Конн Смайт: Хоккей клубының иесі және кәсіпкерінің өмірі

Кіріспе

Канадалық спорт қайраткері (1895–1980)

Константин Фолкленд Кэри Смит MC (1 ақпан 1895 – 18 қараша 1980) – канадалық кәсіпкер, әскери қызметші және хоккей мен ат спортымен айналысушы. Ол 1927 жылдан 1961 жылға дейін Ұлттық хоккей лигасының (NHL) «Торонто Мейпл Лифс» клубының бас иесі және «Мейпл Лиф Гарденс» аренасын салған адам ретінде белгілі. Көптеген чемпиондық жылдары «Лифс» клубының иесі болғандықтан, оның аты Стэнли кубогында сегіз рет: 1932, 1942, 1945, 1947, 1948, 1949, 1951 және 1962 жылдары көрсетілген. Смит екі дүниежүзілік соғыста да қызмет еткенімен де танымал, ол Екінші дүниежүзілік соғыста жеке артиллериялық батареясын ұйымдастырған. Смиттың жарыс шаруашылығының жылқылары өмірі бойы 145 жүлделі жарыста жеңіске жетіп, үш рет «Король тақтасын» ұтып алды. Смит құм мен қиыршық тас бизнесін бастап, жүргізді.

Алғашқы жылдар

Смайт 1895 жылдың 1 ақпанында Торонтода дүниеге келді. Оның әкесі Альберт Смайт – 1889 жылы Канадаға көшіп келген ирландтық протестант, Антрим графтығының тумасы. Анасы – Мэри Аделаида Константин, ағылшын әйелі. Мэри мен Альберт 1880-ші жылдары Канадаға көшіп келген кезде неке қиып, бірақ олардың отбасылық өмірі қиын болды және көбінесе бірнеше айдан артық бірге тұрмады. Конн – олардың екі баласының екіншісі. Оның Мэри есімді бес жасқа үлкен әпкесі болған, ол 1903 жылы аурудан қайтыс болды. Смайт анасы Мэритті, оны Полли деп атаған, әдемі, ішімдікке құмар және дауласуға бейім адам ретінде есіне алды. Альберт болса, тыныш, вегетариандық өмір салтын ұстанған және Мадам Блаватскаяның теософиялық қозғалысының белсенді мүшесі болды. Альберт Смайт 1891 жылы Канада Теософиялық қоғамын құруға қатысты және өмірінің соңына дейін оның ақпараттық бюлетенін шығарды. Смайттың алғашқы үйі – 51 Макмиллан көшесі, қазіргі Мутуал көшесі, болашақ Мейпл Лиф Гарденынан көп алшақтамай орналасқан. Отбасының жағдайы қиын болды және Смайттың балалық шағында бірнеше рет көшіп-қонып жүрді, пәтердің жайлылығы Альберт Смайттың сол кездегі табысына байланысты болды. Бір кезде Альберт пен Конн Скарборо қаласына көшіп кетті, ал Поли мен Мэри Солтүстік көшеде қалды. Мэри 1906 жылы қайтыс болды, ал Смайт өмір бойы ішімдік ішпеуіне себепті анасының ішімдікке құмарлығын айтты. Он бір жасында Конн крещениеден өтті, бұл оның алғаш рет Константин есімінен гөрі "Конн" деп аталуын қалады. Альберт пен Конн Альберт Джейн Хендерсонмен жаңа қарым-қатынас бастағаннан кейін араздасып қалды. Олар 1913 жылы үйленді және қыздары Мойра дүниеге келді. Смайт алғашқыда Верхний Канада колледжінде орта білім алды, бірақ ол оны ұнатпады және бір жарым жылдан кейін Джарвис колледжіне ауысты. Ол сол жерде спортқа бейімділігін дамытты, хоккей, регби және баскетбол командаларында ойнады, сондай-ақ 1912 жылы баскетбол және хоккейден қалалық чемпионаттарда жеңіске жетті. 16 жасында Смайт өзінің болашақ әйелі Айрин Сэндспен Паркдейл колледжінің қарсы футбол матчынан кейін танысты, оған ол қатысқан. Альберт Смайт ұлының университетке түсуін қалады, бірақ Конн әкесіне бағынбады, 17 жасында Онтарионың Кокран қаласына жақын Клют қалашығында фермерлікке орналасты. Бір жаз бойына үй салғаннан кейін, оны өрт толығымен қиратты. Смайт үйіне оралып, 1912 жылдың күзінде Торонто университетінің инженерлік факультетіне түсті. Ол хоккейде орталық шабуылшы ретінде ойнады, Varsity Blues хоккей командасының капитаны ретінде 1914 жылғы Онтарио хоккей қауымдастығының (OHA) жасөспірімдер чемпионатының финалына және келесі жылы OHA жасөспірімдер чемпионатында жеңіске жетті. 1915 жылы жеңілген команданың жаттықтырушысы Франк Дж. Селке болды, ол кейін жылдарда Смайттың Мейпл Лиф Гарденында жұмыс істеді. Смайт Торонто университетінің футбол командасында да ойнады, бірақ негізгі құрамға кірген жоқ.

Smythe was born on February 1, 1895, in Toronto to Albert Smythe, an Irish Protestant from County Antrim who immigrated to Canada in 1889, and Mary Adelaide Constantine, an English woman. Mary and Albert were married in the 1880s while immigrating to Canada, but their marriage was rocky and they did not live together for more than a few months at a time. Conn was the second of the couple's two children; he had a sister, Mary, five years older, who died due to illness in 1903. Smythe remembered his mother Mary, who was known as Polly, as pretty, a drinker, and troublemaker, while Albert was quiet, a vegetarian, and a devoted member of Madame Blavatsky's Theosophical movement. Albert Smythe was a charter member of the Theosophical Society of Canada in 1891, and edited its newsletter until the final years of his life. Smythe's first home was 51 McMillan Street, now known as Mutual Street, not far from the future site of Maple Leaf Gardens. The family was poor and moved several times during Smythe's youth, the size of lodgings depending on Albert Smythe's wages at the time. At one point, Albert and Conn moved to a house in Scarborough while Polly and Mary stayed on North Street. Mary died in 1906, and Smythe attributed his lifelong teetotalism to his mother's drinking. At age eleven, Conn was christened, the occasion marking the first time that he insisted on the name "Conn" instead of his given name, Constantine. Albert and Conn became estranged after Albert began a new relationship with Jane Henderson. The two married in 1913 and had a daughter, Moira. Smythe first attended high school at Upper Canada College, but disliked it and transferred to Jarvis Collegiate Institute after a year and a half. He developed his athleticism there, playing on the hockey, rugby football, and basketball teams, and playing on city championship teams in basketball and hockey in 1912. At the age of 16, Smythe met Irene Sands, his future wife, after a football game against Parkdale Collegiate Institute, which she attended. Albert Smythe wanted his son to attend university, but Conn defied his father, bolting at age 17 to become a homesteader on in Clute Township, near Cochrane, Ontario. After one summer building a home on the property only to have it destroyed by a devastating fire, Smythe returned home and enrolled in engineering studies at the University of Toronto in the fall of 1912. There he played hockey as a centre, captaining the Varsity Blues men's ice hockey team to the finals of the 1914 Ontario Hockey Association (OHA) junior championships and to the OHA junior championship the following year. The coach of the losing team in 1915 was Frank J. Selke, who years later would work for Smythe at Maple Leaf Gardens. Smythe also played on the University of Toronto football team, although not as a starter.

