Екінші дүниежүзілік соғыс және Азамат соғысы шайқастары

Америка Азамат Соғысы: Ричмонд-Петерсбург науқаны (1864-1865). Ұрыстар, траншея соғысы, Петербургты қоршау және Конфедерация әскерлерін қиындату.

36 мин оқу

100%

Дереккөз: Siege of Petersburg — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Екінші дүниежүзілік соғыста Санкт-Петербургтің қоршалуы

Америка Азамат соғысының шайқасы

Ричмонд-Петербург науқаны – Америка Азамат соғысы кезінде 1864 жылдың 9 маусымынан 1865 жылдың 25 наурызына дейін Вирджиния штатындағы Петербург қаласы маңында болған шайқастар сериясы. Көптеген адамдар бұл шайқасты Петербургтің қоршалуы деп білсе де, бұл классикалық әскери қоршау емес, онда қаланың барлық кіру-шығу жолдары бекіністермен толығымен жабылады, сонымен қатар бұл шайқас тек Петербургке қарсы ғана емес. Науқан тоғыз айға созылған, генерал-лейтенант Улисс Грант басқарған Одақ әскерлері Петербургке сәтті шабуыл жасай алмады, содан кейін 48 шақырымға (30 миль) дейін созылған окоптар құрылысын бастады – Ричмондтың шығыс жағынан Петербургтің шығыс және оңтүстік жақтарына дейін. Петербург Конфедерация генерал Роберт Лидің армиясын және Конфедерация астанасы Ричмондты жабдықтау үшін маңызды болды. Ричмонд-Петербург теміржолын кесіп тастау мақсатымен көптеген шабуылдар жасалды және шайқастар өтті. Осы шайқастардың нәтижесінде окоптардың ұзындығы артты. Ли қысымға көніп, 1865 жылдың сәуірінде екі қаланы да тастап кетті, бұл оның Эппоматтокс сотында (Appomattox Court House) шегінуіне және капитуляциялауына әкелді. Петербургтің қоршалуы елу жыл өткен соң Бірінші дүниежүзілік соғыста көрінетін окоп соғысының көрінісі болды, осылайша әскери тарихта маңызды орын алды. Бұл шайқаста афроамерикалық әскерлердің ең көп саны қатысты, олар Кратер және Чаффин фермасы шайқасында ауыр қаза тапты.

Әскери жағдай

1864 жылдың наурыз айында Улисс С. Грант генерал-лейтенант болып тағайындалып, Одақ армиясының бас қолбасшысы болды. Ол Конфедерацияға бірнеше бағыттан қысым көрсету үшін үйлестірілген стратегия жасады, мұны президент Авраам Линкольн соғыстың басынан бері генералдарына ұсынып келген. Грант генерал-майор Уильям Т. Шерманды Батыс майданындағы барлық күштердің тікелей басқаруына тағайындады және өзінің штабын Вирджиниядағы Потомак армиясымен (қазір генерал-майор Джордж Г. Мид басқарады) бірге орналастырды. Ол Ли армиясын шешуші шайқасқа мәжбүрлеуді көздеді; сонымен қатар, Ричмондты (Конфедерацияның астанасы) басып алуды жоспарлады, бірақ Грант бірінші мақсатқа жеткеннен кейін екіншісі автоматты түрде орындалатынын түсінді. Оның үйлестірілген стратегиясы Грант пен Мидтің Лиге солтүстіктен шабуыл жасауын, генерал-майор Бенджамин Батлердің оңтүстік-шығыстан Ричмондқа қарай жылжуын, генерал-майор Франц Сигелдің Шенедоа аңғарына бақылау орнатуын, Шерманның Джорджияға басып кіріп, генерал Джозеф Джонстонды жеңіп, Атлантаны басып алуын, бригада генералдары Джордж Крук пен Уильям В. Авереллдің Батыс Вирджиниядағы теміржолмен жабдықтау желілерін бұзуын және генерал-майор Натаниел П. Банкс Мобильді (Алабама штаты) басып алуын қарастырды. Бұл жобалардың көпшілігі сәтсіз аяқталды, көбінесе генералдардың әскери емес, саяси себептермен Грантқа тағайындалуына байланысты. Батлердің Джеймс армиясы Бермуда жүздігіндегі жорығында Ричмондқа жақын генерал П. Г. Т. Борегардтың нашар күштеріне қарсы тоқтап қалды. Сигел мамыр айында Нью-Маркет шайқасында жеңіліске ұшырады және көп ұзамай оның орнына генерал-майор Дэвид Хантер келді. Банкс Red River кампаниясына алаңдап, Мобильге (Алабама штаты) көшуге үлкермеді. Алайда, Крук пен Аверелл Вирджиния мен Теннессині байланыстыратын соңғы теміржолды қиратты, ал Шерманның Атланта жорығы сәтті аяқталды, бірақ ол күзге дейін созылды. 4 мамырда Грант пен Мидтің Потомак армиясы Рапидан өзенін кесіп өтіп, Спотсильванияның жабайы орманды аймағына кірді, алты апталық Overland Campaign басталды. Қанды, бірақ тактикалық тұрғыдан шешуші болмаған Дала шайқасында (5-7 мамыр) және Спотсильвания сотының шайқасында (8-21 мамыр) Грант Ли армиясын жоюға қол жеткізе алмады, бірақ бұрынғы басшыларынан айырмашылығы, шайқастардан кейін шегінбеді; ол Лиді қоршауға алу үшін әскерін солтүстік-шығысқа қарай жылжыта берді. Грант мамыр айының қалған бөлігін Лидің қанатын бұрып, оны ашық жерге тартуға тырысып, конфедерациялық армиямен майда шайқастар жасады. Грант өзінің үлкен армиясы мен солтүстіктегі адам күшінің базасы Ли мен Конфедерациядан гөрі ату соғысын ұзаққа созуға қабілетті екенін білді. Бұл теория Холодный Харбор шайқасында (31 мамыр – 12 маусым) Грант армиясы Лидің Механиксвилл маңындағы күштерімен қайтадан кездескенде сынақтан өтті. Ол Ли армиясымен тікелей шайқасуды шешті, 3 маусымда конфедерациялық бекіністеріне майдандық шабуылға бұйрық берді. Бұл шабуыл ауыр шығынмен кері тартылды. Колд-Харбор шайқасы Грант үшін ең өкінішті шайқас болды, содан кейін солтүстік газеттері оны "қасапшы" деп атады. Жорық кезінде Грант үлкен шығынға ұшырады – шамамен 50 000 адам немесе 41%, ал Ли өзінің әскерінің одан да көп бөлігін жоғалтты – шамамен 32 000 адам немесе 46%, оларды ауыстыру мүмкін болмады. 12 маусым күні Грант қайтадан сол жақ қанатымен жылжып, Джеймс өзеніне жетті. Ол Ричмондты айналып өтіп, өзеннің оң жағалауына өтуді және оңтүстіктегі Петербургтің теміржол торабын басып алып, Ричмондты оқшаулауды жоспарлады. Ли Гранттың ниетінен хабарсыз болғандықтан, Одақ армиясы 640 метрлік понтон көпірін салып, 14-18 маусымда Джеймс өзенін кесіп өтті. Ли ең көп қорқатын нәрсе – Грант оны Ричмондты қоршауға мәжбүрлейтіні орындалуға жақын болды. 18 000 тұрғыны бар Петербург Ричмондқа жабдықтау орталығы болды, өйткені ол Ричмондқа оңтүстік жағынан стратегиялық жағдайда орналасқан, Аппоматтокс өзенінде орналасқан, ол Джеймс өзеніне кемемен қатынауға мүмкіндік берді, сондай-ақ ол бес теміржолдың негізгі қиылыс нүктесі болды. Петербург бүкіл аймақ үшін, соның ішінде Ричмонд үшін негізгі жабдықтау базасы және теміржол депосы болғандықтан, Одақ күштерінің Петербургті басып алуы Лиге Ричмондты (Конфедерация астанасы) қорғауды жалғастыруға мүмкіндік бермес еді. Бұл Ли армиясын ашық жерде жеңуді мақсат еткен бұрынғы Overland Campaign стратегиясынан айырмашылықты білдірді. Енді Грант географиялық және саяси мақсатты таңдап алды және өзінің басым ресурстары Лиді осында...

In March 1864, Ulysses S. Grant was promoted to lieutenant general and was given command of the Union Army. He devised a coordinated strategy to apply pressure on the Confederacy from many points, something President Abraham Lincoln had urged his generals to do from the beginning of the war. Grant put Maj. Gen. William T. Sherman in immediate command of all forces in the West and moved his own headquarters to be with the Army of the Potomac (still commanded by Maj. Gen. George G. Meade) in Virginia, where he intended to maneuver Lee's army to a decisive battle; his secondary objective was to capture Richmond (the capital of the Confederacy), but Grant knew that the latter would happen automatically once the former was accomplished. His coordinated strategy called for Grant and Meade to attack Lee from the north, while Maj. Gen. Benjamin Butler drove toward Richmond from the southeast; Maj. Gen. Franz Sigel to control the Shenandoah Valley; Sherman to invade Georgia, defeat Gen. Joseph E. Johnston, and capture Atlanta; Brig. Gens. George Crook and William W. Averell to operate against railroad supply lines in West Virginia; and Maj. Gen. Nathaniel P. Banks to capture Mobile, Alabama. Most of these initiatives failed, often because of the assignment of generals to Grant for political rather than military reasons. Butler's Army of the James bogged down against inferior forces under Gen. P. G. T. Beauregard before Richmond in the Bermuda Hundred Campaign. Sigel was soundly defeated at the Battle of New Market in May and soon afterward he was replaced by Maj. Gen. David Hunter. Banks was distracted by the Red River Campaign and failed to move on to Mobile, Alabama. However, Crook and Averell were able to cut the last railway linking Virginia and Tennessee, and Sherman's Atlanta Campaign was a success, although it dragged on through the fall. On May 4, Grant and Meade's Army of the Potomac crossed the Rapidan River and entered the area known as the Wilderness of Spotsylvania, beginning the six week Overland Campaign. At the bloody but tactically inconclusive Battle of the Wilderness (May 5–7) and Battle of Spotsylvania Court House (May 8–21), Grant failed to destroy Lee's army but, unlike his predecessors, did not retreat after the battles; he repeatedly moved his army leftward to the southeast in a campaign that kept Lee on the defensive and moved ever closer to Richmond. Grant spent the remainder of May maneuvering and fighting minor battles with the Confederate army as he attempted to turn Lee's flank and lure him into the open. Grant knew that his larger army and base of manpower in the North could sustain a war of attrition better than Lee and the Confederacy could. This theory was tested at the Battle of Cold Harbor (May 31 – June 12) when Grant's army once again came into contact with Lee's near Mechanicsville. He chose to engage Lee's army directly, by ordering a frontal assault on the Confederate fortified positions on June 3. This attack was repulsed with heavy losses. Cold Harbor was a battle that Grant regretted more than any other and Northern newspapers thereafter frequently referred to him as a "butcher". Although Grant suffered high losses during the campaign—approximately 50,000 casualties, or 41%—Lee lost even higher percentages of his men—approximately 32,000, or 46%—losses that could not be replaced. On the night of June 12, Grant again advanced by his left flank, marching to the James River. He planned to cross to the south bank of the river, bypassing Richmond, and isolate Richmond by seizing the railroad junction of Petersburg to the south. While Lee remained unaware of Grant's intentions, the Union army constructed a pontoon bridge 2,100 feet (640 m) long and crossed the James River on June 14–18. What Lee had feared most of all—that Grant would force him into a siege of Richmond—was poised to occur. Petersburg, a prosperous city of 18,000, was a supply center for Richmond, given its strategic location just south of Richmond, its site on the Appomattox River that provided navigable access to the James River, and its role as a major crossroads and junction for five railroads. Since Petersburg was the main supply base and rail depot for the entire region, including Richmond, the taking of Petersburg by Union forces would make it impossible for Lee to continue defending Richmond (the Confederate capital). This represented a change of strategy from that of the preceding Overland Campaign, in which confronting and defeating Lee's army in the open was the primary goal. Now, Grant selected a geographic and political target and knew that his superior resources could besiege Lee there, pin him down, and either starve him into submission or lure him out for a decisive battle. Lee at first believed that Grant's main target was Richmond and devoted only minimal troops under Gen. P. G. T. Beauregard to the defense of Petersburg.

