Америка Азамат Соғысы: Нью-Берн шайқасы

Кіріспе

Америка Азаматтық Соғысының шайқасы

1864 жылғы шайқас

Нью-Берн шайқасы (кейде Нью-Берн шайқасы деп те аталады) 1862 жылдың 14 наурызында Солтүстік Каролина штатындағы Нью-Берн қаласының жанында, Америка Азаматтық Соғысының Бернсайд экспедициясы аясында болды. Бригадир генерал Амброз Бернсайд басқарған АҚШ армиясының жағалау дивизиясы, Солтүстік Атлантика блокадалық эскадрильясының қарулы кемелерімен бірге, генерал-бригадир Лоуренс О'Б. Бранч басқарған Солтүстік Каролина сарбаздары мен жасақтарынан құралған, жеткіліксіз жарақталған және нашар дайындалған Конфедерация күштеріне қарсы тұрды. Қорғаушылар шайқасқа дейін орнатылған бекіністердің артында соғысқанымен, олардың желісі орталықта әлсіз нүктеге ие болды, оны шабуылдаушы одақтық сарбаздар пайдаланды. Желінің ортасы бұзылғанда, жасақтың көп бөлігі ыдырады, бұл бүкіл Конфедерация күштерінің жалпы түрде шегінуіне әкелді. Генерал Бранч әскерлерін 50 шақырымнан астам қашықтықтағы Кинстонға дейін шегінгенше қайтадан бақылауға ала алмады. Нью-Берн одақтықтардың бақылауына өтті және соғыс аяқталғанға дейін осылай қалды.

Өмірбаян

Нью-Берн Неуз өзенінің сол жағасында (оңтүстік-батыс жағасында), оның Памлико шығанағына құятын жерінен шамамен 60 шақырым жоғары орналасқан. Өзен осы аймақта кең және жеткілікті терең, сондықтан шығанақты жүзе алатын кемелер де осы өзенмен жүзе бере алады. Колониялық дәуірде қала маңызды теңіз порты болған, бірақ Азамат соғысы кезінде Морхед-Сити және Бофорт оны іріктеп алды. Дегенмен, Нью-Берн әскери мақсаттар үшін маңызды болып қала берді, себебі жағалауды ішкі аймақтармен байланыстыратын темір жол (Атлантика және Солтүстік Каролина темір жолы) осы қаладан өтеді. Голдсборо қаласының (19 ғасырда Голдсборо деп жазылған) тұсындағы қысқа қашықтықта, бұл желі Уилмингтон және Уэлдон темір жолымен қиылысады, ол Солтүстік Вирджиния Конфедерациясы армиясын соғыс бойына жабдықтап отырумен белгілі болды. Сондықтан, егер Нью-Берн федералдық әскерлердің қолына өтсе, армияның жабдықтандыру тізбегінің маңызды буыны үзілер еді. Солтүстік Каролинаның осы бөлігіндегі жер төмен, көбінесе тегіс және кейде батпақты. 1862 жылы бекем жердің көп бөлігі ашық қарағайлы орманмен жабылған, бірақ кейбір жерлерде жапырақты орманды төбелерге бөлініп, шатқалдармен айырылған. Оны көптеген арналар кесіп өтеді, олар кейде шағын өзендерге дейін үлкейеді. Олардың бірі – Трент өзені, Нью-Берн мен оңтүстіктегі жерлерді бөліп тұрады. Сәл кішірек Слокум ағысы Неуз өзенінен 26 шақырым төмен ағып кіреді. Осы жер шабуылдаушы федералдық күштердің түсу орны болуға тиіс еді. Қала басып алынғаннан басқа барлық оқиғалар осы екі өзен арасындағы жермен шектелді. Темір жол өзеннен шамамен 1,6 шақырым қашықтықтағы дөңгелектер мен ойыстар арқылы өтеді. Ол қалаға Трент өзені арқылы салынған көпірмен кірді. Осы жерден аудандық жол өтіп, Нью-Берн мен Морхед-Сити және Бофортты байланыстырады. Шайқас болған жерге жақын, ол темір жол мен өзеннің арасында жатыр, бірақ темір жолдан шамамен 2 шақырым солтүстікке қарай қиылысады. Жол солтүстік-батысқа қарай жалғасып, қаладан батысқа қарай 6,4 шақырымдағы көпір арқылы Трент өзенін кесіп өтеді. Сол заманғыдай, жол тоңдақталмаған, және одақ әскерлері осының ауыртпалығын сезінді.

