Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка саясаткері және судьясы (1813–1895) оның евгеникалық көзқарастағы ұлы және бейсбол басшысы
American politician and judge (1813–1895)
his eugenicist son and baseball executive
Аллен Гранберри Турман (13 қараша 1813 – 12 желтоқсан 1895), кейде қате жазылатын Аллан Гранберри Турман, АҚШ-тың демократ өкілі, Огайо Жоғарғы сотының судьясы және Огайо сенаторы болды. Ол 1888 жылы президент Гровер Кливлендпен бірге АҚШ вице-президенті лауазымына кандидат болды. Вирджиния штатының Линчбург қаласында туған ол, Турман кішкентай кезінде отбасымен бірге Огайо штатының Чиликоте қаласына көшіп келді. Турман Чиликотеде өзінің інісі Уильям Алленмен бірге заңгерлік практика ашты, кейіннен ол Огайо штатынан АҚШ Сенатына өкілдік етті. Турман 1844 жылы Өкілдер палатасына сайланып, осы органның ең жас мүшесі атанды. Ол Мексика-Америка соғысы кезінде Джеймс К. Полк әкімшілігін қолдады және Мексикадан алынған аумақтарда құлдықты тыйым салатын Уилмот шарасына дауыс берді. Огайо Жоғарғы сотына өтуге дейін ол палатада бір мерзім қызмет етті. 1867 жылы Огайо штатының губернаторы сайлауында Резерфорд Б. Хейске шамалы айырылып қалды. 1869 жылы Сенатқа сайланып, республикалықтардың қайта құру саясатына қарсы оппозициялық күшке айналды. Ол афроамерикандықтардың сайлау құқығына қарсы белсенді науқан жүргізіп, қайта құру кезеңіндегі азаматтық құқықтардың жетістіктерін кері қайтаруға тырысты. Колумбия округіндегі мемлекеттік мектептерде сегрегацияны сақтауға түзету ұсынды. 1876 жылғы даулы президенттік сайлау кезінде Турман Сайлау комиссиясын құруға көмектесті. 1881 жылы қайта сайлауда жеңіліске ұшырады, себебі республикашылар Огайо заң шығарушы органының бақылауын алды. Турман 1880 және 1884 жылдары президенттікке «сүйікті ұл» кандидаттарының бірі болды. 1888 жылғы Демократиялық ұлттық конвент оны президент Гровер Кливлендтің кандидаттығына қосып, вице-президенттікке ұсынды, себебі вице-президент Томас Хендрикс лауазымда қайтыс болды. Егде жасқа келген Турман белсенді науқан жүргізбеді және демократтар жеңіліске ұшырады.
Allen Granberry Thurman (November 13, 1813 – December 12, 1895), sometimes erroneously spelled Allan Granberry Thurman, was a Democratic U. S. representative, Ohio Supreme Court justice, and Senator from Ohio. He unsuccessfully ran for Vice President of the United States in 1888 with President Grover Cleveland. Born in Lynchburg, Virginia, he and his family moved to Chillicothe, Ohio, when Thurman was young. Thurman established a legal practice in Chillicothe with his uncle, William Allen, who later represented Ohio in the U. S. Senate. Thurman won election to the House of Representatives in 1844, becoming the youngest member of that body. He supported the James K. Polk administration during the Mexican–American War and voted for the Wilmot Proviso, which would have banned slavery from any territory gained from Mexico. He served a single term in the House before joining the Supreme Court of Ohio. He narrowly lost the 1867 Ohio gubernatorial election to Rutherford B. Hayes. He won election to the Senate in 1869, becoming an opponent to the Republican Reconstruction policy. He actively campaigned against African American voting rights and worked to reverse the civil rights advances of Reconstruction. He offered an amendment to continue to segregate public schools in the District of Columbia. During the disputed 1876 presidential election, Thurman helped establish the Electoral Commission. Thurman lost re election in 1881 as the Republicans had won control of the Ohio legislature. Thurman was a "favorite son" candidate for president in 1880 and 1884. The 1888 Democratic National Convention selected him as President Grover Cleveland's running mate, as Vice President Thomas A. Hendricks had died in office. The aging Thurman did not actively campaign and the Democratic ticket was defeated.
