Nico — Мақалалармен ағылшынша

Кіріспе

Неміс әншісі және актрисасы (1938–1988) неміс рок-әншісі Криста Пэффген (; 16 қазан 1938 – 18 шілде 1988), Нико сахналық атымен танымал, неміс әншісі, ән жазушы, актриса және модель болды. Ол бірнеше фильмдерде түсті, соның ішінде Федерико Феллинидің "La Dolce Vita" (1960) және Энди Уорхолдың "Челси қыздары" (1966) фильмдерінде ойнады. Сынақшы Ричард Голдштейн Никоны "жартылай құдай, жартылай мұз" деп сипаттап, оның ерекше дауысының "таңертең оянған виолончель сияқты естілетінін" жазады. Уорхолдың тікелей ұсынысымен Нико Velvet Underground тобының "The Velvet Underground & Nico" (1967) дебюттік альбомындағы үш әнді орындады. Сол кезде ол жеке карьерасын бастап, "Chelsea Girl" (1967) альбомын шығарды. Никоның досы Джим Моррисон оған өзінің әндерін жазуды ұсынды. Ол содан кейін гармонияда, дәстүрлі рок аспабы емес, әндер жазды. Velvet Underground тобынан Джон Кейл оның музыкалық аранжировшісі болды және "The Marble Index" (1968), "Desertshore" (1970), "The End" (1974) және басқа да келесі альбомдарды өндірді. 1980-ші жылдары Нико Еуропа, АҚШ, Австралия және Жапония бойынша кеңінен гастрольдік сапарлар жасады. 1988 жылдың маусымында Берлинде концерт өткізгеннен кейін ол демалу үшін Ибицаға барды және өте ыстық ауа райында велосипедпен жүріп ми қан кетуінен қайтыс болды.

Ерте өмір

Нико Криста Пэфген (Christa Päffgen) деп Кельн қаласында Вильгельм мен Маргарет "Грете" Пэфгеннің (туған есімі Шульц, 1910-1970). Нико екі жасында, ол екінші дүниежүзілік соғыста Кёльн қаласын бомбалаудан қашу үшін анасы мен бабасымен бірге Берлиннің сыртындағы Шпревальд орманына көшіп барды. Оның әкесі соғыс басталғанда Вермахтаға шақырылды, бірақ оның қашан және қалай қайтыс болғаны туралы бірнеше қарама-қайшылықты деректер бар. Биограф Ричард Виттс 1995 жылы жазған "Нико: The Life and Lies of an Icon" кітабында Вильгельм Пэффген 1942 жылы француз снайперінің басына атқаннан кейін ауыр жарақат алған. Оның аман қалуынан күмәнданып, оның қолбасшысы, бұйрық бойынша, Пэфгеннің өмірін ату арқылы аяқтады. 1946 жылы Нико мен оның анасы Берлиннің орталығына көшіп барды, онда Грете тігінші болып жұмыс істеді. Нико 13 жасқа дейін мектепке барды, содан кейін эксклюзивті KaDeWe дүкенінде ішкі киім сата бастады, ақырында Берлинде модельдік жұмыс тапты. 15 жасында АҚШ Әуе күшінде уақытша жұмыс істеген кезде, ол америкалық сержантпен зорлық-зомбылыққа ұшырады және ол сот процесінде куәлік берді, бұл қылмыскердің әскери сотына жіберілуіне әкелді. Бұл оқиға оның "Секретная сторона" әнінде айтылған. Алайда, Ричард Виттс сияқты өмірбаяндар оқиғаның дұрыстығын талқылады, өйткені бұл оқиғаның жария етілген деректері жоқ.

Актерлік және модельдік өнер (1954-1964 жж.)