New Bern lies on the left (southwest) bank of the Neuse River, about 37 miles (60 km) above its exit into Pamlico Sound. The river is broad in this vicinity, and is deep enough that vessels that can navigate the sound can also ply the river. In the colonial era, the town was quite important as a seaport, but by the time of the Civil War Morehead City and Beaufort had largely supplanted it. Nevertheless, New Bern was still a significant military target, as the railroad (Atlantic and North Carolina Railroad) that connected the coast with the interior passed through the city. A short distance further up, at Goldsboro (spelled Goldsborough in the 19th century), the line crossed the Wilmington and Weldon Railroad, noted for keeping the Confederate Army of Northern Virginia supplied throughout the war. Thus, if New Bern were to fall into Federal hands, an important link in the supply chain of that army would be broken. The land in this part of North Carolina is low and rather flat, and is sometimes marshy. In 1862, the solid land was mostly covered with open pine forest, although in places it was broken into low hills with deciduous forests, separated by ravines. It is crossed by many creeks that sometimes rise to the status of small rivers. One of these, the Trent River, separates New Bern from the land to its south. The slightly smaller Slocum's Creek, enters 16 miles (26 km) farther down the Neuse. It was to be the landing site for the attacking Federal forces. The entire action, aside from the takeover of the city, was confined to the land between these two streams. The railroad ran on a system of berms and occasional cuts about a mile (1.6 km) inland from the river. It entered the city on a bridge over the Trent River. A county road passed over the same land, also connecting New Bern with Morehead City and Beaufort. In the vicinity of the battle, it lay between railroad and the river, but it crossed the railroad about a mile and a half (2 km) north of what would be the battlefield. The road continued to the northwest, crossing the Trent on a drawbridge some 4 miles (6.4 km) west of the city. In the manner of the time, the road was unpaved, as the Union soldiers learned to their sorrow.