Алғашқы жылдар
Аллен Гранберри Турман Вирджиния штатының Линчбург қаласында Плезант Турман мен Мэри Гранберри Аллен Турман отбасында дүниеге келген. Оның екеуі де мұғалім болған, әкесі сонымен қатар методист пасторы болған. 1815 жылы оның ата-анасы құлдарын азат етіп, Огайо штатының Чиликоте қаласына көшіп барды. Ол анасы басқарған Чиликоте академиясында оқыды, содан кейін заңгерлік білімін ағасы Уильям Алленнің (кейін Огайо штатының сенаторы болған) шәкірті ретінде оқыды. Он сегіз жасында Турман жерді өлшеу жұмысына қатысты, ал жиырма бір жасында Огайо губернаторы Роберт Лукастың жеке хатшысы болды. 1835 жылы Огайо штатының адвокатурасына қабылданды және ағасымен заңгерлік серіктес болды. 1837 жылы оның ағасы Сенатқа өтті.
Allen Granberry Thurman was born in Lynchburg, Virginia, to Pleasant Thurman and Mary Granberry Allen Thurman. Both of his parents were teachers; his father also a Methodist minister. In 1815, his parents emancipated their slaves and moved to Chillicothe, Ohio. He attended Chillicothe Academy, an academy run by his mother, and then studied law as an apprentice to his uncle, William Allen (who later became a senator from Ohio). At the age of eighteen, Thurman worked on a land survey, and at twenty one became private secretary to the Governor of Ohio, Robert Lucas. In 1835 he was admitted to the Ohio bar and became his uncle's law partner. In 1837 his uncle entered the Senate.
Конгресс мүшесі
Сол жылы ол ең жас мүше ретінде Өкілдер палатасына сайланды. Ол көбінесе демократтардың көпшілігін барлық мәселелерде қолдады, бірақ ішкі жақсартулар мәселесінде вигтермен бірге дауыс берді. Ол Полк әкімшілігінің Мексика-Америка соғысын жүргізу саясатын қолдады, Орегон аумағының 54°40' солтүстік шекарасын жақтады және Мексикадан алынған аумақта құлдықты тыйым салатын Уилмот ережесіне дауыс берді. Оның соңғысына қолдау көрсетуі афроамерикандықтарға деген көзқарасымен байланысты болды, себебі ол осы аумақты ақтардың қоныстануы үшін сақтап қалғысы келді. Бір екі жылдық мерзімнен кейін ол жеке құқық қызметіне оралу үшін Өкілдер палатасынан өз еркімен кетті.
The same year he was elected to the House of Representatives as its youngest member. He generally supported the majority of the Democrats on all issues except internal improvements, on which he tended to vote with the Whigs. He supported the Polk Administration's conduct of the Mexican–American War, spoke in favor of the 54°40' northern limit to the Oregon territory, and voted for the Wilmot Proviso, which would have banned slavery from the territory gained from Mexico. His support for the latter was due to anti African American prejudice, as he wanted to reserve this territory for white settlement. After a single two year term, he left the House voluntarily to resume private law practice.
Мемлекеттік Жоғарғы Соттың судьясы
1851 жылы ол төрт жылдық мерзімге (ақпан 1852 – ақпан 1856) Огайо Жоғарғы сотына сайланды, соңғы жылы бас судья қызметін атқарды. Одан кейін ол Колумбуста жеке заңгерлік практикаға қайта оралды. Турман Миссури келісімінің жойылғанына қарсы шықты және Канзас штаты үшін құлдыққа қолдау көрсеткен Леккомптон конституциясына қарсы болды. 1860 жылы ол президенттікке Стивен А. Дугласты қолдады. "Бейбітшілік демократы" немесе "Копперхед" болған ол, ешқашан штаттың одақтан шығу құқығын мойындамады, бірақ одақтан шығып кеткен штатқа қарсы күресудің ақылға сыймас екенін ойлады, және Америка Азамат соғысы кезінде Линкольннің саясатына, әсіресе күлділіктен азат етуге қарсы болды. Ол соғысқа қолдау көрсеткенмен, келісімге келуді және саяси шешім табуды ұсынды.