Нико 16 жасында фотограф Герберт Тобиаспен бірге Берлиндегі KaDeWe сән көрсетілісінде жұмыс істеген кезде танылды. Ол оған өзі ғашық болған режиссер Никос Папатакистің құрметіне "Нико" деген есім берді, ол оны өмірінің соңына дейін қолданды. Ол Парижге көшіп, Vogue, Tempo, Vie Nuove, Mascotte Spettacolo, Camera, Elle және басқа да сән журналдарында жұмыс істей бастады. Осы шақта ол қоңыр шашын сарыға бояды, кейіннен Эрнест Хемингуэйден шабыттанғанын айтты. 17 жасында Коко Шанель оны өнімдерін жарнамалауға шақырды, бірақ ол Нью-Йоркке қашып, жұмысын тастап кетті. Саяхаттары барысында ол ағылшын, испан және француз тілдерін үйренді. 1959 жылы ол Марио Ланзаның соңғы фильмінде, "Бірінші рет" фильмінде эпизодтық рөлде сөйледі. Сол жылы ол Федерико Феллинидің "La Dolce Vita" фильміне шақырылды, онда ол белгілі режиссердің назарын аударды, ол оған фильмде өзінің кішкентай рөлін берді. Ол кезде ол Нью-Йоркте тұрып, Ли Страсбергпен актерлік шеберлігін оқыды. Нью-Йорк пен Париж арасында уақыт өткізгеннен кейін, ол Жак Пуатреноның "Стрип-тиз" (1963) фильмінде басты рөлді алды. Ол Серж Генсбург жазған, бірақ 2001 жылға дейін жарық көрмеген, "Le Cinéma de Serge Gainsbourg" жинағына енгізілген фильмнің тақырып әнін жазды.

Ертедегі әншілік қызметі

Нью-Йоркте Нико алғаш рет грек режиссері Нико Папатакиспен кездесті, ол бірнеше жыл бұрын өзінің сахналық аты ретінде қабылдаған еді. Екеуі 1959-1961 жылдары бірге өмір сүрді. Папатакис оның пәтерде ән салып жүргенін байқағаннан кейін, одан музыкада мансап құруды ойлап көрді ме деп сұрады және оны алғашқы ән сабағына жаздырды. 1965 жылы Нико Rolling Stones гитарисі Брайан Джонспен танысып, өзінің алғашқы синглын "I'm Not Sayin'" және B-жағы "The Last Mile" әнін, Jimmy Page өндірген, Andrew Loog Oldham-ның Immediate лейблы үшін жазды. Актер Бен Карратерс сол жазда Парижде оны Боб Диланмен таныстырды. 1967 жылы Нико өзінің алғашқы альбомы "Chelsea Girl" үшін оның "I'll Keep It with Mine" әнін жазды. Топ Уорхолдың "Exploding Plastic Inevitable" атты мультимедиялық қойылымының орталық бөлігіне айналды, онда музыка, жарық, фильм және би ұсынылды. Нико үш әнде ("Femme Fatale", "All Tomorrow's Parties", "I'll Be Your Mirror") жетекші вокалда, ал "Sunday Morning" әнінде қосымша вокалда ән шырқады, бұл әндер топтың тұңғыш альбомы "The Velvet Underground & Nico" (1967) альбомында жазылған. Альбом классикаға айналды және Rolling Stone журналының "500 ең ұлы альбом" тізімінде 13-орынға ие болды, бірақ ол шыққан кезде жақсы қабылданбады.

Ерте сололық мансабы (1967-1977)