Одақ пен Конфедерация әскерлерінің салыстыруы

Грант әскерлері Лидің әскерлеріне қарағанда айтарлықтай үлкен болды, бірақ күштері өзгеріп отырды. Қалаға жасалған алғашқы шабуылдар кезінде 15 000 федералды әскер Борегардтың 5 400 адамына қарсы тұрды. 18 маусымға қарай федералды күштер 67 000-нан асып, конфедераттардың 20 000 әскеріне қарсы болды. Науқанның толық барысындағы жағдайдың типіктері шілде айының ортасында байқалды, онда 70 000 одақтық әскер Петербург маңында 36 000 конфедератқа қарсы тұрды, ал Батлердің 40 000 адамы Ричмонд маңында 21 000 әскермен кездесті. Одақ армиясы, Overland Campaign кезінде ауыр шығынға ұшырағанына қарамастан, әскерлерін және жабдықтарын толықтыра алды, Вашингтон қаласынан келген гарнизондық әскерлерді пайдаланды және афроамерикалық әскерлердің санының артуына мүмкіндік жасады. Қоршаудың соңында Гранттың Аппоматтокс жорығын бастауға 125 000 әскері болды. Конфедерат армиясы, керісінше, шайқаста, аурулар мен дезертирлік салдарынан жоғалған әскерлерін ауыстыруда қиындықтарға тап болды. Конфедераттардың күшті жетіспеушілігінің нәтижесінде, Борегардтың әскері қаланы қоршаған бекіністерді басып алғанда, әскерлер арасында 2 метрге дейінгі аралықтар пайда болды.

Африкалық америкалықтардың рөлі

1864 жылғы маусымда Петербургтің қоршауы кезінде, құл африкалық американдықтар Конфедерация үшін траншеялар қазу және басқа да қолмен атқарылатын жұмыстарда еңбек етті, ал африкалық американдықтар АҚШ-тың түсті әскерлерінің сарбаздары ретінде Потомак армиясының құрамында шайқасты.

Конфедерацияға қызмет ету

Петербург жаңадан құрылған Конфедерация және оның жақын орналасқан Ричмонд астанасы үшін маңызды жабдықтау орталығы болғанда, бостандық алғандар мен құлдар түрлі соғыс жұмыстарына тартылды, олардың бірі – қала мен оның төңірегінде жұмыс істейтін көптеген теміржол компанияларындағы еңбек. 1862 жылы капитан Чарльз Диммок бостандық алғандар мен құл еңбегін пайдаланып, қала төңірегінде он мильге созылған қорғаныс желісі мен батареяларды салды. Бірақ ұсынылған бостандық әлі де қожайынының келісіміне байланысты болды: «Ешбір құл өзінің еркімен және жазбаша түрде, мүмкіндігі шегінде бостандық құқықтарын беруге келісетін қожайынының мақұлдауымен ғана сапымызға алынады». Бұл соғыс барысында жиналған ең ірі қара күштердің бірі болды, оның құрамында 9 000 мен 16 000 аралығында адам болды. Жалпы алғанда, Петербург шайқасында АҚШ түсті әскерлері 6 ірі шайқасқа қатысып, Азамат соғысында афроамерикалық сарбаздарға берілген 25 медальдің 15-ін жеңіп алды. Петербургті бірнеше бекініс қатарлары қорғады, олардың ең сыртқысы Диммок желісі деп аталды – қаланың шығысында орналасқан 10 миль (16 км) ұзындықтағы жер үйлер мен окоптар желісі, 55 редуттан тұрды. Осы қорғаныс желісі бойымен жайылған 2500 конфедерат әскеріне бұрынғы Вирджиния губернаторы, бригада генералы Генри А. Уайз басшылық етті. Бекіністердің көптігіне қарамастан, Петербургтің шетіндегі төбелер мен аңғарлардың болуы сыртқы қорғаныс бойында атты әскердің қаланың ішкі қорғанысына жеткенше байқалмай өтуіне мүмкіндік беретін бірнеше жерлерді құрады. Батлердің жоспары 8 маусым күні түстен кейін жасалды, ол үш колоннаның Аппоматтокс өзенін кесіп, 4500 әскермен алға жылжуын көздеді. Бірінші және екінші колонналар генерал-майор Куинси А. Гиллмордың X корпусынан және бригада генералы Эдвард У. Хинкстің XVIII корпусының 3-дивизиясынан құралған АҚШ түсті әскерлерінен тұрды, олар қаланың шығысында Диммок желісіне шабуыл жасауға тиіс болды. Үшінші колоннаны бригада генералы Август Каутц басқарған 1300 атты әскер құрады, олар Петербургті айналып, оңтүстік-шығыстан шабуыл жасауға тиіс болды. Әскерлер 8 маусым күні түнде жолға шықты, бірақ үлкен табысқа жете алмады. Ақырында, жаяу әскер 9 маусымда таңғы сағат 3:40-та өзенді кесіп өтті, ал таңғы сағат 7-ге қарай Гиллмор мен Хинкс жаумен кездесті, бірақ өз позицияларында тоқтады. Гиллмор Хинкске шабуыл жасауды бұйырды, бірақ екі жаяу әскер колоннасының да оңтүстіктен атты әскер шабуылын күту керектігін айтты. Алайда, Каутцтың әскері жол бойындағы көптеген жау күзеттерінің кешігуіне байланысты түскі сағат 12-ге дейін келген жоқ. Олар Dimmock Line-ге шабуыл жасады, ол Иерусалим планка жолынан (қазіргі АҚШ 301, Кратер жолы) өтеді. Конфедераттардың 27-ші батареясы, сондай-ақ Ривстің бекінісі деп белгілі, майор Флетчер Х. Арчер басқарған 150 милициядан тұрды. Каутц алдымен сынақ шабуылын жасады, содан кейін тоқтап қалды. Оның негізгі шабуылы 11-ші Пенсильвания атты әскері Үйдегі күзетшілерге қарсы жасады, бұл топ негізінен жасөспірімдер, қарттар және қалалық ауруханалардан келген жарақат алған сарбаздардан құралған. Үй күзетшілері ауыр шығындармен қалаға шегінді, бірақ осы уақытқа дейін Борегард Ричмондтан күшейту әскерін жеткізіп, одақтың шабуылын тойтарды. Гиллмордың жағынан ешқандай әрекет болмағандықтан, Каутц өзін жалғыз қалдырылған деп ойлады және кері шегінді. Конфедераттардың шығыны шамамен 80 адамды құрады, ал одақтың шығыны 40 адамды құрады. Батлер Гиллмордың қорқыныштылығы мен қабілетсіздігіне ашуланып, оны тұтқындады. Гиллмор тергеу комиссиясын шақыруды өтінді, бірақ ол ешқашан өткізілмеді, бірақ Грант кейін оны басқа қызметке тағайындады және оқиға тоқтатылды.

When Petersburg became a major supply center for the newly formed Confederacy and its nearby capital in Richmond, both freedmen and slaves were employed in various war functions, one of which was working for the numerous railroad companies that operated in and out of the city. In 1862 Captain Charles Dimmock used freedmen and slave labor to construct a ten mile long defensive line of trenches and batteries around the city. The emancipation offered, however, was still reliant upon one's master agreement; "no slave will be accepted as a recruit unless with his own consent and with the approbation of his master by a written instrument conferring, as far as he may, the rights of a freedman". It was the largest black force assembled during the war and varied between 9,000 and 16,000 men. Overall in the Petersburg Campaign USCTs would participate in 6 major engagements and earn 15 of the 25 total Medals of Honor that were awarded to African American soldiers in the Civil War. Petersburg was protected by multiple lines of fortifications, the outermost of which was known as the Dimmock Line, a line of earthworks and trenches 10 mile (16 km) long, with 55 redoubts, east of the city. The 2,500 Confederates stretched thin along this defensive line were commanded by a former Virginia governor, Brig. Gen. Henry A. Wise. Despite the number of fortifications, because of a series of hills and valleys around the outskirts of Petersburg there were several places along the outer defenses where cavalry could easily ride through undetected until they reached the inner defenses of the city. Butler's plan was formulated on the afternoon of June 8, calling for three columns to cross the Appomattox and advance with 4,500 men. The first and second consisted of infantry from Maj. Gen. Quincy A. Gillmore's X Corps and U. S. Colored Troops from Brig. Gen. Edward W. Hinks's 3rd Division of XVIII Corps, which was to attack the Dimmock Line east of the city. The third was 1,300 cavalrymen under Brig. Gen. August Kautz, who were to sweep around Petersburg and strike it from the southeast. The troops moved out on the night of June 8, but made poor progress. Eventually the infantry crossed by 3:40 a. m. on June 9 and by 7 a. m., both Gillmore and Hinks had encountered the enemy, but stopped at their fronts. Gillmore told Hinks that he would attack but that both of the infantry columns should await the cavalry assault from the south. Kautz's men did not arrive until noon, however, having been delayed en route by numerous enemy pickets. They assaulted the Dimmock Line where it crossed the Jerusalem Plank Road (present day U. S. Route 301, Crater Road). The Confederates' Battery 27, also known as Rives's Salient, was manned by 150 militiamen commanded by Maj. Fletcher H. Archer. Kautz first launched a probing attack, then paused. His main attack was by the 11th Pennsylvania Cavalry against the Home Guard, a group consisting primarily of teenagers, elderly men, and some wounded soldiers from city hospitals. The Home Guards retreated to the city with heavy losses, but by this time Beauregard had been able to bring reinforcements from Richmond to bear, which were able to repulse the Union assault. Kautz, hearing no activity on Gillmore's front, presumed that he was left on his own and withdrew. Confederate casualties were about 80, Union 40. Butler was furious with Gillmore's timidity and incompetence and arrested him. Gillmore requested a court of inquiry, which was never convened, but Grant later reassigned him and the incident was dropped.

Мидтің шабуылдары (15-18 маусым, 1864)

