Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Катаянокка (Skatudden) – 2005 жылы шамамен 4000 тұрғыны бар, Финляндияның Хельсинки қаласындағы аудан. Бұл аудан қаланың орталық бөлігіне жақын орналасқан, алайда Хельсинкидің 18 ғасырдың ортасындағы алғашқы қала жоспарында қаланы қоршауға арналған бекіністердің сыртында қалған. Бастапқыда Катаянокка Хельсинки түбегінің бір бөлігі болған, бірақ 19 ғасырда түбектің негізінде канал қазылғандықтан, қазір техникалық тұрғыдан арал саналады. Катаянокканы Хельсинкинің бас бөлігімен байланыстыратын канал арқылы төрт көпір салынған. Катаяноккада бұрынғы Катаянокка түрмесі (қазір Marriott компаниясының Tribute Portfolio қонақ үйі), Успенский соборы, Катаянокка казиносы, Ванха Сатама, Альвар Аалто жобалаған Stora Enso бас кеңсесі, Сыртқы істер министрлігінің ғимараты және Viking Line компаниясы пайдаланатын Катаянокка терминалы орналасқан. Катаянокка Хельсинкидегі ең танымал аудандардың бірі. Катаянокка тұрғындарының арасында Финляндияның бұрынғы президенті (1982-1994 жылдары) Мауно Койвисто және композитор Эиноюхани Раутаваара болған.
Katajanokka (Skatudden) is a neighbourhood of Helsinki, Finland, with around 4000 inhabitants in 2005. The district is located adjacent to the immediate downtown area, though in the first major town plan for Helsinki from the mid 18th century, the area fell outside the fortifications planned to encircle the city. Originally, Katajanokka was a headland of the Helsinki peninsula but is now technically an island, as a small canal was dug across the base of the headland in the 19th century. There are four bridges across the canal connecting Katajanokka with mainland Helsinki. Buildings in Katajanokka include the former Katajanokka prison (now a Tribute Portfolio hotel by Marriott), the Uspenski Cathedral, the Katajanokka Casino, Wanha Satama, the Stora Enso head office designed by Alvar Aalto, the building of the Ministry for Foreign Affairs and the Katajanokka Terminal used by Viking Line. Katajanokka is one of the most distinguished neighbourhoods in Helsinki. Katajanokka's residents have included former Finnish President (from 1982 to 1994) Mauno Koivisto and composer Einojuhani Rautavaara.
Шолу
Катаянокканың оңтүстік жағын Хельсинки, Стокгольм, Мариехамн, Таллин және Росток қалалары арасында қатынайтын ірі круиздік паромандар жиі тоқтайтын жолаушылар порты басымдықпен алып жатыр. Ауданның қалған бөлігі кооперативтік пәтерлер үйлері мен бірнеше шағын саябақтардан тұрады. Катаянокканың «Ескі жағы» деп белгілі тұрғын үй ауданының батыс бөлігі – жоғары деңгейлі аудан және 20 ғасырдың басындағы модерн сәулетінің жақсы сақталған мысалы. Бірақ 19 ғасырдың ортасына дейін, Хельсинки орталығы тас ғимараттармен толысқан кезде, бұл аймақ әлі де ағаш лашықтардан тұрған шағын қалашық болатын. Шығыс бөлігі ұзақ жылдар бойы жабық әскери аймақ болып келді, онда теңіз базасы мен кеме жасаушылық зауыты орналасқан, кейіннен коммерциялық кеме жасаушылық зауыты ашылды. 