Кіріспе

Солтүстік Каролинаның Одақтан бөлінуінен кейін штаттың қорғанысы Ричмондтағы Конфедерация үкіметі тарапынан назарсыз қалды. Соғыс департаменті, бастапқыда министр Лерой П. Уокер, кейін Джуда П. Бенджамин басқарды, Вирджиниядағы науқандарға қатысу үшін штаттың ең жақсы даярланған және жабдықталған әскерлерін пайдаланды, оларға басымдық берілді. Олар Конфедерацияның Ричмонд астанасын қорғауды мақсат етті. 1861 жылдың тамызында Хаттерас аралы Одақ күштеріне түскенде, штаттың бүкіл жағалауын қорғауға бар болғаны алты жаяу әскер полкі ғана қол жетімді болды. Осы кезде Конфедерация жағалау қорғанысын командалық мақсаттар үшін жеке аудандарға бөлді; солтүстік бөлігі, Кейп-Лукауттан Вирджиния шекарасына дейін, Бригадир генерал Дэниел Х. Хиллге берілді, ол Нью-Берн маңында қорғаныс шебін құрды. Қаланың оңтүстігінде, Трент өзенінен өтетін жерде, ол екі негізгі қорғаныс шебін салды. Біріншісі – Оттер-Крикке жақын орналасқан және теміржолға дейін созылған «Кроатан бекіністері» деп аталған көкпірлер жүйесі. Қаладан 10 шақырымдай жерде, өзенге тіреуі бар тағы бір мықты қорғаныс шебі – Форт-Томпсон орналасқан. Фортта 13 зеңбірек болды, олардың үшеуі құрлыққа бағытталған. Хилл теңіз күштерінің шабуылына қарсы тұру үшін өзен бойында бірнеше батареялар салуға бұйрық берді. Конфедерация әскері өзенді екі кедергімен жапты. Біріншісі, Форт-Томпсоннан 2,4 шақырым төмен, су астынан кесілген, темірмен қапталған және 30 торпедадан (қазіргі миналар) тұратын екі қатардан құралды. Әр торпедада шамамен 100 килограмм дауылпау шаңы болды. Екіншісі Форт-Томпсонның қарсы жағында орналасқан және кемелерді форттың зеңбіректерінің астынан өтуге мәжбүрлейтін мачталар мен кедергілерден тұрды. Хилл желілерін толтыру үшін жеткілікті әскер беріледі деп үміттене білді, бірақ күтілген қосымша әскерлер келгенге дейін Вирджинияға ауыстырылды. Одан кейін Бригадир генерал Лоренс О'Б. Бранч оның орнына тағайындалды, аудан қайтадан бөлінді. Бранчтың басқаруы Лугаут мысынан солтүстікке қарай Памлико сағасының шегіне дейін созылды. Одан Вирджиния шекарасына және одан әрі Бригадир генерал Бенджамин Хьюгерге берілді, оның басты міндеті Норфолк және айналасындағы аймақты қорғау болды. Бұл, әсіресе, Роанок аралы, Кроатан және Роанок сағасы арасында, Памлико сағасының солтүстігінде, Бранчтың басқаруына кірмейтінін білдірді. Роанок аралы 1862 жылдың 7-8 ақпанында Бригадир генерал Амброз Э. Бернсайд басқаратын Одақ армиясының Жағалау дивизиясы мен Флаг-офицер Луи М. Голдсборо басқаратын Солтүстік Атлантика блокадалық эскадрильясынан құралған канонерлік кемелердің бірлескен операциясы кезінде құлдырады. Бұл шайқастан кейін канонерлік кемелер ғана Елизабет-Ситиде Конфедерация флотының «Москит флотын» жойды. Одан кейін Голдсборо Гэмптон-Роудстағы міндеттерін орындау үшін саундтарды тастап кетуге мәжбүр болды, ал ол қалдырған кемелердің тікелей басқаруы Коммандер Стивен К. Роуэнге жүктелді. Шайқастардың нәтижесінде Одақ әскерлері Альбемарл және Памлико саундтарында еркін қозғала алды. Осы саундтарға қол жетімді әрбір қала мен қалашық шабуылға ұшырау қаупіне тап болды. Ең маңыздысы Нью-Берн болды, және Бернсайд оны алуға шешім қабылдады. Нью-Берннің маңыздылығы Бернсайдқа, Ричмондтағы Конфедерация биліктеріне қарағанда айқын болды, бірақ олар оны қамтамасыз ету үшін аз күш жұмсады. Роанок аралы құлағаннан кейін бір айдан астам уақыт өткенімен, Бернсайд қалаға шабуыл жасай алмады, ал жергілікті басқару күш алмады. Генерал Бранчтың көмекшілерінің бірі желіні ұстап тұру үшін кем дегенде 6130 адам қажет деп есептеді, бірақ оның қолда бар саны шамамен 4000 болды, бұл аурудан жиі азайды. Сонымен қатар, көптеген әскерлер нашар қаруланған милициялықтар еді. Қажеттілік пен шындық арасындағы қарама-қайшылық Бранчты өзінің алдыңғысы салған кейбір мықты бекіністерін тастап, желілерін қысқартуға итерді. Қорғаныстың негізгі бағыты Форт-Томпсонға тіреуі керек еді. Генерал Хилл құрған Форт-Томпсон желісі тек өзеннен теміржолға дейін созылды. Олар оң жақтағы кірпіш зауытында аяқталды, ол шайқаста маңызды рөл атқарды. Оң жақтағы жер өте берік болғандықтан және оның позициясын айналып өтуге мүмкіндік беретін болғандықтан, генерал Бранч желіні теміржолдан тысқары қарай кеңейтіп, батпақта аяқтауға шешім қабылдады. Бұл қорғаныс желісінің ұзындығын шамамен екі есеге арттырды. Алайда, ол желіні салу кезінде үлкен қателік жасады. Жылдамдықпен жұмысты аяқтауға тырысып, жұмыс күшінің жетіспеуіне байланысты, ол кішкентай арнаны желінің табиғи бөлігі ретінде пайдалануға шешім қабылдады. Бұл арна кірпіш зауытынан 135 метрдей жоғарыда теміржолды кесіп өтеді. Сондықтан, көкпірлер желісінің ортасында бұрылыс пайда болды.