Velvet Underground тобымен музыкалық жұмысынан кейін Нико жеке орындаушы ретінде жұмыс істей бастады, ол Нью-Йорктегі The Dom-да үнемі өнер көрсетті. Бұл концерттерде оны Velvet Underground, Тим Хардин, Тим Бакли, Ramblin' Jack Elliott және Джексон Браунның мүшелері сияқты гитаристердің алмасып тұратын құрамы ертіп жүрді. 1967 жылы шыққан "Chelsea Girl" атты тұңғыш альбомы үшін ол Боб Дилан, Тим Хардин және Джексон Браунның әндерін жазды. Velvet Underground мүшелері Лу Рид, Джон Кейл және Стерлинг Моррисон альбомға үлес қосты, ал Нико, Рид және Кейл "It Was a Pleasure Then" атты бір әнді бірлесіп жазды. "Chelsea Girl" – продюсер Том Уилсонның скрипка мен флейтамен жазған дәстүрлі камералық фольклорлық альбомы. Никоның оның өндірісіне көп қатысы болмады және ол нәтижеге көңілі қалды; ол 1981 жылы: "Мен оны әлі де тыңдай алмаймын, себебі сол жазба үшін мен қалағанның бәрін алып тастады. Барабан сұрадым, олар жоқ деді. Мен тағы да гитара сұрадым, олар "жоқ" деді. Мен қарапайымдылық сұрадым, олар оны флейтамен жауып тастады! Олар маған скрипка қосты, мен оны ұнатпадым, бірақ оны көтере алдым. Бірақ флейта! Алғаш рет альбомды естігенде жыладым, бәрі флейтаның кінәсінде болды". Калифорнияда Нико Джим Моррисонмен уақыт өткізді, ол оны өзінің әндерін жазуға ынталандырды. 1968 жылы шыққан "The Marble Index" үшін Нико әннің сөзін және музыкасын өзі жазды. Никоның гармониясы сүйемелдеудің негізі болды, ал Джон Кейл халықтық және классикалық аспаптарды қосып, альбомды ұйымдастырды. Гармония оның мансабының соңына дейін ерекше аспабы болып қала берді. Альбом классикалық және еуропалық фольклорлық дыбысқа ие. Альбом Никоның сыртқы келбеті мен имиджіндегі радикалды өзгерісті де білдірді. Ол тағы да шашын бояды, бұл жолы сарыдан қызылға, және көбінесе қара киім кие бастады, бұл кейінірек пайда болатын готикалық рок стилінің визуалды прототипі саналды. "Evening of Light" әніне түсірілген жарнамалық фильмді Франсуа де Меньль түсірді. Бұл бейнежазбада қазір қызыл шашты Нико және The Stooges тобынан Игги Поп қатысты. 1970-ші жылдардың басында тірі өнерге оралған Нико (өзіне гармонияда сүйемелдеп) Амстердамда және Лондонда концерттер берді, онда ол Джон Кейлмен бірге Pink Floyd тобының концерттерін ашты. 1972 жылы Париждегі Bataclan театрында Нико, Кейл және Лу Ридтің бір реттік кездесуі өтті. 1970 жылдары Нико тағы екі жеке альбомын шығарды: "Desertshore" (1970) және "The End" (1974). Ол музыка жазды, ән айтты және гармонияда ойнады. Кейл екі альбомдағы көптеген басқа аспаптарды өндірді және орындады. "The End" альбомында Брайан Ино синтезаторда, ал Фил Манзанера гитарада ойнады, екеуі де Roxy Music тобынан. Ол Лондондағы Rainbow Theatre театрында Кейл, Ино және Кевин Айерспен бірге өнер көрсетті. 1974 жылдың 1 маусымындағы альбом осы концерттің нәтижесі болды. Нико Doors тобының "The End" әнін орындады, ол сол жылы "The End" альбомын шығаруға түрткі болды. 1970-1979 жылдар аралығында Нико француз режиссері Филипп Гаррельмен бірге жеті фильм түсірді. Ол Гаррельмен 1969 жылы танысып, оның "Le Lit de la Vierge" фильміне "The Falconer" әнін қосты. Көп ұзамай ол Гаррельмен бірге тұрып, оның кино және жеке өміріндегі маңызды тұлғаға айналды. Никоның Гаррельмен бірге алғашқы актерлік рөлі 1972 жылғы "La Cicatrice Intérieure" фильмінде болды. Сондай-ақ, Нико бұл фильмге музыка жазды және режиссермен тығыз ынтымақтастықта жұмыс істеді. Ол Гаррельдің "Anathor" (1972) фильмдерінде де ойнады; Жан Себергтің үнсіз фильмі "Les Hautes Solitudes", 1974 жылы жарық көрді; "Un ange passe" (1975); Пьер Клементи, Нико және Анита Палленбергтер ойнаған "Le Berceau de cristal" (1976); және "Voyage au jardin des morts" (1978). Оның 1991 жылғы "J'entends Plus la Guitare" фильмі Никоға арналған. 1974 жылдың 13 желтоқсанында Нико Францияның Реймс қаласындағы Реймс соборында Tangerine Dream тобының әйгілі концертін ашты. Осы уақытта Нико берлиндік музыкант, Ash Ra Tempel гитарисі Лютц Ульбрихпен танысты. Ульбрих онжылдықтың соңына дейін Никоның көптеген концерттерінде гитарада ойнады. Сондай-ақ, осы кезеңде Нико шашын табиғи қоңыр түсіне қайтарды, бірақ көбінесе қара киім кие берді. Осыдан кейін ол қоғамда осы беделде сақталды. Осы уақытта Нико мен Island Records арасында көптеген даулар туды, ал 1975 жылы лейбл оны тізімінен шығарды.

