good or bad.
Браунсвилл ісі
1906 жылғы 14 тамызда түнде Техас штатының Браунсвилл шекаралық қаласында оқ атылған дыбыс естілді; бір тұрғын қаза тапты, ал бір полицей жараланды. Жергілікті әкім көрсеткен әскери заттардың ішінде, атылған мылтық оқтары да болды. Олар қала сыртында орналасқан, қара нәсілділерден құралған 25-ші жаяу әскер батальонының әскери қызметшілері кінәлі деп саналды. Сұраққа алынғандардың барлығы қатысы жоқ екенін мәлімдеді. Бірақ, олардың ақ офицерлері Соғыс министрлігіне 25-ші жаяу әскеріне қарасты белгісіз адамдар кінәлі екенін, ал батальондағы басқалары оны жасағандарды білгенін, бірақ үнсіздік сақтап отырғанын хабарлады. Дәлелдердің жоқтығына қарамастан, 1906 жылғы 5 қарашада (конгресс сайлауларынан кейін) Рузвельт 167 сарбазды қызметтен босатып, федералдық жұмысқа орналасуға жарамсыз деп жариялады. Олардың арасында Кубада Рузвельтпен бірге шайқасқан бірінші сержант Минго Сандерс та болды. Президент ақ және қара нәсілділердің өтініштеріне қарамастан, өз шешімінен мойын бұрмады. Форкер бастапқыда сарбаздардың кінәлі екеніне сенгенімен, прогрессивті ұйымдар жүргізген жеке тергеу нәтижелері ұсырылғаннан кейін пікірін өзгертті (қара нәсілді адвокаттың Рузвельтпен кездесуіне рұқсат берілмеді). Рузвельттің биографы Эдмунд Моррис: «Форкер нәсілдік әділеттілікке құштар еді» деді. Моррис Форкердің әскери қызметте болған кезінде құлдықты жою және қара нәсілділерге ақ нәсілділермен теңдей азаматтық және саяси құқықтар беру қалауын еске салып: «Сенатор Форкер 1906 жылы Конституцияға қатысты 1862 жылы жеке Форкердің сезінгендей сезімде болды» деп түсіндірді. Әділеттілікті қамтамасыз етуге деген ниетінен бөлек, Форкер Браунсвилл мәселесі бойынша Рузвельтке қарсы шығу арқылы саяси үстемдікке қол жеткізе алатынын сезді. Ол 1908 жылғы президенттік сайлауда өзінің мүмкіндіктерін арттыру үшін Рузвельтті және оның ізбасары, Соғыс министрі Уильям Говард Тафтті жаман жағдайда көрсетуге тырысты. Форкер Сенатқа Браунсвилл ісін тергеуді тапсыру үшін күресті және Тафттан ақпарат беруді талап ететін қаулыны қабылдауға қол жеткізді. 1907 жылғы қаңтар айының соңында, қосымша тергеуден кейін, Рузвельт сарбаздардың федералдық жұмысқа орналасуына тыйым салатын бұйрықтың бір бөлігін күштен шығарды және өзінің кінәсіздігін дәлелдей алатын әркімнің ісін қайта қарастыратынын мәлімдеді. Форкер президенттің сарбаздарды босатуға құқығы жоқ екенін мәлімдеген еді. Тергеу комитеті үшін резолюция қабылдау үшін ол бұл мәлімдемесінен бас тартуға мәжбүр болды. 27 қаңтарда өткен «Гридридрон кешкі асы» бағдарламасында басты қатысушылардың карикатуралары мен оларға сәйкес келетін өлеңдер көрсетілді. Форкерге арналған өлеңде «Барлық қара нәсілділер маған бірдей көрінеді» деп жазылған, бұл оның Браунсвиллдегі ұстанымы қара нәсілділердің дауысын тартуға бағытталғандығын көрсетеді. Уолтерс «әзілдер өткір, карикатуралар қысымшыл болды» деп жазды. Рузвельт ашулы болғандай көрінді. Бірақ, президент сөз сөйлеуге көтерілгенде, тек бірнеше минуттық әзіл-қалжың күтілді. Оның орнына, Рузвельт сөзінде Форкерге шабуыл жасап, Браунсвилл ісіндегі өз әрекеттерін қорғады. Президенттің сөзін біреу тыңдауы әдетте болмаса да, Форкерге жауап беруге рұқсат берілді. The Washington Post газеті Форкердің «президентке естімеген ең тікелей сөзін айтқанын» жазды. Форкер сержант Сандерс «президенттің өзі сияқты заңға қарсы кез келген қылмыстан кінәсіз» болғанымен, оның қызметтен босатылғанын айтты. Ол Рузвельт сарбаздарға жасалған әділетсіздікті жақсы білетінін мәлімдеді. Ол өзінің ұстанымымен дауыс жинауға тырысқан жоқ екенін жоққа шығарды: «Мен сол адамдарға өздерін қорғауға мүмкіндік беруді, айыптаушыларымен бетпе-бет кездесуді, куәгерлерін тексеруді және іс бойынша нақты фактілерді анықтауды қаладым». Рузвельт ашуланып қарсылық білдірді, бірақ оның биографы Моррис айтуынша, «Гридридрон немесе басқа жерде Президенттің аудитория алдында сынға алынған емес».