Бірінші дүниежүзілік соғыс

1915 жылдың наурызында ОХА чемпионатында жеңіске жеткеннен кейін бір апта өткен соң, Смайт және оның сегіз командаласы Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде қарулы күштерге қатысты. Ол естеліктерінде, 1914-15 маусымының басында өзі мен бірнеше сыныптастары әскери қызметке түсуге тырысқанын, бірақ сақалдары жетілмегендіктен кейін қайта келуге шақырылғанын еске алды. 17 шілдеде 2-ші (Оттава) батареясының 8-ші бригадасында лейтенант шеніне ие болғаннан кейін, ол тамыз айында Онтарионың Кингстон қаласындағы Корольдік артиллерия мектебінде бес апталық оқудан өтті. 11 қыркүйекте толық лейтенант болды және Уильям Саутхемнің ұлы, баспагер Гордон Саутхем ұйымдастырған Гамильтон қаласының 40-шы (спортшылар) батареясына ауыстырылды. Смайт команданың менеджері болған бөлім, ОХА аға лигасында бәсекелесу үшін команда құрды; олар 1916 жылы лигадағы Торонтодағы төрт команданың бірі болды. Ол бір ойында орталық шегінде ойнады, содан кейін өзін жақсы ойыншымен алмастыруды шешті. 40-шы батарея 1916 жылдың ақпан айында шетелге аттанғандықтан команда маусымды аяқтамады. Батареяға Ипр маңындағы қауіпті аймаққа кіруге бұйрық берілді. 12 қазанда артиллериялық оқтар олардың орнын анықтады, нәтижесінде майор Саутхем мен сержант-майор Норм Харви қаза тапты, ал Смайт уақытша батарея командирі болды. Батарея Сомма маңындағы окоптарда екіге жуық ай бойы шайқасты, содан кейін ауыстырылды. 1917 жылдың ақпанында Смайт әскери крестке ие болды, өйткені шабуыл кезінде немістер гранаталармен қарсы шабуыл жасады. Смайт шайқасқа жүгіріп кіріп, үш неміс әскерін өлтірді және бірнеше жараланған канадалық сарбаздарға қауіпсіз жерге қайтуға көмектесті. 1917 жылдың 5 наурызында Смайт "қатерлі жағдайда жау тобын тарату" үшін әскери крестпен марапатталды. Ол өзінің револьверімен үш жауды жойды. Батарея майорының нашар жоспарлауы салдарынан бірнеше канадалықтар қаза болған шабуылдан кейін Смайт одан кетуге шешім қабылдады. Смайт 1917 жылдың шілдесінде Корольдік әуе күштеріне ауысты. Оның нұсқаушыларының бірі Билли Баркер болды, ол кейін Торонто Мейпл Лифс клубының бірінші президенті атанды. Смайт әуедегі бақылаушы ретінде қызмет етіп, артиллерия отын басқарды. Смайт 1917 жылдың 14 қазанында немістер тарапынан атып түсіріліп, тұтқынға алынды; ол Жоғарғы Силезиядағы Швайдниц (Швидница) қаласында немістердің тұтқынында болды. Смайт екі рет қашуға тырысып, нәтижесінде жеке камераға қамалды. Ол соғыс аяқталғанға дейін тұтқын болып қалды. Смайт кейіннен он төрт айлық тұтқындық өмірін "Біз соншалықты көп бридж ойнадық, содан кейін мен осы ойынды қайтадан ойнаған емеспін" деп әжуалады.

A week after winning the OHA championship in March 1915, Smythe and his eight teammates enlisted in the armed forces during World War I. He recalled in his memoirs that he and several classmates had tried to enlist at the beginning of the 1914–15 season, but were told to come back when they had beards. After securing a provisional rank of lieutenant with the 2nd (Ottawa) Battery, 8th Brigade, on July 17, he headed to the Royal School of Artillery in Kingston, Ontario, in August for five weeks of training. He made full lieutenant on September 11, and was able to get himself transferred to the 40th (Sportsmen's) Battery of Hamilton, organized by publishing figure Gordon Southam, son of William Southam. The unit, with Smythe as team manager, organized a team to compete in the OHA's senior league; they were one of four Toronto based teams in the league in 1916. He played one game at centre, and then decided to replace himself with a better player. The team did not complete the season, as the 40th Battery went overseas in February 1916. The Battery was ordered into the Ypres salient. On October 12, shelling found their position. killing Major Southam and Sergeant Major Norm Harvie, temporarily making Smythe commander of the Battery. The Battery fought for nearly two months in the trenches near the Somme before being relieved. In February 1917, Smythe earned a Military Cross, when during an attack the Germans counter attacked with grenades. Smythe ran into the fight and killed three Germans and helped several wounded Canadian soldiers back to safety On March 5, 1917, Smythe was awarded the Military Cross for "dispersing an enemy party at a critical time. Himself accounted for three of the enemy with his revolver." After an attack where several Canadians were killed because of what Smythe thought was poor planning by the Battery's Major, Smythe wanted out. Smythe transferred to the Royal Flying Corps in July 1917. One of his instructors was Billy Barker, who would later become the first president of the Toronto Maple Leafs. Smythe served as an airborne observer, directing artillery fire. Smythe was shot down by the Germans and captured on October 14, 1917; he was imprisoned by the Germans at Schweidnitz (Swidnica) in Upper Silesia. Smythe made two failed escape attempts and ended up in solitary confinement as a result. He was a POW until the end of the war. Smythe would later make light of his fourteen months in captivity "We played so damned much bridge that I never played the game again."

Торонтоға оралу

Соғыстан кейін Смайт Торонтоға оралды. Армиядағы жалақысы мен шаруашылық жерін сатудан түскен қаржыға ол құм-қиыршық бизнесiн ашты. Бiр кездерi бұл кәсiпорын Франк Анготтимен серiктестiкке айналды, ол асфальт төлеумен айналысатын фирманың иесi болды. Құм мен қиыршыққа деген қажеттiлiктi қамтамасыз ету үшiн Смайт Торонтоның солтүстiк-батысында құм қазбасы үшін жер сатып алды. Ол Торонто университетіне оралып, 1920 жылы азаматтық инженерлiк мамандығын бiтiрдi, оқу жылында Иренге үйлендi. Смайт пен оның асфальт салу бизнесiндегi серiгi ажырасып, Смайт құм-қиыршық бизнесiн сақтап қалды. Компания C. Smythe Limited деп аталды, ал компанияның ұраны "C. Smythe for sand" болды, ол жүк көлiктерiне ақ түспен боялған, көк түстi жүк көлiктердегi әрiптер. Торонтоға көшiп келген Фрэнк Селке оның бизнестегi алғашқы қызметкерлерiнiң бiрi болды. Айрин, жаңа туған ұлы Стаффордты күтiп-бағумен қатар, телефон арқылы құм мен қиыршыққа тапсырыстарды қабылдады. Смайт 1961 жылға дейiн бизнестiң иесi болды. Кештерi Смайт Торонто университетінiң командасын жаттықтырды, және осы команданы жаттықтыру арқылы ол НХЛ-ге қатысты. Команда жергiлiктi колледждерге қарсы ойындар үшiн Бостон аймағына тұрақты түрде саяхаттап, үлкен жетiстiктерге жеттi. 1926 жылы Бостон Брюинс клубының иесi Чарльз Адамс Смайтты өздерiнiң иелерi Мэдисон Сквер Гарден үшiн жаңа Нью-Йорк Рейнджерс франшизасын басқаратын полковник Джон С. Хаммондқа ұсынды. Хаммонд Смайтты бас менеджер және жаттықтырушы етiп тағайындап, команда құруды тапсырды. Бiрақ 1926 жылдың 27 қазанында, Рейнджерс тұрақты маусым ойындарын өткiзбей жатып, Хаммонд Смайтты Лестер Патрикке пайдасы үшін жұмыстан босатты. Смайт Хаммондтың қалауына қарсы екі рет НХЛ-дiң гол соғу чемпионы Бейб Даймен келісімшарт жасаудан бас тартқаны үшін Хаммонд оны жұмыстан шығарды деп сендi. Смайт Дай командалық ойыншы емес деп ойлады. Смайт Торонтоның "Сент-Пэтс" клубының жаттықтырушысы болуға өтінiш бердi, бiрақ Майк Родденнің пайдасына қабылданбады. Ол Торонто университетінiң жаттықтырушысы қызметiн жалғастырды және Торонто университетінiң ойыншыларынан құралған жаңа аға команданы қабылдады, оны Varsity Grads деп атады. Команда Аллан кубогын жеңіп алды және келесі жылы Канада атынан 1928 жылы Сент-Морицте өткен Қысқы Олимпиада ойындарына қатысты. Смайт екі Varsity Blues ойыншысын командаға қосуға уәде берген кезде, екі Grads ойыншысының туыстарын командаға орналастыру үшiн "құпия операция" жасағанын айтты. Ойыншылардың бiрi Джо Салливан едi, ол жылдардан кейiн Канада сенаторы болды. Смайт ендi Рейнджерс қызметкерi болмаса да, Мэдисон Сквер Гарденнiң президентi Текс Рикард оны аренадағы команданың алғашқы ойынына шақырды. Смайт шақыруды қабылдамады, өйткенi ол Рейнджерс оны алдады деп сезiндi (Хаммонд Смайтке келісімшартын тоқтату үшiн 7500 доллар төледi, бiрақ Смайт оған 10 000 доллар берешегi бар деп сезiндi). Әйелi Айриннiң талабы бойынша олар Нью-Йоркке барып, Рикардтың жеке ложасындағы ашылу салтанатына қатысты. Рейнджерс ойынды жеңіп, Монреаль Марунс командасын таң қалдырғанда, Рикард Смайтқа клубтың вице-президентi лауазымын ұсынды. Смайт Рикардты iшiнара даулы 2500 доллардан бас тартты, бiрақ Рикард Хаммондқа қалған соманы төлеуге бұйрық бердi. Торонтоға оралған кезде Смиттер Монреальге барды, онда Конн Торонто мен Макгилл арасындағы университет футбол матчына 2500 доллар салды. Содан кейiн ол Торонтода "Рейнджерс" командасын "Сент-Пэтс" командасын жеңуге 5000 долларын салды, тағы да жеңіп, үш күн iшiнде 2500 доллардан 10 000 долларға айналдырды. 1928 жылы "Рейнджерс" Стенли кубогын жеңіп алды, бұл олардың екінші жылы болды, көбінесе Смайттың шақырған ойыншыларының арқасында.