1970 және 1980 жылдары бұл аймақ негізінен тұрғын үй аймағына айналдырылды, оны көбінесе Катаянокканың «Жаңа жағы» деп атайды. Жаңа тұрғын үй ауданы қазіргі заманғы қала құрылысының ерекше үлгісі саналады. Жобаның маңызды бөлігі – Финляндия Сыртқы істер министрлігі орналасқан ескі орыс теңіз жаяу әскері казармаларын қайта жаңарту және кеңейту болды. Катаянокканың солтүстік жағалауы әлі де Финляндияның жағалау күзеті, Хельсинки теңіз полициясы және Финляндияның мұзбару флотының базасы болып табылады. Катаянокканың маңызды нысандарына орыс православие соборы, сондай-ақ Успенский соборы (архитектор Алексей Горностаев, 1868 жыл), Сыртқы істер министрлігінің Мерикасарми кешені (архитектор Карл Людвиг Энгель, 1825 жыл) және Stora Enso компаниясының Финляндиядағы бас кеңсесі (архитектор Альвар Аалто, 1962 жыл; Аалтоның ең даулы туындыларының бірі) кіреді. Катаяноккадағы танымал ғимараттың бірі – Оңтүстік Финляндияның бұрынғы аудандық түрмесі. Ескі түрме 1837 жылдан бастап 2002 жылға дейін түрме ретінде жұмыс істеді. Түрме камераларын қонақ үй бөлмелеріне айналдыру үшін түрмеде кең ауқымды жөндеу жұмыстары жүргізілді. Best Western Premier Hotel Katajanokka 2007 жылдың мамыр айында 106 қонақ бөлмесімен ашылды. Жөндеу жұмыстарына 15 миллион еуро жұмсалды. Тарихи ғимарат болғандықтан, қайта құруға қатаң шектеулер қойылды, себебі Финляндияда тарихи маңызы бар ғимараттарды қорғаудың қатаң режимі қолданылады. Осылайша, ғимараттың сыртқы пішіні, ескі түрменің орталық дәлізі және тіпті ескі түрме қабырғасы қонақ үй ретінде сақталды. Мейрамхананың ең төменгі қабатында орналасқан мейрамхана ескі түрменің ерекшелігін сақтап қалуға тырысады. Алайда, бұрынғы тұтқынның бірі фин газеттеріне берген сұхбатында «тұтқынға арналған ас-аяқ» түрмеде қолданылғаннан мүлдем өзгеше екенін айтты: мысалы, тұтқындар ешқашан қалайы кеселерден су ішпеген. 1970 және 1980 жылдары Катаянокканы дамыту кезінде көптеген ескі қызыл кірпіштен салынған өнеркәсіптік ғимараттар оларды бастауыш мектеп және жабық спорт аренасы сияқты қоғамдық мақсаттарға айналдыру арқылы сақталды. Ресей теңіз жаяу әскерінің 20 ғасырдың басында салынған бұрынғы кадеттер мектебін бұзу туралы дау туды. 1980 жылдары Финляндия әскерилері бос қалдырған ғимарат әртүрлі мақсаттарда, негізінен мәдени орталық ретінде сақталды. 1990 жылдардың соңында Хельсинки қаласы ғимаратты қиратып, оның орнына жаңа пәтерлер салуды жоспарлап отырғанын мәлімдеді. Бұл үлкен наразылықтарға әкеліп соқты, бұзу жұмыстары шамамен он жылға кейінге шегерілді, негізінен жергілікті тұрғындардың қарсылығы мен «Жасыл лига» партиясының ықпалынан. Әскери-теңіз мектебінің ғимараты 2006 жылдың күзінде бұзылды. Алайда, бұл жаңа ғимаратты салуға қатысты қосымша проблемалар тудырды: Хельсинки қаласы мен жаңа ғимараттың архитектуралық бюросы ойлағандай, ескі ғимараттың астында қатты тау жынысы болған жоқ, тек шашыраңқы тастар ғана кездесті. Бастапқы ғимарат патшалық Ресейден бері тұрғандықтан, бастапқы құрылыс жоспарлары болмады, сондықтан жаңа жоспарлар нөлден қайта жасалуы керек болды. Катаянокканың жергілікті қоғамдық ұйымы Katajanokkaseura деп аталады. Ұйым жыл сайын «Катаянокан кайку» (фин тілінде «Катаянокканың эхосы») атты аймақтық журнал шығарады. Жыл сайын Катаянокка айналасында жүгіру жарысы – Katajanokan ympärijuoksu өткізіледі, ол Катаяноккада тұратындарға немесе туыстары онда тұратындарға ашық.
