Анн Джонс: Екі дүркін Франция чемпионатының жеңімпазы және теннис тарихындағы жарық жұлдыз
Ann Jones (tennis)
Анн Джонс – ағылшын теннисшісі, үстел теннисінде 5 әлем чемпионатына қатысқан. 1957 ж. Стокгольмдегі жарыстарда жеңіліс тапты. "Үстел теннисін осылай ойнаңыз" кітабының авторы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын теннисшісі
English tennis player
Үстел теннисі
Джонс Англияның Бирмингем қаласындағы Кингс-Хитте дүниеге келген. Оның ата-анасы көрнекті үстел теннисі ойыншылары болды, әкесі Адриан Хейдон 1928-1953 жылдар аралығында Англияның бірінші нөмірі атанды және әлем чемпионаттарына қатысты. Энн де жас кезінде осы спортқа бейімделді, 1950 жылдары бес әлем чемпионатына қатысып, ең жақсы нәтижесі 1957 жылы Стокгольмде жеке, қос және аралас жұптарда финалда жеңіліске ұшырады. Осыдан кейін ол "Осылайша үстел теннисін ойнауға үйреніңіз" атты кітап жазды. Джонс Хейдон атымен әйелдер жұптарында екі рет Англия ашық чемпионатының жеңімпазы атанды.
Jones was born in Kings Heath, Birmingham, England. Her parents were prominent table tennis players, her father, Adrian Haydon, having been English number 1 and a competitor at world championships between 1928 and 1953. Ann, as a young girl, also took up the game, participating in five world championships in the 1950s, the best result being losing finalist in singles, doubles and mixed doubles all in Stockholm 1957. Soon after this she wrote the book Tackle Table Tennis This Way. Jones also won two English Open titles in women's doubles as Haydon.
Теннис
Ол сондай-ақ күшті теннисші болды, 1954 және 1955 жылдардағы британдық жасөспірімдер чемпионатында жеңіске жетті. 1956 жылы ол Уимблдон қыздар арасындағы жекелей чемпионатта жеңімпаз атанды. Джонс барлық уақыттағы ең үздік әйел теннисшілер, мысалы, Билли Джин Кинг, Маргарет Корт және Мария Буэно бар өте бәсекелестік дәуірде теннис ойнады. Қатал бәсекеге қарамастан, ол 1961 жылы Франция чемпионатында жеңіске жетті, ал 1966 жылы Мария Буэно мен Нэнси Ричиді жеңіп, француз титулын екінші рет жеңді, бұл оны сол қолмен ойнайтын әйел теннисшілер арасында алғашқы чемпион атанды. Ол сол жылы Уимблдонның аралас жұптар чемпионатында австралиялық Фред Столлемен бірге жеңіске жетті. Оның көрсеткен нәтижелерінің арқасында ол BBC Sports Personality of the Year болып танылды. Марк Льюисонның "The Complete Beatles Recording Sessions" кітабында айтылғандай, 1969 жылдың 4 шілдесінде The Beatles "Golden Slumbers" әнін жазуды тоқтатты, Джонстың Уимблдон титулы үшін Билли Джин Кингті жеңгенін радиодан тыңдады. 1968 жылы ашық дәуірдің басталуымен Джонс Кинг және басқаларымен бірге алғашқы кәсіби әйелдер турнирінің ұйымдастырушылары болды. 1970 жылы ол BBC-ге АҚШ чемпионатында қонақ комментаторы ретінде шақырылды, сондай-ақ 1961 және 1967 жылдары соңғы рет қатысты. Энн Джонс үш жартылай финалға жетті: 1959 жылы екінші нөмірлі Сандра Рейнольдсқа (Прайс) жеңіп, Кристин Трумэнге ұтылды; 1963 жылы екінші нөмірлі Дарлин Хардты жеңіп, үшінші сетте 9–7 есебімен Мария Буэноға ұтылды; және 1968 жылы Вирджиния Уэйдке ұтылды. Франция чемпионатында екі рет жеңіске жеткеннен басқа, Джонс тағы үш француз финалға жетті, 1968 жылы Аннет Ван Зилді жеңіп, Нэнси Ричиге ұтылды, ал 1969 жылы Розмари Касалс пен Лесли Тернерді жеңіп, Маргарет Корттан үш сетте ұтылды. Франция чемпионатындағы үш жеңіліс финалдарының