Николетт Ларсон: Американдық әнші (1952-1997)

Кіріспе

Америкалық әнші (1952–1997)

Николетт Ларсон (17 шілде 1952 – 16 желтоқсан 1997) – американдық әнші. Ол, ең алдымен, 1970-ші жылдардың соңында Нил Янгпен жұмысымен және 1978 жылғы Янгтың "Lotta Love" хитімен танымал, ол Hot Adult Contemporary Tracks тізімінде 1-орынға шықты. Оның әкесінің АҚШ Қаржы департаментінде жұмыс істеуі отбасының жиі көшіп-қонуына себеп болды. Ол Канзас-Ситиде (Миссури штаты) орта мектепті бітіріп, Миссури университетінде үш семестр оқыды. Бала кезінен радиодағы әндерге қосылып айту арманымен өскен ол, музыкалық мансабын бастамас бұрын официант және кеңседе жұмыс істеді. Ларсон ақырында Сан-Францискода (Калифорния) қоныстанды, онда ол пластинкалар дүкенінде және Golden Gate Country Bluegrass фестивалінде жұмыс істеді. Ол алғаш рет Британдық Колумбияның Ванкувер қаласындағы The Egress клубында Эрик Андерсеннің концертін ашты. 1975 жылы Ларсон Командор Кодиді жаздыратын Хойт Акстонның кастингіне қатысты. Бұл оның 1975 жылғы "Diamonds and Rust" турнесінде Джоан Баездің концертін ашуымен бірге Хойт Акстон және The Banana Band тобымен бірге сахнаға шығуына әкелді. Ол өзінің алғашқы жазбаларын Командор Кодидің 1975 жылғы "Tales From the Ozone" альбомына енгізді, сондай-ақ 1977 және 1978 жылдары Командор Коди альбомдарына фонографиялық вокал берді. Басқа ерте мансаптық әншілік жұмыстары 1976 жылы Акстон мен Гай Кларк үшін, ал 1977 жылы Мэри Кей Плейс, Родни Кроуэлл, Билли Джо Шевер, Джесси Колин Янг, Джесси Винчестер және Гэри Стюарт үшін болды. Ларсон мен Гатри Томас Хойт Акстонмен бірге жұмыс істеді және олардың алғашқы кәсіби жазба сессиясын бірге Акстонның Southbound альбомында жазды. Жазу индустриясына жаңа келгендер ретінде олар альбомның артқы жағында "Көше әншілері" деп аталды, бұл оларды альбомда пайда болған жоғары жалақы алатын, құрметті өнерпаздардан ерекшелендірді. Ларсонның Эммилу Харриспен жұмысы – 1977 жылғы Luxury Liner альбомында "Hello Stranger" әнінде Ларсонның ерекше көзге түсуі – оның Харристің серіктесі және досы Линда Ронштадтпен танысуына әкелді, ол Ларсонмен дос болды. 1977 жылы Ларсон Ронштадттың Малибудағы үйінде болған кезде көршісі Нил Янг Ронштадтқа әйел вокалисін ұсынуға бола ма деп сұрады. Ронштадт Ларсонды ұсынды; ол сол күні Янгқа Ларсонды есімдерін айтқан үшінші адам болды. Янг Ларсонмен кездесті, ол былай деп еске алды: "Нил өзінің жаңа жазған жиырмадай әнін айтты. Біз онымен бірге гармонияда ән шырқадық, ол өте қуанды". Келесі аптада Ронштадт пен Ларсон Янгтың "American Stars 'n Bars" альбомына вокалын Янгтың La Honda ранчосында жазды – екі әйел альбомда "Bullets" деп аталды, ал 1977 жылдың қарашасында Янг Ларсонды Нэшвиллге шақырды. Бұл Ларсонның Янгтың үй лейблі Reprise-дің еншілес компаниясы Warner Brothers-ке қол қоюына әкелді. Ларсон 1978 жылға дейін фонографиялық әншілік мансабын жалғастырды, Марсия Болл, Родни Кроуэлл, Эммилу Харрис (Quarter Moon in a Ten Cent Town) және Нортон Буффалоның жазбаларында есімдері тіркелді. Ол сонымен қатар Дуби бауырларының "Minute by Minute" әнінде де ән шырқады. Ол альбомның продюсері Тед Темплмен бірге Ларсонның "Николетт" атты дебюттік альбомын шығарды.

