Левистон Нормал колледжінің тарихы және дамуы

Кіріспе

Айдахо штатының Льюистон қаласындағы мемлекеттік колледж, Айдахо штатының мемлекеттік колледжі. Мектептің алғашқы қамқоршылары Джеймс У. Рид (Айдахо штатының заң шығарушы органы арқылы рұқсат беру туралы заң жобасын қабылдауға ең көп көмектескен), Норман Б. Уилли (жақында Айдахо губернаторы лауазымынан бас тарған), Бенджамин Уилсон (бұрынғы губернаторлық үміткер), Дж. Моррис Хау және С. В. Шафф болды. Рид Басқарма Президенті болып сайланды және 1902 жылы қайтыс болғанға дейін осы лауазымды сақтап қалды. Льюистон тұрғындары мектепке қажетті жерді іздеуде көп уақыт жібермеді. Алайда, заң шығарушы орган құрылысқа қаражат бөлуде баяулық танытты, содан кейін құрылыс тоқтап қалды. Джордж Э. Кнеппер.

Нормальдық мектептердің философиясына сәйкес, Льюистон Нормаль жаңа мұғалімдерді практикалық, тәжірибелік оқытуға баса назар аударды. Бұл мектепте көптеген "кәсіптік оқытулар" – қазіргі кезде кәсіби білім беру деп аталатын білім берілді. Сонымен қатар, мұғалімдердің сыныпты басқаруды шынайы білетініне көз жеткізу үшін мектеп кампуста оқу-жаттығу мектебін ашты. Онда нағыз мұғалімдер нағыз оқушыларға сабақ берді, ал студент-мұғалімдер тәжірибелі мұғалімдердің бақылауымен тәжірибе жинақтады. 1920 жылдарға дейін Айдахо штатының бастауыш сыныптарының жартысынан астамы бір бөлмелі мектептерде оқытылды. Көбінесе мектепті қалай басқару керектігін тек мұғалім ғана білді. Сондықтан, "мұғалімдер ауданның білім беру саясатын қалыптастыруға жауапкершілік жүктеді". Кейін бұл өрт сөндірушілікке ұшыраған, оны студент жасаған екені анықталды. Білім беру бакалавры дәрежесін беруге қол жеткізгеннен кейін, мектеп басшылары Солтүстік Айдахо Білім беру колледжі (NICE) деген атауды пайдалануды жөн көрді, ал заң шығарушы орган 1947 жылы атаудың өзгеруіне келісім берді. Соғыстан кейін G.I. Bill арқылы қаржыландырылған ардагерлердің көптеп келуі мектепке уақытша жеңілдік берді. Алайда, бұл толқын басылды және 1951 жылы бюджетті үнемдеушілер мектепті, сондай-ақ оның әріптесі – Оңтүстік Айдахо Білім беру колледжін (SICE), бұрын Альбион штатының нормальдық мектебі деп аталған, Оңтүстік Айдахоның Альбион қаласында жапты. Штаттың басқа колледждері заң шығарушыларға қажетті мұғалімдерді қамтамасыз ете алатындарын уәделеді. Бұл уәде апаттық қате болып шықты: үш жылдың ішінде штат 1951 жылғыдан шамамен 40% көбірек уақытша мұғалімдік сертификаттар берді. 1957 жылы мектептің алғашқы деканы үшінші жылға тағайындалды, ал 1961 жылдың күзінде 319 студент оқуға түсті. Университетпен жасалған келісім қиындықтарға толы болды және 1963 жылы, бұл байланыс университеттің академиялық аккредитациясына зиян келтіруі мүмкін болғандықтан, ол күрт тоқтатылды. Мұғалімдерге деген қажеттілік, медбикелердің жетіспеушілігі және федералды үкімет тарапынан кәсіптік білім беруді дамытуға жасалған жаңа тырысқандықтар мектепті құлдыраудан құтқаруға көмектесті. Штаттың заң шығарушы органы 1963 жылы мектептің мәртебесін төрт жылдыққа көтеруге дауыс берді, бірақ қаржыландыруды екі жылдан кейін ғана мақұлдады. Енді тәуелсіз, төрт жылдық мектепке студенттердің саны өсті, 1964 жылы 465 студент болса, 1968 жылдың күзінде 1033 студент оқыды. Ол өсе берді және 1971 жылдың шілдесінде мектеп атауы ресми түрде Льюис-Кларк мемлекеттік колледжі деп өзгертілді, бұл өзгеріс жасаған елдегі соңғы нормальдық мектеп болды. Бұрынғы лақап аттарына 1930 жылдары "Пионерлер", ал 1940 және 1950 жылдардың басында "Ормандар" кіретін еді.

In keeping with the normal school philosophy, Lewiston Normal focused on practical, hands on training for new teachers. That meant the school provided a great deal of “manual training”—what is now called vocational education. Also, to insure that teachers truly knew how to handle a classroom, the school ran an on campus training school. In it, real teachers taught real pupils, and student teachers also learned by doing under the supervision of experienced teacher critics. Until the 1920s, one room schools served well over half of Idaho's primary students. In most, only the teacher knew anything at all about running a school. Thus, “teachers assumed responsibility for shaping a district's entire educational policy.” later determined to be arson by a student. Now with the ability to grant a Bachelor of Education degree, school leaders took it upon themselves to use the name Northern Idaho College of Education (NICE), and the legislature approved the name change in 1947. The school got another temporary reprieve from the cost cutters when a deluge of veterans funded by the G. I. Bill hit the campus after the war. However, that wave passed, and in 1951 budget hawks succeeded in closing the school, as well as its counterpart, the Southern Idaho College of Education (SICE), which had previously been called Albion State Normal School, in Albion in southern Idaho. The state's other colleges had assured legislators that they could supply all the teachers needed. That promise proved disastrously wrong: In just three years, the state found itself issuing nearly 40% more provisional teaching certificates than it had in 1951. as a two year school under the administration of the University of Idaho, 30 mile (48 km) north in Moscow. The first dean of the school was appointed for the third year in 1957, and enrollment was 319 in the fall of 1961. The arrangement with the university proved difficult and it ended abruptly in 1963 when the affiliation seemed like it might damage the university's academic accreditation. The ongoing need for teachers, a developing shortage of nurses, and a new push for vocational education from the federal government combined to rescue the school from oblivion. The state legislature voted to elevate it to four year status in 1963 but did not approve funding until two years later. Enrollment of the now independent, four year school grew, from 465 in 1964 to 1,033 in the fall of 1968. It continued to grow and in July 1971 the name was officially changed to Lewis–Clark State College, and was the last normal school in the country to make the change. earlier nicknames include "Pioneers" in the 1930s, and "Loggers" in the 1940s and early 1950s.

Бейсбол

Он жылға жуық үзілістен (1952–1961) кейін бейсбол 1962 жылы университеттер аралық спорт түрі ретінде қайта жанданды. 1984 жылдан бері команда он тоғыз NAIA ұлттық чемпионатын жеңіп алды; оның он алтауы бас жаттықтырушы Эд Шеффтің жетекшілігімен өткен, ол 2010 жылы 34 жылдық еңбек жолынан кейін зейнетке шықты. LCSC 2000 жылдан бері және 1984 жылдан 1991 жылға дейін Харрис алаңында NAIA әлемдік сериясын қабылдап келеді.