On the night of August 14, 1906, gunshots were heard in the border town of Brownsville, Texas; one resident was killed and a police officer wounded. Various military items, including discharged rifle shells, were presented by the local mayor as evidence that troops of the 25th Infantry Battalion, stationed outside of town and consisting of blacks, were responsible. When questioned, all denied involvement. Nevertheless, their white officers reported to the War Department that undetermined men belonging to the 25th Infantry were responsible, and that others of the battalion were aware of who had done it, but were remaining silent. Despite an almost total lack of evidence, on November 5, 1906 (just after the midterm congressional elections), Roosevelt ordered 167 soldiers dishonorably discharged and made ineligible for federal employment, including such decorated soldiers as First Sergeant Mingo Sanders, who had fought alongside Roosevelt in Cuba. The President adhered to his decision despite appeals from both whites and blacks. Foraker was initially convinced of the guilt of the men, but reconsidered after evidence obtained in a private investigation by progressive organizations was presented to him (the black attorney presenting it was denied an audience with Roosevelt). According to Roosevelt biographer Edmund Morris, "Foraker had a passion for racial justice." Recalling Foraker's desire, as a soldier, to see slavery abolished and the black man given the same civil and political rights as the white man, Morris explains, "Senator Foraker merely felt the same about the Constitution in 1906 as Private Foraker had felt in 1862." In addition to his desire to see justice done, Foraker also saw political advantage in opposing Roosevelt over the Brownsville issue; he might boost his own presidential ambitions for 1908 by making both Roosevelt and his designated heir apparent, Secretary of War William Howard Taft, look bad. Foraker battled to have the Senate investigate the Brownsville case, and got the body to pass a resolution requiring Taft to turn over information. By late January 1907, after further investigation, Roosevelt had rescinded the part of the order barring the soldiers from federal employment, and had stated that he would reconsider the case of anyone who could present proof of his innocence. Foraker had claimed that the president lacked the authority to discharge the men; to get a resolution passed for an investigatory committee, he had to withdraw that assertion. Matters came to a head at the Gridiron Dinner on January 27; the program showed cartoons of the leading attendees and accompanying verses. Foraker's read "All coons look alike to me", suggesting his Brownsville stance was to attract the black vote. According to Walters, "the jests had been pointed and the cartoons biting"; Roosevelt was seen to be angry. Nevertheless, when the President rose to speak, all that was expected was a few minutes of humorous comments. Instead, in his speech, Roosevelt attacked Foraker and defended his own conduct in the Brownsville case. Although it was not customary to permit anyone to follow a president's speech, Foraker was allowed to reply. The Washington Post reported that Foraker "gave the President the plainest talk he has probably ever listened to." Foraker stated that Sergeant Sanders had been dishonorably discharged even though "he was as innocent of any offense against the law of any kind whatever as the President himself"—and, he charged, Roosevelt was fully aware the soldiers had been wronged. He denied that he was after votes with his position, "I was seeking to provide for those men an opportunity to be heard in their own defense, to give them a chance to confront their accusers and cross examine their witnesses, and establish the real facts in the case." Roosevelt spoke in angry rebuttal, but according to his biographer Morris, "Never before, at the Gridiron or anywhere else, had a President been challenged before an audience."
