Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Азамат соғысының әскери қимылдары
Петербургтегі кратер
Military action of the American Civil War
the crater at Petersburg
Конфедерация әскерлері жылдам қалпына келті, бригадир генерал Уильям Махоун басшылығымен бірнеше қарсы шабуылдар жасады. Жарық жабылды, ал одақ әскерлері ауыр шығындарға ұшырады, сонымен қатар бригадир генерал Эдвард Феррероның қара терілі әскерлерден құралған дивизиясы қатты зардап шекті. Бұл Гранттың Петербургті қоршаудан босатудың ең жақсы мүмкіндігі болуы мүмкін; бірақ әскерлер тағы сегіз айға окоп соғысына дайындалды. Бёрнсайд осы сәтсіздіктегі рөлі үшін қолбасшылықтан алынды және ол ешқашан бұрынғы лауазымына оралмады, ал Ферреро мен генерал Джеймс Х. Ледли шайқас кезінде сызықтан тыс, бункерде спирттік ішімдік ішіп отырғандары байқалды: Ледлидің қыркүйектегі әрекеттеріне қатысты сот тергеуі оны сынады, ал желтоқсан айында Гранттың бұйрығымен Мид оны әскерден шығарды, ол 1865 жылдың 23 қаңтарында ресми түрде отставкаға шықты.
The Confederates quickly recovered, and launched several counterattacks led by Brigadier General William Mahone. The breach was sealed off, and the Union forces were repulsed with severe casualties, while Brigadier General Edward Ferrero's division of black soldiers was badly mauled. It may have been Grant's best chance to end the siege of Petersburg; instead, the soldiers settled in for another eight months of trench warfare. Burnside was relieved of command for his role in the fiasco, and he was never returned to command, while Ferrero and General James H. Ledlie were observed behind the lines in a bunker, drinking liquor throughout the battle: Ledlie was criticized by a court of inquiry into his conduct that September, and in December he was effectively dismissed from the Army by Meade on orders from Grant, formally resigning his commission on January 23, 1865.
Өмірбаян
Азамат соғысы кезінде Вирджиния штатының Петербург қаласы маңызды теміржол торабы болды, онда оңтүстіктен келген төрт теміржол желісі Конфедерацияның астанасы – Вирджиния штатының Ричмонд қаласына дейін жалғасты. Генерал Лидің армиясы мен Ричмондқа қажетті жабдықтың көп бөлігі осы арқылы жеткізілді. Осы себепті Одақ оны Ричмондқа соқпалы есік деп қарады және оны қорғау үшін қажет деп санады. Соның нәтижесінде Петербург қоршауға алынды. Бұл нағыз қоршау емес, шұңқыр соғысы болды, себебі әскерлер 32 шақырымнан астам ұзындықтағы қамалданған бекіністер мен шұңқырлар бойымен орналасқан, бұл тізбек Ричмонд маңындағы Ескі Суық қақтығыс алаңынан Петербургтің оңтүстігіне дейін созылды. Ли 15 маусымда Гранттың Петербургті басып алу әрекетін тоқтатқаннан кейін, шайқас тоқтап қалды. Грант Суық қақтығыста Лиге қамалған бекініске шабуыл жасаудың қиын екенін түсінді және Лидің шұңқырлары мен форттары оны әрекетсіздікке мәжбүр етті. Соңында генерал-майор Амброз Бернсайдтың IX корпусының 48-Пенсильвания жұмыскерлік полкінің командирі, подполковник Генри Плезантс, осы тұйыққа шешім табу үшін жаңа ұсыныс жасады. Азаматтық өмірінде Пенсильваниядан келген кенші Плезантс, Конфедерация армиясының қатарының астынан ұзын шахта қазып, Конфедерацияның бірінші корпусының қатарының ортасындағы форттың (Эллиотт шығыңқысы) астына жарылғыш заттар орнатуды ұсынды. Егер бұл жоба сәтті аяқталса, аймақтағы барлық қорғаушылар ғана емес, сонымен қатар Конфедерацияның қорғанысында жарық пайда болар еді. Егер жеткілікті Одақ әскері бұл жарықты жылдам толтырып, Конфедерацияның тыл майданына еніп кірсе, Конфедерация оларды ығыстырып шығаруға жеткілікті күш жинамайтын болар еді, және Петербург құлауы мүмкін еді. 1862 жылы Фредериксбург шайқасындағы жеңілісінен және сол жылдың басында Спотсильвания соты шайқасындағы нашар өнер көрсетуінен кейін беделі төмендеген Бернсайд Плезантстың жоспарына келісті.