Immediately following her musical work with the Velvet Underground, Nico began work as a solo artist, performing regularly at The Dom in New York City. At these shows, she was accompanied by a revolving cast of guitarists, including members of the Velvet Underground, Tim Hardin, Tim Buckley, Ramblin' Jack Elliott and Jackson Browne. For her debut album, 1967's Chelsea Girl, she recorded songs by Bob Dylan, Tim Hardin, and Jackson Browne, among others. Velvet Underground members Lou Reed, John Cale and Sterling Morrison contributed to the album, with Nico, Reed and Cale co writing one song, "It Was a Pleasure Then." Chelsea Girl is a traditional chamber folk album, with strings and flute arrangements by producer Tom Wilson. Nico had little say in its production, and was disappointed with the result; she said in 1981: "I still cannot listen to it, because everything I wanted for that record, they took it away. I asked for drums, they said no. I asked for more guitars, they said no. And I asked for simplicity, and they covered it in flutes! They added strings, and— I didn't like them, but I could live with them. But the flute! The first time I heard the album, I cried and it was all because of the flute." In California, Nico spent time with Jim Morrison of the Doors, who encouraged her to write her own songs. For The Marble Index, released in 1968, Nico wrote the lyrics and music. Nico's harmonium anchored the accompaniment, while John Cale added an array of folk and classical instruments, and arranged the album. The harmonium became her signature instrument for the rest of her career. The album has a classical cum European folk sound. The album also marked a radical change in Nico's appearance and image. She once again dyed her hair, this time from blonde to red, and began dressing mostly in black, a look that would be considered a visual prototype for the gothic rock scene that would emerge in subsequent years. A promotional film for the song "Evening of Light" was filmed by Francois de Menil. This video featured the now red haired Nico and Iggy Pop of the Stooges. Returning to live performance in the early 1970s, Nico (accompanying herself on harmonium) gave concerts in Amsterdam as well as London, where she and John Cale opened for Pink Floyd. 1972 saw a one off live reunion of Nico, Cale and Lou Reed at the Bataclan in Paris. Nico released two more solo albums in the 1970s, Desertshore (1970) and The End (1974). She wrote the music, sang, and played the harmonium. Cale produced and played most of the other instruments on both albums. The End featured Brian Eno on synthesizer and Phil Manzanera on guitar, both from Roxy Music. She appeared at the Rainbow Theatre, in London, with Cale, Eno, and Kevin Ayers. The album June 1, 1974 resulted from this concert. Nico performed a version of the Doors' "The End", which was the catalyst for The End later that year. Between 1970 and 1979, Nico made about seven films with French director Philippe Garrel. She met Garrel in 1969 and contributed the song "The Falconer" to his film Le Lit de la Vierge. Soon after, she was living with Garrel and became a central figure in his cinematic and personal circles. Nico's first acting appearance with Garrel occurred in his 1972 film, La Cicatrice Intérieure. Nico also supplied the music for this film and collaborated closely with the director. She also appeared in the Garrel films Anathor (1972); the silent Jean Seberg feature Les Hautes Solitudes, released in 1974; Un ange passe (1975); Le Berceau de cristal (1976), starring Pierre Clémenti, Nico and Anita Pallenberg; and Voyage au jardin des morts (1978). His 1991 film J'entends Plus la Guitare is dedicated to Nico. On 13 December 1974, Nico opened for Tangerine Dream's infamous concert at Reims Cathedral in Reims, France. Around this time, Nico became involved with Berliner musician Lutz Ulbrich, guitarist for Ash Ra Tempel. Ulbrich would accompany Nico on guitar at many of her subsequent concerts through the rest of the decade. Also in this time period, Nico let her hair return to its natural brown color but continued wearing mostly black. This would be her public image from then on. Nico and Island Records allegedly had many disputes during this time, and in 1975 the label dropped her from their roster.