Nicolette Larson (July 17, 1952 – December 16, 1997) was an American singer. She is perhaps best known for her work in the late 1970s with Neil Young and her 1978 hit single of Young's "Lotta Love", which hit No. 1 on the Hot Adult Contemporary Tracks chart Her father's employment with the U. S. Treasury Department necessitated frequent relocation for the family. She graduated from high school in Kansas City, Missouri, where she attended the University of Missouri for three semesters and worked at waitressing and office jobs before beginning to pursue the musical career she had dreamed of since singing along to the radio as a child. Larson eventually settled in San Francisco, California, where she worked in a record store and for the Golden Gate Country Bluegrass Festival. She first performed as the opening for Eric Andersen at The Egress, a club in Vancouver, British Columbia. In 1975, Larson auditioned for Hoyt Axton, who was producing Commander Cody. This led to Larson's gig with Hoyt Axton and The Banana Band, who were opening for Joan Baez on the 1975 "Diamonds and Rust" tour. She gained her first recording credit on Commander Cody's 1975 album, Tales From the Ozone, and also provided background vocals for Commander Cody albums in 1977 and 1978. Other early career singing credits were for Axton and Guy Clark in 1976 and in 1977 for Mary Kay Place, Rodney Crowell, Billy Joe Shaver, Jesse Colin Young, Jesse Winchester, and Gary Stewart. Larson and Guthrie Thomas both worked with Hoyt Axton and recorded their first professional recording session together on Axton's Southbound album for A&M Records. As newcomers to the recording industry, they were listed on the back cover of the album as "Street Singers", entirely separate from the highly paid, well respected artists who also appeared on the album. Larson's work with Emmylou Harris – the album Luxury Liner (1977) prominently showcased Larson on the song "Hello Stranger" – led to her meeting Harris's associate and friend Linda Ronstadt, who became friends with Larson. In 1977, Larson was at Ronstadt's Malibu home when neighbor Neil Young phoned to ask Ronstadt if she could recommend a female vocal accompanist. Ronstadt suggested Larson; she was the third person that day to mention Larson to Young. Young came over to meet Larson, who recalled, "Neil ran down all the songs he had just written, about twenty of them. We sang harmonies with him and he was jazzed." The following week Ronstadt and Larson cut their vocals for Young's American Stars 'n Bars album at Young's La Honda ranch – the two women were billed on the album as the Bullets – and, in November 1977, Young invited Larson to Nashville to sing on his Comes a Time album. This led to Larson's being signed to Warner Brothers, an affiliate of Young's home label Reprise. Larson continued her background singing career into 1978, accruing credit on recordings by Marcia Ball, Rodney Crowell, Emmylou Harris (Quarter Moon in a Ten Cent Town), and Norton Buffalo. She also sang on the Doobie Brothers' Minute by Minute. That album's producer, Ted Templeman, then produced Larson's debut album, Nicolette.