During the Civil War, Petersburg, Virginia, was an important railhead, where four railroad lines from the south met before they continued to Richmond, Virginia, the capital of the Confederacy. Most supplies to General Lee's army and Richmond funneled through that location. Consequently, the Union regarded it as the "back door" to Richmond and as necessary for its defense. The result was the siege of Petersburg. It was actually trench warfare, rather than a true siege, as the armies were aligned along a series of fortified positions and trenches more than 20 mile (32 km) long, extending from the old Cold Harbor battlefield near Richmond to areas south of Petersburg. After Lee stopped Grant's attempt to seize Petersburg on June 15, the battle settled into a stalemate. Grant had learned a hard lesson at Cold Harbor about attacking Lee in a fortified position and was chafing at the inactivity to which Lee's trenches and forts had confined him. Finally, Lt. Col. Henry Pleasants, commanding the 48th Pennsylvania Infantry of Major General Ambrose E. Burnside's IX Corps, offered a novel proposal to break the impasse. Pleasants, a mining engineer from Pennsylvania in civilian life, proposed digging a long mine shaft under the Confederate Army lines and planting explosive charges directly underneath a fort (Elliott's Salient) in the middle of the Confederate First Corps line. If successful, not only would all the defenders in the area be killed, but also a hole in the Confederate defenses would be opened. If enough Union troops filled the breach quickly enough and drove into the Confederate rear area, the Confederates would not be able to muster enough force to drive them out, and Petersburg might fall. Burnside, whose reputation had suffered from his 1862 defeat at the Battle of Fredericksburg and his poor performance earlier that year at the Battle of Spotsylvania Court House, agreed to Pleasants's plan.
Кен орнын салу
Қазба жұмыстары маусым айының соңында басталды, бірақ Грант пен Мид бұл операцияны "адамдарды жұмыспен қамтудың қарапайым тәсілі" деп қарады және оның нақты тактикалық құндылығына күмән келтірді. Олар тез арада қызығушылықтарын жоғалтты, ал Плезант жобасына аз материалдар тапты, тіпті оның адамдарына құрылысты қолдау үшін ағаш іздеуге тура келді. Дегенмен жұмыс бірте-бірте алға жылжи берді. Жерді қолмен алып, тұтқасы бар крекерлік қораптардан жасалған жасанды шлейфтерге салып, шахтаның еденін, қабырғасын және төбесін тасталған ағаш диірменінен алынған ағаштан, тіпті ескі көпірден алынған ағаштан бекітті. Шахтаның астындағы ауа алмасу механизміне сәйкес, шахтаға ауа ағып, таза ауа тартылды. Шахташылар Еуропалық одақ желілерінің артында тік шахтаны құрды. Онда отты үнемі жағып отыру қажет болды. Ағаштан жасалған құбырлар туннель бойымен өтіп, сыртқа шығатын. Өрт туннельдің ішіндегі ауаны қыздырып, оны шахтадан шығарып, шатырдың әсерінен шығарады. Осылайша, шахтаға кіретін есіктен ағаштан жасалған құбыр арқылы таза ауа сорылып, ол туннель бойымен жұмыс істейтін жерге дейін жеткізілетін. Бұл қарсыластың назарына түсіп қалуы мүмкін қосымша желдеткіш шахталарды салуды болдырмады, сонымен қатар қазушылардың ілгерілеуін оңай жасырды. 17 шілдеде негізгі шахта Конфедерацияның позициясы астына жетті. Кен құрылысының аңыздары көп ұзамай Конфедерацияға жетті, бірақ Ли екі апта бойы оларға сенуден немесе әрекет етуден бас тартты, содан кейін ол кен орнын таба алмады. Алайда, батареялары жарылыстан жоғары болатын генерал Джон Пеграм бұл қатерді өте маңызды деп қабылдады, ол алдын ала сақтандыру үшін өз позициясының артына жаңа траншеялар мен артиллерия нүктелерін салды. Конфедерация әскерлері де өтпелі жолды басып алу үшін шахталар қазыды. Плезант конфедерацияның қарсы қозғалыстарын біліп, олардың күшін бұза алды, басты және бүйірлік галереялардың бағытын өзгертіп, олардың тереңдігін арттыра отырып, олардың күшін бұза алды. Шахтаның пішіні "Т" әріпінен