Қайта сайлану үшін жеңіліс
Гридрон кешінде болған оқиғадан кейін Форкер саяси және әлеуметтік тұрғыдан жазаланды. Ақ үйге қабылданбаған ол, ықпалды лауазымдардан шеттетілді. Дегенмен, Форкер мүшесі болған Әскери істер жөніндегі комитет 1907 жылдың ақпан және маусым аралығында Браунсвилл мәселесі бойынша тыңдаулар өткізді. 1997 жылы Браунсвилл ісі туралы жазған Джон Уивер «Форкердің фактілер мен заңды шеберлікпен баяндағанын», соның ішінде әскерилердің кінәсін дәлелдеуге тырысқан куәгерлерді теріс сұрақтарға тартқанын атап өтті. 1908 жылдың наурыз айында комитет өз есебін жариялады, 9–4 дауыспен Президенттің әрекетін мақұлдады. Ресми оппозициялық есеп дәлелдерді нақты емес деп тапса, Форкер және Коннектикут сенаторы Морган Булкели «көрсетулердің салмағы АҚШ-тың 25-ші жаяу әскерінің ешбір сарбазы атысқа қатыспағанын көрсетеді» деп жеке есепке қол қойды. Жеңіске жету мүмкіндігі аз екенін білгенімен, Форкер өзінің Цинциннати қаласынан шыққан Тафты республикалықтардың президенттікке кандидаттығына қарсы шықты. Ол 1909 жылдың қаңтарында өтетін сенаторлық сайлауда қолдау көрсету үшін Тафтты қолдауға келісімге келемін деп үміттенді. Рузвельт Форкерді саясаттан қууды қаласа, Тафт келісімге келуден бас тартты. Тафт делегаттарды іріктеу процесінің әр кезеңінде жеңіске жетіп, Огайодан бар болғаны екі делегатты ғана алды. 1908 жылғы Республикалық Ұлттық Конвентте Тафт 702 дауыс алып, ұсынылды; Форкер 16 дауыс алды, оның 11-і афроамерикалықтардан болды. Республикалық партияның президенттікке кандидаттығын ала алмағаннан кейін Форкер Сенатқа қайта сайлану үшін үгіт жұмыстарын жүргізді. Оның Хепберн заңына берген дауысы және Рузвельтке қарсылығы Огайодағы Республикалық партияның ішінде оған қарсылық туғызды; сонымен қатар, оны және Дикті кейбіреулер партияның ескі саяхатшыларының бейнесі ретінде қарады, бұл прогрессивті дәуірде орынсыз болды. Оған қарсы шыққандардың көпшілігі Сенаттағы орынға конгрессмен Теодор Э. Бертонды ұсынды; Форкер ең алдымен республикалық заң шығарушы органды қамтамасыз ету керектігін, ал сенатор кім болуы керек деген сұрақ жеңіске жеткенге дейін қалдырылатынын мәлімдеді. Форкердегі Тафттың ұстанымы туралы болжамдар болған кезде, екі адам 2 қыркүйекте Толедодағы Республика армиясының лагерінде кездесті, ал сол күні екі адам бір платформада пайда болды. Тафт Форкерді бағалап сөйледі, ол губернатор ретінде оны судья етіп тағайындады, оған қоғамдық өмірге кірісуге мүмкіндік берді. Форкер өз кезегінде Тафттың сайлау науқаны кезінде партияның басшысы болатынын мәлімдеді және бір аптадан кейін Цинциннатидегі штаб-пәтерінде президенттікке үміткерді шақырды. Тафттың үгіт-науқамы 22 қыркүйекте Цинциннати музыка залында өтетін митингте Форкерден Тафтты таныстыруды және төрағалық етуді сұрады. Бір газеттің баспасына жазған хатында Тафт Форкердің «афроамерикалықтар мен Республика армиясының дауысымен пайдалы бола алатынын» атап өтті. Бұл қарым-қатынас Уильям Рэндольф Херст Колумбуста сөйлеген сөзінде Standard Oil компаниясының вице-президенті Джон Арчболдтың Форкерге жазған хаттарын оқығанда бұзылды. Сенатқа бірінші мерзімінде ол Standard Oil компаниясында заңгерлік жұмыс істеді. Хаттарда Арчболд өзінің наразылық білдіретін заңдарға сілтеме жасап, Форкерге төленетін айтарлықтай төлемдерді де атап өтті; тарихшы