Following the secession of North Carolina from the Union, the defenses of the state were neglected by the Confederate government in Richmond. The War Department, directed at first by Secretary Leroy P. Walker and later by Judah P. Benjamin, used the state's best trained and best equipped troops to take part in the campaigns in Virginia, which were given a higher priority. They were seen as protecting the Confederate capital of Richmond. When Hatteras Island fell to Union forces in August 1861, only six regiments of infantry were available to defend the entire coast of the state. By that time, the Confederacy had divided the coastal defense into separate districts for command purposes; the northern part, from near Cape Lookout to the Virginia border, was assigned to Brig. Gen. Daniel H. Hill, who set up the defensive lines around New Bern. South of the city, across the Trent River, he had built two primary lines. First was a system of breastworks named the "Croatan Works," near Otter Creek and extending inland as far as the railroad. Six miles (10 km) closer to the city was another substantial line anchored on the river by Fort Thompson. The fort held 13 guns, three of which bore on landward approaches. Hill ordered construction of a series of batteries along the river to defend against attack by naval forces. The Confederates blocked the river with two barriers. The first, a mile and a half (2.4 km) below Fort Thompson, consisted of a double row of piles cut off below the water, capped with iron, and backed by a row of 30 torpedoes (present day mines). Each torpedo contained about 200 pounds (100 kg) of powder. The second was opposite Fort Thompson and consisted of a row of hulks and chevaux de frise, which would force ships to pass under the guns of the fort. Hill hoped that he would be given sufficient manpower to fill his lines, but he was transferred to service in Virginia before the hoped for additional troops arrived. Shortly after he was succeeded by Brig. Gen. Lawrence O'B. Branch, the district was divided again. Branch's command extended from Cape Lookout north only to the limits of Pamlico Sound. From there to the Virginia border and beyond was assigned to Brig. Gen. Benjamin Huger, whose primary concern was the defense of Norfolk and environs. This meant in particular that Roanoke Island, between Croatan Sound and Roanoke Sound just north of Pamlico Sound, was not included in Branch's command. Roanoke Island fell to a combined operation of the Union Army's Coast Division, under Brig. Gen. Ambrose E. Burnside, and a Union gunboat flotilla assembled from the North Atlantic Blockading Squadron, under Flag Officer Louis M Goldsborough, on February 7–8, 1862. That battle was rapidly followed up by the gunboats alone, who wiped out the Confederate Navy's Mosquito Fleet in an assault on Elizabeth City. Shortly afterward, Goldsborough had to leave the sounds for duties at Hampton Roads, and immediate command of the ships he left behind fell to Commander Stephen C. Rowan. As a result of the battles, Union forces could move at will in Albemarle and Pamlico Sounds. Every city and town accessible to those sounds hence became vulnerable to attack. The most important was New Bern, and Burnside soon resolved to take it. The importance of New Bern was no more obvious to Burnside than it was to the Confederate authorities in Richmond, but they did little to secure it. Although more than a month passed after Roanoke Island fell before Burnside could mount an attack on the city, the local command received no reinforcements. One of General Branch's aides estimated that the lines would need at least 6,130 men to hold them, but he had only about 4,000 at his disposal, a number often reduced by sickness. Furthermore, many of the men were poorly armed militiamen. The disparity between necessity and reality persuaded Branch to draw his lines in, abandoning some of the strong breastworks erected by his predecessor. The principal defense would be the line based on Fort Thompson. The Fort Thompson line that had been set up by General Hill extended only from the river to the railroad. They ended on the right in a brickyard that would figure prominently in the fighting. Because the land farther to the right was fairly firm and would allow his position to be flanked, General Branch decided to extend the line beyond the railroad and end it in a swamp. This just about doubled the length of the defensive line. He made a major blunder in laying out the line, however. In haste to complete the extension and faced with an exasperating shortage of labor, he decided to use a small creek as a natural part of the line. This creek intersected the railroad at a point some 150 yards (135 meters) up from the brickyard. The line of breastworks therefore had a dogleg in its center.

Конфедерация

Конфедерацияның қорғанысына уақытша бекіністердің артында 4000 сарбаз кірді. Конфедерацияның қорғаушылары Солтүстік Каролинадан келген қатарлы жаяу әскер, атты әскер және артиллериядан тұрды. Оларды бригада генералы Лоренс Бранч басқарды. Конфедерация қорғаушылары екі артиллериялық батареядан алынған он қарумен қаруланды. Конфедерацияның қосымша қорғанысына Неус өзеніндегі кедергілер кірді. Лейн, Эллис, Аллен, Томпсон және Дикси сияқты бекіністер аймақты қорғау үшін қорғаныс қызметін атқарды. Батыс жағалаудағы құрлық жолдары бойында екі қазба да қорғаныс ретінде салынды. Конфедерация әскері 68 қаза тапты, 116 жараланды, ал 425 сарбаз тұтқынға түсті немесе хабарсыз жоғалып кетті. Барлық қарудың тек екеуі ғана сақталды. Конфедерация сарбаздары шайқас кезінде барлық жабдықтарынан айырылды.