тұратын. Жақындау шахтасының ұзындығы 511 фут (156 м), төмен қарай жанама және Конфедерация батареясынан 50 фут (15 м) төменгі суға батып кеткен аймақтан басталды, бұл анықтауды қиындатты. Туннель кіреберісінің ені 1 метр, биіктігі 1 метрдей болатын. Оның соңында екі жаққа да созылып жатқан 23 метрлік перпендикуляр галерея орналасқан. Грант пен Мид кенеттен кен орнын пайдалануды шешті, ол аяқталғаннан кейін үш күн өткен соң, кейіннен Deep Bottom бірінші шайқасы ретінде белгілі сәтсіз шабуылдан кейін. Конфедерация сарбаздары шахтаны 320 кег оқ-дәрімен толтырды, барлығы 20 фут (6 м) тереңдікте, ал T саңылауын жақтағы галереяларда 3 метр жермен жауып тастады. Пайдаланушылар қазбаның аузын жарылмай-ақ қалу үшін негізгі галереяға тағы 10 метр жер төседі. 28 шілдеде оқ-дәріге қарсы зарядтар іске қосылды. Ұйымдастырудың мұқият жүргізілгеніне және жаттығудың қарқынды жүргізілгеніне қарамастан, шабуылдың алдындағы күні операцияға сенімді емес Мид Бернсайдқа қара әскерлерді шабуылда пайдалануды бұйырды. Ол егер шабуыл сәтсіз болса, қара нәсілді сарбаздар қажетсіз қаза табатынын, солтүстікте саяси қайғы-қасірет туғызатынын мәлімдеді. Мид, сондай-ақ, жоспарларды өзгертуді бұйырған болуы мүмкін, өйткені ол қара солдаттардың шайқас қабілеттеріне сенім артқан жоқ. Бернсайд Грантқа наразылық білдірді, ол Мидпен бірге болды. Еріктілер табылмағанда, Бернсайд үш командирдің жеребе тастауы арқылы алмастырушы ақ дивизияны таңдады. Бригадир генерал Джеймс Х. Ледлидің 1-ші дивизиясы таңдалды, бірақ ол ерлерге өздерінен не күтілгенін түсіндіре алмады және шайқас кезінде мас болғандығы, саптан артта қалғандығы және басшылық жасамағаны туралы хабарланды. Ледли шайқаста жасаған әрекеттері үшін қызметтен босатылмақ. Ақыры, таңғы сағат 4:44-те жер, адамдар және қару-жарақтар жауды. Оның ұзындығы - 52 метр, ені - 9 метр, ал тереңдігі - 30 метр. Жарылыс дереу 17 және 22 Оңтүстік Каролинаның 278 Конфедерация сарбаздарын өлтірді және таңғалған Конфедерация әскерлері кем дегенде 15 минут бойы жауларға ешқандай мылтық немесе артиллерия отын бағыттамады. Алайда, Ледлидің дайындығы жоқ дивизиясы жарылысқа дайын болмаған, және олар өздерінің қоршауларын тастамас бұрын 10 минут күткенін көрсетеді. Көпірлер орналастырылуы керек болған, олардың арқасында олар өздерінің траншеяларын жылдам өте алатын еді. Бірақ олар болмағандықтан, адамдар қарапайым жерге жету үшін өздерінің траншеяларына кіріп, шығуға мәжбүр болды. Олар кратерге жеткеннен кейін, оның айналысын айналып өтудің орнына, әскерлерге жарықшақ ретінде пайдалануға болатынын ойлады. Сондықтан олар кратерге түсті, бағалы уақытты ысырап етті және кратердің тым терең және жалаңаш екенін, жарықшақ ретінде пайдалануға болмайтынын, ал Конфедерация әскерлері, бригадир генерал Уильям Махон басшылығымен, қарсы шабуылға дайындалу үшін мүмкіндігінше көп әскерді жинады. Шамамен бір сағаттан кейін олар кратердің айналысында жиналып, Махон кейіннен "құс ату" деп сипаттағандай, кратерге мылтық пен артиллериядан атып бастады. Жоспар сәтсіз аяқталды, бірақ Бернсайд шығындарын тоқтатудың орнына Ферреро әскерлерін жіберді. Енді жақтан шабуылға ұшыраған олар да кратерге түсті, ал келесі бірнеше сағат бойы Махон әскерлері, генерал-майор Бушрод Джонсон және артиллерия IX корпусын қырды, одақ әскерлері кратерден қашуға немесе бағынуға тырысты. Бағынуға тырысқан қара нәсілді одақ әскерлері оқ жарып, тұтқынға алынған жағдайда да, арт жақта атып тастауға арналған. Кейбір одақ әскерлері ақыры алға жылжып, кратерден оңға қарай, қоршауға дейін жаяу өтіп, Конфедерация желілеріне шабуыл жасады, Конфедерацияны бірнеше сағат бойы қолма-қол шайқаста кері шегіндірді. Махонның Конфедерация әскерлері одақ шабуылының оң жағынан шамамен 150 метрдей қашықтықтағы ойыс аймақтан шығып, қоршауды қайта басып алып, одақ күштерін шығысқа қарай кері шегіндірді.