The south side of Katajanokka is dominated by a passenger harbour which is frequented by large cruiseferries traveling between Helsinki, Stockholm, Mariehamn, Tallinn and Rostock. The rest of the district comprises co operative apartment buildings and several small parks. The western part of the residential area, known as the "Old Side" of Katajanokka, is an upscale neighborhood and a well preserved example of early 20th century Art Nouveau architecture, though up until the mid 19th century – while the centre of Helsinki was being filled with stone buildings – the area was essentially still a wooden shanty town. The eastern part was for a long time a closed military area containing a naval base and shipyard, later a commercial shipyard. It was redeveloped in the 1970s and 1980s into a mainly residential zone, often referred to as the "New Side" of Katajanokka. The new residential area is considered an exceptional example of modern town planning. A major part of the project was the conversion and extension of the old Russian naval barracks to house the Finnish foreign ministry. The northern shore of Katajanokka still serves as a base for the Finnish coast guard, Helsinki maritime police as well as the Finnish icebreaker fleet. Landmarks of Katajanokka include the Russian Orthodox Cathedral, also known as Uspenski Cathedral (architect Alexey Gornostaev, 1868), the Merikasarmi complex of the Foreign Ministry (architect Carl Ludvig Engel, 1825) and the Finnish headquarters of Stora Enso (architect Alvar Aalto, 1962; the most controversial of Aalto's works). Another famous building in Katajanokka is the former district prison of Southern Finland. The old prison dates back to 1837, and functioned as a prison until 2002. The prison underwent an extensive interior renovation to convert the cells of the prison into hotel rooms, with sets of two or three cells combined to make up the current hotel rooms. The Best Western Premier Hotel Katajanokka opened in May 2007 with 106 guest rooms. Renovations cost a reported 15 million euro. As a historic building, strict limits were imposed on the redevelopment due to the strict regime of protection for historically significant buildings that is in effect in Finland. Thus, as a hotel, the exterior of the building has been preserved, as has the central corridor of the old prison and even the old prison wall. A restaurant at the lowest level of the hotel has attempted to keep much of the character of the old prison alive. However, an actual former prisoner told a Finnish newspaper that the supposed "prison cutlery" is very different from what the prison actually used: for example, prisoners never drank out of tin cups. During the development of Katajanokka in the 1970s and 1980s, many old red brick industrial buildings were spared by converting them for public uses, such as a primary school and an indoors sports arena. There was controversy over the demolition of the former cadet school of the Russian navy, built in the early 20th century. Vacated by the Finnish military in the 1980s, the building survived, with various uses, mainly as a cultural centre. In the late 1990s, the city of Helsinki announced that it was going to demolish the building to build a new apartment building in its place. This caused huge protests, and the demolition was put off for almost a decade, mainly because of opposition from local inhabitants, and the Green League party. The navy school building was finally demolished in autumn 2006. However, additional problems resulted: Contrary to what the city of Helsinki and the architecture bureau responsible for the new building had thought, there was no solid rock bottom underneath the old building, but only scattered rocks here and there. Because the original building had stood there since Czarist Russia, no original construction plans were available, and therefore the new plans had to be redone from scratch. The local community organisation of Katajanokka is called Katajanokkaseura. The organization publishes an annual regional magazine, Katajanokan kaiku (Finnish for "The Echo of Katajanokka"). There is an annual running event called the Katajanokan ympärijuoksu, open for everyone who lives in Katajanokka or has relatives living there.
Тарих
Хельсинки қалалық елді мекені 18-ғасырда қазіргі Сенат алаңынан Катаяноккаға дейін кеңейді. Жартыаралда пайда болған шеткі елді мекендер Хельсинкидің қалған бөлігі Йохан Альбрехт Эренстрем жасаған қала құрылысы жоспары бойынша толыққанды қайта жаңарғаннан кейін де ондаған жылдар бойы көбінесе өзгеріссіз қалды. Катаянокканы құрлықтан бөліп, Хельсинкидің Оңтүстік және Солтүстік порларын байланыстыратын Катаянокка каналы, Эренстрем жоспарында бұрыннан ұсынылған болатын, ақырында 1844 жылы ғана салынды.
Urban settlement of Helsinki expanded from what is now the Senate Square to Katajanokka already in the 18th century. The outskirts settlements formed on the peninsula remained mostly untouched for decades even after the rest of Helsinki had been completely rebuilt according to the zoning plan made by Johan Albrecht Ehrenström in the early 19th century. The Katajanokka canal separating Katajanokka from the mainland and connecting the South and North Harbours of Helsinki with each other, already proposed in Ehrenström's plan, was ultimately only built in 1844.