Алдын ала

Жағалау дивизиясының сарбаздары 1862 жылдың 11 наурызында Роанок аралында көліктеріне мініп, келесі күні таңертең ерте жолға шықты, оларға 14 әскери-теңіз канонерлік қайықтары мен бір жеке канонерлік қайық ілесіп кетті. Әскери-теңіз кемелерінің бірі Памлико өзенінің сағасын күзетуге жіберілді, онда көтерілісшілер екі кемеге Әскери-теңіз күзетімен байланысты емес көліктерді кесіп тастауға дайындалып жатыр деген қате хабар тарады. Негізгі күш Памлико сағасын кесіп өтіп, Неус өзеніне кірді және кешке қарай Слокум өзенінің сағасына жақын жерде тоқтады. Неуз өзенінен жоғары қарай жүзіп шыққан флот өз кемелерін тастап, Форт-Томпсоннан оңтүстікке қарай конфедерациялық сарбаздардан шығып кеткен жаяу әскерге толы болды. Бұл конфедерация әскерлері уақытша қорғаныс қақпаларының артында тұрған 4000 адамнан құралған. Бранч олардың бар екендігін біліп, бірден қорғаныс позициясына шығуға бұйрық берді. Ол полковник Джеймс Синклердің Солтүстік Каролинадағы 35-ші жаяу әскерін Кроатан жұмысының алдындағы Оттер-Крикке қарсылық көрсету үшін жіберді. Полковник Зебулон Вэнстің Солтүстік Каролинадағы 26-шы полкіне Кроатан жұмысына кірісуге бұйрық берілді. Басқа бөлімшелер өзеннің жоғары ағысын күзетті, ал резервтер темір жол мен Бофорт жолының қиылысында жиналды. Барлық бөлімшелерге егер олар өз позицияларынан шығарылса, Форт Томпсонның шекарасына қайтсын деген нұсқау берілді. 13 наурызда таңертең федералды әскерлер кемеден түсе бастады. Көтерілісшілердің кішкентай бірлігі десантқа қарсы шығуға тырысқанда, пулеметші қайықтардан шыққан отпен тез айдалды, өйткені полковник Синклер Оттер Крикке жеңіл жерге түсуден қорғануға арналған бұйрықтарын түсіндірді. Бёрнсайд ертеңгісін адамдарды және жабдықтарды жағаға шығарып отырды. Жаяу әскердің қасына 6 кеме (теңіз) гаубицасы мен 2 әскери гаубица келді. Ауа райының нашарлауы салдарынан ол басқа артиллериясын жаудың қасына жақындатуға шешім қабылдады, бірақ көп ұзамай қалың тұман қаптады, сондықтан ол флотымен байланыс жасай алмады. Оның қалған қарулары жерге түсірілмеді. Түстен кейін одақ сарбаздары Конфедерация сызықтарына қарай қозғала бастады, шамамен сол уақытта жаңбырлар басталды. Жол батпақ болып, онымен жүрудің өзі үлкен күш-жігерді қажет етті. Жаяу әскерді сүйемелдейтін гаубицалы артиллериялықтар тез арада қаруларын жылжытуға тырысып шаршады, сондықтан оларға көмек көрсету үшін жаяу әскер полкі (51 Пенсильвания) бөлінді. Көптеген жауынгерлер бұл шайқастың ең ауыр бөлігі деп көптен бері еске алады. Солдаттар баяу алға жылжуда, канонерлік қайықтар аз қашықтықта, көтерілісшілердің күтіп тұрған жерлерін атып тастады. Конфедерацияның оң жақ қанатының қолбасшысы полковник Р. П. Кэмпбелл теңіздің атысын хорваттардың жұмысын кері қарайтын басқа қонуға алдын ала деп түсіндірді, сондықтан ол Форт Томпсон желісіне жалпы кері шегінуді бұйырды. Осылайша, Федералды армия алғашқы Конфедерацияның көкіректерін тапқанда, олар оларды тастап кетті. Жағалау дивизиясы көп ұзамай маршын жалғастырды. Хорват жұмысынан кетіп, бірінші (Фостер) бригадасы оң жаққа, округтік жолмен жүрді, ал екінші (Рено) бригадасы сол жақтағы темір жолды ұстанды. Бірінші бригададан кейін үшінші бригада (Парк) келді. Олар Форт Томпсонның көтерілісшілер ұстаған шекарасынан шамамен 2 шақырым қашықтықта орналасқан жаудың пикеттерімен кездескенше жалғасты. Күндізгі жарық таусылып қалған соң, Бернсайд тоқтауға бұйрық берді және бригадаларды жүріс тәртібімен бівакқа жіберді: бірінші бригада оң жақта жолдың жанында, екінші бригада сол жақта темір жолдың жанында және үшінші бригада бірінші бригаданың артқы жағында. Гаубицалар келесі күні таңғы сағат 03:00-ге дейін келген жоқ.