In 1851 he was elected to a four year term (February 1852 – February 1856) on the Ohio Supreme Court, the last year as the chief justice. He then returned to private law practice in Columbus. Thurman spoke out against the repeal of the Missouri Compromise and opposed the pro slavery Lecompton constitution for Kansas. In 1860 he was a supporter of Stephen A. Douglas for President. A "peace Democrat" or "Copperhead," he never accepted the right of a state to secede but felt it was unwise to fight a state that had already left the Union, and during the American Civil War he was opposed to Lincoln's policies, especially on emancipation. While he supported the war effort, he encouraged compromise and a political settlement.
Губернаторлыққа кандидат
1867 жылы ол Огайо губернаторына кандидат болды, қараларға сайлау құқығын кеңейтуге қарсы бағдарламамен, бірақ шабуылдау сайлауда болашақ АҚШ президенті Рутерфорд Б. Хейске тізе бүкті. Штат бойынша демократтар, Турман да олардың ішінде, "Негрлерге теңдік жоқ!" слоганымен үгіт жүргізді. Науқан барысында Турман ақ үстемдік көзқарастарын өткір тілмен қолдап, "негрлік құлдықтан" күресуге ант берді. Огайо штатында, көптеген солтүстік штаттар сияқты, қаралардың сайлау құқығын анықтау бойынша референдумдар республикалық сайлаушылардың бір бөлігі демократтарға қосылуының нәтижесінде қабылданбады. Осы мәселені демократ саясаткерлер нәсілдік арандатушылық сөздерімен пайдаланды.
In 1867, he ran for Governor of Ohio, on a platform opposed to extending suffrage to blacks, but lost to future U. S. president Rutherford B. Hayes in a close election. Statewide Democrats including Thurman ran a banner under the slogan "No Negro Equality!" During the campaign, Thurman appealed to white supremacist attitudes in virulent tones, vowing to fight "the thralldom of n*****ism." In Ohio, like most Northern states, black suffrage referendums failed to pass due to small fractions of Republican voters joining Democratic opposition. The issue thus became seized upon by Democratic politicians in race baiting rhetoric.
АҚШ сенаторы
Огайо сайлаушылары демократиялық штаттық заң шығарушы органны таңдады, бірақ ол 1869 жылы басталған мерзімге сенатор ретінде Турманды сайлады. Ол сол кезде республикашылардың қайта құру шараларына күшті қарсылық көрсетті. 1873 жылы Турман Огайоның тағы да демократиялық заң шығарушы органны таңдауына және Турманның туысы Уильям Алленді губернатор етіп сайлауға әкелген стратегия жасады. Заң шығарушы орган Турманды Сенатта тағы бір мерзімге сайлады. Сенатта қызмет еткен он екі жыл ішінде ол осы органның демократтарының көшбасшысы болды. Ол тұрақты еңбекқорлығымен, жақсы дайындығымен және қарсыластарына сыпайы қарым-қатынасымен танымал болды, ал басқа мүшелер оны өз заманының ең үздік үш сенаторының қатарына қосты. «Вашингтондық тілші атап көрсеткендей, ол «үйдің кез келген мүшесі сенатордың идеалдық бейнесіне жақын болды. Ол саяси қарсыластарын жеңудің шеберлігін, құлаған республикашылға демеу сөз айтуды және қарсы тараптың жиналыстарын бір оқпен шашыратуды білді». Оның дайындалған сөздері анық және нақты болды, бірақ дебаттарда ол өзінің ең көркем жағын көрсетті. «Ол қызыл банданадан жасалған қалта сүлгісін ту сияқты желбіретіп, мұрнына керней үрледі, тырнақ алып, пікірталасқа