арасында, оның жеңістеріне бір финалды қосуға жақын болған біреуі болды: 1963 жылы ол финалдық сетте Лесли Тернерді 5–2 есебімен алға басты. Ол 1957 жылы 18 жасында жартылай финалға жетті, үшінші нөмірлі Кристиан Мерселисті жеңіп, Дороти Хед Нодқа қарсы қиын жартылай финалда ұтылды, ал 1962 жылы Ян Леханды жеңіп, Лесли Тернерге ұтылды. Британдық қатты корт чемпионатында 1958 жылы финалда Ширли Блумер Брашерге және 1960 жылы Кристин Трумэнге ұтылғаннан кейін, ол 1963 жылдан 1966 жылға дейін жеңіліссіз болды, финалда Норма Бейлон, Ян Лехан, Аннет Ван Зил және Вирджиния Уэйдке қарсы жеңіске жетті. Ол 1957 жылдан бастап (18 жасында Дарлин Хардты жеңіп, Уимблдон финалисі болды) 1967, 1970 және 1975 жылдары Уайтман Кубогында өте маңызды ойыншы болды, 1958 жылы Мими Арнольдқа қарсы шешуші матчта Ұлыбритания 1930 жылдан бері алғаш рет жеңіске жетті, 1965 жылы Билли Джин Моффит пен Нэнси Ричиге қарсы жекелей ойындарын жеңіп, жалпы алғанда тоғыз жекелей және алты жұптық ойында жеңіске жетті. Француз, Австралия, АҚШ және Уимблдон титулдарында төрт британдық жеңімпаз болған кезде (Мортимер, Брашер, Трумэн және Уэйд) ол Ұлыбританияда жеті рет бірінші орынға ие болды. Табиғаты бойынша базалық және сазды кортта тиімді (Тию Киви оны жылжыған кірпіш қабырғасы сияқты ойнағандай екенін айтты), ол өзін ең тиімді желілік ойыншыға айналдырды, мүмкін, ол 1969 жылы Уимблдон жартылай финалында Маргарет Кортты жеңгенде ең жақсысы болды. Алтея Гибсоннан басқа, мансабының басында, ол оның дәуіріндегі ең жетекші ойыншылардың бірін бірнеше рет жеңген жоқ.
She was also a powerful lawn tennis player, winning the 1954 and 1955 British junior championships. In 1956, she won the Wimbledon girls' singles championship. Jones played lawn tennis in a highly competitive era that included some of the greatest female tennis players of all time, such as Billie Jean King, Margaret Court, and Maria Bueno. Despite the fierce competition, she won the 1961 French Championships, Jones won the French title for a second time in 1966, beating Maria Bueno and Nancy Richey. making her the first left handed female player to do so. She rounded off that year's Wimbledon by winning the mixed doubles championship with Australia's Fred Stolle. Her performances resulted in her being voted the BBC Sports Personality of the Year. According to Mark Lewisohn in The Complete Beatles Recording Sessions, on 4 July 1969, The Beatles paused the dubbing session for their song "Golden Slumbers" to listen to Jones beat King for the Wimbledon title when live on radio. With the dawn of the open era in 1968, Jones joined King and others to organise the first professional female touring group. In 1970, she was hired by the BBC as a guest commentator In the U. S. Nationals, as well as her final appearances in 1961 and 1967, Ann Jones reached three semifinals: in 1959, beating second seed Sandra Reynolds (Price) and losing to Christine Truman; in 1963, beating second seed Darlene Hard and losing 9–7 in the third set to eventual winner Maria Bueno; and in 1968, losing to eventual winner Virginia Wade. As well as winning the French Championships twice, Jones reached three other French finals, beating Annette Van Zyl and losing to Nancy Richey in 1968, and beating Rosemary Casals and Lesley Turner and losing in three sets to Margaret Court in 1969. Of her