Digging began in late June, but even Grant and Meade saw the operation as a "mere way to keep the men occupied" and doubted it of any actual tactical value. They quickly lost interest, and Pleasants soon found himself with few materials for his project, and his men even had to forage for wood to support the structure. Work progressed steadily, however. Earth was removed by hand and packed into improvised sledges made from cracker boxes fitted with handles, and the floor, wall, and ceiling of the mine were shored up with timbers from an abandoned wood mill and even from tearing down an old bridge. The shaft was elevated as it moved toward the Confederate lines to make sure moisture did not clog up the mine, and fresh air was drawn in by an ingenious air exchange mechanism near the entrance. A canvas partition isolated the miners' air supply from outside air and allowed miners to enter and exit the work area easily. The miners had constructed a vertical exhaust shaft located well behind Union lines. At the vertical shaft's base, a fire was kept continuously burning. A wooden duct ran the entire length of the tunnel and protruded into the outside air. The fire heated stale air inside of the tunnel, drawing it up the exhaust shaft and out of the mine by the chimney effect. The resulting vacuum then sucked fresh air in from the mine entrance via the wooden duct, which carried it down the length of the tunnel to the place in which the miners were working. That avoided the need for additional ventilation shafts, which could have been observed by the enemy, and it also easily disguised the diggers' progress. On July 17, the main shaft reached under the Confederate position. Rumors of a mine construction soon reached the Confederates, but Lee refused to believe or act upon them for two weeks before he commenced countermining attempts, which were sluggish and uncoordinated, and were unable to discover the mine. However, General John Pegram, whose batteries would be above the explosion, took the threat seriously enough to build a new line of trenches and artillery points behind his position as a precaution. Shafts were also sunk by the Confederates in an effort to intercept the passage. Pleasants became aware of the Confederate's counter movements and was able to frustrate their effort by changing the direction of the main and lateral galleries while increasing their depth below the surface. The mine was in a "T" shape. The approach shaft was 511 feet (156 m) long, starting in a sunken area downhill and more than 50 feet (15 m) below the Confederate battery, making detection difficult. The tunnel entrance was narrow, about 3 feet (1 m) wide and 4.5 feet (1 m) high. At its end, a perpendicular gallery of 75 feet (23 m) extended in both directions. Grant and Meade suddenly decided to use the mine three days after it was completed after a failed attack known later as the First Battle of Deep Bottom. Union soldiers filled the mine with 320 kegs of gunpowder, totaling The explosives were approximately 20 feet (6 m) under the Confederate works, and the T gap was packed shut with 11 feet (3 m) of earth in the side galleries. A further 32 feet (10 m) of packed earth was placed in the main gallery to prevent the explosion blasting out the mouth of the mine. On July 28, the powder charges were armed. Despite the careful planning and intensive training, on the day before the attack, Meade, who lacked confidence in the operation, ordered Burnside not to use the black troops in the lead assault. He claimed that if the attack failed, black soldiers would be killed needlessly, creating political repercussions in the North. Meade may have also ordered the change of plans because he lacked confidence in the black soldiers' abilities in combat. Burnside protested to Grant, who sided with Meade. When volunteers were not forthcoming, Burnside selected a replacement white division by having the three commanders draw lots. Brigadier General James H. Ledlie's 1st Division