кірісіп, қарсыластарының мұқият дайындалған аргументтерін сабан сияқты шашыратты», - деп есіне алды Вашингтонда ұзақ жылдар жұмыс істеген журналист. Ол қарсы жақтағы бас серігі, Вермонт штатының Джордж Ф. Эдмундспен тығыз достық қарым-қатынас жасады. Журналистердің айтуынша, белгілі бір сигналмен – мұрнынан берілген ұзақ үрлеумен – ол Сенаттан шығуға дайындық жасады, осылайша екеуі сот комитетінің бөлмесінде кездесіп, Кентукки бурбонының мол мөлшерін бөліседі. «Мен заң туралы сөйлегенде, – деді бірде Нью-Йорк сенаторы Роско Конклинг, – мен сенаторға мұсылман Меккеге бет бұрғандай бет бұрамын. Мен оған Англияның жалпы заңына, яғни әлемдегі ең толық адам құқығы туралы жинаққа қарағандай қараймын». Ол, әсіресе, ірі теміржол корпорацияларына берілген сыйлықтарды және республикашылардың қайта құру саясатын сынады. «Жер сыйлықтары туралы дәмді қуырылған ет Турманның тілін қимылдатып жібереді», - деп жазды бір репортер. Еркін сауданы жақтаған Турман «басынан аяғына дейін киетін барлық нәрсеге» салық ретінде салынған қорғау тарифін жоқтады. 1876–1877 жылдардағы сайлау колледжінің дағдарысында ол дауды шешу үшін сайлау комиссиясын құру шешімін табуға көмектесті және ақырында комиссия мүшелерінің бірі болды, бес сенатордың бірі (екі сенаттық демократтың бірі және жалпы жеті демократтың бірі). Демократ ретінде ол жеті мүшелік азшылықпен дауыс берді, барлық жағдайларда Сэмюэл Дж. Тилден сайлаушыларының пайдасына, бірақ барлық дауыс беруде республикалық көпшілік басым болды, ал Турманның 1867 жылғы губернаторлық қарсыласы Рутерфорд Б. Хейс (Турманның туысын жеңіп, губернаторлыққа оралған) президент болды. Комиссияның Өкілдер палатасының мүшелерінің бірі, Огайо штатының Джеймс Гарфилд, төрт жылдан кейін президент болуға тиіс болды, оны қазір республикашыл Огайо заң шығарушы органы Турманның орнын басуға таңдады. Екеуі де өмір бойы дос болды. «Турманға қарасаңыз, оның сүйікті оқулары «Шехидтер кітабы» мен «Бакстердің қасиеттілер тынығыуы» болды деп ойлайсыз», - деп жазды бір репортер, «өйткені Турманның беті кез келген беттен гөрі бір шаршы дюймге көбірек салтанаттылықты білдіреді». Шындығында, ол көп оқыған, Вольтер, Шатобриан, Ренан және француз романдарын жақсы көретін, ал әріптестері оны Сенаттағы ең жақсы француз тілінің білушісі деп мойындады. Ол бала кезінде мұғалім болған месье Грегуардан француз тілін үйреніп, зейнеткерлікке шыққаннан кейін де француз романдарын түпнұсқа тілінде оқып жүрді. Сенатта Турман Сот комитетінде қызмет етті, 46-шы Конгресте демократтар Сенатқа билік жүргізгенде төрағасы болды. Ол 15 сәуірде 1879 жылы Сенат төрағасы болды, бұл лауазымға ие болған алғашқы демократ болды. Вице-президент Уильям А. Уилердің ауруына байланысты ол қысқа уақытқа Сенат президенті болып қызмет етті, бірақ Огайо республикалық заң шығарушы органы Турманды қайта сайламайтын болды. Олар алдымен Гарфилдті таңдады, бірақ оның президент болып сайлануы кезінде Джон Шерманды 1881 жылдан бастап Турманның орнын басуға таңдады. Гарфилд Турманды Париждегі халықаралық валюталық конференцияға американдық өкіл ретінде тағайындады, бұл таңдауды республикалық сенаторлар құптады: олар оның араларынан кеткеніне өкінді. Он екі жыл бойы палатада ол ешқандай әріптесімен ашулы сөз айтпағаны және Сенаттан кетер алдында келгенімен бірдей кедей болғаны байқалды.