The soldiers of the Coast Division clambered into their transports at Roanoke Island on March 11, 1862 and got under way early the next morning, accompanied by 14 Navy gunboats and one gunboat of their own. One of the Navy vessels was detached to guard the mouth of the Pamlico River, where it was incorrectly rumored that the Rebels were preparing two ships to cut off transports that might become separated from Navy protection. The main force traversed Pamlico Sound, entered the Neuse River, and anchored near the mouth of Slocum's Creek at dusk. The fleet that traveled up the Neuse River was full of infantry who left their ships and setup south of confederate soldiers at Fort Thompson. These confederate soldiers consisted of 4000 men who were behind temporary defenses. Branch was aware of their presence, and immediately ordered his forces to take up defensive positions. He sent Col. James Sinclair's 35th North Carolina Infantry to the landing at Otter Creek, in front of the Croatan work, with instructions to oppose enemy landings at that site. Colonel Zebulon Vance's 26th North Carolina was ordered into the Croatan work. Other units guarded the river upstream, and reserves were assembled at the intersection of the railroad and the Beaufort road. All units were instructed that if they were forced from their positions, they should fall back on the Fort Thompson line. At dawn on March 13, the Federal troops began to disembark. A small Rebel unit trying to contest the landing was quickly driven away by fire from the gunboats, as Col. Sinclair interpreted his orders to defend against a landing at Otter Creek narrowly. Burnside spent the morning getting men and equipment ashore. With the infantry came six boat (Navy) howitzers and two Army howitzers. Because of the weather, he decided to land his other artillery closer to the enemy lines, but dense fog soon closed in, and he could not communicate with the fleet. His remaining guns were not landed. A little after noon the Union soldiers began to move toward the Confederate lines, and at about the same time the rains began. The road was soon turned into mud, and the mere act of walking required great exertion. The gunners with the howitzers accompanying the infantry soon were exhausted trying to move their pieces, so a regiment of infantry (51st Pennsylvania) were detailed to help them. Many of those foot soldiers long remembered this as the most arduous part of the battle. As the soldiers made their slow progress, the gunboats kept a short distance ahead, shelling places where Rebels might be waiting. Col. R. P. Campbell, in command of the Confederate right wing, interpreted the naval gunfire as preliminary to another landing that would take the Croatan work in reverse, so he ordered a general pullback to the Fort Thompson line. Thus, when the Federal army came upon the first Confederate breastworks, they found them abandoned. The Coast Division soon resumed its march. Leaving the Croatan work, First (Foster's) Brigade moved on the right, following the county road, while Second (Reno's) Brigade followed the railroad on the left. Third (Parke's) Brigade followed after the First. They continued until they came in contact with enemy pickets, about a mile and a half (2 km) away from the Fort Thompson line held by the Rebels. Daylight having been exhausted, Burnside ordered a halt and had the brigades bivouac in the order of their march: First Brigade on the right near the road, Second Brigade on the left near the railroad, and Third Brigade to the rear of the First. The howitzers did not arrive until 0300 the next morning.