Мэтью Джозефсонның айтуынша, Форкер «Сенат комитеттерінде стратегиялық лауазымдарды иеленіп, Standard Oil компаниясынан алты айдың ішінде 44 000 долларға дейін төлем алған. Бұл ол Республикалық платформаның антимонополиялық тармақтарын дайындаумен белсенді түрде айналысқан кезде болды». Херст бұл төлемдер заңды тоқтату үшін пара деп ойлады. Форкер кез келген орынсыздықты тез жоққа шығарып, қарым-қатынас құпия емес екенін және үзінділер контекстінен тыс оқылғанын айтты. Форкер 1898 жылдың желтоқсанында корпорация оны ұстаған кезде, ол әлі де федералды бақылауға алынбағанын, ал Арчболд оны 1906 жылы ұстауға тырысқанда, ол бас тартқанын атап өтті. Standard Oil компаниясы өте танымал емес еді, ал дау Тафтты қиын жағдайға келтірді. Форкер Тафтқа сенатор Дик арқылы тапсырылған хатты жіберіп, Музыкалық залдағы кездесуден бас тартуға дайын екенін білдірді. Тафт тек Форкердің іс-шараны ұйымдастырушылармен кездесіп, олардың ұсынысын орындауын қалағанын айтты, бұл Форкер Тафттың Херсттің айыптауларына сенетінін және оны сол жерде қаламайтынын білдірді. Форкер қалған барлық сайлауалды сөздерін тоқтатты. Огайо Тафтты сайлауға көмектесті және демократиялық губернаторды сайлады, бірақ республикалық заң шығарушы органды сайлады, ол 1909 жылдың қаңтарында сенатор сайлайтын еді. Желтоқсан айы бойы Форкер Сенаттағы орынын сақтап қалуға тырысты, бұл сенаторларды тікелей сайлау дәуірінде Огайо заң шығарушы органының әрекетін қажет етті. Оның қарсыластары Бертон және президенттікке сайланған ағайын, бұрынғы конгрессмен Чарльз Фелпс Тафт болды, бірақ жарыс соңына қарай бұрынғы лейтенант-губернатор Уоррен Г. Гардинг өзінің кандидатурасын қарастыруды сұрады. Форкер және Бертон Чарльз Тафттың республикалық заң шығарушылардың партиялық кандидатты анықтау үшін каукусын шақыру туралы ұсынысына қарсы болды. 29 желтоқсанда президент Рузвельт мәселеге араласты. Рузвельт «Огайо заң шығарушыларының республикалық мүшелерін Форкерді Сенатқа қайта сайлау партияға қарағанда сатқындық деп есептелетіні туралы ескертуге уақыт жібермеді». Рузвельт Форкерді демократтармен 1911 жылы Диктің орнына демократиялық алмасу үшін өзінің қайта сайлануын қамтамасыз ету үшін келісім жасауға тырысқанын айыптады. Президенттік араласуға және Чарльз Тафттың жарыстан шығуына байланысты Форкер жеңіске жетуге жол таппады және 31 желтоқсанда жеңіліске ұшырады. Екі күннен кейін өткен республикалық каукус Бертонды сайлады, ал заң шығарушылар 12 қаңтарда оны тиісінше сайлады. Форкер қалған қызмет мерзімінде Браунсвилл мәселесімен айналысып, әскерилерді қайта орналастыру құқығына ие болған тергеу комиссиясын құру туралы заң жобасын Конгресс арқылы өткізді. Әкімдік қарсылық көрсетпеген заң Форкер қалағаннан кем болды. Ол әрбір адамға қарсы нақты дәлел көрсетілмесе, оған қайтадан қатысуға рұқсат етілетінін талап етуді үміттенді. Заң екі палатадан өтті және 2 наурыз 1909 жылы Рузвельт қол қойды. 6 наурыз 1909 жылы Сенаттан кеткеннен кейін аз уақыт өткен соң Джозеф Форкер Вашингтондағы Метрополитан Африкалық Методист Епископалдық шіркеуінде өткен жаппай жиынның құрметті қонағы болды. Ақ нәсілділер де, қара нәсілділер де бұрынғы сенаторды құрметтеу үшін жиналды, бірақ Форкерден басқа барлық спикерлер қара нәсілділер болды. Күміс тостағанмен сыйланған ол көпшілікке сөз сөйледі.