The Ohio voters chose a Democratic state legislature, however, which selected Thurman as senator for the term beginning in 1869. He there became a strong opponent of the Republicans' Reconstruction measures. In 1873 Thurman crafted a strategy that led to Ohio choosing once more a Democratic legislature, and electing Thurman's uncle William Allen as governor. The legislature elected Thurman to another term in the Senate. During the twelve years he served in the Senate, he became the leader of the Democrats in that body. He was known for constant hard work, good preparation, and courteous treatment of his opponents, and other members ranked him among the top three senators of his time, in terms of ability. He came nearest, a Washington correspondent concluded, to "the beau ideal of a Senator of any man on his side of the House. He has fine passing power of cutting up his political opponents, saying a word of encouragement to some Republican when he is down, and scattering the caucuses of the opposite side with a pistol shot." His prepared speeches were clear and cogent, but it was in debate that he showed himself at his most picturesque. "He would wave his red bandana pocket handkerchief like a guidon, give his nose a trumpet blast, take a fresh pinch of snuff, and dash into the debate, dealing rough blows, and scattering the carefully prepared arguments of his adversaries like chaff," a Washington long time reporter remembered. He kept up a close friendship with his chief sparring partner on the opposite side, George F. Edmunds of Vermont. Journalists told how at a given signal—a long blow of his nose—he would get ready to exit the Senate so that the two could meet in the Judiciary Committee room to share a liberal amount of Kentucky Bourbon. "When I speak of the law," Senator Roscoe Conkling of New York once said, "I turn to the Senator as the Mussulman turns towards Mecca. I look to him only as I would look to the common law of England, the world's most copious volume of human jurisprudence." In particular he made himself the critic of giveaways to the large railroad corporations and of Republicans' Reconstruction policies. "A fine juicy roast of land grants is what sends Thurman's tongue a wagging," wrote one reporter. An advocate of free trade, Thurman bemoaned of protective tariffs as a taxation upon "everything one wears from the crown of his head to the soles." In the 1876–1877 electoral college crisis, he helped to arrive at the solution of creating the Electoral Commission to settle the controversy, and ultimately served as one of the members of the commission, as one of the five Senators (one of the two Senate Democrats, and one of the seven Democrats altogether). As a Democrat, he voted with the seven member minority, in favor of the Samuel J. Tilden electors in all cases, but the Republican majority prevailed in all the votes, and Thurman's 1867 gubernatorial opponent, Rutherford B. Hayes (who had returned to the governorship by defeating Thurman's uncle), became president. One of the House of Representatives' members of the commission, fellow Ohioan James Garfield, was to become the president four years later, after being chosen by the now Republican Ohio legislature to succeed Thurman. Both men were lifelong friends. "To look at Thurman one would suppose that his favorite reading was "Foxe's Book of the Martyrs' and "Baxter's Saints' Rest,'" a reporter wrote, "for Thurman's face certainly carries a heavier pressure of solemnity to the square inch than any face I ever saw." In fact, he was a wide reader, fond of Voltaire, Chateaubriand, Renan, and the lighter French novels, and colleagues admitted him the best French scholar in the Senate. He had picked up French from one Monsieur Gregoire, a tutor in his childhood, and in retirement continued reading French novels in the original language. In the Senate, Thurman served on the Judiciary Committee, becoming its chairman when the Democrats won control of the Senate in the 46th Congress. He became President pro tempore of the Senate on April 15, 1879, being the first Democrat to hold this position in nearly twenty years. He briefly served as president of the Senate because of the illness of Vice President William A. Wheeler, before Ohio chose a Republican legislature, which would not reelect Thurman. They first chose Garfield, but on his election to the Presidency, selected John Sherman to succeed Thurman beginning in 1881. Garfield did appoint Thurman as American representative to the international monetary conference in Paris, a selection that Republican senators welcomed: they regretted his departure from among them. It was noted that in twelve years in the chamber, he had never had an angry word with any colleague, and noted, too, that he left the Senate as poor as he had come to it.