1978-1983 жылдар

Ларсонның Командир Кодимен жұмысы оны Warner Bros. Records компаниясының C&W бөлімшесіне келісім шарт жасасуға алып келді. Дегенмен, оның 1978 жылдың 29 қыркүйегінде жарық көрген Nicolette дебюттік альбомы рок, C&W және R&B жанрларының әртүрлі қоспасынан тұрды. Албомы жыл соңында шыққанмен, Rolling Stone журналы Ларсонды 1978 жылғы «Жыл әншісі» деп жариялады, олар: «Ол альбомда осыншалықты көңіл көтеріп айтқандай ешкім дыбыстай алмайды» деп жазды. Nicolette альбомы Billboard чартында 15-орынға жетті, бұған Нил Янгтың «Lotta Love» хит-синглі көмектесті. Ларсонның «Lotta Love» әні Easy Listening/Adult Contemporary чартында 1-орынды иеленді және 1979 жылдың ақпан айында Top 10 Pop тізіміне енді, сол аптада Comes a Time альбомынан шыққан «Four Strong Winds» (Ларсонның қатысуымен Ian & Sylvia жазбасы, бірақ синглде Ларсонның есімі көрсетілмеген) әні Hot 100 чартында дебют жасап, 61-орынға дейін көтерілді. («Sail Away» әні, Ларсонның қатысуымен Comes a Time сессияларынан немесе одан кейін жазылған, 1979 жылы жарық көрген Нейл Янгтың Rust Never Sleeps альбомына енді.) Warner Brothers сонымен қатар 1978 жылдың 20 желтоқсанында Ларсонның Sunset Boulevard түнгі клубында өткізген концертінен құралған «Live at the Roxy» альбомының лимиттік (5000 дана) промо-нұсқасын шығарды. Ларсон 1979 жылдың қыркүйегінде Мэдисон Сквер Гарденде жазылған No Nukes альбомында да қатысты, онда ол Doobie Brothers тобының сүйемелдеуімен «Lotta Love» әнін орындады; Ларсонды No Nukes фильмінде көруге болады, бірақ оның орындауы фильмге енбеді. Ларсон өзінің дебютімен күткен коммерциялық табысты нығайта алмады: Nicolette альбомынан шыққан екінші сингл «Rhumba Girl» Ларсон үшін үлкен хитке айналмады, ол 48-орынға жетті. Оның 1979 жылдың қараша айында жарық көрген екінші альбомы «In the Nick of Time» Ларсонның даусын тартымды көрсетуге сәтті болмады. Дон Шеви Rolling Stone журналында былай деп жазды: «Ларсонның қабақты, қарапайым дауысы әсіресе Нил Янг пен Стив Гудман сияқты әртістерге қосымша ретінде тартымды – әсіресе Стив Гудманның High and Outside альбомында Ларсонмен дуэт орындаған «The One That Got Away» әнінде, – бірақ солист ретінде оның шектеулі вокалдық мүмкіндіктері «қатты сынақтан өтеді». «In the Nick of Time» альбомындағы ең жақсы орындаушы – Майкл Макдональд. Оның «Let Me Go, Love» әніндегі тартымды дауысы Ларсонның даусын басып кетеді, сондықтан ол басты рөлді бөлісудің орнына екінші планға түседі. Басқа да орындарда Ларсонды Тед Темплменнің әдеттегі сәнді өндірісімен салыстырғанда, ол өте шағын көрінеді».

Larson's work with Commander Cody had led to her being signed to the C&W division of Warner Bros. Records. However her debut album Nicolette, released September 29, 1978, was an eclectic mix of rock, C&W and R&B. Despite the release of her album so late in the year, Larson was acclaimed Female Vocalist of 1978 by Rolling Stone, which wrote no one else could sound as if she were having so much fun on an album. Nicolette reached No. 15 on Billboard's album chart aided by the hit single "Lotta Love", a Neil Young composition. Larson's "Lotta Love" hit #1 on the Easy Listening/Adult Contemporary chart and went Top 10 Pop in February 1979, the same week the single off Comes a Time, "Four Strong Winds" (an Ian & Sylvia record with Larson uncredited on the single), debuted on the Hot 100 on its way to a No. 61 peak. ("Sail Away", a track featuring Larson, from the Comes a Time sessions or shortly afterwards, was included on the otherwise live Neil Young album Rust Never Sleeps, released in 1979.) Warner Brothers also issued the limited edition (5,000 copies) promo only Live at the Roxy album comprising a December 20, 1978, concert given by Larson at the Sunset Boulevard nightclub. Larson was also featured on the No Nukes album recorded in September 1979 at Madison Square Garden, backed by the Doobie Brothers in her performance of "Lotta Love"; Larson can be seen in the No Nukes film but her performance was not included. Larson would be unable to consolidate the commercial success augured by her debut: the second single off Nicolette, "Rhumba Girl" just missed becoming a major hit for Larson at No. 48. Her second album, In the Nick of Time, released November 1979, failed to showcase Larson's voice attractively. Don Shewey in Rolling Stone wrote:<blockquote>Larson's rough edged, down home tone is definitely appealing – especially when she backs up the likes of Neil Young and Steve Goodman [whose High and Outside album featured a duet with Larson: "The One That Got Away"] – but as a soloist, her limited vocal resources are "severely taxed" – "It's symptomatic of Nicolette Larson's problems as a performer that the finest singing on In the Nick of Time is by Michael McDonald. 'Let Me Go, Love' McDonald's entrancing vocal presence so overshadows Larson's that she seems to be playing second fiddle rather than sharing the lead. Elsewhere, Larson is dwarfed by Ted Templeman's typically luxurious production".