Following the war, Smythe returned to Toronto. With his accrued Army salary and the proceeds from the sale of his homestead plot, he started a sand and gravel business. For a while, the venture became a partnership with Frank Angotti, who owned a paving business. To support the need for sand and gravel, Smythe bought land northwest of Toronto for a sand pit. He returned to the University of Toronto and finished his civil engineering degree in 1920, marrying Irene during the school year. Smythe and his paving business partner split, and Smythe retained the sand and gravel business. The company was named C. Smythe Limited and the company slogan was "C. Smythe for sand," which he had painted on his trucks, the lettering in white on the blue of the trucks. Frank Selke, who had moved to Toronto, was one of Smythe's first employees in the business. Irene took sand and gravel orders over the phone while also caring for the couple's newborn son, Stafford. Smythe would own the business until 1961. In the evenings, Smythe coached the University of Toronto varsity team, and it was through his coaching of this team that he became involved in the NHL. The team traveled regularly to the Boston area for games against local colleges, with great success. In 1926, Boston Bruins owner Charles Adams recommended Smythe to Col. John S. Hammond, who oversaw the new New York Rangers franchise for its owners, Madison Square Garden. Hammond hired Smythe as general manager and coach, and tasked him with putting together a team. But on October 27, 1926, before the Rangers had played a regular season game, Hammond fired Smythe in favour of Lester Patrick. Smythe believed Hammond fired him because of his refusal to sign two time NHL scoring champion Babe Dye, against Hammond's wishes. Smythe thought Dye was not a team player. Smythe applied to coach the Toronto St. Pats, but was rejected in favour of Mike Rodden. He continued coaching for the University of Toronto and took on a new senior team made up of University of Toronto players, called the Varsity Grads. The team won the Allan Cup and represented Canada at the 1928 Winter Olympics in St. Moritz the following year. Smythe refused to go when two Varsity Blues players he had promised could be part of the team were blocked by what he described as a "pressure play" from two Grads players to get relatives placed on the team instead. One of the players was Joe Sullivan, who years later became a Canadian Senator. Although Smythe was no longer a Rangers employee, Madison Square Garden president Tex Rickard invited him to the team's opening game at the arena, an invitation Smythe nearly turned down because he had felt the Rangers had short changed him (Hammond paid Smythe $7,500 to settle his contract, but Smythe felt he was owed $10,000). At the insistence of his wife Irene, they traveled to New York and attended the opener in Rickard's private box. When the Rangers won the game, surprising the Montreal Maroons, Rickard offered Smythe a vice presidency with the club. Smythe turned Rickard down partly because of the disputed $2,500, although Rickard ordered Hammond to pay off the rest. On their return trip to Toronto, the Smythes visited Montreal, where Conn bet the $2,500 on a university football game between Toronto and McGill. He then bet the $5,000 he won on the Rangers to defeat the St. Pats in Toronto, winning again, turning the $2,500 into $10,000 in three days. The Rangers won the Stanley Cup in 1928, their second year of existence, largely with the players Smythe had recruited.

Смит - кеспейіз жапырақтары

Рейнджерс өз дивизионында көшбасшы болғанда, Смайттың туған жері – Сент-Патс командасы күресіп жатты. Сент-Патс клубының бөлік иесі Джей Пи Бикель, Смайтты команданы жаттықтыруға шақырды. Бірақ Смайт Бикельге команданы сатып алуға, немесе кемінде команданың үлесін алуға көбірек қызығушы екенін айтты. Көп ұзамай Сент-Патс сатылымға қойылды, ал клубтың көпшілік иесі Чарльз Кверри, C. C. Пайл басқаратын топқа ($ долларға) сатуға принципиалды келісім берді, бұл команданы Филадельфияға көшіруге әкеп соғар еді. Бикель Смайтқа хабарласып, егер Смайт 160 000 доллар жинап, команданы Торонтода қалдыра алса, Бикель өзінің 40 000 долларын сатпайтынын мәлімдеді. Кверриге азаматтық мақтаныш ақшадан маңызды екенін түсіндірген соң, Смайт Бикельді және бірнеше басқа инвесторларды қамтитын консорциум құрды, олар Сент-Патсты сатып алды; Смайт өзі 10 000 доллар салды. Сату 1927 жылдың 14 ақпанында аяқталғаннан кейін, жаңа иелері Сент-Патс командасының атын Торонто Мейпл Лифс деп өзгертті. Бастапқыда Смайттың есімі жасырын қалды. Бірақ, Leafs капитал жинау үшін акцияларды ұсынғанда, олар «Торонтодағы ең белгілі хоккей жаттықтырушыларының бірі» клубты басқаруға келетінін жариялады. Сол белгілі жаттықтырушы – Смайт екені белгілі болды. Ол Кверридің орнын басып, команданың губернаторы болды және өзін бас менеджер етіп тағайындады. Ол Алекс Ромерилді жаттықтырушы қызметіне тағайындады. Келесі маусымда (1927–28) Смайт команданың түсін жасыл және ақтан қазіргі көк және аққа өзгертті. Maple Leafs мәлімдемесіне сәйкес, көк түс Канада аспанын, ал ақ түс қарды бейнелейді. Бұл түстер сонымен қатар оның құм және қиыршық тас бизнесінің жүк көліктерінің түсімен де сәйкес келді. Смайт сонымен қатар жаттықтырушы лауазымын да иеленді және келесі үш жыл бойы команданың губернаторы, бас менеджері және жаттықтырушысы болды. Смайт «қызыл беті, бұрыш тәрізді» имиджін қалыптастырды, оған «кішкентай корпусы» немесе «кішкентай диктаторы» сияқты лақап аттар берілді. Смайт ойыншылар мен төрешілерді алаңда да, одан тыс жерлерде де қууға тартынбады. Смайт қарсылас жаттықтырушылармен және бас менеджерлермен де қарым-қатынаста болды. Ол қарсыласын бұзу үшін барлық тактиканы пайдаланды. Ол Бостон газетінде жарнама жариялап, адамдарды «нағыз хоккей командасы – Торонто Мейпл Лифс» командасын көруге шақырды. Бостонның бас менеджері Арт Росс геморройдан зардап шегетінін білгеннен кейін, ол Росске латын тілінде гүлдерді қайда қою керектігін сипаттайтын жазбасы бар гүл шоғын сыйлады. 1929 жылы Смайт, Ұлы депрессияның ортасында, Maple Leafs-ке жаңа арена қажет деп шешті. Arena Gardens 8000 адамға арналған, бірақ Maple Leafs үнемі 9000 жанкүйердің тұрған жеріне ойнайтын. Смайт ғимаратты салу үшін миллион доллардан астам қаражат қажет екенін білді және ол Sun Life сақтандыру компаниясынан жарты миллиондық қолдау алды. Ол Карлтон көшесінде Т. Итон компаниясының дүкендер желісіне тиесілі жерді тапты, ол жерді трамвай желісінде орналасқандықтан таңдады. Смайт жаттықтырушы лауазымынан бас тартып, арена жобасына көңіл бөлді. Ғимарат 1931 жылдың 1 маусымында салына бастады және бес айдан кейін, 1931 жылдың 12 қарашасында аяқталды. Корпоративтік қайта ұйымдастырудың бір бөлігі ретінде сол жылы команда мен аренаның иесі Maple Leaf Gardens Ltd. құрылды. Ғимарат құрылысын қаржыландыру үшін құрылыс жұмысшыларына жалақысының 20% орнына Maple Leaf Gardens акцияларымен төленді. Селке (одақ байланыстары бар) және Смайт одақтасқан жұмысшыларды пайдалану үшін төлем әдісін келісуде сәтті болды. 1931–32 маусымында (Maple Leafs-тің жаңа аренадағы алғашқы маусымы) Смайт бес ойыннан кейін жаттықтырушы Арт Дунканды жұмыстан босатып, жаттықтырушы ретінде Дик Ирвинді тағайындады. Ирвин команданы Maple Leafs атымен алғашқы Стэнли кубогына жеткізді, бұл франшизаның үшінші жеңісі болды. Ирвиннің кезеңінде Лифс 1934 және 1937 жылдардан басқа жыл сайын Стэнли кубогының финалына шықты, бірақ тағы бір кубок жеңе алмады. 1940 жылы Смайт Ирвин Лифстің мүмкіндігінше алға басатынына сенді және оны зейнеткерлікке шыққан бұрынғы Лифс капитаны Хэп Деймен ауыстыруды шешті. Смайт соғысқа кететінін білді және Ирвин Смайттың қолдауы болмаса, жеткілікті күшті бола алмайтынын сезінді. Осы уақытта Монреаль Канадиендері он жеңіске жеткен маусымды өткізді және жаңа жаттықтырушы іздеді. Смайттың ұсынысы бойынша Ирвин Канадиендердің жаңа жаттықтырушысы болды.

