Немец империясының прогрессивтік халық партиясы: Тарихы мен саясаты
Progressive People's Party (Germany)
Прогрессивтік халық партиясы (FVP) – Германия империясының соңғы кезеңіндегі либералдық-әлеуметтік партия. 1910 ж. құрылды, мақсаты – либералдық топтарды біріктіру.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Прогрессивті халық партиясы (Fortschrittliche Volkspartei, FVP) – Германия империясының соңғы кезеңіндегі әлеуметтік-либералдық партия.
The Progressive People's Party (Fortschrittliche Volkspartei, FVP) was a social liberal party of the late German Empire.
Тарих
Ол 1910 жылғы 6 наурызда парламенттегі түрлі шашыраңқы либералдық топтарды біріктіру мақсатымен еркін ойлы Халық партиясы, еркін ойлы Одақ және Немец халық партиясының қосылуы арқылы құрылды. 1907 жылғы федералды сайлау кезінде екі еркін ойлы партия, құрылымдық реформаларды жүзеге асыруға уәде берген канцлер Бернхард фон Бюловты қолдау үшін күш біріктірді. Бұл даулы Бюлов блогы Рудольф Брейтшайд пен Теодор Барт басшылығындағы солшыл Демократиялық одақтың (DV) бөлінуіне әкелді. Дегенмен, 1909 жылы Бюловтың отставкасынан кейін ірі әлеуметтік-либералдық партиялар тиімді одақ құра алды. Прогрессивтер барлық азаматтарға толыққанды тең сайлау құқығын, Пруссияның үш класты сайлау жүйесін жоюды, жаңа жергілікті сайлау заңын және империяны парламенттік демократиялық монархияға айналдыратын Императорлық Конституцияға түзетулер енгізуді талап етті. Олар сондай-ақ дін мен мемлекеттің бөлінуін, еркін сауданы, прогрессивті салық салуды, сондай-ақ жұмыстағы адамдардың қауіпсіздігін, денсаулығын және әл-ауқатын жақтады. Осылайша партия консерваторлар мен Ұлттық-либералдық партиядан алшақтады. Фридрих Науман сияқты жетекші мүшелер әлі де экономикалық либерализмді жақтады, бірақ біртіндеп әлеуметтік мемлекет концепциясына көшті. Алайда, социал-демократтармен ынтымақтастық мәселесі даулы болып қала берді. 1912 жылға қарай партия Германия империясының 19 штатында, соның ішінде Эльзас-Лотарингия империялық аймағындағы Эльзас прогрессивтік партиясының филиалында өкілдік етті. Сайлаушылардың көп бөлігі орта тапқа және ғалымдарға жатса, сонымен қатар қызметкерлер мен кәсіби одақ мүшелері де болды. Прогрессивтер, әсіресе Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде, неміс парламентаризмінде маңызды күшке айналды. Науманн айналасындағы топтар бастапқыда Германияның үстемдік ететін Орталық Еуропа концепциясын қорғаса да, бейбіт келіссөздерді талап еткен Людвиг Квидде бастаған орталық күштер басымдық алды. 1917 жылдың шілдесінде партия Социал-демократиялық партиямен және Католик орталығымен бірігіп, Рейхстагтың көпшілігін құрады, ол тарихи Бейбітшілік резолюциясын қабылдады. Алайда, бұл бастама канцлер Георг Михаэлис үкіметі тарапынан қабылданбады. Прогрессивтік Фридрих фон Пайер қарашада вице-канцлер болғанда, барлық мүмкіндіктер жоғалды. Партия империя құлағаннан кейін 1918 жылы таратылды, оның көптеген мүшелері Веймар Республикасының жаңа Немец демократиялық партиясына (Deutsche Demokratische Partei) қосылды, прогрессивтер ескі Ұлттық-либералдық партияның сол қанатымен бірікті.
It was formed on 6 March 1910 as a merger of Free minded People's Party, Free minded Union and German People's Party in order to unify various fragmented liberal groups represented in parliament. Already during the 1907 federal election, the two Free minded parties had joined forces supporting Chancellor Bernhard von Bülow, who had promised to implement structural reforms. This disputed Bülow Block led to the split off of the left wing Democratic Union (DV) under Rudolf Breitscheid and Theodor Barth. Nevertheless, after Bülow's resignation in 1909 the major social liberal parties were able to join in an effective union. The Progressives demanded full equal voting rights for all, the abolition of the Prussian three class franchise system, a new local elections law and amendments to the Imperial Constitution transforming the empire into a parliamentary democratic monarchy. They also advocated the separation of church and state, free trade, a progressive taxation as well as safety, health and welfare of people at work. The party thereby distanced itself from Conservatives and the National Liberal Party. Leading members like Friedrich Naumann were still favouring economic liberalism, but gradually turned to the concept of a welfare state. However, a cooperation with the Social Democrats remained disputed. By 1912, the party was represented in 19 states of the German Empire, including the Alsatian Progress Party branch in the Imperial Territory of Alsace Lorraine. Constituents were mainly middle class and academics, but also employees and unionists. The Progressives became a major force in German parliamentarism especially during World War I. Though the circles around Naumann initially defended a German dominated Mitteleuropa concept, the moderate forces led by Ludwig Quidde demanding peace negotiations prevailed. In July 1917, the party joined with the Social Democratic Party and the Catholic Centre to form the Reichstag majority that would pass the famous Peace Resolution. However, the initiative was not taken up by the government of Chancellor Georg Michaelis. When the Progressive Friedrich von Payer became Vice Chancellor in November, all opportunities were missed. The party was disbanded in 1918 after the fall of the empire, with most of its members joining the new German Democratic Party (Deutsche Demokratische Partei) of the Weimar Republic, merging the Progressives with the left wing of the old National Liberal Party.