was selected, but he failed to brief the men on what was expected of them and was reported during the battle to be drunk, well behind the lines, and not providing leadership. Ledlie would be dismissed for his actions during the battle. Finally, at 4:44 a. m., the charges exploded in a massive shower of earth, men, and guns. A crater (still visible today) was created, 170 feet (52 m) long, wide, and at least 30 feet (9 m) deep. The explosion immediately killed 278 Confederate soldiers of the 18th and 22nd South Carolina and the stunned Confederate troops did not direct any significant rifle or artillery fire at the enemy for at least 15 minutes. However, Ledlie's untrained division was not prepared for the explosion, and reports indicate they waited 10 minutes before leaving their own entrenchments. Footbridges were supposed to have been placed to allow them to cross their own trenches quickly. Because they were missing, however, the men had to climb into and out of their own trenches just to reach no man's land. Once they had wandered to the crater, instead of moving around it, as the troops had been trained, they thought that it would make an excellent rifle pit in which to take cover. They therefore moved down into the crater itself, wasting valuable time and realizing too late that the crater was much too deep and exposed to function as a rifle pit and quickly becoming overcrowded while the Confederates, under Brigadier General William Mahone, gathered as many troops together as they could for a counterattack. In about an hour, they had formed up around the crater and began firing rifles and artillery down into it in what Mahone later described as a "turkey shoot." The plan had failed, but Burnside, instead of cutting his losses, sent in Ferrero's men. Now faced with considerable flanking fire, they also descended into the crater, and for the next few hours, Mahone's soldiers, along with those of Major General Bushrod Johnson and artillery, slaughtered the IX Corps as Union soldiers attempted to escape from the crater or surrender. The black Union soldiers who attempted to surrender were specifically targeted for battlefield execution or, if they were taken as prisoners, executed in the rear. Some Union troops eventually advanced and flanked to the right beyond the crater to the earthworks and assaulted the Confederate lines, driving the Confederates back for several hours in hand to hand combat. Mahone's Confederates conducted a sweep out of a sunken gully area about from the right side of the Union advance. The charge reclaimed the earthworks and drove the Union force back towards the east.
Тарихи орны
Кратер шайқасы аймағы Петербург ұлттық шайқас алаңы паркінің ең көп баратын жерлерінің бірі. Шақырудың кіреберісі жыл сайын шайқас күні тексеруге ашылады. Шақырудың соңына қарай "Т" пішініне дейін жететін ауа шахталары мен құлаған жерлер бар. Паркке Петербургтің төңірегіндегі Одақ әскерлерінің орналасқан жерлері сияқты көптеген басқа да нысандар кіреді.
The area of the Battle of the Crater is a frequently visited portion of Petersburg National Battlefield Park. The mine entrance is open for inspection annually on the anniversary of the battle. There are sunken areas, where air shafts and cave ins extend up to the "T" shape near the end. The park includes many other sites, primarily those that were a portion of the Union lines around Petersburg.
Танымал мәдениетте
Кратер шайқасы 2003 жылғы "Салқын тау" фильмінің бастапқы сахналарында көрнекті бейнеленген. Фильмдегі алып жарылыс ашық күндіз болғандай дұрыс емес көрсетілген; шындығында ол қараңғыда, сағат 4:44-те болған.
The Battle of the Crater was graphically portrayed in the opening scenes of the 2003 film Cold Mountain, starring Jude Law as a Confederate soldier. The film inaccurately depicts the giant explosion occurring in broad daylight; it actually happened in darkness at 4:44 a. m.