Атауы
"Катајанокка" атауы сөзбе-сөз "Жынысқан мүйісі" дегенді білдіреді, бірақ жынысқанмен байланысы қате аудармадан туындаған кездейсоқтық. Бұл аудан алғашқыда 17 ғасырда швед тілінде Estnäs Skatan ("Эстнес мүйісі") деп аталды. Фин тілін білмейтін жұрт швед тілін түсінбегендіктен, "skata" ("мүйіс") сөзі "kataja" ("жүніш") болып ауысқан. Швед тіліндегі "Скат Удден" атауы 1775 жылғы картада кездеседі, ал фин тіліндегі "Катаянокка" атауы алғаш рет 1856 жылы "Суометар" газетінде айтылған.
The name "Katajanokka" literally means "Juniper Point" but the connection with junipers is just a coincidence resulting from a mistranslation. The neighbourhood was originally known in the 17th century by the Swedish name Estnäs Skatan ("Estnäs Point"). The Finnish speaking population did not understand Swedish, so the word skata ("point") became kataja ("juniper"). The Swedish name Skat Udden can be found from a 1775 map, while the Finnish name Katajanokka was first mentioned in the Suometar newspaper in 1856.
Казармалар
1810-1830 жылдары Катаянокканың шығыс шетінде Карл Людвиг Энгель мен Андерс Фредрик Гранштедт жобалаған, Ресей әскерінің пайдалануына арналған казарма ғимараттары салынды. 1831 жылы казармаларды Финляндияның бірінші теңіз экипажы пайдалануға алды, соның салдарынан казарманың атауы Катаянокка казармасының орнына Мерикасарми ("Теңіз казармасы") деп белгіленді. Бұл әскери бөлім 1880 жылдары Финляндия Ұлы Герцогтігі әскери шақыруды енгізген кезде таратылды. Осыдан кейін бұл аймақ Ресей Балтық флотының базасына айналды. Финляндия тәуелсіздік алғаннан кейін гарнизон Фин қорғаныс күштеріне көшті. Онда Хельсинки теңіз станциясы және әскери станция (1958 жылға дейін), радио батальонының хабар тарату станциясы (1920 жылдары) және 1970 жылдардың ортасына дейін Вальмет доктары орналасқан. Финляндия теңіз күштерінің бас штабы 1880 жылдары салынған қызыл кірпіштен жасалған ғимаратта 1983 жылға дейін орналасқан, ал 1960 жылдары Гвардиялық жаяу әскер полкі казарманы пайдаланды. 1984-1989 жылдары сыртқы істер министрлігінің пайдалануы үшін тозығы жеткен казарма ғимараттары жаңартылып, қалпына келтірілді. Сонымен қатар, ескі артиллерия ауласының екі жағында жаңа ғимараттар да салынды. 1776 жылға дейін салынған қақпалар бірқатар ғимараттардың құрамына енді. Ол Суоменлинна бекінісімен бірге салынған артиллерия қоймасының бөлігі болып табылады. Сондай-ақ, Энгельдің бастапқы жоспарына сәйкес, казарманың шығыс жағында батыс офицерлер казармасының көшірмесі салынды. Аймақтың жоспарлау схемасы 1895 жылы бекітілді. Оған сәйкес, түбекшенің оңтүстік жағалауы портына, ал солтүстік жағалауы тұрғын аймаққа бөлінді. Түбекшенің ұшы гарнизонның пайдалануында қалды.