1983-1997 жылдар

Ларсонның C&W музыкалық «Pump Boys and Dinettes» турнелік қойылымындағы өнері 1983 жылы MCA Nashville компаниясына оны шартқа алуға жеткілікті жағымды әсер етті. Нэшвилл музыка қауымдастығы Ларсонның C&W жанрын басып өтуіне қатты қуанды, сондықтан 1984 жылы Кантри Музыка Академиясы оны MCA Nashville лейблінен әлі бірде-бір ән шығармас бұрын ең жақсы жаңа әйел вокалисі деп атады. Ларсонның MCA лейбліндегі тұңғыш альбомы «Say When» 1985 жылға дейін жарық көрмеді (сол кезде кантри-поп стилінен бас тартылып, нео-традиционалистер кантри сахнасын иеленді). Бұл Ларсонның C&W мансабының сәтті болмауына себеп болды, оның алты MCA синглінің тек біреуі ғана айқын хитке айналды: ол Стив Уоринермен орындаған «That's How You Know When Love's Right» дуэті, ол 1986 жылдың сәуір айында шыққан «Rose of My Heart» альбомынан алынған. Бұл ән C&W тізімінде 9-орынға жетті. Эмори Горди-младший және Тони Браун продюсерлік еткен Ларсонның MCA альбомдары сыншылардың көп назарына ілікпеді. Оның соңғы негізгі альбомы – 1988 жылы итальяндық CGD лейблі үшін жазылған және Карло Стретти мен Эрнесто Таберелли шығарған «Shadows of Love» болды. Бұл оның АҚШ-тан тыс лейблде шыққан жалғыз альбомы еді. 1990 жылы Ларсон «Мен және әкем» әнімен Грация Ди Микелемен дуэт орындап, Сан-Ремо фестиваліне қатысты. 1992 жылы Ларсон Нил Янгпен кәсіби байланысын жаңарттап, оның «Harvest Moon» альбомында ән шырқады. 1993 жылы ол Young's Unplugged бағдарламасында пайда болды. Сонымен қатар, ол «The Little Drummer Boy» және «Greensleeves» әндеріне вокалдық сүйемелдеу жасады, бұл әндер Young's «Seven Gates: A Christmas Album by Ben Keith and Friends» (1994) альбомына енді. Ларсонның соңғы альбомы – 1994 жылы Sony Wonder компаниясынан шыққан, балаларға арналған музыкадан тұратын «Sleep, Baby, Sleep» болды. Ларсон сондай-ақ «Теннесси Рождествосы» (1987) альбомына «One Bright Star», «Акустикалық Рождество» (1988) альбомына «Christmas Is a Time for Giving», ал «Have Yourself a Merry Little Christmas» (1989) альбомына «Nothing But a Child» және «One Bright Star» әндерін қосты. 1988 жылы Ларсон «Олар мені жолдан тайған деп атайды» және «Twins» фильмдерінің саундтректеріне «Let Me Be the One» және «I'd Die for This Dance» тректерімен қатысты; соңғысын Джефф Бекпен бірге Ларсон тірі орындады. 1978 жылы жазылған «Live at the Roxy» альбомы Ларсонның қайтыс болғаннан кейін тоғыз жыл өткен соң, 2006 жылы толыққанды жарық көрді. Оны Rhino шығарды. Сондай-ақ 2006 жылы Rhino Entertainment «A Tribute to Nicolette Larson: Lotta Love Concert» альбомын шығарды. 1998 жылдың 20 және 21 ақпанында Санта-Моникада (Калифорния штаты) UCLA балалар ауруханасына көмек көрсету мақсатында екі «Lotta Love» концерті өтті.