Грант Бермуда жүздік науқанында нашар өнер көрсеткен Батлердің Джеймс армиясын Петербургке жасалатын экспедицияны басқаруға таңдады. 14 маусымда Батлерге генерал Уильям Ф. "Балди" Смит басқаратын XVIII корпусты 16 000 адамға дейін, оның ішінде Каутц атты әскер дивизиясымен толықтыруды бұйырды, және 9 маусымдағы сәтсіз шабуылдарда қолданылған сол бағытты пайдалануды тапсырды. Борегардтың бүкіл Диммок желісін қорғауға жеткіліксіз күші болғандықтан, ол бригада генералдарының басшылығымен 2 200 әскерді солтүстік-шығыс секторында шоғырландырды. Генри А. Уайз. Адамдардың арасы тіпті осы шоғырландырумен де қанағаттандырмас 3 метрдей арақашықтықта болды. Оның қалған 3 200 адамы Бермуда жүзінде Батлер армиясымен бетпе-бет келді. Балди Смит пен оның әскері 15 маусымда таңнан кейін Аппоматтокс өзенін кешіп өтті. Каутц атты әскері алға басшылық етіп, Петербургтің солтүстік-шығысындағы Бейлор фермасында күтпеген бекініске тап болды. Бригада генералдарының бірі Эдвард У. Хинкстің әскері конфедераттарға екі шабуыл жасап, бір зеңбірекке қол жеткізді, бірақ жалпы алда жылжу кешке дейін кешіктірілді. Смит шабуылды сағат 21:00-ге дейін кешіктіріп, 6 километрлік майданды қамтитын жер жұмыстарын басып өтетін күшті шайқас желісін жайып, конфедераттарды Харрисон сағасындағы нашар қорғаныс желісіне шегінуге мәжбүр етті. Осы бастапқы жетістікке және алдында қорғалмаған қала тұрғанына қарамастан, Смит шабуылды таңға дейін күтуге шешім қабылдады. Осы уақытқа дейін II корпустың қолбасшысы генерал-майор Уинфилд С. Хэнкок Смит штабына келді. Әдетте шешімді және жанкешті Хэнкок, Смиттен жоғары тұрғандықтан, бұйрықтары мен күштердің орналасуына сенімсіз болды және ерекше жағдайда Смиттің күту туралы пікіріне мойын бұрды. Борегард кейінірек Петербургтің "сол сәтте федералды командирдің ықтиярында болғанын, ол оны дерлік басып алғанын" деп жазды. Бірақ ол өзіне берілген уақытты тиімді пайдаланды. Ричмондтан шұғыл сұраныстарын жауап ретінде ешқандай нұсқау алмағандықтан, ол Howlett Line қорғанысын алып тастауға біржақты шешім қабылдады, бұл Батлер армиясын Бермуда жүзінде тұншықтырып, генерал-майорлардың дивизияларын жасады. Роберт Хоук пен Бушрод Джонсон Петербургтің жаңа қорғаныс желісіне дайын болды. Батлер осы мүмкіндікті Петербург пен Ричмонд арасына әскерін жылжыту үшін пайдаланып, Конфедерация астанасын құртуы мүмкін еді, бірақ ол тағы да әрекет етуге батыл болмады. 16 маусым таңында Борегард қорғаныс желісіне 14 000 шамасында әскер жинады, бірақ бұл оған қарсы тұрған 50 000 федералға қарағанда аз болды. Грант генерал-майор Амброуз Бернсайдтың IX корпусымен келді, Хэнкок бұйрықтарының шатастығын шешті және қорғаныс желісіндегі әлсіз жерлерді барлауға бұйрық берді. Ханкок, генерал-майор Джордж Г. Мид келгенге дейін Потомак армиясының уақытша қолбасшысы ретінде Смиттың XVIII корпусын оң жақта, өзінің II корпусын ортада және Бернсайдтың IX корпусын сол жақта дайындады. Ханкок шабуылдарын сағат 17:30-да бастады, үш корпус та баяу алға жылжи бастады. Борегардтың әскері қатал күресті, артта жаңа бекіністер салды. Генерал Мид келген кезде екінші шабуылға бұйрық берілді және бригада генералдарының бірі Фрэнсис С. Барлоу өзінің дивизиясын алға бастады. Барлоудың әскері өз мақсаттарына қол жеткізгенмен, қарсы шабуыл оларды кері қайтарды, көптеген одақтық тұтқындарды алып кетті. Тірі қалғандар жаудың бекінісіне жақын жерлерді қазып алды. 17 маусымда сол жақтан басталған шабуылдарда Бернсайдтың IX корпусының екі бригадасы, бригада генералдарының бірі Роберт Б. Поттер тымызын Конфедерация желісіне жақындап, таңертең шабуыл жасады. Бастапқыда сәтті болған ол конфедераттардың қамалды қорғандарының шамамен 1,6 километрін және 600-ға жуық тұтқындарды басып алды, бірақ Поттердің әскері басқа бекіністерді табу үшін алға жылжи бастағанда, күш-жігер ақырында сәтсіз аяқталды. IX корпустың шабуылдары сағат 14:00-де, бригада генералдарының бірі Джон Ф. Хартранфт басшылығымен, ал кешке бригада генералдарының бірі Джеймс Х. Ледли дивизиясы басшылығымен де сәтсіз аяқталды. Күндіз Борегардтың инженерлері Диммок желісінен батысқа қарай 1,6 километр қашықтықта жаңа қорғаныс позицияларын орналастырды, оларды конфедераттар түнде басып алды. Роберт Ли осы уақытқа дейін Борегардтың барлық қолдауларын жүйелі түрде елемеді, бірақ 18 маусымда таңғы сағат 3-те Петербургке өз әскерінің екі дивизиясын жіберді. Лидің екі дивизиясының келуімен, генерал-майорлардың басшылығымен Джозеф Б. Кершоу және Чарльз В. Филд, Борегард қаланы қорғау үшін 20 000-нан астам әскерге ие болды, бірақ Гранттың күші генерал-майор Говернер К. Уорреннің V корпусының келуімен 67 000 федералға дейін артты. 18 маусым таңында Мид өз армиясының қорғаныс позицияларын басып алу және қаланы жаулап алу үшін бастама көре алмағанына ашуланып, корпустың командирлеріне шашырап айғайлады. Ол Потомак армиясының барлығына конфедераттардың қорғанысына шабуыл жасауға бұйрық берді. Бірінші шабуыл таңда басталып, оң жақта II және XVIII корпустармен басталды. II корпустың конфедераттар желісіне қарсы жылдам ілгерілегеніне таң қалды, Борегардтың оны түнде кері жылдырғанын білмеді. Олар екінші желіге тап болғанда, шабуыл дереу тоқтады және корпус сағаттар бойы конфедераттардың ауыр отына ұшырады. Түске дейін конфедераттардың қорғанысын бұзу үшін жаңа шабуыл жоспары жасалды. Алайда, осы уақытқа дейін Ли армиясының элементтері Борегардтың әскерін күшейтті. Одақтың шабуылы жаңадан басталғанда, Ли өзі қорғанысқа басшылық етті. IX корпустың дивизиясы генерал-майор Орландо Б. Уилкокс жаңадан басталған шабуылға басшылық етті, бірақ Тейлордың саласынан өтетін батпақты және ашық далаларда ауыр шығындарға ұшырады. Уорреннің V корпусы Ривстің ілгегінен келген жан түршігерлік отпен тоқтатылды, осы шабуылда полковник Джошуа Лоуренс Чемберлен, V корпусының бірінші дивизиясының бірінші бригадасын басқарып, ауыр жарақат алды. Сағат 18:30-да Мид соңғы шабуылға бұйрық берді, ол да көптеген шығындармен сәтсіз аяқталды. Шабуылға шыққан жетекші полктердің бірі - 1-ші Мэн ауыр артиллериялық полкі, шабуылда 900 адамының 632-сін жоғалтты, соғыстың барлық кезеңіндегі кез келген полктің ең ауыр жеке шайқас шығыны. Төрт күндік шабуылдардан ешқандай пайдаға келе алмаған және келе жатқан сайлаудағы шығындарға байланысты халықтың наразылығына тап болған Линкольн армиясына бекініске түсуге бұйрық берді, осылайша он айлық қамал басталды. Төрт күндік шайқастарда одақтың шығыны 11 386 адамды (1 688 қаза тапқан, 8 513 жараланған, 1 185 жоғалған немесе тұтқынға алынған), конфедераттардың шығыны 4 000 адамды (200 қаза тапқан, 2 900 жараланған, 900 жоғалған немесе тұтқынға алынған) құрады.

Grant selected Butler's Army of the James, which had performed poorly in the Bermuda Hundred Campaign, to lead the expedition toward Petersburg. On June 14 he directed Butler to augment the XVIII Corps, commanded by Brig. Gen. William F. "Baldy" Smith, to a strength of 16,000 men, including Kautz's cavalry division, and use the same route employed in the unsuccessful attacks of June 9. Since Beauregard had insufficient men available to defend the entire Dimmock Line, he concentrated 2,200 troops under Brig. Gen. Henry A. Wise in the northeastern sector. Even with this concentration, infantrymen were spaced an unacceptable 10 feet (3 m) apart. His remaining 3,200 men were facing Butler's army at Bermuda Hundred. Baldy Smith and his men crossed the Appomattox shortly after dawn on June 15. Kautz's cavalry, leading the advance, encountered an unexpected stronghold at Baylor's farm northeast of Petersburg. Brig. Gen. Edward W. Hinks's men launched two attacks on the Confederates and captured a cannon, but the overall advance was delayed until early afternoon. Smith started his attack after delaying until about 7 p. m., deploying a strong skirmish line that swept over the earthworks on a 3.5 mile (6 km) front, causing the Confederates to retreat to a weaker defensive line on Harrison's Creek. Despite this initial success and the prospect of a virtually undefended city immediately to his front, Smith decided to wait until dawn to resume his attack. By this time Maj. Gen. Winfield S. Hancock, the II Corps commander, had arrived at Smith's headquarters. The normally decisive and pugnacious Hancock, who outranked Smith, was uncertain of his orders and the disposition of forces, and uncharacteristically deferred to Smith's judgment to wait. Beauregard wrote later that Petersburg "at that hour was clearly at the mercy of the Federal commander, who had all but captured it." But he used the time he had been granted to good advantage. Receiving no guidance from Richmond in response to his urgent requests, he unilaterally decided to strip his defenses from the Howlett Line, which was bottling up Butler's army in Bermuda Hundred, making the divisions of Maj. Gens. Robert Hoke and Bushrod Johnson available for the new Petersburg defensive line. Butler might have used this opportunity to move his army between Petersburg and Richmond, which would have doomed the Confederate capital, but he once again failed to act. By the morning of June 16, Beauregard had concentrated about 14,000 men in his defensive line, but this paled in comparison to the 50,000 federals that now faced him. Grant had arrived with Maj. Gen. Ambrose Burnside's IX Corps, addressed the confusion of Hancock's orders, and ordered a reconnaissance for weak points in the defensive line. Hancock, in temporary command of the Army of the Potomac until Maj. Gen. George G. Meade arrived, prepared Smith's XVIII corps on the right, his own II Corps in the center, and Burnside's IX Corps on the left. Hancock's assault began around 5:30 p. m. as all three corps moved slowly forward. Beauregard's men fought fiercely, erecting new breastworks to the rear as breakthroughs occurred. Upon the arrival of General Meade, a second attack was ordered and Brig. Gen. Francis C. Barlow led his division forward. Although Barlow's men managed to capture their objectives, a counterattack drove them back, taking numerous Union prisoners. The survivors dug in close to the enemy works. June 17 was a day of uncoordinated Union attacks, starting on the left flank where two brigades of Burnside's IX Corps under Brig. Gen. Robert B. Potter stealthily approached the Confederate line and launched a surprise attack at dawn. Initially successful, it captured nearly a mile of the Confederate fortifications and about 600 prisoners, but the effort eventually failed when Potter's men moved forward to find another line of entrenchments. IX Corps assaults at 2 p. m., led by the brigade of Brig. Gen. John F. Hartranft, and in the evening, by Brig. Gen. James H. Ledlie's division, both failed. During the day, Beauregard's engineers had laid out new defensive positions a mile to the west of the Dimmock Line, which the Confederates occupied late that night. Robert E. Lee had systematically ignored all of Beauregard's pleas for reinforcements until now, but dispatched two divisions of his men, exhausted from the Overland Campaign, to Petersburg, beginning at 3 a. m. on June 18. With the arrival of Lee's two divisions, under Maj. Gen. Joseph B. Kershaw and Charles W. Field, Beauregard had over 20,000 men to defend the city, but Grant's force had been augmented by the arrival of Maj. Gen. Gouverneur K. Warren's V Corps and 67,000 Federals were present. On the morning of June 18, Meade went into a rage directed at his corps commanders because of his army's failure to take the initiative and break through the thinly defended Confederate positions and seize the city. He ordered the entire Army of the Potomac to attack the Confederate defenses. The first Union attack began at dawn, started by the II and XVIII Corps on the Union right. The II Corps was surprised to make rapid progress against the Confederate line, not realizing that Beauregard had moved it back the night before. When they encountered the second line, the attack immediately ground to a halt and the corps suffered under heavy Confederate fire for hours. By noon, another attack plan had been devised to break through the Confederate defenses. However, by this time, elements of Lee's army had reinforced Beauregard's troops. By the time the Union attack was renewed, Lee himself had taken command of the defenses. Maj. Gen. Orlando B. Willcox's division of the IX Corps led the renewed attack but it suffered significant losses in the marsh and open fields crossed by Taylor's Branch. Warren's V Corps was halted by murderous fire from Rives's Salient, an attack in which Col. Joshua Lawrence Chamberlain, commanding the 1st Brigade, First Division, V Corps, was severely wounded. At 6:30 p. m., Meade ordered a final assault, which also failed with more horrendous losses. One of the leading regiments was the 1st Maine Heavy Artillery Regiment, which lost 632 of 900 men in the assault, the heaviest single battle loss of any regiment during the entire war. Having achieved almost no gains from four days of assaults, and with Lincoln facing re election in the upcoming months in the face of a loud public outcry against the casualty figures, Meade ordered his army to dig in, starting the ten month siege. During the four days of fighting, Union casualties were 11,386 (1,688 killed, 8,513 wounded, 1,185 missing or captured), Confederate 4,000 (200 killed, 2,900 wounded, 900 missing or captured).

Темір жолды кесіп тастаудың алғашқы әрекеттері (21 маусым 30)

Петербургті шабуылмен алуға сәтсіз атылғаннан кейін Гранттың бірінші мақсаты Петербург пен Ричмондты қамтамасыз ететін үш ашық теміржол желісін бақылауға алу болды: Ричмонд-Петербург теміржолы; батыста Линчбургке дейін жететін Оңтүстік теміржолы; және Уэлдонға, Солтүстік Каролинаға, сондай-ақ Конфедерацияның жалғыз қалған ірі порты – Солтүстік Каролинадағы Уилмингтонға дейін баратын Уэлдон теміржолы (Петербург-Уэлдон теміржолы деп те аталады). Грант Оңтүстік және Уэлдон теміржолдарына қарсы кең ауқымды атты әскер шабуылын (Уилсон-Каутц шабуылын) жоспарлады, бірақ сонымен қатар өзінің қазіргі орналасқан жеріне жақын Уэлдонға қарсы маңызды жаяу әскер күштерін жіберуді бұйырды. Мид II корпусты, уақытша Бірни басқарып тұрған, және Райттің VI корпусын таңдады.