From the 1810s to the 1830s barracks buildings designed by Carl Ludvig Engel and Anders Fredrik Granstedt for the use of the Russian military were built on the eastern tip of Katajanokka. In 1831 the barracks were taken into use by the First marine crew of Finland, which also caused the name of the barracks to be established as Merikasarmi ("Marine barracks") instead of the Katajanokka barracks. This branch of the military was disestablished in the 1880s when the Grand Duchy of Finland introduced conscription. After this, the area became the base of the Russian Baltic fleet. After Finland became independent the garrison moved to the Finnish Defence Forces. It hosted the Helsinki navy station and military station (until 1958), the broadcast station of the radio battalion (in the 1920s) and the Valmet docks until the middle 1970s. The command of the Finnish Navy was located in a red brick building built in the 1880s until 1983 and the Guard Jaeger Regiment used the barracks in the 1960s. The deteriorated barracks buildings were renovated and restored for the use of the Ministry for Foreign Affairs from 1984 to 1989. New side buildings on either side of the old artillery courtyard were also built at the same time. A gate dating to 1776 was left as part of one of the side buildings. It is part of the artillery magazine built at the same time as the Suomenlinna fortress. Also a copy of the western officers' barracks was built on the eastern side of the barracks according to Engel's original plan. The zoning plan in the area was confirmed in 1895. According to it, the southern shore of the peninsula was reserved for a harbour and the area north to it as a residential area. The tip of the peninsula remained in the use of the garrison.
Басқа құрылыс тарихы
Кемежай аумағында бірнеше кірпіш қоймалар салынды. Іргелес тұрғын үй ауданы, Катаджанокканың "ескі жағы", көбінесе 20 ғасырдың басындағы бір онжылдықта салынған. Аймақтағы ғимараттар сирек кездесетін үйлесімді модерн архитектуралық кешенін құрайды. Мысалы, Гезеллиус, Линдгрен және Сааринен архитекторлары үш үйдің жобасын жасады: алғашқы аяқталған үй – Талльберг үйі, оның дизайны үштіктің алғашқы байқау сайысындағы жеңісі болды. Ескі портың теміржол ауласының орнында қазір Катаджаноканлайтури деп аталатын кең даңғыл орналасқан, ал оның бойындағы көптеген ескі қойма ғимараттары қонақүйлер мен конференц-орталықтарға қайта жаңартылды. Катаяноккадағы үш аяқты он төрт кранның соңғысы 1959 жылы салынды. Осыдан кейін Катаянокка порты жүк кемелерінің әр люгіне екі кранды пайдалана алды. Бір кран жүк түсіріп жатқанда, жүк вагондары тізбегі кранның бір тірегіне соқтығысқан сәтте, кран жолдары мен теміржол жолдары қиылысқан жерде. Кран құлап, толығымен қирады, бірақ оның операторы ешқандай жарақат алмады. Катаяноккадағы соңғы төрт порт крандары 1986 жылдың қаңтарында демонтаждалды. Катаянокка портының күзеті 1994 жылдың 3 мамырында паспорттық бақылау мен кедендік қызметті жақсарту үшін күшейтілді. Порт аумағындағы барлық адамда міндетті түрде фотосуретті жеке куәлігі болуы керек еді. 1997 жылдың мамыр айының басында бүкіл Оңтүстік портының қақпаларын бақылау қауіпсіздік компаниясына берілді. Порт қызметінің жанама салдары да болды. 19 ғасырдан 20 ғасырдың ортасына дейін Катаянокка жаман даңққа ие болған аймақ болды, онда алкогольдің заңсыз сатуы мен проституция жиі кездесетін. Ұзақ жылдар бойы Катаянокканың солтүстік жағалауы жүк тасымалдаушы компаниясына тиесілі ірі қоймалармен ерекшеленді. Кейіннен олар мейрамханалар мен кафелерге айналдырылды. Солтүстік жағалауда сонымен қатар қоқыс төгу орны болды, онда адам қалдықтары баржаларға тиеліп, ауылға тасылып, егістіктерді тыңайту үшін пайдаланылды. Алайда, кейде қоқыс тасымалдаушылар жүктерін тікелей теңізге тастап жіберді.