While the Rangers shot to the top of their division, Smythe's hometown team, the St. Pats, were struggling. J. P. Bickell, a part owner of the St. Pats, contacted Smythe about coaching the team. However, Smythe told Bickell that he was more interested in buying the team, or at least a stake in the team. Not long after, the St. Pats were put up for sale, and majority owner Charles Querrie agreed in principle to sell the club for ($ in dollars) to a group headed by C. C. Pyle, which would have moved the team to Philadelphia. Bickell contacted Smythe and told him that if Smythe could raise $160,000 and keep the team in Toronto, Bickell would not sell his $40,000 interest. After persuading Querrie that civic pride was more important than money, Smythe put together a syndicate that included Bickell and several other investors that bought the St. Pats; Smythe himself invested $10,000 of his own money. Soon after the sale closed on February 14, 1927, the new owners changed the St. Pats' name to the Toronto Maple Leafs. At first, Smythe's name was kept in the background. However, when the Leafs promoted a public share offering to raise capital, they announced that "one of the most prominent hockey coaches in Toronto" would be taking over management of the club. That prominent coach turned out to be Smythe. He succeeded Querrie as the team's governor, and installed himself as general manager. He installed Alex Romeril as coach. For the next season (1927–28), Smythe changed the team's colours from green and white to their present blue and white. According to the Maple Leafs, the blue represents the Canadian skies, while white represents snow. They were also the same colours as those of his sand and gravel business trucks. Smythe also took over as coach and for the next three years served as team governor, general manager and coach. Smythe developed a public image as a "red faced, pepper pot" with nicknames such as "little corporal" or "little dictator." Smythe was not reluctant to chase players and referees on the rink and off. Smythe also developed feuds with opposing coaches and general managers. He used any tactic available to disrupt the opponent. He advertised in a Boston newspaper inviting people to watch "a real hockey team, the Toronto Maple Leafs." After learning that Boston general manager Art Ross suffered from hemorrhoids, he gave Ross a bouquet of flowers with a note in Latin describing where he should shove the flowers. In 1929, Smythe decided, in the midst of the Great Depression, that the Maple Leafs needed a new arena. The Arena Gardens seated 8,000 people, but the Maple Leafs were regularly playing to standing room only crowds of 9,000 customers. Smythe knew it would take over a million dollars to construct the building, and he got backing from the Sun Life insurance company for half a million. He found a site owned by the T. Eaton Co. department store chain on Carlton Street, a site he selected because it was on a streetcar line. Smythe gave up the coaching position to concentrate on the arena project. The building started construction on June 1, 1931, and was ready on November 12, 1931, after five months. As part of a corporate reorganization, Maple Leaf Gardens Ltd. was founded that year to own both the team and the arena. To pay for the building construction, the construction workers were paid with Maple Leaf Gardens stock instead of 20% of their pay. Selke (who had union connections) and Smythe were successful in negotiating the payment method in exchange for using unionized workers. During the 1931 32 season (the Maple Leafs' first in their new arena), Smythe fired coach Art Duncan after five games and hired Dick Irvin to coach. Irvin promptly led the team to its first Stanley Cup under the Maple Leafs name, and the franchise's third overall. While the Leafs would go to the Stanley Cup Finals every year during Irvin's tenure except for 1934 and 1937, they were unable to win another Cup. By 1940, Smythe believed that Irvin had taken the Leafs as far as he could, and decided to replace him with former Leafs captain Hap Day, who had retired as a player. Smythe also knew that he would be away in the war and felt that Irvin would not be tough enough without Smythe to back him up. Meanwhile, the Montreal Canadiens had had a dreadful ten win season, and were looking for a new coach. At Smythe's suggestion, Irvin became the new coach of the Canadiens.

Толыққанды жылқы жарысы

Смайт алғаш рет ат жарысына бала кезінде қызығушылық танытты, әкесі жазған оқиғаларды қаладағы газет кеңсесіне апарып жүретін. Смайт 1920 жылдардың соңында жылқы сатып ала бастады, бірақ көбінесе сәттілікке жете алмады. Оның алғашқы сатып алуларының бірі ең танымал жылқысына айналды. Л.А. Ливингстон өзінің жылқы қорасын сатқанда, ол Rare Jewel атты биесін 250 долларға сатып алды. Бие көбінесе соңғы орында жарысатын. Аталған жылқы екі жасарлардың ең бағалы жарысы – «Коронация фьючерти стейкс» жарысына қатыса алуға лайық болды. Смайт үмітпен толы болды және жаттықтырушының кеңесімен оны жарысқа тіркеді. Жарыс күні жаттықтырушы мен оның серіктесі жылқыға Смайттың білмегенімен, коньяк берді, ал ол Rare Jewel-ге 100 доллардан астам ставка жасады. Жылқы жарысты жеңіп алды, 100:1 коэффициентпен 214.40 доллар төледі (2 долларлық ставкаға), болашақ «Queen’s Plate» жеңімпазы Фрот Бловерді басып өтті. Ойыннан түскен ақшасы мен жылқы иесі ретінде жеңіс сыйлығының үлесін есептегенде, Смайт осы жарыстан 10 000 доллардан астам табыс тапты. Үш аптадан кейін ол күтпеген табысын «Мейпл Лифс» командасына жұмсады, депрессияға ұшыраған «Оттава Сенаторс» командасынан жұлдызды қорғаушы Кинг Клэнсиді 35 000 долларға сатып алды. Бұл сатып алу оның құмар ойындарынан түскен ұтыстарының арқасында мүмкін болды, өйткені «Мейпл Лифс» командасының басқа иелері «Сенаторлардың» сол кездегі жоғары бағасын төлеуден бас тартты және Смайт өзінің ақшасын жұмсауға келіскенде ғана келісімге келді. Смайт 1930 жылдары жылқы иелігімен айналысып жүрді, бірақ 1940 жылы Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысу жоспарымен оларды сатты. Ол 1954 жылға дейін жарысқа қатыспады. 1951 жылы Смайт Онтарионың Каледон қаласында ферма үшін жер сатып алды, бастапқыда құмды-шағыл кені үшін жаңа орын іздеді. Бастапқыда ол тек ірі қара мал өсірді, бірақ 1954 жылы Ларкин Малонимен серіктесіп, жарысқа қатысатын жылқыларды иеленуге шешім қабылдады, сондай-ақ жылқыларды ұстауға арналған жер бөлінді. Смайт бұл бизнес туралы білім алды және жылқы өсірумен айналысты, ең үздік тұқымдық биелерді сатып алып, болашақ даңқ залына енетін жаттықтырушы Йонни Старрды жұмысқа алды. Малони мен Смайттың ең танымал жылқысы Wonder Where серіктестіктің бұзылуына да себеп болды. Малони атқа Wonder Where деген ат қойды, ол Квебектегі Франк Селке фермасында өсірілді және 1957 жылы Малони мен Смайт сатып алды. 1959 жылы Wonder Where керемет маусым өткізді, оның ішінде «Canadian Oaks» жарысын жеңіп алды. Жылқы сол жылдың ең үздік канадалық жылқысы деп танылды, ал кейіннен Канаданың ат жарыс даңқ залына енгізілді. 1965 жылы жылқының құрметіне «Wonder Where Stakes» жарысы құрылды, ол 1995 жылы Канададағы биелер үшін «Канадалық үш тиара» жарыстарының біріне айналды. 1959 жылы керемет маусымнан кейін Малони Wonder Where жарысын жалғастыруды қалады, ал Смайт жылқының сіңірлеріндегі проблемаларға алаңдағандықтан бұл идеяға қарсы болды. Жылқы Форт-Эриде өткен жарыста жарақат алды, содан кейін серіктестік таратылды. Бұл ең ірі операция болмаса да, Смайттың жылқылары өмірі бойы 145 жүлделі жарыста жеңіске жетті, бұл көрсеткіш Канадада Э.П. Тейлордан кейін екінші орында тұрды. Смайттың жылқылары екі рет «Queen’s Plate» жарысын жеңіп алды, біріншісі 1958 жылы Caledon Beau, екіншісі 1967 жылы Jammed Lovely. 1973 жылы Смайт Канаданың Жокейлер клубының негісқалаушы мүшесі болды. 1977 жылы ол Канаданың ат жарыс даңқ залына енгізілді. Оның қайтысынан кейін Смайттың жылқы қорасы 1981 жылы Gardiner Farms and Harlequin Ranches компаниясына шамамен 2,5 миллион долларға сатылды. Смайттың өсиеті жарыс қорасын Конн Смайт қорына берді, бірақ қайырымдылық қоры ретінде бизнеспен айналыса алмады. Жаңа иелері ферма мен қораларды жалға алды. Саудаға кірмеген жалғыз жылқы Смайттың сүйіктісі, Смайттың немересі Томмиге сыйланған Jammed Lucky болды. Jammed Lucky 23 жаста болды және сол кезге дейін 25 жеңімпаз тоқтыны өсірген.