Иерусалим планка жолы (21-23 маусым)

21 маусымда II корпустың бөлімдері темір жолға қарай іздестіру жасап, Конфедерацияның атты әскерімен ұсақ шайқасқа түсті. 22 маусым таңында екі корпус арасында кеңістік пайда болды. II корпус алға жылжығанда, VI корпус генерал-майор Кадмус Вилкокстың, генерал-лейтенант А. П. Хилл корпусының дивизиясынан Конфедерация әскерімен кездесіп, алға жылжудың орнына бекініс құруға кірісті. Бригада генералы Уильям Махоун екі одақтық корпус арасындағы кеңістік кеңейіп, шабуылға қолайлы нысанаға айналғанын байқады. Махоун соғысқа дейін теміржол инженері болған және Петербургтің оңтүстігіндегі осы аймақты жеке зерттегендіктен, Конфедерация шабуыл тобының жақындауын жасыруға болатын шатқалды жақсы білген. Сағат 15:00-де Махоунның әскері бригада генералы Фрэнсис С. Барлоудың II корпусы дивизиясының артынан шығып, оларды күтпеген жерден шабуылдады, Барлоу дивизиясы тез жеңіліске ұшырады. Жер бекіністерін салған бригада генералы Джон Гиббонның дивизиясы да арттан шабуылға ұшырады, көптеген полктер қауіпсіздікке қашты. II корпустың әскері 21 маусым күні түнде салған жер бекіністерінің маңына жиналып, шептерін тұрақтандырды. Қараңғылықпен шайқас аяқталды. 23 маусымда II корпус жоғалтқан жерін қайта басып алуға көшті, бірақ Конфедерация әскері бекіністерін тастап, кері шегінді. Генерал Мидтің бұйрығымен VI корпус таңғы сағат 10:00-ден кейін Велдон темір жолына жету үшін екінші рет ауыр шабуыл жасады. Бригада генералы Льюис А. Гранттың 1-ші Вермонт бригадасы жол төсегін қиратуға кіріскенде, Конфедерация жаяу әскерінің үлкен күші шабуыл жасады. Көптеген вермонттықтар тұтқынға алынды және оларды қуғанда бар болғаны жарты мильдей жол қиратылды. Мид Райтты алға жылдыра алмады және операцияны тоқтатты. Одақтың жоғалтуы 2962 адамды, Конфедерацияның – 572 адамды құрады. Шайқас шешуші болмады, екі тарап та өздеріне тиесілі пайданы алды. Конфедерация Велдон темір жолын бақылауында ұстап тұрды. Федералистер Велдонның қысқа бөлігін жоя алды, бірақ одан да маңыздысы, қоршау шебі батысқа қарай созылды.

On June 21, elements of the II Corps probed toward the railroad and skirmished with Confederate cavalry. By the morning of June 22, a gap opened up between the two corps. While the II Corps moved forward, the VI Corps encountered Confederate troops from Maj. Gen. Cadmus Wilcox's division of Lt. Gen. A. P. Hill's corps and they began to entrench rather than advance. Brig. Gen. William Mahone observed that the gap between the two Union corps was widening, creating a prime target. Mahone had been a railroad engineer before the war and had personally surveyed this area south of Petersburg, so he was familiar with a ravine that could be used to hide the approach of a Confederate attack column. At 3 p. m., Mahone's men emerged in the rear of the II Corps division of Brig. Gen. Francis C. Barlow, catching them by surprise, and Barlow's division quickly collapsed. The division of Brig. Gen. John Gibbon, which had erected earthworks, was also surprised by an attack from the rear and many of the regiments ran for safety. The II Corps troops rallied around earthworks that they had constructed on the night of June 21 and stabilized their lines. Darkness ended the fighting. On June 23, the II Corps advanced to retake its lost ground, but the Confederates had pulled back, abandoning the earthworks they had captured. Under orders from General Meade, the VI Corps sent out a heavy skirmish line after 10 a. m. in a second attempt to reach the Weldon Railroad. Men from Brig. Gen. Lewis A. Grant's 1st Vermont Brigade had begun tearing up the track when they were attacked by a larger force of Confederate infantry. Numerous Vermonters were taken prisoner and only about half a mile of track had been destroyed when they were chased away. Meade was unable to urge Wright forward and called off the operation. Union casualties were 2,962, Confederate 572. The battle was inconclusive, with advantages gained on both sides. The Confederates were able to retain control of the Weldon Railroad. The Federals were able to destroy a short segment of the Weldon before being driven off, but more importantly, the siege lines were stretched further to the west.

Терең түптің бірінші шайқасы (27-29 шілде)

Грант алдағы Кратер шайқасына дайындалу үшін Лидің Петербург траншеяларындағы күштерін бөліп, басқа бағытқа аударуды қалады. Ол Хэнкоктың II корпусына және Шериданның екі дивизиясына өзеннен Deep Bottom-ға понтон көпірі арқылы өтіп, Конфедерация астанасына қарсы шабуыл жасауға бұйрық берді. Оның жоспары бойынша, Хэнкок Шаффиннің Блаффында конфедераттарды ұстап тұруы, ал Шериданның атты әскеріне қарсы күштерді жібермеуі керек еді. Егер мүмкін болса, Шеридан Ричмондқа шабуыл жасайтын болды. Егер жағдай Грант күткендей болмаса, Шеридан қаланың солтүстігі мен батысынан айналып, Вирджиния орталық темір жолын кесіп, Ричмондты Шенандоа аңғарынан жабдықтауды тоқтатуы керек еді. Ли Хэнкоктың жоспары туралы білген соң, Ричмонд қорғанысын 16 500 әскерге дейін күшейтуге бұйрық берді. Генерал-майор Джозеф Б. Кершоу дивизиясы және генерал-майор Кадмус М. Уилкокс дивизиясының бригадалары Нью-Маркет жолымен шығысқа қарай жылжып, Нью-Маркет-Хайтстың шығыс жағында орналасты. Хэнкок пен Шеридан 27 шілдеде таңғы сағат 3-те понтон көпірінен өтті. II корпус Бейли сағасының шығыс жағалауында, Нью-Маркет жолынан Фасселлдің диірменіне дейін бекінді. Шериданның атты әскері оң жақтағы биік жерді басып алды, бірақ қарсы шабуылға ұшырап, кері шегінді. Бейли сағасының батыс жағындағы конфедераттардың бекіністері мықты болды, сондықтан Хэнкок оларға шабуыл жасаудан бас тартып, күнін барлаумен өткізді. Ханкок Бейли сағасында тоқтап тұрғанда, Роберт Ли Петербургтен қосымша күштер жіберіп, Грант күткендей әрекет етті. Ол генерал-лейтенант Ричард Х. Андерсонды Deep Bottom бағытындағы әскерге қолбасшылық етуге тағайындады және генерал-майор Генри Хеттің жаяу әскер дивизиясын, сондай-ақ генерал-майор В. Х. Ф. "Руни" Лидің атты әскер дивизиясын жіберді. Ричмонд департаментінен де траншеяларды қорғауға көмектесу үшін әскерлер жедел түрде жіберілді. 28 шілде күні таңертең Грант Хэнкокты XIX корпустың бригадасымен күшейтті. Шериданның әскері конфедераттардың сол жақ флангын айналып өтуге тырысты, бірақ олардың қозғалысы конфедераттардың шабуылымен тоқтатылды. Үш бригада Шериданның оң флангына шабуыл жасады, бірақ күтпеген жерден одақтың қайталамалы мылтықтарынан қатты отқа түсті. Шериданның резервіндегі одақтың әскерлері 200-ге жуық тұтқынды ұстап алды. Бұдан кейін ешқандай шайқас болмады және Ричмондқа және оның темір жолдарына қарсы экспедиция 28 шілде күні түстен кейін аяқталды. Операция конфедераттардың күштерін өз майданынан аударғанын көздерімен көрген Грант 30 шілдеде Кратерге қарсы шабуылға кірісуге шешім қабылдады. Deep Bottom-дағы бірінші шайқаста одақтың жоғалтуы 488 адамды құрады (62 қаза тапты, 340 жараланды және 86 жоғалып кетті немесе тұтқынға алынды); конфедераттардың жоғалтуы 679 адамды құрады (80 қаза тапты, 391 жараланды, 208 жоғалып кетті немесе тұтқынға алынды).

In preparation for the forthcoming Battle of the Crater, Grant wanted Lee to dilute his forces in the Petersburg trenches by attracting them elsewhere. He ordered Hancock's II Corps and two divisions of Sheridan's Cavalry Corps to cross the river to Deep Bottom by pontoon bridge and advance against the Confederate capital. His plan called for Hancock to pin down the Confederates at Chaffin's Bluff and prevent reinforcements from opposing Sheridan's cavalry, which would attack Richmond if practicable. If not—a circumstance Grant considered more likely—Sheridan was ordered to ride around the city to the north and west and cut the Virginia Central Railroad, which was supplying Richmond from the Shenandoah Valley. When Lee found out about Hancock's pending movement, he ordered that the Richmond lines be reinforced to 16,500 men. Maj. Gen. Joseph B. Kershaw's division and brigades from Maj. Gen. Cadmus M. Wilcox's division moved east on New Market Road and took up positions on the eastern face of New Market Heights. Hancock and Sheridan crossed the pontoon bridge starting at 3 a. m., July 27. The II Corps took up positions on the east bank of Bailey's Creek, from New Market Road to near Fussell's Mill. Sheridan's cavalry captured the high ground on the right, overlooking the millpond, but they were counterattacked and driven back. The Confederate works on the west bank of Bailey's Creek were formidable and Hancock chose not to attack them, spending the rest of the day performing reconnaissance. While Hancock was stymied at Bailey's Creek, Robert E. Lee began bringing up more reinforcements from Petersburg, reacting as Grant had hoped. He assigned Lt. Gen. Richard H. Anderson to take command of the Deep Bottom sector and sent in Maj. Gen. Henry Heth's infantry division and Maj. Gen. W. H. F. "Rooney" Lee's cavalry division. Troops were also hurriedly detailed from the Department of Richmond to help man the trenches. On the morning of July 28, Grant reinforced Hancock with a brigade of the XIX Corps. Sheridan's men attempted to turn the Confederate left, but their movement was disrupted by a Confederate attack. Three brigades attacked Sheridan's right flank, but they were unexpectedly hit by heavy fire from the Union repeating carbines. Mounted Federals in Sheridan's reserve pursued and captured nearly 200 prisoners. No further combat occurred and the expedition against Richmond and its railroads was terminated on the afternoon of July 28. Satisfied that the operation had distracted sufficient Confederate forces from his front, General Grant determined to proceed with the assault against the Crater on July 30. Union casualties at the First Battle of Deep Bottom were 488 (62 killed, 340 wounded, and 86 missing or captured); Confederate casualties were 679 (80 killed, 391 wounded, 208 missing or captured).