Larson's appearance in a touring production of the C&W musical Pump Boys and Dinettes garnered enough positive reaction for MCA Nashville to sign her in 1983. The Nashville music community was so enthused about Larson's C&W cross over that in 1984 the Academy of Country Music named her the Best New Female Vocalist before she had any MCA Nashville releases. Larson's MCA debut Say When was not released until 1985 (by which point country pop was no longer in style and neotraditionalists had taken over the country scene). The C&W career it ushered in for Larson proved anticlimactic with only one of her six MCA single releases becoming a significant hit: her duet with Steve Wariner titled "That's How You Know When Love's Right," taken from the April 1986 album release Rose of My Heart. The record reached No. 9 C&W. Larson's MCA albums, produced by Emory Gordy Jr. and Tony Brown, attracted little critical attention. Her final mainstream album release was Shadows of Love, a 1988 recording made for the Italian CGD label and produced by Carlo Stretti and Ernesto Taberelli. It was her only album for a non US label. In 1990 Larson participated in the Festival di Sanremo, duetting with Grazia Di Michele on the song "Me and My Father". In 1992 Larson reunited professionally with Neil Young to sing on his Harvest Moon album. In 1993 she was featured on Young's Unplugged. She also provided vocal accompaniment on "The Little Drummer Boy" and "Greensleeves", two of the tracks Young contributed to Seven Gates: A Christmas Album by Ben Keith and Friends (1994). Larson's final album was the self produced Sleep, Baby, Sleep, consisting of music for children, released on Sony Wonder in 1994. Larson also contributed to the seasonal albums Tennessee Christmas (1987) with "One Bright Star", Acoustic Christmas (1988) with "Christmas Is a Time for Giving," and Have Yourself a Merry Little Christmas (1989) with "Nothing But a Child" and "One Bright Star". In 1988, Larson contributed to the soundtracks of the films They Call Me Renegade and Twins with the tracks "Let Me Be the One" and "I'd Die for This Dance", respectively; the latter was performed live onscreen by Larson, accompanied by Jeff Beck. While it was recorded in 1978, Live at the Roxy was given its first full release in 2006, nine years after Larson's death. It was released by Rhino. Also in 2006, Rhino Entertainment released the album A Tribute to Nicolette Larson: Lotta Love Concert. Two "Lotta Love" concerts were held on February 20 and 21, 1998, in Santa Monica, CA, to benefit the UCLA Children's Hospital.

Жеке өмір

1970 жылдары Эммилу Харриспен бірлескен жұмысы арқылы Ларсон гитарист және ән жазушы Хэнк ДеВитомен танысты. Кейін Ларсон мен ДеВито үйленіп, ажырасты. Ол сондай-ақ "Comes a Time" жазулары кезінде Нил Янгпен кездесті. 1980-ші жылдардың басында Ларсон Эндрю Голдпен никелесуге келісті, бірақ олардың қарым-қатынасы 1982 жылы Ларсонның "All Dressed Up and No Place to Go" альбомын Голд өндіргеннен кейін көп ұзамай аяқталды. 1980 жылдардың соңында ол қысқа мерзімге "Weird Al" Yankovic-пен кездесті. Янкович кейіннен 1992 жылы шыққан "Off the Deep End" альбомы үшін Ларсонның туындыларының пародиясын жасайтын "You Don’t Love Me Anymore" әнін жазды. 1990 жылы Ларсон барабаншы Рас Кункельге тұрмысқа шықты, және олар 1997 жылы оның қайтысына дейін бірге өмір сүрді. Олардың қызы Элси Мей Ларсон Кункель 1990 жылы дүниеге келді.

Өлім

Ларсон 1997 жылғы 16 желтоқсанда Лос-Анджелесте, Калифорния штатында бауыр жетіспеушілігінен туындаған мидың ісінуінен болған асқынулар салдарынан қайтыс болды. Ол 45 жаста еді. Оның досы Астрид Янгтың сөзіне қарағанда, Ларсон депрессия белгілерін көрсеткен, ал оның өлімге әкелген ұстамасы "Валиум мен Тайленол ПМ-ді ұзақ мерзім бойы қолданумен тікелей байланысты болды". 1998 жылдың ақпан айында Ларсонның құрметіне екі қайырымдастық концерт өткізілді. Оның қайтыс болғанына 10 жыл толуына орай 2007 жылғы желтоқсанда және келесі жылы да еске алу концерттері ұйымдастырылды.