three losing finals in the French championships, there was one which nearly added to her total of wins: 1963 when she led Lesley Turner 5–2 in the final set. She also reached the semifinals in 1957 aged 18, beating third seed Christiane Mercelis and losing a tough semifinal to Dorothy Head Knode, and in 1962 beating Jan Lehane and losing to Lesley Turner. In the British Hard Courts championships, after losing in the finals in 1958 to Shirley Bloomer Brasher and 1960 to Christine Truman, she was undefeated from 1963 to 1966, winning finals against Norma Baylon, Jan Lehane, Annette Van Zyl and Virginia Wade. She was a stalwart in the Wightman Cup from 1957 (aged 18, beating Darlene Hard, then Wimbledon finalist) to 1967, 1970 and 1975, winning the deciding match in 1958 against Mimi Arnold when Britain won for the first time since 1930, taking both her singles against Billie Jean Moffitt and Nancy Richey in 1965 and overall winning nine singles and six doubles. Despite playing at a time when there were four other British winners of the French, Australian, US and Wimbledon titles, (Mortimer, Brasher, Truman and Wade), she was ranked no. 1 in the UK on seven occasions. Naturally a baseliner and effective as such on clay (Tiiu Kivi said it was like playing a brick wall that moved), she schooled herself to become a most effective net player, perhaps seen at her best when attacking Margaret Court to defeat in the Wimbledon semifinal of 1969. Apart from Althea Gibson, early in her career, there was not a leading player of her era that she did not beat on several occasions.
Жеке өмір
1971 жылы ол «A Game to Love» атты теннис өмірбаянын жариялады. Джонс 1962 жылғы 30 тамызда өзінен 31 жас үлкен және әкесінен бес жас үлкен бизнесмен Филипп "Пип" Джонсқа (1907–1993) үйленгеніне байланысты қызығушылық тудырды. Пип Джонс 1971 жылы «Вирджиния Слимс» әйелдер теннис турының алғашқы тур директоры болды. Кейіннен бұл жұбайдың есімдері «Монти Пайтонның Ұшқыш циркі» бағдарламасындағы скетчтерде, есімдер тізімі оқылғанда, қайта-қайта қолданылатын әзілге айналды, онда «Энн Хейдон Джонс және оның күйеуі Пип» жиі енгізілетін. 1969 жылы «Вест-Бромвич Альбион» клубы Энн Джонсты спорттағы жетістіктерімен құттықтады және оның күйеуімен бірге клубты қолдайтынын мәлімдеді.
In 1971 she published her tennis autobiography A Game to Love. Jones caused something of a stir on 30 August 1962 when she married businessman Philip "Pip" Jones (1907–1993) who was 31 years her senior and five years older than her father. Pip Jones became the first Tour Director of the Virginia Slims Women's Tennis Tour in 1971. The couple's names later became a recurring gag on Monty Python's Flying Circus during its series run, wherein the Pythons frequently inserted "Ann Haydon Jones and her husband Pip" into any sketch where a list of names was being read. In 1969, West Bromwich Albion commended Ann Jones on her sporting success and stated that she and her husband were supporters of the club.
Марапаттар
1985 жылы Джонс Халықаралық теннис даңқы залына енгізілді. 2013 жылы Эджбастон Приори теннис клубының стадиондық корты Энн Джонс атындағы орталық корт деп қайта аталды.
In 1985, Jones was voted into the International Tennis Hall of Fame. The stadium court at the Edgbaston Priory Tennis Club was renamed the Ann Jones Centre Court in 2013.