Кратер (30 шілде)

Грант Ли әскерін ұзақ қоршаусыз жеңгісі келді – Виксбург қоршауындағы тәжірибесі оған мұндай істердің қымбатқа түсетінін және әскерлерінің моральдық жағдайына қиын тиетінін көрсеткен. Генерал-майор Амброуз Бернсайдтың IX корпусына қарасты 48-ші Пенсильвания жұмыскерлік әскерінің қолбасшысы, подполковник Генри Плезантс, Гранттың мәселесін шешу үшін жаңа ұсыныс жасады. Пенсильванияда кенші болған Плезантс, конфедераттардың қатарларының астынан ұзын шахта қазып, Конфедерацияның бірінші корпусының қатарының ортасындағы бекініс (Эллиотттың шығыңқы бөлігі) астына жарылғыш заттарды орнатуды ұсынды. Егер жоспар сәтті аяқталса, одақ әскерлері конфедераттардың тыл майданына қарай бұзылған қатардан өте алатын еді. Қазба жұмыстары маусымның соңында басталды, нәтижесінде "Т" пішіндес шахта пайда болды, оның кіреберіс шахтасы 156 метрлік (511 фут) болды. Шахтаның соңында екі бағытта 23 метрлік (75 фут) перпендикуляр галерея салынды. Галерея 6 метр (20 фут) тереңдікте конфедераттардың бекіністерінің астына 8000 фунт оқ-дәрімен толтырылды. Бернсайд, бригадалық генерал Эдвард Ферреро басқаратын АҚШ-тың Түсті әскерлерінің (USCT) бір дивизиясын шабуылға дайындады. Екі полк шабуыл тобынан бөлініп, үңгірді кеңейту үшін кратерге перпендикуляр бағытта жылдамдап өтуі керек еді, ал қалған полктер Иерусалим ағаш жолына шабуыл жасап, жылдамдап өтуі керек еді. Содан кейін Бернсайдтың ақ әскерлерден құралған екі дивизиясы Феррероның қанаттарын қолдап, Петербургке қарай шабуылдайтын еді. Алайда, шабуылдан бір күн бұрын, операцияға сенімсіздік танытқан Мид, Бернсайдқа қара әскерлерді алдыңғы қатарда қолданбауға бұйрық берді, егер шабуыл сәтсіз аяқталса, қара солдаттардың қажетсіз өлтірілуі Солтүстікте саяси салдарға әкелуі мүмкін екенін айтты. Бернсайд генерал Грантқа наразылық білдірді, ол Мидтің тарапын алды. Еріктілер табылмағандықтан Бернсайд үш командирдің жеребе тастауы арқылы ауыстырушы ақ дивизияны таңдады. Бригадалық генерал Джеймс Х. Ледлидің 1-ші дивизиясы таңдалды, бірақ ол әскерлерге күтілетін нәрсе туралы толыққанды түсіндіре алмады және шайқас кезінде мас күйде, қатарлардан алыс және басшылық көрсетпегені туралы хабарлар тарады. (Ледли шайқастағы әрекеттері үшін қызметтен босатылды.) 30 шілде күні сағат 4:44-те зарядтар жарылып, зор мөлшердегі топырақ, адамдар мен қару-жарақтарды көтеріп жіберді. 52 метр (170 фут) ұзындығы, 24-30 метр (60-80 фут) ені және 9 метр (30 фут) тереңдігінде кратер пайда болды. Жарылыс конфедераттардың бекіністерін жақын маңдағы ауданда қиратып, 250-350 конфедерат сарбазын бірден өлтірді. Ледлидің жақсы дайындалмаған ақ дивизиясы жарылысқа дайын болмады және өз қатарларынан шығудан бұрын он минут күтіп тұрды деген хабарлар тарады. Олар кратерге жеткеннен кейін, қара әскерлерге үйретілгендей, оны айналып өтудің орнына, кратердің ішіне түсті. Бұл жоспарланған қозғалыс болмағандықтан, әскерлердің кратерден шығу үшін пайдалануына баспалдақтар қарастырылмады. Конфедерат әскерлері генерал-майор Уильям Махоун басшылығымен қарсы шабуылға дайындалу үшін барлық күштерін жинады. Шамамен бір сағаттан кейін олар кратердің айналасында жиналып, оған мылтықтан және артиллериядан оқ атуды бастады, кейіннен Махоун бұл оқиғаны "түйе ату" деп сипаттады. Жоспар сәтсіз аяқталды, бірақ Бернсайд шығындарын азайтудың орнына Феррероның әскерлерін жіберді. Енді олар күшті фланговый атысқа тап болды, олар да кратерге түсті, ал келесі бірнеше сағат бойы Махоунның сарбаздары, генерал-майор Бушрод Джонсон мен артиллериямен бірге IX корпустың әскерлерін кратерден қашып құтылуға тырысқанда қырды. Кейбір одақ әскерлері ақырында Кратерден арғы жақтағы жер жұмыстарына қарай оң жаққа жылжып, конфедераттардың қатарына шабуыл жасады, конфедераттарды бірнеше сағат бойы қолға-қол соғысқа итермеледі. Махоунның конфедераттары одақ әскерінің оң жағында орналасқан суға батқан шатқалды тазартты. Бұл шабуыл жерді қайта басып алып, одақтық күшті шығысқа қарай кері тартты. Грант: "Бұл мен соғыста көрген ең қайғылы оқиға болды", - деп жазды. Одақтың жоғалғандары 3798 адамды құрады (504 қаза тапты, 1881 жараланды, 1413 жоғалып кетті немесе тұтқынға алынды), конфедераттардың жоғалғандары шамамен 1500 адамды құрады (200 қаза тапты, 900 жараланды, 400 жоғалып кетті немесе тұтқынға алынды). Бұл шығынның көп бөлігі Феррероның USCT дивизиясына тиді. Бернсайд қызметтен босатылды.

Grant wanted to defeat Lee's army without resorting to a lengthy siege—his experience in the siege of Vicksburg told him that such affairs were expensive and difficult on the morale of his men. Lt. Col. Henry Pleasants, commanding the 48th Pennsylvania Infantry of Maj. Gen. Ambrose E. Burnside's IX Corps, offered a novel proposal to solve Grant's problem. Pleasants, a mining engineer from Pennsylvania in civilian life, proposed digging a long mine shaft underneath the Confederate lines and planting explosive charges directly underneath a fort (Elliott's Salient) in the middle of the Confederate First Corps line. If successful, Union troops could drive through the resulting gap in the line into the Confederate rear area. Digging began in late June, creating a mine in a "T" shape with an approach shaft 511 feet (156 m) long. At its end, a perpendicular gallery of 75 feet (23 m) extended in both directions. The gallery was filled with 8,000 pounds of gunpowder, buried 20 feet (6 m) underneath the Confederate works. Burnside had trained a division of United States Colored Troops (USCT) under Brig. Gen. Edward Ferrero to lead the assault. Two regiments were to leave the attack column and extend the breach by rushing perpendicular to the crater, while the remaining regiments were to rush through, seizing the Jerusalem Plank Road. Burnside's two other divisions, made up of white troops, would then move in, supporting Ferrero's flanks and race for Petersburg itself. However, the day before the attack, Meade, who lacked confidence in the operation, ordered Burnside not to use the black troops in the lead assault, claiming that if the attack failed black soldiers would be killed needlessly, creating political repercussions in the North. Burnside protested to General Grant, who sided with Meade. When volunteers were not forthcoming Burnside selected a replacement white division by having the three commanders draw lots. Brig. Gen. James H. Ledlie's 1st Division was selected, but he failed to brief the men on what was expected of them and was reported during the battle to be drunk, well behind the lines, and providing no leadership. (Ledlie was later dismissed for his actions during the battle.) At 4:44 a. m. on July 30, the charges exploded in a massive shower of earth, men, and guns. A crater (still visible today) was created, 170 feet (52 m) long, 60 to 80 feet (24 m) wide, and 30 feet (9 m) deep. The blast destroyed the Confederate fortifications in the immediate vicinity, and instantly killed between 250 and 350 Confederate soldiers. Ledlie's untrained white division was not prepared for the explosion, and reports indicate they waited ten minutes before leaving their own entrenchments. Once they had wandered to the crater, instead of moving around it as the black troops had been trained to do, they moved down into the crater itself. Since this was not the planned movement, there were no ladders provided for the men to use in exiting the crater. The Confederates, under Maj. Gen. William Mahone, gathered as many troops together as they could for a counterattack. In about an hour's time, they had formed up around the crater and began firing rifles and artillery down into it, in what Mahone later described as a "turkey shoot". The plan had failed, but Burnside, instead of cutting his losses, sent in Ferrero's men. Now faced with considerable flanking fire, they also went down into the crater, and for the next few hours, Mahone's soldiers, along with those of Maj. Gen. Bushrod Johnson and artillery, slaughtered the men of the IX Corps as they attempted to escape from the crater. Some Union troops eventually advanced and flanked to the right beyond the Crater to the earthworks and assaulted the Confederate lines, driving the Confederates back for several hours in hand to hand combat. Mahone's Confederates conducted a sweep out of a sunken gully area about from the right side of the Union advance. This charge reclaimed the earthworks and drove the Union force back towards the east. Grant wrote that, "It was the saddest affair I have witnessed in the war." Union casualties were 3,798 (504 killed, 1,881 wounded, 1,413 missing or captured), Confederate casualties were approximately 1,500 (200 killed, 900 wounded, 400 missing or captured). Many of these losses were suffered by Ferrero's division of the USCT. Burnside was relieved of command.

Екінші терең түбі (14 тамыз 20)

Сол күні одақ Крейтерде жеңіліске ұшырады, ал Конфедерацияның генерал-лейтенанты Джубал А. Эрли Пенсильвания штатының Чемберсбург қаласын өртеп жатты. Ол Шендоа долинасынан операция жүргізіп, Мэриленд және Пенсильвания штаттарындағы қалаларды, сондай-ақ Колумбия округін қорқытып келді. Роберт Э. Ли Грант Эрлиге қарсы шаралар қабылдауы мүмкін деп алаңдады және генерал-майор Джозеф Б. Кершоудың генерал-лейтенант Ричард Х. Андерсон корпусынан және генерал-майор Фитцхуг Ли басқаратын кавалерия дивизиясын Вирджиния штатының Калпепер қаласына жіберді. Олар Эрлиге көмек көрсетуге немесе қажет болған жағдайда Ричмонд-Петерсберг майданына қайта шақырылуы мүмкін еді. Грант бұл әрекетті дұрыс түсінбеді және Андерсонның бүкіл корпусы Ричмонд маңынан алынып тасталды деп ойлады, нәтижесінде Джеймс өзенінің солтүстігінде шамамен 8500 адам қалды. Ол Ханкок басқаратын Конфедерация астанасына қарсы жаңадан шабуыл жасауға бел буды. Бұл Эрлиге күш түсіруге кедергі келтіруге немесе Петерсбергтің қорғаныс желілеріндегі Конфедерация күштерін әлсіретуге мүмкіндік беруге тиіс еді. 13 тамызда генерал-майор Дэвид Б. Бирнидің басқаратын X корпусы және бригада генерал Дэвид МакМ. Греггтің кавалерия дивизиясы Бермуда жүзінен Дип-Боттомға дейін понтондық көпірлер арқылы өтті. II корпус 13-14 тамыз түнде бу кемелерімен өтті. Бирнидің X корпусы Кингсленд жолындағы қарауылдарды сәтті ығыстырды, бірақ Нью-Маркет-Хайтс қалашығындағы бекіністер тоқтатты. II корпустың бөлімдері жай-ақ орналасып, ыстықтан көптеген адамдар зардап шекті. 14 тамыздың ортасына қарай одақ Конфедерациямен байланыс орнатып, Дарбитаун жолындағы Ұзақ көпір жолының солтүстігінде мылтық орларын басып алды. Одақ генералдары Конфедерация күшіне таң қалды. Оң жақта генерал-майор Чарльз В. Филд басқаратын Конфедерацияның толық дивизиясы орналасқан еді. Шаффин Блафты генерал-майор Кадмус М. Вилкокс басқаратын дивизия қорғады, ал күш түсірулер келіп жетіп жатты. Генерал Фрэнсис С. Барлоудың 10 000 адамы II корпустың екі дивизиясымен Фасселлдің диірменіне шабуыл жасады. Олар диірмендегі екі Конфедерация кавалерия полкін ығыстыра алды, бірақ генерал Джордж Т. Андерсон бригадасы оларды кері тартты. Филд Андерсон бригадасын оң қанатынан алып тастағанда, ол Бирни корпусының алдындағы шепті әлсіретті, ол алға жылжып, Конфедерацияның бір бөлігін басып алып, төрт зеңбіректі жаулап алды. Одақтың шабуылдары көбінесе сәтсіз болғанымен, олар Грант күткен әсерге ие болды. Ли Ричмондқа қарсы қауіптің өте қауіпті екеніне көз жеткізді және генерал-майор Уильям Махоун дивизиясының екі жаяу әскер бригадасын және генерал-майор Уэйд Хэмптон мен В. Х. Ф. "Руни" Лидің кавалерия дивизияларын жіберді. Ханкок Бирни корпусына түнгі шеру жасап, Барлоудың сап аяғына қосылуға бұйрық берді. Бирнидің қозғалысы 15 тамызда қиын жермен кешіктірілді, ал Хэнкоктің шабуыл жоспары сол күні тоқтатылды. 16 тамызда Греггтің кавалериясы оңға бұрылып, Чарльз Сити жолымен Ричмондқа қарай солтүстік-батысқа қарай жүрді. Олар Руни Лидің кавалерия дивизиясы жолды тосқанын көріп, бір күндік шайқас басталды. Конфедерацияның бригада генерал Джон Р. Чамблис шайқас кезінде қаза тапты. X корпустың жаяу әскерлері күнді жақсы бастады, генерал Альфред Терри дивизиясы Конфедерация шебін бұзып өтті. Райт бригадасы ауыр соққыға ұшырап, кері шегінді, елеулі олқылық ашылды. Тығыз орманды жер Бирни мен Хэнкокқа олардың артықшылықты ұстанымына жеткенін түсінуге кедергі келтірді және Филд саптарын қайта орналастырып, олқылықты толтырып, федералдыларды кері қайтарғанша оны пайдалана алмады. Ли 18 тамызда сағат 11:00-де Одақтың оң жағына қарсы қарсы шабуыл жасауды жоспарлады, бірақ ол нашар үйлестірілді және маңызды жетістіктерге қол жеткізбеді. 20 тамыз түнінде Хэнкок өз күшін Джеймс өзенінен кері тартты. Одақтың жоғалғандары шамамен 2900 адамды құрады, олардың кейбіреулері ыстықтан зардап шекті. Конфедерацияның жоғалғандары 1500 адамды құрады.