Вице-президент лауазымына кандидат
Турман зейнетке шыққаннан кейін француз романдарын түпнұсқа тілінде оқып, вист ойнап, математикалық есептермен айналысып уақытын өткізді; ол Огайо штатындағы ең көрнекті математиктердің бірі ретінде танымал болды. 1880 және 1884 жылдары Демократиялық партияның президенттік номинациясында «сүйікті ұл» ретінде ұсынылды. 1888 жылы президент Гровер Кливлендтің вице-президенттікке кандидаттығына ие болды, себебі вице-президент Томас Хендрикс 1885 жылғы қарашада қызмет бабында қайтыс болған еді. Демократтар оның қызыл түсті матасын кампанияның символына айналдырып, саяси шерулерде таяқшалардың үстіне қызыл мата байлап, кандидаттардың суреттері салынған маталар жасады. Турманның сүйікті болуының себебі – ол ескі демократтардың арасындағы беделі, Гровер Кливлендтің либералды саясатына деген күмәні және теміржол монополистеріне деген ашық қарсылығы болды. Бірақ, белсенді саясаттан зейнеткерлікке шыққан Турман жандама кампания жүргізе алмады және сайлау нәтижесіне көп әсер етпеді. Кливленд/Турман кампаниясы баса назар аударған мәселелердің қатарында салықтарды және қорғау тарифін төмендетуді қолдау болды. 1884 жылы Огайо штатында өткен Сенат сайлауында Турман, штаттық партияның қарсылығына тап болған Демократиялық сенатор Джордж Пендлтонға қарсы шықпады, себебі ол Пендлтонның АҚШ-тағы жұмысқа орналастыру жүйесін өзгертетін мемлекеттік қызмет реформасы заңына қолдау көрсеткен еді. Кливленд 1892 жылғы маусымда президенттікке қайта ұсынылғанда, Турман оны қолдады, бірақ вице-президенттікке кандидат болмады. Кливленд пен оның серігі Адлай Стивенсон сол жылғы қарашада өткен сайлауда жеңіске жетті.
Thurman spent his retirement reading French novels in the original language, playing whist, and amusing himself with mathematical problems; he had a reputation as one of the best mathematicians in Ohio. He was put forth as a favorite son candidate in the Democratic presidential nominating conventions in 1880 and 1884. In 1888, he was selected as President Grover Cleveland's running mate, because Vice President Thomas Hendricks had died in office in November 1885. Democrats turned his red bandana handkerchief into an emblem of the campaign, tying red bandanas to the top of canes in political parades, and manufacturing bandanas with the candidates' faces on them. Thurman's appeal came from his popularity among old line Democrats, distrustful of Grover Cleveland's liberalism, and his known hostility to railroad monopolists. All the same, Thurman, who had retired from active politics, could not put on an active campaign, and added little to the ticket's chances. Among the issues emphasized by the Cleveland/Thurman campaign included support for a reduction of taxes and protective tariffs. In the concurrent 1884 United States Senate election in Ohio, Thurman did not oppose the campaign of incumbent Democratic senator George H. Pendleton, who faced opposition from the statewide party due to his sponsoring of the Pendleton Civil Service Reform Act that ended patronage politics in the United States. When Cleveland was re nominated for the presidency in June 1892, Thurman supported him but was not a candidate for vice president. Cleveland and running mate Adlai Stevenson went on to win the general election that November.
Жеке өмір
1844 жылдың 14 қарашасында Турман Кентукки штатының Лексингтон қаласынан Мэри Андерсон Дун Томпкинсқа үйленді. Оның әкесі Уолтер Дан есімді бай жер иесі болған, және ол 1840 жылға дейін тұрмысқа шығып, бірінші күйеуі қайтыс болған.
On November 14, 1844, Thurman married Mary Anderson Dun Tompkins of Lexington, Kentucky. Her father was a wealthy landowner named Walter Dun, and she had been married until 1840 when her first husband died.