Эдвард Хоу Ватсон: АҚШ Әскери-теңіз күштерінің офицері және «Хонда апаты» трагедиясы
Edward H. Watson
Эдвард Хоу Ватсон (1874-1942) – АҚШ Әскери-теңіз күштері офицері, 1923-те Калифорния жағалауында кемелерді құрлықаға тікелей қадаған. Биографиясы, қызметі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ Әскери-теңіз күштері офицері (1874–1942)
United States Navy officer (1874–1942)
Эдвард Хоу Уотсон (28 ақпан 1874 – 7 қаңтар 1942) – карьералық АҚШ Әскери-теңіз күштері офицері, 1923 жылы Калифорния жағалауындағы Пойнт-Хонда маңында эсминецтер эскадрильясын құрлыққа тіреп алған.
Edward Howe Watson (February 28, 1874 – January 7, 1942) was a career United States Navy officer, who led a squadron of destroyers aground off Point Honda on the California coast in 1923.
Ерте өмір және неке
Уотсон Кентукки штатының Франкфорт қаласында, АҚШ Әскери-теңіз күштерінің командирі Джон Криттенден Уотсонның ұлы ретінде дүниеге келді. Ол Гермине Кэри Гратцқа үйленді, оның жарты әпкесі Хелен Гратц Коннектикут штатының Гринвич қаласынан Годфри С. Рокфеллерге үйленді.
Watson was born in Frankfort, Kentucky, a son of U. S. Navy Commander John Crittenden Watson. He married Hermine Cary Gratz, whose half sister, Helen Gratz, married Godfrey S. Rockefeller of Greenwich, Connecticut.
Академия және ерте мансап
Уотсон 1895 жылғы маусымда АҚШ Әскери-теңіз академиясын бітірді және онжылдықтың қалған бөлігінде бірнеше кемеде қызмет етті, соның ішінде «Детройт» крейсерінде Испания-Америка соғысында қызмет етті. 1908 жылы Әскери-теңіз колледжіне оқуға түсті. Уотсон 1912-13 жылдары «Селтик» жабдықтау кемесінің командирі болды, содан кейін 1914 жылы бітірген ұзақ курсқа қатысу үшін Теңіз соғыс колледжіне оралды. Капитан Ватсон сол кезде «Алабама» жауынгерлік кемесінің командирі болды, «Атлант мұхитындағы АҚШ «Алабама» кемесінің командирі ретінде үлкен жауапкершілікпен өте лайықты қызмет еткені үшін» Әскери-теңіз кресін алды. 1919 жылғы наурыз айында ол Жапониядағы АҚШ Әскери-теңіз атташесі болды және 1922 жылғы мамырға дейін сол лауазымда қалды. Сол жылдың шілдесінде ол Батыс жағалауда орналасқан 11-ші эсминецтер эскадрильясының командалығын қабылдады.
Watson graduated from the U. S. Naval Academy in June 1895 and served on several ships during the rest of the decade, including Spanish–American War service on board the cruiser Detroit. He attended the Naval War College in 1908. Watson commanded the storeship Celtic in 1912–13, then returned to the Naval War College to attend the long course, graduating in 1914. CAPT Watson was then in command of the battleship Alabama, receiving the Navy Cross "for exceptionally meritorious service in a duty of great responsibility as Commanding Officer of the U. S. S. Alabama in the Atlantic Fleet". In March 1919, he became U. S. Naval Attaché in Japan, remaining in that post until May 1922. In July of that year, he took command of Destroyer Squadron 11, based on the West Coast.
Хонда Пойнт апаты
1923 жылғы 8 қыркүйекте Уотсонның бас флагманындағы навигациялық есептеу қателіктері оның эскадрильясының жеті эсминецін Калифорниядағы Хонда-Пойнт тасты жағалауына тіреп жіберді, бұл апат Хонда-Пойнт апаты деп танылды. Уотсон осы оқиғадағы рөлі үшін әскери сотқа тартылды. Барлық бақылаушылар Әскери-теңіз күштерінің Уотсонды жазалау шешімімен келіспеді. 1960 жылы "Хондадағы трагедия" кітабының авторлары трагедияның себебі тығыз тұман ішінде жұмыс істеген кемелерге қажетті деректерді жеткізе алмаған жаңа навигациялық радиостанцияның сәтсіздігінде жатқанын, бірақ Уотсон толық жауапкершілікті өз мойнына алып, көрнекті ар-ұяты мен басшылық қабілетін көрсеткенін айтты. Ол сотталушының айыпталушыға дәлелдеу жүгін жүктеу және өзін кінәлайтын кез келген фактілер туралы ант беруден бас тарту сияқты негізгі құқықтарынан ерікті түрде бас тартып, куәгер тұғына шығып, өзінің кінәлілігіне қатысты фактілерді ғана емес, сонымен қатар апатқа толық жауапты екенін және ешбір бағыныштысын кінәлау қажет емес екенін антпен мәлімдеді. Ол Арлингтон ұлттық зиратына қойылды.
On September 8, 1923, dead reckoning navigation errors on Watson's flagship led seven of his squadron's destroyers to ground on the rocky coast at Honda Point, California, a loss that came to be known as the Honda Point Disaster. Watson was court martialed for his role. Not all observers agreed with the Navy's decision to punish Watson. In 1960, the authors of Tragedy at Honda argued that the causes of the tragedy lay in the failure of new technology from a navigational radio station to supply necessary data to ships operating in dense fog, but that Watson displayed outstanding honor and leadership by taking full responsibility, quoting at length the editors of the Army and Navy Journal, who wrote at the time of the court martial:Quote |text=Captain Watson has given a splendid example of the finest attributes of character overcoming the elemental instinct of self preservation. Voluntarily waiving the fundamental right of a defendant to place the burden of proof upon the prosecution, and to refrain from testifying under oath to any facts that might tend to incriminate himself, he took the witness stand and not only freely testified to facts relating to his own culpability but also volunteered his opinion under oath that he was wholly responsible for the disaster, and that none of his subordinates should be blamed. He was interred at Arlington National Cemetery.