A number of brick warehouses were built in the harbour area. The neighbouring residential area, the "old side" of Katajanokka, was mostly built during one decade in the early 20th century. The buildings in the area form a rare harmonious Art Nouveau architectural entity. For example the architects Gesellius, Lindgren, Saarinen designed three of the houses: the first to be completed was the Tallberg house, whose design was the trio's first competition victory. The site of the old harbour rail yard now hosts a wide avenue called Katajanokanlaituri, and many old warehouse buildings along it have been renovated into hotels and conference centres. The last of the fourteen tripodal cranes on Katajanokka were built in 1959. After this, the Katajanokka harbour could at some times use two cranes for each hatch on a cargo ship. One of the cranes was unloading cargo from the SS Niobe when a chain of cargo carriages crashed into one of the crane's legs at a spot where the crane tracks and the railway tracks crossed. The crane fell down and was completely destroyed, but its driver suffered no injuries. The last four harbour cranes in Katajanokka were dismantled in January 1986. Guarding the harbour area in Katajanokka was improved on 3 May 1994 to improve passport control and customs activity. All persons present at the harbour area had to have an identity document with a photograph with them. In early May 1997 the gate control of the entire South Harbour was transferred over to a security company. The harbour activity also had side effects. From the 19th century to the middle 20th century Katajanokka was an area of ill repute, where illegal sales of liquor and prostitution were often practised. For a long time, the image of the northern shore of Katajanokka was dominated by large warehouses belonging to a freight forwarder. These have later been renovated into the use of restaurants and cafés. The northern shore used to also host a garbage pier, where excrement was loaded into barges which took it to the countryside to act as fertiliser for the country fields. However, sometimes garbage transporters dumped their cargo right into the sea.
Мұз бұзатын кемелер
Фин мұзқұйғыштары, көп мақсатты мұзқұйғыштардан басқа, әлі күнге дейін жаздарын Катаянокка жағалауында өткізеді. Көп мақсатты мұз бұзатын кемелер портты тек жабдықты орнату және сақтау үшін пайдалануы керек. Бұл қызметті Котка порты ұсынады. Катаяноккадағы Валмет догының қызметі біртіндеп Вуосаариге көшкеннен кейін, ескі жабдықтар догы 1975 жылғы 24 наурызда мұз бұзатын кемелерді пайдалануға жалға берілді. Доктан соңғы рет түсірілген кеме 1974 жылғы 26 сәуірде "MT Tebostar" танкері болды. Бұған дейін де мұз бұзатын кемелер Катаянокка жағалауында жазды өткізген. Мысалы, 1971 жылғы жазда бұрынғы жүйе сақталды, онда екі мұзқұйғыш Яткясаариде, үш Хиеталагтиде және үш Катаяноккадағы Валмет догының жанында болды. Мұз бұзатын кемелер 1979 жылғы 10 желтоқсанда қаланың орталық жылу жүйесіне қосылды. Осыған дейін олар өздері жылу мен ыстық суын өндіріп келген. Қазіргі мұз бұзатын кемелер – Контио, Отсо, Войма, Урхо, Сису және Поларис. Жазғы уақытта Катаяноккада жазды өткізетін мұз бұзатын кемелерді жеке шараларға жалға алуға болады.
The Finnish icebreakers, with the exception of the multiple use icebreakers, still spend their summers at the Katajanokka shore. Multiple use icebreakers need to use the harbour only for installing and storage of equipment. This service is offered by the Kotka harbour. After the Valmet dock activity in Katajanokka had gradually moved to Vuosaari the old equipment pier was leased for the use of the icebreakers on 24 March 1975. The last ship launched from the dock was the tanker MT Tebostar on 26 April 1974. Individual icebreakers had been spending their summers at the shores of Katajanokka also before this. For example in summer 1971 an old system was kept in force, where two icebreakers were at Jätkäsaari, three at Hietalahti and three near the Valmet dock in Katajanokka. The icebreakers were connected to the city's district heating network on 10 December 1979. Until this they had been generating their own heat and hot water themselves. The current icebreakers are Kontio, Otso, Voima, Urho, Sisu and Polaris. In summertime, the icebreakers spending their summer at Katajanokka can also be rented for private events.