Өлім

1988 жылдың 17 шілдесінде, Аримен бірге Испанияның Ибица аралында демалыс кезінде Нико велосипедінен құлап, басын соқты. Жанынан өткен такси жүргізушісі оны есінен танып, жергілікті ауруханаға жеткізуге тырысты. Оған дұрыс диагноз қойылмады, ыстықтан шаршаған деп қате жорылғандықтан, сағат 20:00-де қайтыс болды деп жарияланды. Кейіннен жасалған рентген суретінде миға қатты қан құйылу себеп болғаны анықталды. Оның ұлы оқиға туралы былай деді:

1988 жылдың 17 шілдесінің таңында анам маған қала орталығына марихуана сатып алу үшін бару керектігін айтты. Ол айнаның алдына отырып, басын қара шарфпен орады. Анам айнаға қарап, шарфты мұқият орауға тырысты. Велосипедімен төмен қарай: "Жақын жерде болам" деді. Ол жылдың ең ыстық күнінің таңертеңгісінде кетіп қалды. Никоның күлдері анасының Грюневальдтағы қабірінде, Берлиндегі орман зиратында жерленген. Оның жаназасында достары Desertshore альбомынан "Mütterlein" әнін ойнатты. The Cure тобының жетекшісі Роберт Смит Desertshore-ді өзінің сүйікті пластинкаларының бірі деп атады, сондай-ақ Бьорк та осылай айтты. Joy Division тобының әншісі Питер Хук "Chelsea Girl" альбомын өзінің сүйікті альбомдарының бірі деп еске алды. Баухаус әншісі Питер Мерфи: "Нико алғашқы нағыз готикалық альбомды жазды, Marble Index немесе The End. Нико готикалық еді, бірақ ол басқалардың Hammer Horror-ына қарағанда Мэри Шелли сияқты болды. Екеуі де Франкенштейн жасады, бірақ Никоныкі шынайы болды" деді. Моррисси Никодан әсер алған суретшілерді атауын сұрағанда: "Үштік өзгермейді: New York Dolls, Фрэнк Синатра, Элвис Пресли, ал Нико бірінші резервте берік тұрды" деді. Моррисси "Innocent and Vain" әні туралы: "Бұл менің жастығымды бір музыкалық шығармада бейнелейді" деді. Эллиот Смит 1999 жылдың қазан айында Портлендте "Chelsea Girls" және "These Days" әндерін орындады; ол сондай-ақ The Marble Index альбомын өзінің 2.45-ке дейінгі түнгі альбомдарының бірі деп атады. Марк Алмонд "The Falconer" әнінің кавер-версиясын жазды: ол мектепте құмарланған нәрселерінің бірі болды, өйткені оның "тамаша, қызықты дауысы, бір жағынан мұзды және алыс, екінші жағынан жылы" болды. Марианна Фейтфулл 2002 жылы Kissin' Time альбомына "Song For Nico" әнін жазды. Пэтти Смит 2014 жылы Никоға арналған концерттік шара ұйымдастырды, онда "I Will Be Seven" әнін орындады. Low "Those Girls (Song For Nico)" әнін жазды, ал Neko Case 2013 жылы "Afraid" әнін орындады. Никоның Chelsea Girl альбомынан екі әні, Джексон Браун жазған "The Fairest of the Seasons" және "These Days", Уэс Андерсоннің "The Royal Tenenbaums" фильмінде пайда болды. Нико туралы көптеген өмірбаяндық еңбектер жарық көрді, олар басылымдар мен фильмдерде ұсынылған. Біріншісі 1992 жылы Джеймс Янгтың "Радиода ешқашан ойнамайтын әндер" кітабы болды, онда ол Никомен соңғы жылдары болған қарым-қатынасын баяндайды. 1993 жылы музыка зерттеушісі Ричард Виттс "Нико: Иконаның өмірі мен өтірігі" еңбегінде Никоның өмірі мен мансабын толық қамтыды. 1995 жылы Сюзанна Офтерингердің "Nico Icon" деректі фильмі Никоның өмірінің көптеген қырларын, оны білген адамдардың, оның ішінде Рид пен Кейлдің қатысуымен зерттеді. 2015 жылы Латц Граф Ульбрих, Никоның бұрынғы серіктесі және 1970 жылдардың аяғында аккомпаниаторы, "Нико: Ай құдайының көлеңкесінде" атты кітабын жариялады, онда ол Никомен бірге өткізген уақытын баяндайды. 2018 жылы Сусанна Никьярелли режиссерлік еткен "Нико, 1988" биофильмінде Трин Дырхолм соңғы гастрольдік сапарындағы Нико рөлін ойнады. 2019 жылы Манчестер халықаралық фестивалі "Нико жобасы" атты қойылымды ұйымдастырды. Бұл Максин Пик ойнаған Никоның 1968 жылғы "The Marble Index" альбомының театралдық қайтажаралымы болды. 2021 жылы Дженифер Оттер Бикердайктың "Сен әдемісің және жалғызсың: Никоның өмірбаяны" кітабы жарық көрді.

