Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уильям Вентворт, 2-ші Страффорд графы (8 маусым 1626 – 16 қазан 1695), КГ, Йоркширдегі Вентворт Вудхаус иелігіндегі көрнекті жер иесі болды.
William Wentworth, 2nd Earl of Strafford (8 June 1626 – 16 October 1695), KG, of Wentworth Woodhouse in Yorkshire, was a prominent landowner.
Шығу тегі
Ол Вентворт Вудхауста дүниеге келді, Томас Вентворттың, Стрэффордтың 1-ші графы (1641 жылы қайтыс болған) мен оның екінші әйелі Арабелла Холлстың жалғыз тірі қалған ұлы. Арабелла Холлс – Джон Холлстың қызы, Клэрдің 1-ші графы. Оның анасы ол бес жаста болғанда босанғанда қайтыс болды, содан кейін әкесі Уильям мен оның қарындастарына мейірімді болған Элизабет Родске қайта үйленді.
He was born at Wentworth Woodhouse, the only surviving son of Thomas Wentworth, 1st Earl of Strafford (d.1641) by his second wife Arabella Holles, a daughter of John Holles, 1st Earl of Clare. His mother died in childbirth when he was five years old, after which his father remarried to Elizabeth Rhodes, who was a kindly stepmother to William and his sisters.
Мансап
Ол Дублиндегі Тринити колледжінде оқыған. 1641 жылы әкесі мемлекетке қарсы қылмыс жасады деген айыппен жазаланған кезде, Уильям бірнеше жыл Англиядан кетіп, негізінен жазалаудан қорқып (әкесінің жауларының көпшілігі оның жесіріне немесе балаларына жамандық тілемесе де), Францияда тұрды. Ол Генри Ковентримен бірлесіп, Германия мен Данияда королдік жақтас агенті ретінде жұмыс істеді, бұл қарым-қатынастың уысуына және дуэльге әкелді. 1652 жылы оған Англияға оралуға рұқсат берілді, бірақ ол адал болуға ант беруге міндетті болды. 1662 жылы парламент әкесіне қатысты айыптау туралы заңды күштен шығарды, ол Страффорд графының титулын қайтарып алды және 1661 жылы Гартер орденінің рыцары атанды. 1668 жылы Корольдік қоғамның мүшесі болып сайланды, бірақ 1685 жылы қоғамнан қуылды. Ол "жайсыз, ерекше көзге түспеген және қызықты емес өмір" сүрді, алайда 1667 жылы Лордтар палатасында сөйлеген сөзі мақтауға лайық болды, ол Эдвард Хайд, 1-ші Кларендон графының қуғынға ұшырауына қарсылық білдірді, оның үстіне оған ешқандай қылмыс танылған жоқ; оның бұл ұстанымы одан да құнды, өйткені Кларендон оның әкесінің ең қатал қарсыластарының бірі болған. 1674 жылы ол Паптық кеңес мүшесі болды және 1678 жылы Тит Оутс өзінің жасаған Папалық қастандығын алғаш рет ашқандағы маңызды отырысқа қатысты. Ол болашақ король Джеймс II-ні қолдады және 1679 жылы Шотландияға жол тартқанда Йоркшир арқылы өтетін Джеймске барып құлшынды. Оны "біраз бейқам және мінез-құлқы нашар" деп сипаттауға болады, бірақ оның отбасы, әсіресе әкесі оны қатты жақсы көретін, оның соңғы хаты "жақын Уиллге" "сені мейіріммен сүйетін әкеңнен" келген.
He studied at Trinity College Dublin. When his father was executed for treason in 1641, William left England for several years, mainly for fear of reprisals (although most of his father's enemies bore no ill will to his widow or children), and lived for a while in France. He is said to have acted as a Royalist agent in Germany and Denmark, in partnership with Henry Coventry, which ended in a bitter quarrel, and a duel. In 1652 he was allowed to return to England on taking an oath of abjuration. In 1662 the bill of attainder against his father was reversed by Parliament, and he regained the title of Earl of Strafford and was invested as a Knight of the Garter in 1661. He was elected a Fellow of the Royal Society in 1668 but was expelled in 1685. He led a rather "obscure, undistinguished and uninteresting life", however his 1667 speech in the House of Lords was praiseworthy, protesting against the banishment of Edward Hyde, 1st Earl of Clarendon, on the grounds that no crime had been proved against him; his attitude is the more creditable since Clarendon had been one of his father's bitterest enemies. He became a member of the Privy Council in 1674, and attended the crucial meeting in 1678 when Titus Oates first revealed his fabricated Popish Plot. During the Exclusion Crisis he supported the future King James II, and made a point of calling on him when James travelled through Yorkshire on his way to Scotland in 1679. He may be summed up as "rather indolent and lacking in character", but was much loved by his family, especially by his father, whose last letter was to "dearest Will" from "a father that tenderly loves you".
Өлім және мұра
Ол 1695 жылдың 16 қазанында Йоркширде 69 жасында қайтыс болды және Йорк-минстер соборында жерленді. АҚШ-тағы Нью-Гэмпшир штатындағы Страффорд округі оның құрметіне берілген атау.
He died in Yorkshire on 16 October 1695, aged 69, and was buried in York Minster. Strafford County, New Hampshire in the United States is named in his honour.
Мұрагерлік
Балалары мен тірі қарындастары болмағандықтан, графтық тоқтатылды, бірақ оның барон Раби титулы бірінші туысы, бір рет алысқан Томас Уэнтуортқа, 1-ші Страффорд графына (1672-1739) – 1-ші графтың кіші інісінің немересіне, жаңадан берілген Страффорд графтығына ие болды. Дегенмен, оның кең байлықтары, Вентворт Вудхаус кіріп, оның жас туысы Томас Уотсонға, оның қарындасы Энн Уэнтуорттың үшінші ұлына көшті, ол өсиет бойынша қосымша Уэнтуорт тегін алды.
Having no children nor surviving brothers, the earldom became extinct, but his title of Baron Raby was inherited by his first cousin once removed Thomas Wentworth, 1st Earl of Strafford (1672 1739), the grandson of a younger brother of the 1st Earl, who became Earl of Strafford in a new creation. His vast estates, however, including Wentworth Woodhouse, passed to his younger nephew Thomas Watson, the third son of his sister Anne Wentworth, who in accordance with the bequest adopted the additional surname of Wentworth.