Smythe first became interested in horse racing as a boy, when he would take stories his father wrote at the track to the newspaper office downtown. Smythe started owning horses in the late 1920s, but he rarely had any success. One early purchase turned out to be one of his most famous. When Mrs. L. A. Livingston sold off her stable, he bought Rare Jewel, a filly, for $250. The filly regularly ran last. The horse was eligible for the Coronation Futurity Stakes, one of the best two year old races. Smythe was full of blind hope, and on the trainer's advice, entered her in the race. The day of the race, both the trainer and his partner gave the horse some brandy, unknown to Smythe, who bet over $100 on Rare Jewel. She won the race, a 100–1 longshot paying $214.40 on a $2 bet, besting future Queen's Plate winner Froth Blower. Between the winnings from his bets and his portion of the winner's purse as horse owner, Smythe won more than $10,000 on that one race. Three weeks later, he put his windfall to work for the Maple Leafs by purchasing star defenceman King Clancy from the depression strapped Ottawa Senators for $35,000. The purchase was only possible because of his gambling winnings, as the other Maple Leafs owners refused to pay the Senators' then high price, and only agreed when Smythe volunteered to use his own money. Smythe continued to own horses through the 1930s, but he sold them in 1940, when he made plans to fight in the Second World War. He did not re enter the racing business until 1954. In 1951, Smythe bought land for a farm in Caledon, Ontario, originally looking for a new location for a gravel pit. At first he kept only cattle, but in 1954 he decided to get back into owning race horses, in partnership with Larkin Maloney, and an area was set aside to keep horses. Smythe learned about the business and went into breeding, buying mares in foal from top thoroughbred lines, and hiring future Hall of Fame trainer Yonnie Starr. Maloney and Smythe's most famous horse Wonder Where, also led to the breakup of the partnership. Wonder Where, named by Maloney, was bred at Frank Selke's farm in Quebec and bought by Maloney and Smythe in 1957. In 1959, Wonder Where had an outstanding season, including winning the Canadian Oaks. The horse was voted Canadian Horse of the Year for the year and later, the filly was inducted in the Canadian Horse Racing Hall of Fame. The Wonder Where Stakes was established in honour of the horse in 1965, becoming one of the Canadian Triple Tiara races for fillies in Canada in 1995. After the outstanding year in 1959, Maloney wanted to continue racing Wonder Where and Smythe did not, concerned over some tendon trouble. The horse broke down in a race in Fort Erie, and the partnership dissolved after that. While not the largest operation, Smythe's horses won 145 stakes races during his lifetime, a record second only to E. P. Taylor in Canada. Smythe's stable won the Queen's Plate twice, the first in 1958 with Caledon Beau and the second in 1967 with Jammed Lovely. In 1973, Smythe became a founding member of the Jockey Club of Canada. In 1977, he was inducted in the Canadian Horse Racing Hall of Fame. After his death, the Smythe stable was sold in 1981 to Gardiner Farms and Harlequin Ranches, for an estimated $2.5 million. Smythe's will gave the racing stable to the Conn Smythe Foundation, which as a charitable foundation, could not run a business. The new owners leased back the farm and stables. The only horse not in the sale was Jammed Lucky, Smythe's favourite, which was given to Smythe's grandson Tommy. Jammed Lucky was 23 years old and had sired 25 winning foals to that point.

Екінші дүниежүзілік соғыс және әскерге шақыру дағдарысы

Екінші дүниежүзілік соғыста Смайт 45 жасында қайтадан Канада армиясында қызмет етті. Бастапқыда ол Торонто университетінде орналасқан Канада офицерлерін даярлау корпусының құрамында жасақтың командирі болды. 1941 жылы полковник Ричард Грирмен бірге 30-шы батареяны құрды, ол 6-шы ЛАА полкінің, RCA (Royal Canadian Artillery) Канада белсенді армиясының құрамына кіретін спортшылардың зениттік батареясы болды. Смайт майор міндетін атқарушы және командир болып тағайындалды. Оған жоғары шен беруге және армияның спорттық офицері болуға ұсыныс жасалды, бірақ ол бас тартты. Батарея алғаш рет Ванкувер аралында жапон шабуылына қарсы қорғанысқа тұрғаннан кейін 1942 жылдың қыркүйегінде Англияға аттанды. Англияда шамамен екі жыл болғаннан кейін Смайт пен оның бөлімі 1944 жылдың шілдесінде Францияға жіберілді. Онда үш апта ішінде немістердің оқ-дәрі қоймасын бомбалау салдарынан ауыр жарақат алды. Омыртқасының зақымдануы оның қалған өмірі бойы ақсап жүруіне және ішек-қарын мен зәр жолдарының проблемаларына әкелді. Қыркүйек айында ол ауруханалық кемемен Канадаға қайтарылды. Смайт армияда жетіспеушілікке байланысты тиісті дайындықтан өтпеген сарбаздарды пайдаланғанын көрді, ауруханада болған кезінде басқа сарбаздармен сұхбаттасып, Маккензи Кингке қарсы айғақтар жинады. Кинг саяси себептермен еріктілер жүйесін қалыптастырды және Смайт оның армияға тигізетін зиянын көрді. Еріктілер шетелдегі әскерлерді күшейту үшін үй ішіндегі әскерлерді белсенді қызметке жіберуге тырысты. Смайт Хорли Парк ауруханасынан The Globe and Mail газетіне 1944 жылдың 19 қыркүйегінде жарияланған мәлімдеме берді:

Смайттың тек саяси үлпай үшін әрекет еткені айтылды. The Globe and Mail газетінің сол кездегі баспагері белгілі консерватор Джордж МакКаллах болды, ал Смайт Онтарионың консервативті премьер-министрі Джордж Дрюмен дос болды. МакКаллах пен Дрю Смайтты Кингті жеңу үшін өздерінің саяси мақсаттарына пайдаланған болуы мүмкін. Әскерге қосымша күштердің жетіспеушілігі мәселесі әскерде жақсы белгілі болды және Смайт белсенді қызметте болған кезде жоғары шенді офицерлерге шағымданған жоқ. Сынға ұшырағанына қарамастан, Смайт газеттердегі сын-пікірін жалғастырды. Канаданың қорғаныс министрі Джеймс Ралстон Италияға сапар шеккеннен кейін, білікті күштердің жетіспеушілігін өз көзімен көрді. Кинг Ралстонға сенбегендіктен, оның орнына әскери шақыруға қарсы болған Эндрю Макнотонды тағайындады. Алайда, тіпті Кинг Канада армиясына әскер жіберу қажеттігін түсінді және 1944 жылдың қарашасында Еуропаға 17 500 резервтік әскерді жіберді, олар 1945 жылдың қаңтарында келе бастады.