Ұрыс

14 наурыз күні таңертең дала тығыз тұманға оранды. Бернсайд әскерлеріне көтерілісшілердің бекіністеріне қарсы шабуылға дайындалуды бұйырды. Янкилер қарсыластарының орналасуы туралы толық мәліметке ие болмады; олардың білуінше, Конфедерация шебі тек өзеннен кірпіш зауыдына дейін созылған. Осы сенімге сүйене отырып, Бернсайд Бірінші бригадаға жаудың сол жағына шабуыл жасауға, ал Екінші бригада кірпіш зауыдында жаудың оң жағын айналып өтуге бұйрық берді. Сегіз гаубица округтік жол бойында орналастырылды. Үшінші бригада резервте қалды. Армияға командир Стивен К. Роуэннің басқаруындағы канонерлік кемелерден де қолдау келді, олар ормандардың арасынан көрінбесе де, көтерілісшілердің позицияларын бомбалады. Бұл оқ жауын Солтүстік Каролиналықтардың қатты алаңдатуына себеп болды, бірақ оқтардың дәлдігі жеткіліксіз болғандықтан, Бернсайд ақырында Роуэннен бағытын өзгертуді сұрады. Ал қарсы жақта генерал Бранч өзінің полктерін желіге орналастырды. Оның сол жағындағы Форт-Томпсоннан бастап оң жағындағы кірпіш зауыдына дейін Солтүстік Каролинаның 27-ші, 37-ші, 7-ші және 35-ші полктері орналасқан. Оның резерві – 33-ші полк. 35-ші полктің оң жақ фланкі артиллерияға арналған ойықтары бар кірпіш пешке бекітілді. Темір жолдан тыс жердегі барлық желіні 26-шы Солтүстік Каролина полкі және бірнеше кавалерия жасақтары бақылады. Темір жолдағы бұрылыс салдарынан желідегі олқылықты екі апталық ғана оқудан өткен, саңдық мылтықтар мен аңшылық мылтықтарымен қаруланған әлсіз жасақ – ортақ әскер батальоны ғана жапты. Оларға қосымша қолдау көрсету үшін ол кірпіш пешке 24 фунттық екі зеңбірек батареясын жеткізді, бірақ шабуыл басталғанда олар орнатылмаған еді. Одақ армиясының Бірінші бригадасы өзеннен темір жолға дейін оларға қарсы тұрды; оңнан солға қарай, бөлімдер 25-ші, 24-ші, 27-ші және 23-ші Массачусетс полктері мен 10-шы Коннектикут полкі орналасқан. Бофорт жолы осы желінің ортасынан өтті, және генерал Фостер осы жерге сүйреп әкелінген гаубицаларды орналастырды. Федералдық сол жақта генерал Рено, жау желілерінің темір жолдан тысқары кеңейгенін әлі білмей, 21-ші Массачусетс полкінің бір бөлігіне кірпіш пешке шабуыл жасауға бұйрық берді, ал 9-шы Нью-Джерси және 51-ші Нью-Йорк полктері жауға қолдау көрсетуі керек болды. 51-ші Пенсильвания полкі резервте қалды. Шабуыл бастапқыда сәтті аяқталды, бірақ олар өзінің бүкіл желінен атылған оқтарға тап болды және кері шегінуге мәжбүр болды. Осы кезде Бернсайд өзінің резерві – Үшінші бригадасын Реноның Екінші бригадасын қолдау үшін желіге енгізді. 4-ші Род-Айленд 21-ші Массачусетстің оқ-дәрісі таусылғаннан кейін алмастырды. 4-ші Род-Айленд полкінің полковнигі Исаак П. Родманға 21-ші Массачусетс полкінің подполковнигі Уильям С. Кларк кірпіш пешке тағы бір шабуыл жасаса, сәтті боларын айтты. Родман генерал Паркке хабаршы жіберіп, жауапкершілікті өз мойнына алатынын хабарлады, содан кейін полк құрастырып, шабуылға көтерілуге бұйрық берді. Жауды жақсырақ білген соң, бұл шабуыл сәтті аяқталды. 4-ші Род-Айленд тоғыз қолалы далалық зеңбіректі басып алды және көтерілісшілердің бекіністерінің артында қалды. Осы сәтте Конфедерация шебі бұзылды. Бұзылу тәжірибесіз ортақ әскерлердің қашуымен басталды, олар өз фланкілеріндегі бөлімдерді әлсіз қалдырды. Бранч резервін олқылықты жабу үшін жіберді, бірақ олар уақытында келмеді. Екі жақтан да желіге шабуыл жасалғанда, әр полк командирі өз бөлімін қазадан құтқару үшін бірінен соң бірі кері шегінді. Бранч әскерге кері шегінуге бұйрық берді, ол көп ұзамай қашқындыққа айналды. Қашып бара жатқан Солтүстік Каролиналықтар Трент өзенінің үстіндегі көпірден Нью-Бернге қарай асығып, көпірді соншалықты асығыс өртеп жіберді, олардың кейбір отандастары артта қалды және тұтқындалды. Олар өзенге өрт салғысын да өртеп жіберді, ол көп ұзамай теміржол көпіріне соқтығысып, оны жойды. Соғыс жүріп жатқанда командир Роуэннің кемелері өзенге көтеріліп, көмекке келді. Олар төменгі кедергіден өтіп, Форт-Томпсонды бомбалауға орналасты. Форт тастап кетілгеннен кейін, олар екінші кедергіді бірден басып өтіп, Нью-Бернге қарай жылжиды. Бранчтың кері шегіну туралы бұйрығына Конфедерацияның барлық өзендік батареялары кіргендіктен, олардың қарулары бұзылып, флотқа тастап кетілді. Қалаға жеткенде флот кері шегінетін Конфедерация әскерлерін бомбалады, оларға қайта топтасуға мүмкіндік бермеді. Кинстонға дейін қашып жеткенше, кері шегінетін бөлімдер қайта құрыла алмады. Екі көпір де қирағандықтан, Бернсайдтың сарбаздарын канонерлік кемелермен өзеннен арбалармен алып өтуге тура келді. Бранч 64 адамды өлтіріп, 101 адамды жаралап, 413 адамды тұтқынға алып немесе жоғалды, ал Бернсайд 90 адамды өлтіріп, 380 адамды жаралап, бір адамды тұтқынға алды.