In the late morning of July 17, 1988, my mother told me she needed to go downtown to buy marijuana. She sat down in front of the mirror and wrapped a black scarf around her head. My mother stared at the mirror and took great care to wrap the scarf appropriately. Down the hill on her bike: "I'll be back soon." She left in the early afternoon on the hottest day of the year. Nico's cremated remains are buried in her mother's plot in Grunewald, a forest cemetery in Berlin. Friends played a tape of "Mütterlein", a song from Desertshore, at her funeral. The Cure's leader Robert Smith has cited Desertshore as one of his favourite records, as has Björk. Joy Division's Peter Hook cited Chelsea Girl as one of his favourite albums. Bauhaus singer, Peter Murphy, considered that "Nico recorded the first truly Gothic album, Marble lndex or The End. Nico was Gothic, but she was Mary Shelley to everyone else's Hammer Horror. They both did Frankenstein, but Nico's was real." Morrissey cited Nico when asked to name artists who had a lasting influence on him: "The royal three remain the same: the New York Dolls, Frank Sinatra, Elvis Presley, with Nico standing firm as first reserve." Morrissey also said of the song "Innocent and Vain", "This is my youth in one piece of music." Elliott Smith covered "Chelsea Girls" and "These Days" in Portland, Oregon in October 1999; he also cited The Marble Index as one of his perfect 2.45am albums. Marc Almond recorded a cover version of "The Falconer": she was one of the "things I was obsessed about at school" due to her "wonderful intriguing voice, icy and remote yet warm at the same time." Marianne Faithfull recorded "Song For Nico" on her LP Kissin' Time in 2002. Patti Smith did a concert tribute to Nico in 2014 in which she covered "I Will Be Seven". Low wrote a song titled "Those Girls (Song For Nico)" and Neko Case covered "Afraid" in 2013. Two of Nico's songs from Chelsea Girl, "The Fairest of the Seasons" and "These Days", both written by Jackson Browne, were featured in Wes Anderson's film The Royal Tenenbaums. Several biographical works on Nico have appeared, both in print and film. The first, in 1992, was Songs They Never Play on the Radio, a book by James Young that draws on his association with Nico in her last years. In 1993, Nico: The Life and Lies of an Icon by musicologist Richard Witts covered Nico's entire life and career. The 1995 documentary Nico Icon by Susanne Ofteringer examined the many facets of Nico's life with contributions from people who knew her, including her colleagues Reed and Cale. In 2015, Lutz Graf Ulbrich, Nico's former partner and accompanist