Maple Leafs-тің көпшілік иесі

Смайт болмаған кезде, Эд Бикл, Билл МакБрайен және Селке басқарған комитет, Селке бас менеджер ретінде қызмет етіп, Maple Leaf Gardens Ltd. компаниясын басқарды. Әскери қызметтен оралғаннан кейін Смайт компания президентігі үшін күреске тап болды. Смайт директорлар кеңесінің мүшесі МакБрайеннің Биклдің орнын басып, Селкеге өз атынан бас менеджер болуды қалағанын сезінді. Смайт президент болғысы келді және Селкені қолдауға шақырды. Селке тартына келді, нәтижесінде екі дос арасындағы қарым-қатынас ушығып, Селке 1946 жылғы мамыр айында отставкаға кетті. Екі айдан кейін Селке Томми Горманның орнын басып, «Канадиенс» командасының хоккей операцияларына жетекшілік етті және олардың үй аренасы – «Монреаль форумының» менеджері болды. Ж. П. Бикельдің қолдауымен және Торонто биржалық брокері, «Гарденс» акционері Перси Гарднерден алған 300 000 долларлық қарыздың көмегімен Смайт Maple Leaf Gardens Ltd. компаниясының бақылау үлесін сатып алып, 1947 жылғы 19 қарашада өзін президент етіп тағайындады. Алайда, Смайт осыған дейін екі онжылдықтан астам уақыт бойы франшизаның бет-бейнесі болған еді. Бұл туралы «Торонто Стар» газетінің спорт редакторы Энди Лайтл: «Смайт пен «Гарденс» – бірін-бірі толықтыратын ұғымдар» деді. МакБрайен төраға болып сайланды. Смайт 1960 жылға дейін Гардинерге қарызын өтеді. Кейін ол МакБрайеннің орнын басып, директорлар кеңесінің төрағасы болды. Смайт Торонтоның 1942-1951 жылдар аралығында 10 маусымда алты рет Стэнли кубогын жеңіп алған кезде хоккейдегі ең ұлы династиялардың біріне жетекшілік етті. Хэп Дей команданы бес рет Кубокқа жеңгізді және алтыншы рет бас менеджердің көмекшісі болды. Ол 1949 жылғы Канада спорт редакторларының сауалнамасында «спорттағы кез келген саланың ең ықпалды тұлғасы» деп танылды. «Мейпл Лифс» плей-офф хоккейінің шебері болды, олардың тұрақты маусымдағы көрсеткіштері көбінесе жақсы немесе плей-оффқа қатысуға жеткілікті болды. Смайттың тұрақты маусымдағы рекордтарға көп көңіл бөлмейтіні белгілі болды. Алайда, ол Кубокты жеңуге қызығушылық танытты, себебі «жеңіс билет сатуға көмектеседі». Бірақ «Лифс» 1950-ші жылдардың көп бөлігін орташа команда ретінде өткізді, үш түрлі жаттықтырушымен күресіп, Дей Смайттың бас менеджерінің көмекшісі болып қалды. Дегенмен, 1955 жылы Смайт хоккей операцияларының көп бөлігін Дейге жүктеді, бірақ формальды түрде бас менеджер болып қалды. Алайда, «Лифс» 1957 жылы плей-оффтан шығарылғаннан кейін Смайт бұқаралық ақпарат құралдарына «маусым сәтсіз өтті» деді және 55 жастағы Дей келесі маусымда қолжетімді болатынын білмейтінін айтты. Дей Смайттың өзіне сенімсіздік тудырғанын сезінді және отставкаға кетті. Ол өмірінің соңғы 30 жылының 28-ін «Сент-Пэтс»/«Лифс» командасында ойыншы, жаттықтырушы немесе атқарушы ретінде өткізді. Осы уақытқа дейін Смайт команда жұмысын ұлы Стаффорд басқарған жеті адамнан тұратын комитетке тапсырды. Газет иесі Джон Бассетт және Перси Гарднердің ұлы Джордж та комитет мүшелері болды. Бұл комитет «Күміс жетілік» деп аталды, себебі олардың жетісі де «алтын қасықпен туған» еді. Бастапқыда комитет мүшелерінің барлығы 30-ға немесе 40-қа толмаған еді, бірақ жыл соңына дейін 54 жастағы Гарольд Баллард, «Торонто Марлборосының» президенті, бос орынды толтыру үшін комитетке тағайындалды. Комитет Пунч Имлакты бас менеджер ретінде жалдады, ал кейіннен ол жаттықтырушылық қызметті де қоса атқарды. Смайт ойыншылар одағы құрылғанға дейінгі дәуірде НХЛ иесі болды. 1942-1943 және 1966-1967 маусымдары аралығында НХЛ тек алты командадан (Түпнұсқа Алты) тұрды, ал команданың бұйрықтарына бағынбаған ойыншылар оңайлықпен кіші лигаға жіберіліп, ауыстырылуы мүмкін еді. Смайттың ережелерін бұзған ойыншылар саудаға шығарылды немесе кіші лигаға жіберілді. Дэнни Левики мен Джон МакКормак екеуі де Смайттың рұқсатынсыз үйленгені үшін кіші лигаға ауыстырылды. НХЛ ойыншысының жалақысы салыстырмалы түрде жақсы болғанымен, көптеген ойыншылар маусымнан тыс уақытта басқа жұмыс іздеуге мәжбүр болды, ал иелерінің барлығы бай адамдар еді. Бұл жағдайлар одақ құруға екі рет әрекет жасауға әкелді, бірақ Смайт оған қатысты түрде қарсы болды. 1957 жылдан бастап Смайт, сондай-ақ Чикаго «Black Hawks» командасының Джеймс Д. Норис және оның жартылай ағасы Детройт «Red Wings» командасының Брюс Норис сияқты басқа иелері де Тед Линдсейдің НХЛ ойыншылар қауымдастығын құруға жасаған әрекетіне байланысты кәсіподақтарды бұзу әрекеттерімен айыпталды. Смайттың бұл істердегі рөлі «Жеке құн» фильмінде көрсетілген. Ойыншылар ұйымдастыра бастаған кезде «Мейпл Лифс» командасының уақытша капитаны болған Джимми Томсон Смайттың назарына ілікті. Смайт Томсонға ұсқынсыздық танытып, оның кішкентай кезінен бастап ұйымнан алған барлық ақшасын еске салды, содан кейін Томсонның командадан шығарылуын ұйымдастырды. Ол сондай-ақ Томсонды сатқын деп айыптады және команданың нашар маусымы үшін оны жазғырды. Томсон соңында баспасөз мәслихатында «Мейпл Лифс» командасы үшін ешқашан ойнамайтынын мәлімдеді, ол мен Тод Слоан Чикагоға сатылды. НХЛ иелері ойыншыларға кейбір жеңілдіктер беруге келісті, мысалы, зейнетақы төлемдеріне үлес қосу. Иелері одақ құрылуын уақытша тоқтата алды, бірақ ол он жылдан кейін құрылатын болды.

While Smythe was away, a committee, headed by Ed Bickle, Bill MacBrien, and Selke ran Maple Leaf Gardens Ltd., with Selke as acting general manager. Upon his return from the military, Smythe found himself in the middle of a power struggle over the presidency of the company. Smythe suspected that MacBrien, a member of the board of directors, wanted to succeed Bickle as president and make Selke general manager in his own right. Smythe wanted to be president and asked Selke for his support. Selke equivocated, and the relationship between the two long time friends turned acrimonious, leading to Selke's resignation in May 1946. Two months later, Selke became head of hockey operations for the Canadiens and manager of their home arena, the Montreal Forum, succeeding Tommy Gorman. With the support of J. P. Bickell and the help of a $300,000 loan from Toronto stockbroker and Gardens shareholder Percy Gardiner, Smythe bought controlling interest in Maple Leaf Gardens Ltd., and was thus able to install himself as president on November 19, 1947. However, Smythe had been the face of the franchise for more than two decades before then. Acknowledging this, Andy Lytle, sports editor of the Toronto Star, said the appointment "simply makes official what he has been for years in actuality Smythe and the Gardens are synonymous terms." MacBrien was made chairman. Smythe repaid his debt to Gardiner by 1960. He later succeeded MacBrien as chairman of the board. Smythe oversaw one of hockey's greatest dynasties when Toronto won six Stanley Cups in 10 seasons between 1942 and 1951. Hap Day coached the team to five of those Cups and was assistant general manager for the sixth. He was named in a poll of Canadian sports editors the "most dominating personality in any capacity in sports" for 1949. The Maple Leafs were masters of playoff hockey; their regular season performances were usually fair to good or just good enough to make the playoffs. Smythe was known for caring little about gaudy regular season records. However, he did care about winning the Cup, because "winning sells tickets." However, the Leafs spent most of the 1950s as a mediocre team, struggling under three different coaches while Day remained assistant general manager under Smythe. Even so, in 1955, Smythe turned over most responsibility for hockey operations to Day, but nominally remained general manager. However, just after the Leafs were eliminated from the playoffs in 1957, Smythe told the media that it had been "a season of failure" and that he did not know if the 55 year old Day would be available for the next season. Day felt Smythe had cut his legs out from under him and resigned; he had spent 28 of the previous 30 years with the St. Pats/Leafs as a player, coach, or executive. By this time Smythe had turned team operations over to a seven person committee, headed by his son Stafford. Newspaper owner John Bassett was another member of the committee, as was Percy Gardiner's son, George. The committee became known as the "Silver Seven" because the seven had been "born with a silver spoon in their mouths." Initially, all members were in their 30s or early 40s, but that changed before the end of the year when 54 year old Harold Ballard, president of the Toronto Marlboros, was appointed to the committee to fill a vacancy. The committee hired Punch Imlach as general manager; Imlach would later take over the coaching job as well. Smythe was an NHL owner during the era before the advent of a players' union. Between the 1942–43 and 1966 67 seasons, the NHL consisted of only six teams (the Original Six), and players who failed to comply with team orders could easily be demoted to the minor leagues and replaced. Players who did not follow Smythe's rules were traded or sent to the minors. Two players, Danny Lewicki and John McCormack, were both demoted to the minors for getting married without Smythe's permission. While the pay for an NHL player was relatively good, it still left many players looking for other jobs during the off season, while the owners were all wealthy men. These conditions led to two efforts to organize a union, which Smythe was vehemently against. From 1957 onwards, Smythe, along with other owners, including James D. Norris of the Chicago Black Hawks and his half brother Bruce Norris of the Detroit Red Wings, were accused of union busting activities related to Ted Lindsay's attempt to form an NHL Players Association. Smythe's role in those affairs are dramatized in the movie Net Worth. Jimmy Thomson, who was acting captain of the Maple Leafs when the players started to organize, was singled out by Smythe. Smythe detailed all the monies Thomson had been paid by the organization going back to junior, while arranging for Thomson to be left off the team. He also allegedly called Thomson a traitor and publicly blamed him for the team's poor season. Thomson finally announced to the press that he would never play again for the Maple Leafs, and he and Tod Sloan were traded away to Chicago. The NHL owners eventually agreed to make some concessions to the players, such as contributing to the players' pensions. The owners were able to temporarily head off the formation of the union, although it would eventually be organized some ten years later.