In the aftermath of the Gridiron Dinner, Foraker was increasingly ostracized, both politically and socially. Unwelcome at the White House, he was excluded from patronage. Nevertheless, the Committee on Military Affairs, on which Foraker sat, went ahead and held hearings into the Brownsville matter between February and June 1907. Author John Weaver, in his 1997 book on the Brownsville case, takes note of "Foraker's masterful presentation of fact and law", including his cross examination of witnesses who sought to convince the committee of the soldiers' guilt. In March 1908, the committee issued its report, by a vote of 9–4 endorsing the President's action. While the official minority report found the evidence inconclusive, Foraker and Connecticut senator Morgan Bulkeley signed a separate report stating that "the weight of the testimony shows that none of the soldiers of the Twenty fifth U. S. Infantry participated in the shooting affray". Although he knew he had little chance of winning, Foraker challenged Taft, his fellow Cincinnatian, for the Republican nomination for president. He hoped to secure a deal whereby he would endorse Taft in exchange for support in the senatorial election to be held in January 1909. Roosevelt was determined to drive Foraker from politics, and Taft refused to deal. Taft won at each stage of the delegate selection process, gaining all but two delegates from Ohio. At the 1908 Republican National Convention, Taft received 702 votes and was nominated; Foraker received 16, of which 11 came from blacks. After failing to capture the Republican presidential nomination, Foraker concentrated on campaigning for re election to the Senate. His vote on the Hepburn Act and his opposition to Roosevelt had provoked opposition to him within the Ohio Republican Party; in addition, both he and Dick were seen by some as the face of the old guard of the party, out of place in the Progressive Era. Many of those who opposed him proposed Congressman Theodore E. Burton for the Senate seat; Foraker stated that the first thing to do was secure a Republican legislature, with the question of who should be senator left until victory was obtained. Amid speculation as to Taft's position on Foraker, the two men met, to all appearances cordially, on September 2 at the Grand Army of the Republic encampment at Toledo, and later that day, the two men appeared on the same platform. Taft spoke in appreciation of Foraker, who, as governor, had appointed him as a judge, giving him his start in public life. Foraker, for his part, stated that Taft would be his party leader during the campaign, and called on the presidential candidate at his headquarters in Cincinnati a week later. The Taft campaign asked Foraker to preside, and to introduce Taft, at a rally to be held at the Cincinnati Music Hall on September 22. In a letter to a newspaper publisher, Taft pointed out that Foraker "can be useful with the colored vote and the Grand Army vote". The seeming rapprochement was shattered when publisher William Randolph Hearst, giving a speech in Columbus, read from letters to Foraker by Standard Oil Company vice president John D. Archbold. During Foraker's first term in the Senate, he had done legal work for Standard Oil. In the letters, Archbold referred to legislation he considered objectionable, and also mentioned the substantial fees to Foraker; according to historian Matthew Josephson, Foraker, "while occupying strategic positions in Senate committees received considerations from the Standard Oil Company running as high as $44,000 in a single period of six months this coming at the very time when he was busily engaged in preparing the anti Trust planks of the Republican platform." Hearst suggested the fees were a bribe for the killing of the legislation. Foraker quickly denied any impropriety, stating that the relationship was not secret and the excerpts had been read out of context. Foraker noted that when he was retained by the corporation in December 1898, it had not yet come under federal scrutiny, and when Archbold had sought to retain him in 1906, he had declined. Standard Oil was wildly unpopular, and the controversy put Taft in a difficult position. Foraker sent a letter to Taft, hand delivered by Senator Dick, expressing his willingness to avoid the Music Hall meeting. Taft said only that he hoped Foraker would meet with the organizers of the event and follow their recommendation, which Foraker took to mean that Taft was giving credence to Hearst's charges and did not want him there. Foraker cancelled all remaining campaign speeches. Ohio helped elect Taft and elected a Democratic governor, but returned a Republican legislature, which would elect a senator in January 1909. Through December, Foraker worked to try to retain his Senate seat, which required action by the Ohio legislature in the era before direct election of senators. His rivals were Burton and the President elect's brother, former congressman Charles Phelps Taft, though near the end of the contest, former