Жоспарлар
Катаджаноккада сәулет және дизайн үйін (Арми) салу жоспары болған, 2001 жылы сәулет дизайны бойынша конкурс өткізілді. Бұл ғимарат Stora Enso бас кеңсесінің қасында, Kanavaterminaali ғимаратының орнында салынуы тиіс еді. Жобаға қаржы табу мүмкін болмады, ал оны ұйымдастырған мекемелер тарап кетті, соның салдарынан жоба 2006 жылы тоқтатылды. 2007 жылы сол жерде Альвар Аалтоның атымен аталатын, оның беделіне сүйенетін қонақ үй салу жоспары пайда болды, оны жобалауға швейцариялық Herzog & de Meuron архитектура бюросы шақырылды. 2006 жылы Катаджаноккадан Лаахасалоға көпір салу жоспарланған. Көпір трамвайлар мен жаяу өткелдер үшін пайдалануға берілуі керек еді. Кейінірек көпір туннельге ауыстырылды, ал Тервасаари және Сомпасаари арқылы өтетін бағыт балама ретінде қарастырылды. Содан кейін "Корона көпірлері" жобасы Хаканиеми арқылы өтуге бейімделді. Катаджаноккада Хельсинки жедел жәрдем орталығына арналған ғимарат салу жоспарланған. Бірақ, ғимаратты жалға алу құны тым жоғары деп танылды, сондықтан жедел жәрдем орталығы Кераваға көшірілді. Үңгірлерге жаңа иесі табылды, бірақ оның кім екені әзірге жарияланбады. Үңгірлерді қазу кезінде болған жарылыстар Луоцикату көшесіндегі үйлерге зиян келтірді.
There was a plan to build a house for architecture and design (Armi) in Katajanokka, with a architecture design competition held in 2001. The building would have been located next to the Stora Enso main office, in place of the Kanavaterminaali building. No funding could be found for the project and the organisations behind it parted ways, so the project was finally abandoned in 2006. In 2007 there was a plan for a hotel at the same site, named after Alvar Aalto and riding on his reputation, with the Swiss architecture bureau Herzog & de Meuron invited to design it. In 2006 there was a plan to build a bridge from Katajanokka to Laajasalo. The bridge would have been taken into use for trams and pedestrian traffic. In later versions the bridge was replaced with a tunnel, and a line going via Tervasaari and Sompasaari was found as an alternative route. Later, the Crown Bridges project was designed to pass through Hakaniemi. There was a plan to build premises for the Helsinki emergency dispatch centre in Katajanokka. However, the rent of the premises was seen as too high, and the emergency dispatch centre was moved to Kerava. A new user for the caves was found, but its identity has not been made public. Explosions during the excavation of the caves caused damage in the properties along Luotsikatu.
Сәулет
Катаджанокка ең алдымен Юген стилінің көрнекті сәулет үлгілерімен әйгілі. Аралдағы тағы бір маңызды стильдер – Альвар Аалтоның Энсо Гутзайт ғимаратында көрініс тапқан модернизм, сондай-ақ бұрынғы портовый ғимараттар мен түрме (қазір Best Western қонақ үйі) қызыл кірпіштен салынған.
Katajanokka is principally known for its fine examples of Jugendstil architecture. Other prominent styles apparent on the island are modernism, manifested in Alvar Aalto's Enso Gutzeit Building, and the red brick industrial former harbour buildings and prison (now a Best Western hotel).
Архитектуралық журналдардағы мақалалар
Архитектурасы 1931. 1930 жылдардың басында Катаджанокканың жағдайы және болашағы туралы жиі талқыланған мәселе. Хеландер, Вилхельм, Паккала, Пекка және Сундман, Микаэль: Катаджанокан kärjen asemakaavaluonnos. ("Катаджанокка төбесінің" қала құрылысы жобасы). Архитектура 2/1975, 32 б. Архитекторлардың қатысуымен жасалған "Жаңа жақ" үшін жеңімпаз жоспардың алғашқы сипаттамасы. Паккала, Пекка: Katajanokan vanhan asuntoalueen asemakaava ("Катаджанокканың ескі тұрғын үй аймағының жоспары"). Архитектура 4/1981, 42 б. "Ескі жақты" сақтау туралы толыққанды мақала.
Arkkitehti 1931. Frequently cited debate from the early 1930s regarding the state and the future of Katajanokka. Helander, Vilhelm & Pakkala, Pekka & Sundman, Mikael: Katajanokan kärjen asemakaavaluonnos. ("The draft plan for the 'tip of Katajanokka'"). Arkkitehti 2/1975, p. 32 pp. Early description of the winning plan for the "New Side" by the architects involved. Pakkala, Pekka: Katajanokan vanhan asuntoalueen asemakaava ("The plan for the old residential area of Katajanokka"). Arkkitehti 4/1981, p. 42 pp. Detailed article on the preservation of the "Old Side".