Кейінгі жылдар

Күміс жетілік Лифс командасының көптеген шешімдерін қабылдағанымен, Смайт толыққанды иесі болған жоқ және ұлымен үнемі дауласып тұрды. Стаффорд: «Әкем маған әрқашан еркіндік берді. Отыз жасымда баршадан он жыл озық едім. Ал қырыққа келгенде, керісінше, он жыл қалып қойдым», – деді. 1961 жылы Стаффорд комитеттен кетіп, Конн төрт жылғы жанжардан кейін акцияларын сатуға ұсыныс жасады. 1961 жылдың қараша айында Смайт өзінің 50 000 акциясының 45 000-ын ұлы Баллард пен Бассеттен құралған «Maple Leaf Gardens Ltd.» серіктестігіне 2,3 миллион долларға сатты – бұл 34 жыл бұрынғы инвестициясының үлкен пайдасы болды. Кейін Смайт сатуды тек Стаффордқа жасағанын ойлағанын және Балард пен Бассетті серіктес ретінде тартқанын білгенде ашуға булықты. Осы мәліметтерге сәйкес, Смайт Стаффорд бақшаны ұлы Томмиге қалдырады деп үміттенген. Дегенмен, Стаффордтың өз күшімен ақша жинауы екіталай. Келісімнің аясында Смайт президенттік және бас директорлық лауазымдарынан кетіп, орнына Стаффордты тағайындады. Стаффордтың ұсынысымен, кеңес Смайтқа жыл сайын 15 000 доллар жәрдемақы, бақшада кеңсе, сондай-ақ өмірінің соңына дейін автомобиль мен жүргізуші берді. Содан кейін Стаффорд, Баллард және Бассет Смайтты кеңес төрағасы етіп ұсынды. Смайт 1962 жылдың 5 ақпанында Лифс командасының басшысы лауазымынан кетті – ол 1927 жылдан бері осы лауазымды иеленген еді. Смайт 1962 жылы Торонто Стэнли кубогын жеңгеннен кейін команда төрағалығынан да бас тартты, ал Бассет оның орнына келді. 1964 жылы Смайт либерал премьер-министр Лестер Б. Пирсонның дәстүрлі Канада туын жаңа үлгімен алмастыру жоспарына қарсы болды. Ол 1920 жылдан бері таныс Пирсонға: «Олимпиада ойындарында бүкіл әлем өкілдік табады және Канада алтын медаль жеңсе, қызыл байрақ тіккенде, Канада жеңгенін барша біледі», – деп хат жазды. Смайт жаңа тудың елді біріктіруге көмектесе қоймайтынын айтып, Джон Дифенбейкер мен Прогрессивті консерваторлар партиясын қолдады. Смайт парламент депутаттарына 300-ден астам хат жазды. 1965 жылы ол бақшада жаңа Канада туының орнына қызыл туды көтеруді ұсынды. Баллард жаңа туды көтеруге бұйрық берді, себебі жаңа туды қолдаушылар үштен бірінен көп болды. 1966 жылдың наурыз айында Смайт «Maple Leaf Gardens Ltd.» компаниясындағы қалған акцияларын сатты және Мухаммед Алидің бокс кездесуі бақшада өткізілгеннен кейін директорлар кеңесінен кетті. Ол Алидің Вьетнам соғысы кезінде АҚШ армиясында қызмет етуден бас тартуын ұнатпады, өйткені, өзінің автобиографиясында айтқандай, «Бақшаны өз елі үшін соғысқан спортшылар құрды. Бұл өз елінде әскерге шақырудан қашуға тырысатын адамдарға арналған орын емес. Бақша көптеген мақсаттар үшін салынған, бірақ ешкімге керек емес нәрсені жинау үшін емес». Сондай-ақ ол бақша иелері жекпе-жекті қабылдау арқылы «ақшаны сабақтан жоғары қойғандарын» айтты. Смайт бақшадан алыстады және баспасөзде иелікті сынады, өзін «35 000 доллар мен қара мұсылман дін қызметкеріне сатқандарын» мәлімдеді. Бақшадағы орындықтар жаңа, тар орындықтарға ауыстырылды, Смайт: «оларда тек арық, жас жігіт отыра алады, бірақ бағалары соншалықты жоғары, тек семіз бай адам ғана оларға қол жеткізе алады», – деді. Джексон өзінің ішімдік ішу және үйленудегі тұрақсыздығымен танымал болды. Іріктеу комитетінің басшысы Фрэнк Селке таңдауды қорғады, өйткені адамды «ішіп алған сыраның мөлшері үшін» жарыстан шығаруға болмайды деп сенді. Ұлттық хоккей лигасы Смайттың ойынға қосқан үлесін құрметтеп, 1965 жылы Конн Смайт кубогын тағайындады. Ол қайтыс болғаннан кейін кубок Конн Смайт естелік кубогы деп аталды. Лига өзінің төрт дивизионының бірін 1974–1975 жылғы маусымға дейін оның құрметіне Смайт дивизионы деп атады. Дивизия лиганың кеңейтілуі мен қайта құрылуынан кейін 1992–1993 жылғы маусымға дейін болды. Торонтодағы Смайт саябағы мен демалыс орталығы оның бұрынғы құмды карьерінің орнында орналасқан. Айналасындағы аудан Rockcliffe Smythe деп аталады, ол Смайттың соғыс ардагерлері үшін салған бөлімшесінің бір бөлігі. Смайт бөлімше жерлерінің бір бөлігін орталық үшін резервтеу туралы ереже енгізді. Эглинтон даңғылының солтүстігінде, Маркхэм жолының батысындағы көше оның құрметіне Конн Смайт драйвы деп аталды. Оның автобиографиясы, «Конн Смайт: Егер сіз оларды аллеяда жеңе алмасаңыз», Скотт Янгпен бірге жазылып, 1981 жылы оның қайтыс болғаннан кейін жарық көрді. Атауы Смайттың «Егер сіз оларды аллеяда жеңе алмасаңыз, сіз оларды мұзда жеңе алмайсыз» деген сөзінен алынған. Смайт естеліктерінде ол бұл сөзді ең көп түсініксіз деп атады. Ойыншыларына қарсыластарды қорқытуды емес, керісінше, қарсыластардың қорқытуына мойынсұнбауды білдіргенін айтты. Конн Смайт 1998 жылы Онтарио спорт залының мүшесі болып сайланды.