On the same day the Union failed at the Crater, Confederate Lt. Gen. Jubal A. Early was burning the town of Chambersburg, Pennsylvania, as he operated out of the Shenandoah Valley, threatening towns in Maryland and Pennsylvania, as well as the District of Columbia. Robert E. Lee was concerned about actions that Grant might take against Early and sent the infantry division of Maj. Gen. Joseph B. Kershaw from Lt. Gen. Richard H. Anderson's corps and the cavalry division commanded by Maj. Gen. Fitzhugh Lee to Culpeper, Virginia, where they could either provide aid to Early or be recalled to the Richmond Petersburg front as needed. Grant misinterpreted this movement and assumed that Anderson's entire corps had been removed from the vicinity of Richmond, leaving only about 8,500 men north of the James River. He determined to try again with an advance toward the Confederate capital led by Hancock. This would either prevent reinforcements from aiding Early or once again dilute the Confederate strength in the defensive lines around Petersburg. On August 13, the X Corps, commanded by Maj. Gen. David B. Birney, and Brig. Gen. David McM. Gregg's cavalry division crossed pontoon bridges from Bermuda Hundred to Deep Bottom. The II Corps crossed by steamships the night of August 13–14. Birney's X Corps troops successfully pushed aside pickets on the Kingsland Road, but were stopped by the fortifications on New Market Heights. The II Corps units moved slowly into position, suffering numerous deaths from heat stroke. It was not until midday on August 14 that the Union made contact with the Confederates, manning rifle pits on the Darbytown Road just north of the Long Bridge Road. The Union generals were surprised at the Confederate strength. On the right, a full Confederate division commanded by Maj. Gen. Charles W. Field was dug in. Chaffin's Bluff was defended by a division under Maj. Gen. Cadmus M. Wilcox and reinforcements were arriving. Brig. Gen. Francis C. Barlow's 10,000 men in two divisions of II Corps attacked Fussell's Mill. They were able to drive away two Confederate cavalry regiments at the mill, but they were repulsed by Brig. Gen. George T. Anderson's brigade. When Field took Anderson's brigade from his right flank, it weakened the line in front of Birney's corps, which moved forward and occupied some of the Confederate entrenchments and captured four guns. Although the Union attacks had been generally unsuccessful, they had some of the effect Grant desired. Lee became convinced that the threat against Richmond was a serious one and he dispatched two infantry brigades of Maj. Gen. William Mahone's division and the cavalry divisions of Maj. Gen. Wade Hampton and W. H. F. "Rooney" Lee. Hancock ordered Birney's corps to make a night march to join Barlow's end of the line. Birney's movement was delayed by difficult terrain for most of August 15 and Hancock's plan for an attack was abandoned for the day. On August 16, Gregg's cavalry swept to the right and rode northwest on the Charles City Road toward Richmond. They found Rooney Lee's cavalry division blocking the road and a full day of fighting resulted. Confederate Brig. Gen. John R. Chambliss was killed during the fighting. The infantrymen of the X Corps had a better start to the day, as Brig. Gen. Alfred H. Terry's division broke through the Confederate line. Wright's Brigade was hit hard and retreated, opening a significant gap. The heavily wooded terrain prevented Birney and Hancock from understanding that they had reached a position of advantage and they were unable to exploit it before Field rearranged his lines to fill the gap and drive back the Federals. Lee planned a counterattack against the Union right for 11 a. m. on August 18, but it was poorly coordinated and made no significant gains. On the night of August 20, Hancock withdrew his force back over the James. Union casualties were approximately 2,900 men, some due to heat stroke. Confederate casualties were 1,500.

Глоб тавернасы (18-21 тамыз)

II корпус Терең түпте шайқасқанда Грант Велдонға қарсы тағы бір шабуылды жоспарлады. Ол операцияны жетектеу үшін губернатор К. Уорреннің V корпусын таңдады. Грант 17 тамызда президент Абрахам Линкольннен алған хабарламадан күш алды: Мен сіздің депешаңызды көрдім, сіздің қазіргі орныңыздан қол үзгіңіз келмейтінін білдім. Мен де оған қарсымын. Иттей жабысып тұрыңыз, мүмкіндігінше көпті шайнап, жұтыныңыз. Грант өзінің штабына: «Президенттің өз кеңесшілерінен де көбірек қайраты бар», - деді. Түнде күшейте берушілер келді – генерал-майор Джон Г. Парк басқаратын Одақтың IX корпусы, Руни Лидің Конфедерация кавалерия дивизиясы және Махоун дивизиясынан үш жаяу әскер бригадасы. 19 тамыздың кешкі сағаттарында Махоун Кроуфордтың қатарындағы әлсіз жерді тауып, оның жүздеген сарбаздарын үрейлендіріп қашқындыққа ұшты. Хет орталыққа және сол қанатқа майдан шабуылы жасады, бірақ Айрстың дивизиясы оны оңай кері қайтарды. XI корпус қарсы шабуылға көшті, және шайқас қараңғыда аяқталды. 20-21 тамыз түнде Уоррен өз әскерлерін екі шақырымға (3 км) кері тартып, Иерусалим ағаш жолындағы негізгі одақтық қатарлармен байланысты жаңа бекініс желісіне орналастырды. Конфедераттар 21 тамызда сағат 9-да шабуыл жасады, Махоун одақтың сол қанатына, ал Хет орталыққа шабуылдады. Екі шабуыл да мықты бекіністерге қарсы сәтсіз аяқталып, ауыр шығынға әкелді. Сағат 10:30-ға қарай конфедераттар шегінді. Глоб тавернасындағы одақтың жоғалтулары 4 296 (251 қаза тапты, 1 148 жараланды, 2 897 жоғалып кетті/тұтқындалды), конфедераттардың жоғалтулары 1 620 (211 қаза тапты, 990 жараланды, 419 жоғалып кетті/тұтқындалды). Конфедераттар Велдон теміржолының маңызды бөлігін жоғалтты және Петербургке дейін Бойдтон ағаш жолымен 48 шақырым (30 миль) қашықтықтағы теміржолдан вагондармен жабдықтауларын тасымалдауға мәжбүр болды. Бұл конфедераттар үшін әлі шешуші мәселе болған жоқ. Лидің штабының бір мүшесі: «Бізге ыңғайсыздық болғанымен, ешқандай маңызды зиян келтірілмеді», - деп жазды. Грант Уорреннің жеңісіне толық қанағаттанбады, оны дұрыс бағалап, толығымен қорғаныс сипатында екенін айтты. Глоб тавернасы науқандағы одақтың алғашқы жеңісі болды.

While the II Corps fought at Deep Bottom, Grant planned another attack against the Weldon. He chose Gouverneur K. Warren's V Corps to lead the operation. Grant was encouraged by a message he received August 17 from President Abraham Lincoln:

I have seen your despatch expressing your unwillingness to break your hold where you are. Neither am I willing. Hold on with a bulldog grip, and chew and choke as much as possible. Grant remarked to his staff, "The President has more nerve than any of his advisors." Reinforcements arrived during the night—the Union IX Corps under Maj. Gen. John G. Parke, Rooney Lee's Confederate cavalry division and three infantry brigades from Mahone's division. In the late afternoon of August 19, Mahone launched a flanking attack that found a weak spot in Crawford's line, causing hundreds of Crawford's men to flee in panic. Heth launched a frontal assault against the center and left, which was easily repulsed by Ayres's division. The XI Corps counterattacked and fighting ended at dusk. On the night of August 20–21, Warren pulled his troops back two miles (3 km) to a new line of fortifications, which were connected with the main Union lines on the Jerusalem Plank Road. The Confederates attacked at 9 a. m. on August 21, with Mahone striking the Federal left and Heth the center. Both attacks were unsuccessful against the strong entrenchments and resulted in heavy losses. By 10:30 a. m., the Confederates withdrew. Union casualties at Globe Tavern were 4,296 (251 killed, 1,148 wounded, 2,897 missing/captured), Confederate 1,620 (211 killed, 990 wounded, 419 missing/captured). The Confederates had lost a key section of the Weldon Railroad and were forced to carry supplies by wagon 30 mile (48 km) from the railroad at Stony Creek up the Boydton Plank Road into Petersburg. This was not yet a critical problem for the Confederates. A member of Lee's staff wrote, "Whilst we are inconvenienced, no material harm is done us." Grant was not entirely satisfied with Warren's victory, which he rightly characterized as wholly defensive in nature. Globe Tavern was the first Union victory of the campaign.

Екінші Реймс бекеті (25 тамыз)

Генерал Грант қалады, Велдонды тұрақты түрде жабу керек, Уорреннің Глоб тавернасының жанындағы орнынан бастап 14 миль (23 км) жолды, Рованти-Крикке дейін (Стони-Крик қаласынан солтүстікке қарай шамамен 3 миль (5 км)) жою керек. Ол бұл операцияны Ханкоктың II корпусына тапсырды, олар Дип Боттомдағы операциядан оңтүстікке қарай жылжып келе жатқан еді. Ханкок корпусын таңдауының себебі, Уоррен Глоб тавернасындағы бекіністерді кеңейтумен айналысып жатқандықтан, бірақ таңдалған әскерлер Джеймстің солтүстігіндегі шайқастардан шаршап, демалыссыз оңтүстікке қарай жылжуға мәжбүр болған еді. Грант Ханкок корпусына Греггтің атты әскер дивизиясын қосты. Грегг дивизиясы 22 тамызда аттанды, конфедераттық қарауылдарын ығыстырғаннан кейін, олар және Нельсон А. Майлз бригадалық генерал басқаратын II корпус жаяу әскер дивизиясы Реймс станциясына дейінгі темір жолдың 2 миль (3 км) бөлігін қиратты. 23 тамыздың таңында Ханкоктың екінші дивизиясы, Джон Гиббон бригадалық генерал басқаратын, Реймс станциясын басып алды, маусым айындағы Уилсон-Каутц шабуылы кезінде одақтың атты әскері салған жер жұмыстарында орналасты. Роберт Ли Реймс станциясындағы одақтың әскерлері оның жабдықтау жолына ғана емес, сонымен қатар Динвидди округінің орталығына да қауіп төндіретінін есептеді; егер Динвидди соты түссе, конфедераттар Петербург пен Ричмондты эвакуациялауға мәжбүр болар еді, өйткені ол армияның ықтимал шегіну бағытындағы маңызды нүкте болды. Ол сондай-ақ қарашадағы президент сайлауына дейін одақ армиясына күшті жеңіліс сыйлау мүмкіндігін көріп отырды. Ли генерал-лейтенант А. П. Хиллге 8-10 000 адамнан тұратын экспедицияның бас командасын жүктеуді бұйырды – жаяу әскер мен атты әскердің араласуымен. Генерал-майор Кадмус М. Уилкокс дивизиясы 25 тамызда сағат 14:00 шамасында одақтың позициясына шабуыл жасады. Екі шабуылға қарамастан, Уилкокс Майлз дивизиясымен кері шегінді, ол жер жұмыстарының солтүстік бөлігін қорғап тұрды. Оңтүстікте Гиббон дивизиясы Хэмптонның атты әскерінің ілгерілеуін тоқтатты, олар одақтың шебін айналып өтті. Конфедераттардың Хет және Махоун дивизияларынан келген күшелер келді, ал конфедераттық артиллерия одақтың позициясын әлсіретті. Сағат 17:30 шамасында Майлз позициясына қарсы соңғы шабуыл басталды, ол одақтың бекіністерінің солтүстік-батыс бұрышын бұзды. Ханкок қауіптің әр нүктесіне асығып, әскерін қайта жинауға тырысты. Бір кездегі мақтан тұтқан корпусының жауынан өз позицияларын қайтарып алуға құлшынбайтынын көріп, ол полковникке: «Мен өлгім келмейді, бірақ Құдайдан осы даладан ешқашан кетпеуімді тілеймін» деді. Осы уақытқа дейін Хэмптонның атты әскері Гиббонның жаяу әскеріне қарсы оңтүстікке қарай ілгеріледі, күтпеген шабуыл жасады, оның салдарынан Гиббонның көптеген әскерлері қашуға немесе қолдарын беруге мәжбүр болды. Бұл Хэмптонға Майлзды қоршауға мүмкіндік берді. Ханкок қарсы шабуылға бұйрық берді, бұл қараңғыда Петербургке реттелген одақтың шегінуіне уақыт берді. Реймс станциясындағы одақтың жоғалтулары 2747 адамды құрады (II корпус 117 қаза тапты, 439 жарақат алды, 2046 жоғалып кетті/тұтқындалды; атты әскер 145 адамнан айырылды), конфедераттар 814 (Хэмптонның атты әскері 16 қаза тапты, 75 жарақат алды, 3 жоғалып кетті; Хиллдің жаяу әскері 720 адам). Конфедераттар нақты жеңіске жетіп, II корпустың ветерандарын ұятқа қалдырғанмен, олар Велдон темір жолының маңызды бөлігін жоғалтты және осы кезден бастап олар темір жолмен тек Петербургтен оңтүстікке қарай 16 миль (26 км) жердегі Стони-Крик депосына дейін ғана тасымалдауға мүмкіндік алды. Сол жерден азық-түлік түсіріліп, көліктік пойыздар Динуидди соты арқылы, содан кейін Бойдтон планк жолы арқылы Петербургке жеткізілуі керек болды. Оңтүстік жақтағы темір жол Петербург пен Ли армиясын жабдықтау үшін қалған жалғыз темір жол болды.