in the late 1970s, published Nico: In the Shadow of the Moon Goddess, an account of his time with Nico. In the 2018 biopic Nico, 1988 directed by Susanna Nicchiarelli, Trine Dyrholm portrays Nico on a journey across Europe during her last tour. In 2019, Manchester International Festival put on a production called The Nico Project. It was a theatrical re telling of Nico's 1968 album The Marble Index starring Maxine Peake. In 2021, the book You Are Beautiful and You Are Alone: The Biography of Nico, by Jennifer Otter Bickerdike, was released.

Құрметтеулер

Бірнеше жыл бойы Никоның мансабын құрметтеу үшін концерттер ұйымдастырылды, онда көптеген әншілер оның репертуарын қайта орындады. 1981 жылы Техас штатындағы панк-топ Really Red Никоға арналған түпнұсқа ән шығарды. 2005 жылы альтернативті рок-тобы Anberlin екінші студиялық альбомын – «Ешқашан достықты жеке қабылдама» – шығарды, онда Никодан шабыттанған «Dance, Dance Christa Päffgen» әні бар, Никоның нақты аты – Криста Пэффген еді. Ән оның есірткіге қарсы күресі мен оның себептерінен туындаған қайтысы туралы айтады. 2008 жылдың күзінде Никоның туғанына 70 жыл толуы мен қайтысына 20 жыл толуына орай Еуропада екі құрмет концерті өтті. 2008 жылдың 11 қазанында Джон Кейл, Manic Street Preachers тобынан Джеймс Дин Брэдфилд, Guillemots тобынан Файф Дэнджерфилд, Sparklehorse тобынан Марк Линкус, Bauhaus тобынан Питер Мерфи, Dead Can Dance тобынан Лиза Джеррард және Марк Лэнеган Лондонның Корольдік фестиваль залында сахнаға шықты. 2008 жылдың 17 қазанында Берлиндегі Volksbühne сахнасында Никоның бұрынғы жігіті Латц Ульбрих, 1970-ші жылдардың соңында оның музыкалық серігі болған, тағы бір құрмет концертін ұсынды, онда Марианна Розенберг, Soap&Skin, Марианна Энзенсбергер және Никоның соңғы тобы – The Faction тобының клавишшісі Джеймс Янг өнер көрсетті. Өнерші Тамми Фэй Старлайт (Тэмми Ланг) 2011 жылы «Nico: Chelsea Mädchen» атты жеке көрсетілімімен сәттілікке жетті, онда ол әншінің бейнесін сомдап, 1980-ші жылдардың ортасында Австралиядағы гастроль кезінде Нико берген сұхбатқа негізделген сөздік материалдарды оқыды. 2012 жылы X TG (индустриалдық топ Throbbing Gristle мүшелері) Desertshore альбомын жаңаша интерпретациялады. 2013 жылдың қаңтарында Джон Кейл Нью-Йорктегі Бруклин академиясында «Жиек бойындағы өмір» атты құрмет кешін ұйымдастырды. Орындаушылар қатарында Кейл, Ким Гордон Билл Нейспен бірге, Шарон Ван Эттен, Мешелл Ндегеоцелло, Стефин Меррит, Пичс, Элисон Мосшарт, Джоан Полицей әйел ретінде, Грег Дулли, Yeasayer және Mercury Rev болды. Beach House тобының 2018 жылғы 7 альбомындағы «Last Ride» әнінің шабыты Нико болды, деді вокалист Виктория Легранд.