Though the Silver Seven made most decisions involving the Leafs, Smythe was not a hands off owner and was constantly fighting with his son. Stafford commented: "My father has always given me lots of rope. When I was thirty, I was ten years ahead of everybody. But at forty, I'm ten years behind everybody." Finally, in 1961, Stafford resigned from the committee and this spurred Conn. After four years of fighting, he offered to sell his shares to Stafford and in November 1961, Smythe sold 45,000 of his 50,000 shares in Maple Leaf Gardens Ltd. to a partnership of his son, Ballard, and Bassett for $2.3 million—a handsome return on his investment of 34 years earlier. Years later, Smythe claimed that he thought the sale was only to Stafford, and was furious to learn that he'd brought on Ballard and Bassett as partners. According to this account, Smythe had hoped that Stafford would eventually keep the Gardens for his son Tommy. However, it is not likely that Stafford would have been able to raise the money on his own. As part of the arrangement, Smythe resigned as president and managing director, nominating Stafford to succeed him. At Stafford's instigation, the board then granted Smythe a $15,000 annual allowance, an office at the Gardens, and a car and driver for the rest of his life. Stafford, Ballard, and Bassett then nominated Smythe as chairman of the board. Smythe stood down as governor of the Leafs on February 5, 1962–a position he had held since 1927. Smythe resigned the team chairmanship after Toronto won the Stanley Cup in 1962, and Bassett succeeded him. In 1964, Smythe opposed the plan of Liberal Prime Minister Lester B. Pearson to replace the traditional Canadian flag with a completely new design. He wrote to Pearson, whom he had known since the 1920s: "In the Olympic Games, the whole world is represented and when Canada sometimes wins a Gold Medal everybody knows, when the Red Ensign is raised to the masthead, that Canada has won." Smythe disagreed that a new flag would help to unify the country, and switched his support to John Diefenbaker and the Progressive Conservatives. Smythe wrote over 300 letters to Members of Parliament. In 1965, he unsuccessfully lobbied for the Red Ensign to be flown at the Gardens instead of the new Flag of Canada. Ballard ordered the new flag flown because calls were more than three to one in favour of the new flag. In March 1966, Smythe sold his remaining shares in Maple Leaf Gardens Ltd. and resigned from the board of directors after a Muhammad Ali boxing match was scheduled for the Gardens. He found Ali's refusal to serve in the U. S. Army during the Vietnam War to be offensive because, as he put it in his autobiography, "The Gardens was founded by men – sportsmen – who fought for their country. It is no place for those want to evade conscription in their own country. The Gardens was built for many things, but not for picking up things that no one else wants." He also said that by accepting the fight, Gardens owners had "put cash ahead of class." Smythe stayed away from the Gardens and took shots at the ownership in the press, stating that he had been "traded for $35,000 and a black Muslim minister." The seats at the Gardens had been replaced with new, narrower ones, and Smythe commented that "only a slim, young man could sit in them but the prices are so high that only a fat rich man could afford them." Jackson was notorious for his off ice lifestyle of drinking and broken marriages. Frank Selke, head of the selection committee, defended the selection on the belief that a man should not be shut out "because of the amount of beer he drank." The National Hockey League honoured Smythe's contribution to the game by introducing the Conn Smythe Trophy in 1965, to be presented to the Most Valuable Player in the Stanley Cup playoffs. After his death, the trophy was renamed the Conn Smythe Memorial Trophy. The league also named one of its four divisions, the Smythe Division, after him prior to the 1974–75 season. The division existed until league expansion and realignment after the 1992 93 season. Smythe Park and Recreation Centre in Toronto is located on the site of his old gravel pit. The surrounding neighbourhood is named Rockcliffe Smythe, partly a sub division Smythe built for war veterans. Smythe made provisions for a portion of the lands of the sub division to be reserved for the centre. A street north of Eglinton Avenue, west of Markham Road, is named Conn Smythe Drive in his honour. His autobiography, Conn Smythe: If You Can't Beat 'Em in the Alley, written with Scott Young, was published posthumously in 1981. The title was taken from Smythe's credo, "If you can't beat 'em in the alley, you can't beat 'em on the ice." In Smythe's memoir he describes it as the most misunderstood remark he ever made. Rather than meaning that his players should go out and bully the opposition, he meant the opposite; that his players should refuse to be bullied by the opposition. Conn Smythe was inducted into the Ontario Sports Hall of Fame in 1998.

Отбасылық және жеке өмірі

Смайт 1920 жылы 17 наурызда Орталық методист шіркеуінде Ирен Сэндспен үйленді. Жұбайлар Сент-Клэр даңғылындағы пәтерде тұрды, содан кейін Смайттың құм және қиыршық тас бизнесіне жақын болу үшін, Джейн-стрит пен Сент-Клэрдің солтүстік-батысындағы шағыл кеніне жақын Торонтоның Раннимэд ауданына көшіп барды. (Бүгінгі күні Смит паркі осы жерде орналасқан). 1927 жылы алғашқы екі баласы – Стаффорд пен Мириам дүниеге келгеннен кейін, олар Торонтоның Бейби Пойнт анклавына көшіп, қалған өмірін өткізді. Ирен мен Смайттың Хью мен Патрисия деген тағы екі баласы болды. Хью дәрігер болды, ревматология саласында мамандық алды, кейіннен «Мейпл Лиф Гарденс» бағының директоры болды. Патрисия 1945 жылы он жасында аллергиялық шабуылдан қайтыс болды. Стаффорд 1971 жылы қан кетуімен қоса болған жарадан қайтыс болғанға дейін Смайттың құм және қиыршық тас бизнесімен және «Мейпл Лиф Гарденс» клубымен айналысты. Стаффордтың ұлы Томас «Мейпл Лифс» командасының шәкірті болды, кейін Торонто «Марлборосымен» және «Мейпл Лиф Гарденс» клубының спорттық тауарларын Дуг Лоримен бірге сатты, ал Конн қайтыс болғаннан кейін Смайттың қайырымдылық қорының директоры болды. Смайттың әкесі 1947 жылы 86 жасында қайтыс болды. Смайт әкесімен қарым-қатынасын жақсартты, Рождествода және Альберт Торонтоға уағыз айтуға келгенде оны көріп тұратын. Әкесі қайтыс болғаннан кейін Смайт Теософиялық қоғамға қосылып, өмір бойы мүшелігін сақтап қалды. 1977 жылы Смайт теософ болғанының себебін былай түсіндірді: «Себебі теософ сізге осы өмірде ештеңеден жалтара алмайтыныңызды үйретеді». Ирен Смайтқа 1963 жылғы Рождестводан кейін қатерлі ісік диагнозы қойылды. Ауруы прогрессірлеп, Ирен 1965 жылдың 20 маусымында қайтыс болды. Иреннің шеккен қатты ауыруына байланысты Конн мен Ирен оның өмірін аяқтау үшін револьверді пайдалануды ойлады, бірақ соңында ол Коннға «бұл – әлсіздің жолы» деді және төтеп берді. Иреннің қайтысын Смайт «құтылу» деп атады. Ол Иреннің құрметіне Торонто университетінде қор құрды, ол Торонто бас ауруханасында Ирен Элеонора Смайт атындағы Ауырсыну клиникасын ашты. 1978 жылдың 20 сәуірінде Смайтқа жүрек ұстамасы келді. Ол бір ай ауруханада жатып, 18 мамыр күні Вудбайнда төрт жылқысы жарысқа қатысқан күнді күтіп алды. Оның денсаулығы нашарлай берді, Конн оның өліп бара жатқанын түсінді. Ол немересі Томас Смайттың Конн Смайт қорына жетекшілік етуін қамтамасыз етті және туыстарына ақшалай сыйлықтар берді. Конн Смайт 1980 жылы 85 жасында Бейби Пойнттағы үйінде қайтыс болды. Ол Торонтодағы Парк-Лаун зиратында Иренмен бірге жерленген.

Smythe married Irene Sands on March 17, 1920, at Central Methodist Church. The couple lived in an apartment on St. Clair Avenue, then moved to the Runnymede area of Toronto to be close to Smythe's sand and gravel business, which operated a gravel pit north west of Jane Street and St. Clair. (Smythe Park exists on the site today). In 1927, after their first two children, Stafford and Miriam, were born, they moved to the Baby Point enclave of Toronto, where they would live for the rest of their lives. Irene and Smythe had two other children, Hugh and Patricia. Hugh became a doctor; a specialist in rheumatology, and later a director of Maple Leaf Gardens. Patricia died due to an allergic attack at the age of ten, in 1945. Stafford became involved in the Smythe sand and gravel business and Maple Leaf Gardens before dying of complications from a bleeding ulcer in 1971. Stafford's son Thomas was a stick boy with the Maple Leafs and later was involved with the Toronto Marlboros and Doug Laurie Sporting Goods at Maple Leaf Gardens, before becoming director of the Smythe Charitable Foundation after Conn's death. Smythe's father died in 1947 at 86 years of age. Smythe had had a rapprochement with his father, seeing him at Christmas and at times when Albert came to Toronto to preach. After his father's death, Smythe joined the Theosophical Society and remained a member for life. In 1977, Smythe explained why he was a theosophist: "It's because a theosophist teaches you that ya can't get away with anything in this life anyway." Irene Smythe was diagnosed with cancer after Christmas 1963. The illness progressed and Irene died on June 20, 1965. Due to the amount of pain Irene endured, Conn and Irene considered using a revolver to end her life, but near the end she told Conn that it was a "coward's way out" and she endured. After the amount of pain Irene endured, Smythe called her death a "blessed release." Smythe set up a foundation at the University of Toronto in her name, which opened the Irene Eleanor Smythe Pain Clinic at Toronto General Hospital. On April 20, 1978, Smythe suffered a heart attack. He spent a month in the hospital, in time to spend May 18 at Woodbine, where he had four horses racing that day. His health continued to deteriorate and Conn realized that he was dying. He arranged for his grandson Thomas Smythe to take over the Conn Smythe Foundation, and he made gifts of money to relatives. Conn Smythe died at the age of 85 in 1980 at his home on Baby Point. He is interred with Irene at Park Lawn Cemetery in Toronto.