General Grant wanted the Weldon closed permanently, destroying 14 mile (23 km) of track from Warren's position near Globe Tavern as far south as Rowanty Creek (about 3 mile (5 km) north of the town of Stony Creek). He assigned the operation to Hancock's II Corps, which was in the process of moving south from their operation at Deep Bottom. He chose Hancock's corps because Warren was busy extending the fortifications at Globe Tavern, although his selection was of troops exhausted from their efforts north of the James and their forced march south without rest. Grant augmented Hancock's corps with Gregg's cavalry division. Gregg's division departed on August 22 and, after driving off Confederate pickets, they and the II Corps infantry division commanded by Brig. Gen. Nelson A. Miles destroyed the railroad tracks to within 2 mile (3 km) of Reams Station. Early on August 23, Hancock's other division, commanded by Brig. Gen. John Gibbon, occupied Reams Station, taking up positions in earthworks that had been constructed by the Union cavalry during the Wilson–Kautz Raid in June. Robert E. Lee considered that the Union troops at Reams Station represented not only a threat to his supply line, but also to the county seat of Dinwiddie County; if Dinwiddie Court House were to fall, the Confederates would be forced to evacuate both Petersburg and Richmond because it represented a key point on the army's potential retreat route. He also saw an opportunity—that he could impose a stinging defeat on the Union Army not long before the presidential election in November. Lee ordered Lt. Gen. A. P. Hill to take the overall command of an expedition that included 8–10,000 men—both cavalry and infantry. Maj. Gen. Cadmus M. Wilcox's division assaulted the Union position at about 2 p. m. on August 25. Despite launching two attacks, Wilcox was driven back by Miles's division, which was manning the northern part of the earthworks. To the south, Gibbon's division was blocking the advance of Hampton's cavalry, which had swept around the Union line. Confederate reinforcements from Heth's and Mahone's divisions arrived while the Confederate artillery softened up the Union position. The final attack began around 5:30 p. m. against Miles's position and it broke through the northwest corner of the Union fortifications. Hancock desperately galloped from one threatened point to the next, attempting to rally his men. As he witnessed the men of his once proud corps reluctant to retake their positions from the enemy, he remarked to a colonel, "I do not care to die, but I pray God I may never leave this field." By this time, Hampton's cavalry was making progress against Gibbon's infantry to the south, launching a surprise dismounted attack that caused many of Gibbon's men to flee or surrender. This allowed Hampton to flank Miles. Hancock ordered a counterattack, which provided time to allow for an orderly Union withdrawal to Petersburg after dark. Union casualties at Reams Station were 2,747 (the II Corps lost 117 killed, 439 wounded, 2,046 missing/captured; the cavalry lost 145), Confederate 814 (Hampton's cavalry lost 16 killed, 75 wounded, 3 missing; Hill's infantry 720 total). Although the Confederates had won a clear victory and had humiliated the veterans of II Corps, they had lost a vital piece of the Weldon Railroad and from this point on they were able to transport supplies by rail only as far north as Stony Creek Depot, 16 mile (26 km) south of Petersburg. From that point, supplies had to be unloaded and wagon trains had to travel through Dinwiddie Court House and then on the Boydton Plank Road to get the supplies into Petersburg. The South Side Railroad was the only railroad left to supply Petersburg and Lee's army.

Бифштек рейді (14-17 қыркүйек)

5 қыркүйекте Джефф Дэвис легионына қарасты барлаушы, сержант Джордж Д. Шэдберн, Уэйд Хэмптонға одақ әскерінің позициясының артында жүргізген барлау жөнінде есеп берді. Грант штаб-пәтерінен шамамен 5 шақырым шығысқа қарай, Джеймс өзені бойындағы Коггинс-Пойнтта ол "3000 бас мүйізді мал, 120 адам және 30 азамат, қарусыз" болғанын анықтады. Бұл оқиғадан екі күн бұрын Роберт Ли Хэмптонға Гранттың тыл аймағы "шабуылға ашық" екенін айтқан еді. 14 қыркүйекте, Грант Шенандоа аңғарында Шериданмен кеңес өткізіп жатқанда, Хэмптон Петербургтен оңтүстік-батысқа қарай Бойдтон планк жолымен төрт бригадада 4000 шамасындағы әскерді бастап, Динуидди сот үйі, Стони Крик станциясы арқылы өтіп, 15 қыркүйекте таңертең Кук көпірінен Блэкуотер батпағын кесіп өтті. 16 қыркүйекте сағат 12-де Хэмптон үш бағытта шабуыл жасады: Руни Лидің дивизиясы сол жақта Принс Джордж сот үйінде орналасқан одақ әскеріне қарсы, генерал-бригадир Джеймс Дирингтің бригадасы оң жақта Кокк Миллге қарсы, ал генерал-бригадир Томас Л. Россердің бригадасы және подполковник Ловик П. Миллер басқаратын жасақ мал қорасын басып алу үшін орталыққа бағытталды. Күтпеген шабуылға минимал қарсылық көрсетілді, сағат 8-ге дейін Хэмптонның әскері 2486 бас малды Кук көпіріне қарай оңтүстікке қарай айдап әкелді. Генерал-бригадир Генри Дэвис-младший басқаратын 2100 атты әскердің конфедераттарды және олардың олжасын тоқтату әрекеті сәтсіз аяқталды, Хэмптон Петербургке қайтып оралып, малды конфедерациялық комиссариатқа тапсырды. Бірнеше күн бойы конфедерат әскері ет жеп, одақ әскерін сызықтардың арғы жағынан қысымға алды. Грант штабына келген бір кісі генералдан: "Лиді аштықтан өлтіруге және Ричмондты қашан басып алуға үміттеніп жүрсіз?" - деп сұрады. Грант: "Егер біздің әскерлеріміз оған малмен қамтамасыз етуді жалғастырса, ешқашан".

Жаңа нарық деңгейі (29-30 қыркүйек)

28-29 қыркүйек түнінде Батлердің Джеймс армиясы Джеймс өзенін кесіп, өзеннің солтүстігіндегі Ричмонд қорғанысына шабуыл жасады. Колонналар таңертең шабуылға көшті. Жаңа Маркет Хайтс және Форт Харрисон шайқасындағы бастапқы одақтық жетістіктерден кейін, конфедераттар күш жинап, жарылысты тоқтатты. Ли Джеймстің солтүстігіндегі өз шебін нығайтты және 30 қыркүйекте сәтсіз қарсы шабуылға өтті. Федералды әскерлер бекініп, конфедераттар басып алынған бекіністерді бөліп тұратын жаңа бекініс желісін салды. Грант болжағандай, Ли Ричмондқа жасалған қауіпке қарсы әскерлерін жұмылдырды, бұл Петербургтегі оның шебін әлсіретті.

Пиблс фермасы (30 қыркүйек - 2 қазан)

Батлердің Джеймс өзенінің солтүстігіндегі шабуылымен үйлесімде, Грант сол қанатын кеңейтіп, Петербургтің оңтүстік-батысындағы Конфедерацияның байланыс жолдарын қиып тастады. Операцияға генерал-майор Джон Г. Парктің басқаруындағы IX корпустың екі дивизиясы, Уорреннің басқаруындағы V корпустың екі дивизиясы және Греггтің атқыштар дивизиясы бекітілді. 30 қыркүйекте федералдылар Поплар Спринг шіркеуі арқылы өтіп, Скиррелл деңгейі мен Воган жолдарына жетті. Алғашқы федералдық шабуыл Форт-Арчерді басып алып, Конфедерация әскерін Скиррелл деңгейі жолынан ығыстырды. Кешкі сағаттарда Конфедерация күштері келгенімен, федералдылардың жылдамдауын баяулатты. 1 қазанда федералдылар А. П. Хилл басқарған конфедерациялық қарсы шабуылды тойтарды. Генерал-майор Гершом Мотт дивизиясымен нығайтылған федералдылар 2 қазанда шабуылды жаңартты, Форт Макрейді (әлсіз қорғалған) басып алды және сол қанатын Пиблс және Пеграм фермаларына дейін кеңейтті. Осы шектеулі табыстардан кейін Мид шабуылды тоқтатты. Велдон темір жолынан Пеграм фермасына дейін федералдық бекіністерінен жаңа шеп орнатылды.

Дарбитаун және Нью-Маркет жолдары (7 қазан)

Форт-Харрисонды жоғалту және Ричмондқа қарсы федералдық қауіптің күшеюіне жауап ретінде генерал Роберт Ли 7 қазанда одақтың оң қанатын шабуылға алып, шабуылды бастады. Дарбитаун жолын қорғаған федералды атқыштарды жойғаннан кейін, Филд және Хоук дивизиялары Нью-Маркет жолындағы одақтың негізгі қорғаныс шебіне шабуыл жасады, бірақ шабуылдары сәтсіз аяқталды. Одақтың әскерлері орнынан қозғалмады, ал Ли Ричмонд қорғанысына шегінді.

Дарбитаун жолы (13 қазан)

13 қазанда Одақ әскерлері Ричмондтың алдындағы Конфедерацияның жаңа қорғаныс шебін табу және оны анықтау үшін ілгері жылды. Көбінесе жеке шайқастардан тұрған шайқаста, Федералды бригада Дарбитаун жолының солтүстігіндегі бекіністерге шабуыл жасады және ауыр шығынға ұшырады. Федералистер Нью-Маркет жолы бойындағы бекініске кірген орналасқан жерлеріне қайта шегінді.

Фэр-Оукс және Дарбитаун жолы (27-28 қазан)

Петербургтегі Бойдтон Планк Роудқа қарсы әрекеттермен байланысты, Бенджамин Батлер Дарбитаун жолындағы Ричмонд қорғанысына Х корпусымен шабуыл жасады. XVIII корпус солтүстікке қарай Фэр-Оксқа беттеді, бірақ Филдтің Конфедерация дивизиясы тарапынан күшті қайтарысқа ұшырады. Конфедерация күштері қарсы шабуыл ұйымдастырып, шамамен 600 әскерді тұтқынға алды. Ричмонд қорғанысы бұзылмады. Гранттың Джеймс өзенінің солтүстігіндегі шабуылдарының ішінде осысы ең оңай жеңіліске ұшырады.

Бойдтон Планк Роуд (27-28 қазан)

Ханкоктың басшылығымен үш одақтық корпустың (II, V және IX) және Греггтің 30 000-нан астам сарбазынан тұратын ат әскерінің дивизиялары Петербург шебінен шығып, батысқа қарай Бойдтон планк жолы мен Оңтүстік темір жолына қарсы операция жүргізді. 27 қазандағы одақтық әскердің алғашқы шабуылы Бойдтон планк жолын бағындырды, бұл науқанның маңызды мақсаты болды. Бірақ сол күні Генри Хеттің дивизиясы мен Уэйд Хэмптонның ат әскері бастаған Бёрджесс Милл маңындағы қарсы шабуыл II корпусты оқшаулап, кері шегінуге мәжбүр етті. Конфедерация қыс бойы Бойдтон планк жолын бақылауда ұстады. Бұл Ханкок үшін соңғы шайқас болды, ол Гетисбургте алған жараларына байланысты далалық қолбасшылық қызметінен кетті.