Several concerts to honour Nico's career were organized over the years with multiple singers revisiting her repertoire. In 1981 Texas punk band Really Red released an original song in tribute to Nico. In 2005, alternative rock band Anberlin released their second studio album, Never Take Friendship Personal, which includes the song "Dance, Dance Christa Päffgen", inspired by Nico, whose given name was Christa Päffgen. The song references her struggle with drugs and unrelated death. Two Nico tribute concerts took place in Europe in the autumn of 2008 to commemorate the 70th anniversary of Nico's birth and the 20th anniversary of her death. On 11 October 2008, John Cale, James Dean Bradfield (of Manic Street Preachers), Fyfe Dangerfield of the Guillemots, Mark Linkous (of Sparklehorse), Peter Murphy (of Bauhaus), Lisa Gerrard of Dead Can Dance, and Mark Lanegan appeared on stage at the Royal Festival Hall in London. On 17 October 2008 at the Volksbuehne in Berlin, Nico's ex boyfriend Lutz Ulbrich, who was her musical collaborator in the late 1970s, presented another tribute concert, which featured Marianne Rosenberg, Soap&Skin, Marianne Enzensberger, and James Young, the keyboardist from The Faction, Nico's last band. Performance artist Tammy Faye Starlite (Tammy Lang) enjoyed success in 2011 with her one woman show Nico: Chelsea Mädchen, in which she impersonated the singer and delivered spoken material based on an interview Nico gave in the mid Eighties, during an Australian tour. In 2012, X TG (featuring members of industrial band Throbbing Gristle) released a re interpretation of the Desertshore album. In January 2013, John Cale organized a tribute A Life Along the Borderline at the Brooklyn Academy of Music in New York City. Performers included Cale, Kim Gordon with Bill Nace, Sharon Van Etten, Meshell Ndegeocello, Stephin Merritt, Peaches, Alison Mosshart, Joan As Police Woman, Greg Dulli, Yeasayer, and Mercury Rev. The song "Last Ride" on Beach House's 2018 album 7 "was inspired by" Nico, according to lead singer Victoria Legrand.

Студиялық альбомдар

ЖылАты1967The Velvet Underground & Nico (АҚШ No. 129, Ұлыбритания No. 59, Ирландия No. 56, Италия No. 76) 1967 Челси қызы 1968 Мрамор индексі 1970 Шөл жағалауы 1974 Соңы 1981 Көшпенділік драмасы 1985 Қараңғы бөлме

Жинақтаушы альбомдар

ЖылАтауы1984Тірі Батырлар1998Нико: Классикалық жылдар2003Femme Fatale – Аура антологиясы. (Драма of Exile қайта шығарылымы, бонус тректермен және 9.8.85 күні Челси қалалық залындағы тікелей орындаумен бірге.)2007Қатты Ел Шекарасы – 1968–1970. (The Marble Index және Desertshore бонус тректермен қайта шығарылды.)

Бейресми жарияланымдар

2002 жылы Faust Records сирек кездесетін Nico тректерінен тұратын екі жинақ шығарды: Reich der Träume (Арман Әлемі) және Walpurgis Nacht (Уалыпүргіс түні).