lieutenant governor Warren G. Harding asked for his name to be considered. Both Foraker and Burton opposed Charles Taft's call for a caucus of the Republican legislators to determine the party's candidate. On December 29, President Roosevelt weighed in on the question. Roosevelt "lost no time in putting the Republican members of the Ohio legislature on notice that to re elect Mr. Foraker to the Senate would be regarded as nothing less than treason to the party". Roosevelt accused Foraker of seeking to make a bargain with the Democrats to secure his re election in exchange for a Democratic replacement for Dick in 1911. Faced with this presidential intervention and Charles Taft's withdrawal from the race, Foraker saw no path to victory and conceded on December 31. The Republican caucus two days later selected Burton, whom the legislators duly selected on January 12. Foraker continued to work on Brownsville in his remaining time in office, guiding a resolution through Congress to establish a board of inquiry with the power to reinstate the soldiers. The bill, which the administration did not oppose, was less than Foraker wanted. He had hoped for a requirement that unless specific evidence was shown against a man, he would be allowed to re enlist. The legislation passed both houses and was signed by Roosevelt on March 2, 1909. On March 6, 1909, shortly after he left the Senate, Joseph Foraker was the guest of honor at a mass meeting at Washington's Metropolitan African Methodist Episcopal Church. Though both whites and blacks assembled to recognize the former senator, all the speakers were blacks, save Foraker. Presented with a silver loving cup, he addressed the crowd,
Соңғы жылдар
Форкердің жиырма жыл бұрынғы губернаторлық сайлаудағы жеңілісі сияқты, ол қайта сайланбағаннан кейін Цинциннатиге оралып, толық уақытты заңгерлікпен айналысты. Ол кеңесші ретінде қызмет етуге дайын, жақсы жалақы төлейтін бірнеше корпорация тапты. Форкер американдық «Мультиграф» компаниясын Жоғарғы Сотта қорғады, Тафт қолдаған, корпорацияларға акциз салық салу туралы заңды жоюға тырысты. Бірнеше іс «Флинтке қарсы Стоун Трейси компаниясы» (1911) ісіне біріктірілді, онда Жоғарғы Сот заңды күшінде қалдырды. Ол қызметтен кеткенде ашуланып, өмірінің қалған бөлігін Хайленд округіндегі фермасында өткізгені жайлы ойлады, бірақ көп ұзамай саясатқа қайта оралды. 1910 жылы ол сәтсіз губернаторлыққа кандидат болған республикашыл Хардинг үшін сөз сөйледі. Губернаторлыққа кандидат бұрын Форкерді қолдаған болатын, бірақ 1908 жылы Тафты қолдаған. 1912 жылы Форкер Тафттың қайта сайлануына қолдау білдіріп, сөз сөйледі, бірақ 1908 жылы Тафтпен арақатынасының нашар болғанын сезінді. Алайда Форкер үшінші партиядан кандидат болған бұрынғы президент Рузвельтке шабуыл жасаудан бас тартты, оның кандидатурасы партияны бөліп, демократ Вудро Вильсонның сайлануына әкелді. 1913 жылы АҚШ Конституциясына енгізілген 17-ші түзету сенаторларды сайлау тәсілін заң шығарушылардың дауысынан халықтың сайлауына өзгертті. 1912 жылғы науқандағы қатысуына оң пікірлер айтылғаннан кейін және қайта сайланбағаны үшін кек алуды қалаған Форкер 1914 жылғы республикалық алғаралымда сенатор Бертон мен бұрынғы конгрессмен Ральф Д. Коулға қарсы шықты. Бертон бас тартқаннан кейін Форкердің жеңіс мүмкіндігі арта түсті. Алайда Форкер көптеген жауларына ие болды, ал кейбіреулер оның «ескі саяхатшы» республикашылдығының уақыты өткенін ойлады. Хардинг бастапқыда тартынды, бірақ ақырында алғаралымға қатысуға көндірілді. Хардинг Форкерге тікелей шабуыл жасамады, бірақ оның қолдаушылары, соның ішінде Кливленд баспагері Дэн Р. Ханна (қарапайым сенатордың ұлы) осындай тартымдылықты көрсетпеді. Хардинг 88 540 дауыспен жеңіске жетті, ал Форкер 76 817, Коул 52 237 дауыс жинады, содан кейін жалпы сайлауда да жеңіске жетті. Хардинг Форкерге алғаралым нәтижесіне өкініш білдірген хат жіберді, бірақ Форкер сайлаушыларға ашуланып, олардың өзіне көрсеткен қызметіне риза еместігін сезінді. Саяси мансабы аяқталғаннан кейін Форкер «Қызықты өмірдің жазбалары» атты естеліктерін жазуға кірісті, ол 1916 жылы жарық көрді. Рузвельт Форкердің өмірбаянын оқығаннан кейін, өзінің шабуылдарына өкініш білдірді. Рузвельт хатын Нью-Йорктегі үйіне келуге шақырумен аяқтады. Форкер бұл хатты бағалады, ол Рузвельтпен достығын қайта жаңартқанын сезінді, бірақ екеуі Форкерге қалған қысқа уақыт ішінде кездеспеді. Форкер бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысуға елді жақындатқан президент Вильсонды қолдады. 1917 жылдың сәуір айында Форкер президент Вильсоннан Германияға соғыс жариялауды сұраған кезде оны қолдау үшін Цинциннати тұрғындарының тобын ұйымдастырды. Бұрынғы сенатордың денсаулығы нашар болғандықтан (ол өткен қыста бірнеше рет жүрек ұстамасын бастан өткерген) қатысуы шектеулі болды. 7 мамырда Форкер Цинциннатидің орталық бөлігінде тағы бір жүрек ұстамасын бастан кешірді. Үйге жеткізілгеннен кейін үш күн бойы есінен танып, 1917 жылдың 10 мамырында қайтыс болды. 13 мамырда Спринг-Гроув зиратындағы жерлеу рәсіміне жүздеген танымал Цинциннати тұрғындары қатысты.