The field was covered by a dense fog on the morning of March 14. Burnside ordered his forces to form and advance on the Rebel works. The Yankees did not have complete information concerning their opponents' disposition at this time; so far as they knew, the Confederate line extended only from the river to the brickyard. In keeping with this belief, Burnside ordered the First Brigade to engage the enemy left, while the Second Brigade would try to turn their right, at the brickyard. The eight howitzers were deployed across the county road. Third Brigade was held as a reserve. The Army also got some dubious support from the gunboats under Commander Stephen C. Rowan, who shelled the Rebel positions although they were hidden by intervening forests. This gunfire greatly disturbed the North Carolinians, but it was inaccurate enough that Burnside eventually asked Cowan to change direction. Meanwhile, on the other side, General Branch had put his regiments into the line. From his left, at Fort Thompson, to the brickyard on his right, were the 27th, 37th, 7th, and 35th North Carolina regiments. His reserve was the 33rd Regiment. The right flank of the 35th was anchored in a brickyard kiln that was loopholed for artillery. The entire line beyond the railroad was occupied by a single regiment, the 26th North Carolina, plus a few companies of cavalry. The gap in his line created by the dogleg at the railroad was covered only by his weakest unit, a militia battalion with only two weeks of training, and armed with shotguns and hunting rifles. To give them additional support, he ordered up a two gun battery of 24 pounders to the kiln, but they were not mounted when they came under attack. The First Brigade of the Union Army opposed them from the river to the railroad; right to left, the units were the 25th, 24th, 27th, and 23rd Massachusetts, and the 10th Connecticut. The Beaufort Road ran through the center of this line, and here General Foster placed the howitzers that had been dragged along. On the Federal left, General Reno, still unaware of the extension of the enemy lines beyond the railroad, ordered a part of the 21st Massachusetts to charge the brick kiln, while the 9th New Jersey and the 51st New York would engage the enemy in support. The 51st Pennsylvania was held in reserve. The charge was successful at first, but they then found themselves under fire from the whole line and were forced to pull back. Burnside at this time ordered his reserve, the Third Brigade, into the line to support Reno's Second Brigade. The 4th Rhode Island replaced the 21st Massachusetts, which had used up its ammunition. While trading places, Colonel Isaac P. Rodman of the 4th Rhode Island was told by Lieutenant Colonel William S. Clark of the 21st Massachusetts that he thought that another attack on the brick kiln would be successful. Rodman sent a courier to General Parke informing him that he was taking responsibility, then formed his regiment and ordered them to charge. Armed with better knowledge of the enemy, this charge was successful. The 4th Rhode Island captured nine brass field pieces, and found themselves in rear of the Rebel entrenchments. At this point, the Confederate line broke. The rupture started when the inexperienced militiamen fled and exposed the units on both of their flanks. Branch ordered his reserves to plug the gap, but they did not arrive in time. As the line was rolled up on both wings, each regimental commander in succession pulled his unit back to escape being slaughtered. General Branch ordered a retreat, which soon became a rout. The fleeing North Carolinians dashed across the bridge over the Trent River into New Bern, then burned the bridge so precipitately that some of their compatriots were left behind and were captured. They also burned a fire raft in the river, which soon drifted against the railroad bridge and destroyed it. While the battle was in progress, Commander Rowan's ships had moved up the river to assist. They received only minor damage in passing the lower barrier, and then positioned themselves to shell Fort Thompson. When the fort was abandoned, they immediately passed the second barrier and moved on to New Bern. Because Branch's order to retreat included all of the Confederate river batteries, their guns were spiked and they were abandoned to the fleet. At the city, the fleet shelled the retreating Confederate troops, denying them the opportunity to regroup. The retreating units could not reform until they had fled all the way to Kinston. With both bridges destroyed, Burnside's soldiers had to be ferried across the river by the gunboats. Branch had lost 64 killed, 101 wounded, and 413 captured or missing, compared to Burnside's 90 killed, 380 wounded, and a single man captured.

Салдары

Нью-Берн құлап, жаулап алынды. Соғыстың қалған бөлігінде ол Одақ армиясының бақылауында қалды. Шайқастан кейін бірден Бернсайд назарын келесі маңызды міндетке бұрды – Бофорт портын бақылауға ие болуға, оны Форт-Мэкон қорғап тұрды. Көтерілісшілер 25 наурызда алынған Бофортты да, янкилер дереу басып алған Морехед қаласын да қорғамады. Осы кезде Форт-Мэконға қамал салу басталды. Одақ Нью-Бернді жаулап алғандықтан, бұл Солтүстік Каролина жағалауына Одақтың бақылауын күшейтті. Нью-Берн аймағы Одақ үшін маңызды жеңіс болды, себебі ол лагерьлер, тұрғын үйлер және босқындар үшін жұмыс орындары құруға қолайлы жағдай жасады.

Жауынгерлік алаңның сақталуы

Бұл шайқас алаңы бүгін Нью-Берн шайқас алаңы нысаны ретінде сақталған. Америка шайқас алаңдарын сақтау қоры және оның серіктестері, соның ішінде Нью-Берн тарихи қоғамы 2023 жылдың ортасына дейін шайқас алаңының бір бөлігін сатып алып, сақтап қалды.