Хэтчердің қашығы (5-7 ақпан, 1865 ж.)

1865 жылдың 5 ақпанында Греггтің атқыштар дивизиясы Конфедерацияның жабдықтау пойыздарын тоқтату мақсатымен Реам станциясы және Динуидди сот арқылы Бойдтон планк жолына шықты. Уорреннің V корпусы Хэтчер өзенін кесіп өтіп, Греггтің операцияларына кедергі келтірмеу үшін Воган жолында қорғаныс позициясын алды. Генерал-майор Эндрю А. Хамфрис басқаратын II корпустың екі дивизиясы Уорреннің оң фланкін қорғау үшін Армстронг диірменіне жақын батысқа жылды. Күнінің соңында Джон Б. Гордон диірмен маңында Хамфристің оң фланкіне шабуыл жасауға тырысты, бірақ шабуылы тойтарылды. Түнде федералдылар екі дивизиямен күшейтілді. 6 ақпанда Грегг сәтсіз шабуылынан кейін Воган жолындағы Грейвли Рунға қайтып келді және Бригадир генерал Джон Пеграмның Конфедерация дивизиясынан шабуылға ұшырады. Уоррен Дабни диірмені маңында барлау жүргізіп, Пеграм мен Махоун дивизияларынан шабуылға ұшырады. Пеграм осы шайқаста қаза тапты. Одақтың алға жылжуы тоқтатылса да, федералдылар Хэтчер өзенінің Воган жолымен қиылысына дейін бекініс құрылысын кеңейтті.

Конфедерацияның Форт-Стэдмендегі қашу әрекеті (25 наурыз)

Наурыз айына қарай Ли әскері дезертирлік, аурулар және азық-түлік жетіспеушілігінен әлсіреп, Гранттан шамамен 125 000-ға қарсы 50 000 сарбазбен кем болды. Ли Шериданның қол астындағы тағы 50 000 әскердің жақын арада Шенандоа аңғарынан оралатынын және Шерманның да Грантқа қосылу үшін Каролина арқылы солтүстікке қарай жорыққа шығып жатқанын білді. Ли генерал-майор Джон Б. Гордонға одақтың шебіне күтпеген шабуыл жасауды тапсырды, бұл Грантты шебін қысқартуға және Конфедерацияның бекіністеріне шабуылдау жоспарларын тоқтатуға мәжбүр ететін еді (Ли мен Гордон білмейтіндей, Грант 29 наурызға бұйрық берген болатын). Шабуыл Лидің жаяу әскерінің шамамен жартысынан, Колкитттің шығыңқы бөлігінен Форт Стетманға қарсы басталды, Гордон одақтың артқы бағытына, тіпті Сити-Пойнтқа дейін жетіп бара жатыр деп үміттенді. Гордонның шабуылы таңғы сағат 4:15-те басталды. Дезертирлердің киімдерін киген мергендер мен инженерлердің алғы тобы одақтың күзетшілерін басып алу және жаяу әскердің ілгерілеуін кешіктіретін кедергілерді жою үшін аттанды. Олардан кейін 100 сарбаздан тұратын үш топ одақтың бекіністеріне шабуыл жасап, одақтың артқы бағытына қайта оралуға ниеттенді. Бригадир генерал Наполеон Б. МакЛафлен XII батареяның оңтүстігіндегі Хаскелл фортына келді, ол қорғануға дайын екенін көрді. Солтүстікке қарай жылжу кезінде ол XII батареяға XI батареяға оқ атуға бұйрық берді, ал резервтік жаяу әскер полкі XI батареяны қысқа мерзімге басып алды. Сызықтағы жалғыз бұзушылықты жапқанын ойлап, МакЛафлен Форт Стетманға кірді және әскерге бұйрық бере бастады. Кенеттен олар конфедераттар екенін, ал олар оның одақтың генералы екенін түсінді, оны тұтқынға алды. Гордон жақын арада Форт Стетманға келді және шабуыл оның «ең оңтайлы үміттерін» асып кеткенін көрді. Бірнеше минут ішінде X, XI және XII батареялары мен Форт Стетман басып алынды, одақтың шебінде шамамен 1000 фут (305 м) ұзындықтағы үзіліс пайда болды. Гордон өзінің назарын шабуылдың оң қанатына және Хаскелл фортына аударды. Колкитттің шығыңқы бөлігінен конфедераттардың артиллериясы Хаскелл фортын бомбалауды бастады, ал федералдық далалық артиллерия артқы жақтағы ауыр қоршау қаруларымен бірге жауап берді. Гордонның шабуылы сәтсіз аяқтала бастады. Оның үш жүз сарбаздан тұратын тобы артқы бағытта шатасып, көптегені тұтқынға алынған федералдық рациондармен аштықтарын қандыру үшін тоқтады, одақтың негізгі қорғаныс күштері жұмылдыра бастады. IX корпустың генерал-майоры Джон Г. Парк шешімді әрекет етіп, Бригадир генерал Джон Ф. Хартранфт басқаратын резервтік дивизияға үзілісті жабуға бұйрық берді. Хартранфт конфедераттардың енуін толығымен қоршап, таңғы сағат 7:30-ға дейін қорғаныс күштерін ұйымдастырды, оны әскери теміржол депосынан аз ғана жерде тоқтатты. Конфедераттар батареяларды және Форт Стетманды басып алғанын білген одақтың артиллериясы оларға қарсы жазалау отын ашты. 7:45-ке қарай Хартранфттың қол астындағы 4000 одақ әскері бір жарым мильдік жарты шеңберге орналасып, қарсы шабуыл жасады, қазір шегініп жатқан конфедераттарға ауыр шығын келтірді. Форт Стетманға жасалған шабуыл одақтың шебіне ешқандай әсер етпеді. Конфедерат армиясы өз шебін кері шегінуге мәжбүр болды, өйткені одақ алдыңғы шептің төменгі жағына шабуыл жасады. Гордонның шабуылына жеткілікті күш беру үшін Ли өзінің оң қанатын әлсіретті. II және VI корпустар Петербургтің оңтүстік-батысындағы конфедераттардың күзет желісінің көп бөлігін басып алды, бірақ негізгі желі әлі де жақсы қорғалған еді. Бұл одақтың ілгерілеуі 1865 жылдың 2 сәуірінде Гранттың үшінші Петербург шайқасындағы шабуылға дайындық жасады. Форт Стетман шайқасында одақтың шығыны 1044 (72 қаза тапты, 450 жараланды, 522 жоғалып кетті немесе тұтқынға алынды), конфедераттардың шығыны айтарлықтай ауыр – 4000 (600 қаза тапты, 2400 жараланды, 1000 жоғалып кетті немесе тұтқынға алынды). Бірақ одан да маңыздысы, конфедераттардың позициялары әлсіреді. Шабуылдан кейін Лидің жеңілуі тек уақыт мәселесі болды. Одақтың шебін бұзып, қарқынды қалпына келтірудің соңғы мүмкіндігі одан кетіп қалды.

By March, Lee's army was weakened by desertion, disease, and shortage of supplies and he was outnumbered by Grant by about 125,000 to 50,000. Lee knew that an additional 50,000 men under Sheridan would be returning soon from the Shenandoah Valley and Sherman was marching north through the Carolinas to join Grant as well. Lee had Maj. Gen. John B. Gordon plan a surprise attack on the Union lines that would force Grant to contract his lines and disrupt his plans to assault the Confederate works (which, unbeknownst to Lee and Gordon, Grant had already ordered for March 29). The attack would be launched with almost half of Lee's infantry from Colquitt's Salient against Fort Stedman, and Gordon had hopes that he could drive into the Union rear area as far as City Point. Gordon's attack started at 4:15 a. m. Lead parties of sharpshooters and engineers masquerading as deserting soldiers headed out to overwhelm Union pickets and to remove obstructions that would delay the infantry advance. They were followed by three groups of 100 men assigned to storm the Union works and stream back into the Union rear area. Brig. Gen. Napoleon B. McLaughlen rode to Fort Haskell, just to the south of Battery XII, which he found to be ready to defend itself. As he moved north, he ordered Battery XII to open fire on Battery XI and a reserve infantry regiment briefly re captured Battery XI. Assuming that he had sealed the only breach in the line, McLaughlen rode into Fort Stedman and began giving orders to the men. He suddenly realized that they were Confederates and they realized he was a Union general, capturing him. Gordon soon arrived at Fort Stedman and found his attack had so far exceeded his "most sanguine expectations." Within minutes, Batteries X, XI, and XII and Fort Stedman had been seized, opening a gap nearly 1000 feet (305 m) long in the Union line. Gordon turned his attention to the southern flank of his attack and Fort Haskell. The Confederate artillery from Colquitt's Salient began bombarding Fort Haskell and the Federal field artillery returned fire, along with the massive siege guns in the rear. Gordon's attack began to flounder. His three 100 man detachments were wandering around the rear area in confusion and many had stopped to satisfy their hunger with captured Federal rations, as the main Union defense force began to mobilize. Maj. Gen. John G. Parke of the IX Corps acted decisively, ordering the reserve division under Brig. Gen. John F. Hartranft to close the gap. Hartranft organized defensive forces that completely ringed the Confederate penetration by 7:30 a. m., stopping it just short of the military railroad depot. The Union artillery, aware that Confederates occupied the batteries and Fort Stedman, launched punishing fire against them. By 7:45 a. m., 4,000 Union troops under Hartranft were positioned in a semicircle of a mile and a half, and counterattacked, causing heavy casualties to the now retreating Confederates. The attack on Fort Stedman had no impact on the Union lines. The Confederate Army was forced to set back its own lines, as the Union attacked further down the front line. To give Gordon's attack enough strength to be successful, Lee had weakened his own right flank. The II and VI Corps seized much of the entrenched Confederate picket line southwest of Petersburg, but found the main line still well manned. This Union advance prepared the ground for Grant's breakthrough attack in the Third Battle of Petersburg on April 2, 1865. Union casualties in the Battle of Fort Stedman were 1,044 (72 killed, 450 wounded, 522 missing or captured), Confederate casualties a considerably heavier 4,000 (600 killed, 2,400 wounded, 1,000 missing or captured). But more seriously, the Confederate positions were weakened. After the battle, Lee's defeat was only a matter of time. His final opportunity to break the Union lines and regain the momentum was gone.

Акцияларды жіктеу

Әскери тарихшылар осы дәуірдегі жорықтардың нақты шекаралары туралы келіспейді. Бұл мақалада АҚШ Ұлттық парк қызметінің Америкалық шайқас алаңдарын қорғау бағдарламасы қолданатын жіктеме пайдаланылады. Вест-Пойнт басқа жіктеме ұсынады; олардың «Америка соғыстарының атласы» (Эспозито, 1959) кітабында Петербург қоршауы 2 сәуірдегі Одақтың шабуылы мен бұзуымен аяқталады. Вирджиниядағы соғыстың қалған бөлігі «Гранттың Лиді Аппоматтокс сотына дейін қууы (3-9 сәуір 1865 ж.)» деп жіктеледі. Трюдоның «Соңғы қамалы» осы жіктемеге сәйкес келеді.

Жауынгерлік алаңның сақталуы

Петербург қоршауымен байланысты әртүрлі тарихи орындар мен шайқас далалары Петербург маңындағы кең аумаққа жайылған. Бұл орындар мен шайқас далаларын негізінен Ұлттық саябақтар қызметі Петербург ұлттық шайқас алаңы ретінде сақтайды, онда 33 шақырымдық жүру маршрутында 13 жекелеген нысан бар. Саябақтың негізгі бөлімдері – Гранттың штаб-пәтері орналасқан Сити-Пойнт бөлімі; Кратер және негізгі келушілер орталығы бар Шығыс майданы; Бес Форк шайқас алаңы және Поплар Гроув ұлттық зираты. Қоршауды аяқтаған "Жыртқыш шабуыл" шайқас алаңы Памплин тарихи паркі ретінде сақталған, ол жұртшылыққа ашық жеке меншік саябақ. Сонымен қатар, Американдық шайқас алаңдары қоры және оның серіктестері 2005 жылдан бері бес мәміле жасап, оның ішінде Конфедерация генерал-майыры А. П. Хиллдің 1865 жылдың 2 сәуірінде қаза тапқан 33 акр жер учаскесін қоса алғанда, шайқас алаңының кең аумағын сатып алып, сақтап қалды.