As with his defeat for governor twenty years earlier, Foraker returned after losing re election to Cincinnati and the full time practice of law. He found a number of well paying corporations willing to retain him as counsel. Foraker represented the American Multigraph Company before the Supreme Court, seeking to overturn a Taft backed law imposing an excise tax on corporations. Several cases were consolidated into Flint v. Stone Tracy Company (1911), in which the Supreme Court upheld the law. Although he expressed bitterness upon leaving office, wishing he had never left the farm in Highland County, he soon resumed his involvement in politics, speaking for the unsuccessful Republican candidate for governor, Harding, in 1910. The gubernatorial candidate had previously supported Foraker, though he had backed Taft in 1908. In 1912, Foraker made speeches in support of Taft's re election bid, although he felt he had been badly treated by Taft in 1908. Foraker refused, however, to attack the third party candidate, former president Roosevelt, whose candidacy split the party and led to the election of Democrat Woodrow Wilson. In 1913, ratification of the Seventeenth Amendment to the United States Constitution changed the method of choosing senators from legislative vote to election by the people. Buoyed by positive reviews of his participation in the 1912 campaign, and wishing to avenge his defeat for re election, Foraker entered the 1914 Republican primary against Senator Burton and former congressman Ralph D. Cole. When Burton withdrew, Foraker became the favorite. However, Foraker had made enemies, and others believed that his "old guard" Republicanism was out of date, Harding was reluctant, but was eventually persuaded to enter the primary. Although Harding did not attack Foraker, his supporters, including Cleveland publisher Dan R. Hanna (son of the late senator), had no such scruples. Harding won the primary with 88,540 votes to 76,817 for Foraker and 52,237 for Cole, and subsequently won the general election. Harding sent Foraker a letter regretting the primary result, but Foraker was more bitter towards the electorate, feeling they returned ingratitude for his previous public service. With his political career at an end, Foraker began work on his memoirs, Notes of a Busy Life, published in 1916. Roosevelt, after reading Foraker's autobiography, wrote that he regretted his attacks. Roosevelt concluded his letter with an invitation to visit him at his home in New York. Foraker treasured this letter, which he felt re established his friendship with Roosevelt, although the two men did not meet in the short time remaining to Foraker. Foraker supported President Wilson as he moved the nation closer to intervention in World War I. In April 1917, Foraker was one of a group of Cincinnatians who organized to support Wilson when the President asked Congress to declare war on Germany. The former senator's ill health (he had suffered several heart attacks during the preceding winter) limited his participation. On May 7, Foraker experienced another heart attack in downtown Cincinnati. Taken home, he lapsed in and out of consciousness for three days before dying on May 10, 1917. Hundreds of prominent Cincinnatians attended his interment at Spring Grove Cemetery on May 13.
Атаулар ауыстырылуы
Форкер тауы, Алясканың орталық бөлігіндегі Денели ұлттық паркінде, Денели асуынан оңтүстік-батысқа қарай 15 миль (24 км) қашықтықта орналасқан, 17400 фут (5304 м) биіктіктегі тау. 1899 жылы лейтенант Дж. С. Херрон бұл тауды сол кездегі АҚШ сенаторы Форкердің құрметіне атады. Кейбір жергілікті аласқалықтар бұл тауды, бір кезде Маккинли тауы деп аталған таудың атымен, "Менлеле" немесе Денелидің әйелі деп атаған. Форкер тауы Аляска тау жотасының екінші ең биік тауы және АҚШ-тың үшінші ең биік тауы болып табылады.
Mount Foraker, a 17400 feet (5304 m) mountain in Denali National Park 15 mile (24 km) southwest of Denali Pass, in the central Alaska Range, was named for Foraker, then a sitting U. S. senator, in 1899 by Lt. J. S. Herron. It was named by some Native Alaskans, "Menlale" or Denali's wife, for the mountain once known as Mount McKinley. It is the second highest mountain in the Alaska Range, and the third highest in the United States.
Бағалау
Тарихшы Аллан Невинс Уолтерстің Форкердің өмірбаянына жазған алғы сөзінде Форкердің басқа Огайолық саясаткерлердің амбицияларына байланысты президенттікке жете алмағанын болжады. Форкер 1888 жылы келісімдік кандидат ретінде ұсынылуы мүмкін болған, егер Шерманға берген уәделері кедергі келтірмегенде, ол «үлкендерге жылдар бойы жол беруге мәжбүр болды. Бірінші Маккинлиге, Ханнамен бірге, басымдық берілді; содан кейін Форкердің қоғамдық өмірге қадамын басқан Тафт шыңға шықты. Форкер, барлық әкімшілік қабілетіне, кең танымалдығына және қайтпас батырлығына қарамастан, өзінен жоғары көтерілген әріптестерін көрудің қайғылы тағдырына ие болды». Тіпті 1914 жылы Форкердің соңғы жеңілісі Огайодан шыққан тағы бір президент Хардингтің саяси өрлеуінің бір бөлігі болды. Невинс Форкердің саяси стилінің агрессивті екенін атап өтті және: «Оның жоғары лауазымға қол жеткізе алмауының қаншалықты жаман тағдырға, ал қаншалықты оның өзіндік ерекшеліктеріне байланысты екенін оқырмандар өздері бағалай алады» деді. Цинциннати редакторы, замандасы Мурат Халстед, Форкердің 1888 жылы ұсынылмауының себебін конвенциядағы амбициялық Огайолықтардың көптігімен түсіндірді: Шерман, Форкер және Маккинлиден басқа, тіпті Харрисон да Огайода туған. Невинс айтқандай, «Маккинлидің қазасынан кейін басталған дәуірде ол сайлаушылардың күшейіп келе жатқан талаптарына сай прогрессивті қасиеттерді көрсетпеді; шын мәнінде, ол керітартпалық көрінді». Уолтерс 1914 жылы Форкердің жеңілісіне оның «бұрынғы дәуірдегі келісімсіз республикашылдығы партияға зиян келтіруі мүмкін» деген қорқыныш себеп болғанын атап өтті. «Жаңа бостандық» қағидалары жаңа басшыларды талап етті». Тарихшы Бенджамин Кендрик «Форкер мырзаның «Үлкен бизнеспен» тым тығыз байланысы болғандықтан зейнеткерлікке шыққан алғашқы көрнекті саясаткерлердің бірі болғанын» айтты. Маккинли әкімшілігін зерттеген тарихшы Луис Л. Гулд Форкердің «кейбір ірі корпорацияларға тым жақын болған болуы мүмкін, бірақ ол Солтүстіктегі Азамат соғысы ұрпағының адам теңдігі идеясына деген адалдығының іздерін сақтап қалды. Бұл оны қара нәсілді сарбаздардың мүддесін қорғауға итермеледі». Тарихшы Перси Мюррейдің Форкер мен қара нәсілді газет редакторы Гарри Смит арасындағы қарым-қатынас туралы мақаласында Форкердің «саяси мансабы оның қара нәсілділердің құқықтарын қолдауы мен жақтауына байланысты аяқталды». Смит Форкермен одақтастығын ең жақсы түсіндіріп, афроамерикандықтардың Форкерге және олардың күш-жігерін қолдағандарға толық қолдау көрсету уақыты келгенін мәлімдеді. Уолтер Раккер мен Джеймс Аптон өзінің Энциклопедиясында Форкер туралы жақсы пікір білдірді.
Historian Allan Nevins, in his foreword to Walters' biography of Foraker, suggested that Foraker did not attain the presidency, as he had hoped, because of the ambitions of other Ohio politicians. While Foraker might have secured the nomination in 1888 as a compromise candidate, had not his pledges to Sherman prevented it, having "stood aside for an older man[,] year after year he was compelled to stand aside for younger leaders. First McKinley, with Hanna at his side, was given precedence; then Taft, whom Foraker had given a start in public life, scaled the peak. Foraker, for all his administrative capacity, his wide popular appeal, and his unflinching courage, had the tragic lot of seeing a succession of associates go above him." Even Foraker's final defeat, in 1914, proved to be part of the political rise of another president from Ohio, Harding. Nevins noted the aggressive nature of Foraker's political style, and commented, "How much of his failure to reach high office was attributable to ill fortune and how much to some of his traits, readers may judge for themselves." Cincinnati editor Murat Halstead, a contemporary, attributed the fact that Foraker did not get nominated in 1888 to the surplus of ambitious Ohio men at the convention: in addition to Sherman, Foraker, and McKinley, even Harrison had been born in Ohio. According to Nevins, "in the era which began after McKinley's assassination he did not show the progressive qualities which the electorate increasingly demanded; indeed, he seemed positively reactionary." Walters agreed, noting that Foraker's 1914 defeat was caused in part by fears that his "uncompromising Republicanism of an earlier era would injure the party. The stirring principles of the New Freedom called for new leaders." Historian Benjamin Kendrick noted that "Mr. Foraker was among the first of prominent politicians to be retired because of their too close connection with 'Big Business'." Historian Louis L. Gould, who wrote a study of the McKinley administration, stated that Foraker "may well have been too close to some large corporations, but he also retained some vestiges of the commitment of the Civil War generation in the North to the idea of human equality This prompted him to champion the cause of the Negro soldiers." According to historian Percy Murray in his journal article on the relationship between Foraker and black newspaper editor Harry Smith, Foraker's "political career ended partially because of his support for and espousal of black rights Perhaps Smith best summed up his alliance with Foraker when he stated that it was time for Afro Americans to show full support for Foraker and men like him who supported the efforts of Afro Americans." Walter Rucker and James Upton, in their Encyclopedia of American Race Riots, write favorably of Foraker: