Сахналық өнерде жасалма туындылар және саудасы

Кіріспе

Өнер туындыларын жалған авторға жатқызып жасау және сату

Өнер жалғандығы – белгілі, әдетте танымал суретшілердің есімдерімен жалған түрде сатылатын өнер туындыларын жасау және сату. Мұндай жалған өнер жасау өте пайдалы болуы мүмкін, бірақ қазіргі заманғы анықтау және талдау техникасы жасалған туындыларды анықтауды қатты жеңілдетті. Бұл алаяқтық сатып алушыға зиян келтіріп, туындының құнын немесе мәртебесін арттыру үшін оның шығу тегі туралы жалған мәлімет таратуға бағытталған. Заң бойынша, бұл тек белгілі суретшінің стильдік ерекшеліктерін көшіру ғана емес, жалған суретшінің қасақана қаржылық мүддесін де білдіреді. Қолға түскен жағдайда, кейбір жалған суретшілер жасаған туындыларын өнер сарапшыларына, сатушыларға немесе өнер әлеміне әзіл немесе алдау ретінде ұсынуға тырысады.

Тарих

Өнердің жалғандауы екі мың жылдан астам уақытқа созылады. Ежелгі Рим мүсіншілері ежелгі грек мүсіндерінің көшірмелерін жасаған. Сол кездегі сатып алушылар олардың түпнұсқа емес екенін білген болуы мүмкін. Классикалық кезеңде өнер көбінесе тарихи мағлұматтар, діни шабыт немесе жай ғана ләззат алу үшін жасалған. Суретшінің кім екені сатып алушы үшін көбінесе маңызды болмаған. Өнердегі алғашқы жалғандық Италия Ренессансында тіркелген және содан бері қоғаммен бірге дамып келеді. Тіпті өте танымал суретшілер де жалған туындылар жасаған. 1496 жылы Микеланджело ұйықтап жатқан Купидон мүсінін жасап, оны көне нәрседей көрінуі үшін қышқыл топырақпен өңдеген. Содан кейін ол оны Балдассаре дель Миланезе атты сатушыға сатты, ол өз кезегінде оны кардинал Рафаэле Риариоға сатты, ол кейіннен алаяқтық туралы біліп, ақшасын қайтаруды талап етті. Дегенмен, Микеланджелоға ақшаның өз үлесін сақтап қалуға рұқсат берілді. Өнердегі жалғандық Императорлық Қытайда да кездескен, бірақ Батыс әлемінен айырмашылығы, онда жалған туындыларға көбінесе оң көзқараспен қараған, себебі түпнұсқа және жалған жұмыстардың мәртебесі бірдей болған. 20-ғасырғы өнер нарығы Сальвадор Дали, Пабло Пикассо, Пол Клее және Матисс сияқты суретшілерді бағалаған, ал олардың туындылары жиі жалғандауға ұшыраған. Бұл жалған туындылар көбінесе өнер галереялары мен аукциондық үйлерге сатылады, олар өнер және антиквариат коллекционерлерінің талғамын қанағаттандырады. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Францияның неміс әскерлерімен оккупациялануы кезінде, француздық аукциондық үйі Друотта ең қымбат бағаға сатылған картина – жалған Сезанн болды.

Африка

Африкадағы ең ерте даулы жалған туынды – Олукун, Ифеден табылған қола бас. Неміс этнологы Лео Фробениус 1910 жылы бұл артефактты жинап алды, ал 1934 жылы британдық билік оны сақтау үшін Ифе сарайына қайтаруға мәжбүр етті. Соңында бас Британ мұражайына оралды және 1940 жылы тазалау кезінде қателікпен жоғалған балауыз құю емес, құм құю арқылы жасалғандығы анықталды. Бұл мұражайға 1910 мен 1934 жылдар аралығында түпнұсқа қола бас жалғанмен ауыстырылған болуы мүмкін екенін ескертті. Осы кезеңде Африкаға көп саяхатшылар келгендіктен, жасалған өнерде еуропалық элементтер мен шабыт көбейді, мысалы, тәсбих пішінді мүсіндер мен афро-португал әшекейлі сүйек бұйымдары, және олар көбінесе туристерге сату үшін жасалған. Бұл бұйымдар түпнұсқалығы тұрғысынан толық айналым жасады; кейбіреулер олар фетишизацияланғанға дейін түпнұсқа емес екенін айтады, ал басқалары олар дәстүрлі материалдардан дәстүрлі мақсаттар үшін жасалған болса да, дәстүрлі формаларға сәйкес келмегендіктен түпнұсқа емес екенін санайды.

Австралиялық аборигендер

Тарихи тұрғыдан алғанда, абориген суретшілері тарихтың басынан бері келе жатқан және оларға табиғаттан тыс күштер, ата-бабалар және/немесе арбақтар жеткізген суреттерді көшірумен айналысады деп есептелген. Осы себепті, жекелеген шығармашылыққа жетерлік мән берілмеген және бір туындыны жасауға бірнеше адамның қатысуына ешқандай қарсылық болмаған. Бүгінде, егер суретшіге сыйлық берілсе немесе ол өз атымен туынды сатса, ол сол жұмыстың жалғыз авторы деп саналады. Егер ол жалғыз автор болмаса, бірақ өзін солай көрсетсе, онда ол өзін қасақана бұрмалау және алаяқтыққа ұшырату қаупіне тосып келеді. Солтүстік Территориядағы Утопиядан шыққан, ең танымал абориген суретшілерінің бірі – Эмили Каме Кнгваррейдің туындыларының көптеген жалған нұсқалары айналымда бар. Оның суретшілік мансабының басында, ол өзінің атымен жұмыстарын жариялай бастаған шәкірттер мектебін құрды. Оның туындыларының шамамен жартысы – салмақталған өнімдер. Кейіннен, оның қауымдағы ақсақалдары оның жұмысынан түсетін табыстың жоғалуынан алаңдап, талантты суретші болған бір мүшесін Эмили ретінде суреттерді сатуды жалғастыруға тағайындады. Мексика Тәуелсіздік соғысынан кейін шекараларын ашқаннан кейін, ол туристер үшін тартымды орынға айналды және Солтүстік Америка мен Еуропалықтар үшін танымал бағыт болды. Осы туристер өздерінің қызығушылықтарын көрсету үшін жеткілікті артефакттар сатып алып, жалған өнімдер нарығын құрды. Көшірмелер, репликалар, репродукциялар және пастиштер көбінесе заңды туындылар болып табылады, ал заңды репродукция мен қасақана жасалмалау арасындағы шекара нашар. Мысалы, Гай Хейн Огюст Роденнің бірнеше мүсіндерін қайта жасау үшін түпнұсқа қалыптарды пайдаланды. Бірақ, Хейн содан кейін репродукцияларға Роденнің түпнұсқа құю зауытының атын қойғанда, олар қасақана жасалма туындыларға айналды.

Суретшілер

Суретші-жалғаншы, еліктеуге тырысатын өнер түрінде кем дегенде, белгілі бір шеберлікке ие болуы керек. Көптеген жалғаншылар бұрынғы кезде нарыққа енуге тырысып, сәтсіз аяқталған жас суретшілер болған, соңында жалған жасауға көшкен. Кейде түпнұсқа иесінен қарызға алынып немесе ұрланып, көшірме жасау үшін пайдаланылады. Жалғаншы түпнұсқаны өзінде қалдырып, көшірмесін иесіне қайтарады. 1799 жылы Альбрехт Дюрердің 16 ғасырдан бері Нюрнберг қалалық әкімшілігінде ілінген автопортреті қарызға берілді. Суретші түпнұсқаның көшірмесін жасап, түпнұсқаның орнына көшірмесін қайтарды. Жалғандық 1805 жылы түпнұсқа аукционға шығарылып, патшалық коллекцияға сатылғанда ашылды. Көптеген жалғаншылар тек ақша табу үшін жұмыс істейді, бірақ кейбіреулері өнер әлемінің сенімсіздігі мен мақтандығын әшкерелеу үшін жалған жасағанын мәлімдейді. Әдетте, ұсталғаннан кейін суретшілер олардың жасағандары тек "әшкерелеушілік әрекеттер" екенін айтады. Кейбір әшкереленген жалғаншылар кейіннен көшірмелерін адал түрде сатып, оларды көшірме деп белгілейді, ал кейбіреулері өздерінің атақ-даңқына ие болып, жеке өнер иесі ретінде танылды. Орсон Уэллс режиссерлік еткен "F for Fake" фильмінде көрсетілген, қайтыс болған Эльмир де Хори жасаған жалған суреттер соншалықты құнды болғандықтан, нарықта жалған де Хори суреттері пайда болды. Бір ерекше жағдай - Хан ван Мегерен суретші, ол "барғандағы ең жақсы Вермеерді" жасап, сегіз жылдан кейін 1945 жылы оны ашты. Оның өзінің жұмысы да құнды болды, бұл басқа жалғаншыларды тартты. Осы жалғаншылардың бірі - оның ұлы Жак ван Мегерен, ол ұсынған өнер туындысының "оның әкесі Хан ван Мегерен жасаған" деген сертификаттарды жазуға мүмкіндік алды. Ежелгі артефакттарды жасаумен айналысқан Бригидо Лара Монументальді Веракрус стилін жасап, бүкіл мәдениетке тән артефакттарды әлемдік мұражайларға жеткізді. Жалғаншылар көбінесе қайтыс болған суретшілердің туындыларын көшіреді, бірақ кейбіреулері тірі суретшілерді еліктейді. 2004 жылдың мамыр айында норвегиялық суретші Кьелл Нупен Кристианстад галереясының оның жұмысының рұқсатсыз қол қойылған көшірмелерін сататынын байқады. 2012 жылы американдық өнер жалғаншысы Кен Перензи өзінің естеліктерін жариялады, онда ол Джеймс Баттерсворт, Мартин Джонсон Хед және Чарльз Бёрд Кинг сияқты шеберлердің мыңдаған шынайы көрінетін көшірмелерін жасап, оларды Кристис және Сотбис сияқты танымал аукциондық үйлерге және бай жеке коллекционерлерге сату туралы егжей-тегжейлі айтып берді.

An art forger must be at least somewhat proficient in the type of art he is trying to imitate. Many forgers were once fledgling artists who tried, unsuccessfully, to break into the market, eventually resorting to forgery. Sometimes, an original item is borrowed or stolen from the owner in order to create a copy. The forger will then return the copy to the owner, keeping the original for himself. In 1799, a self portrait by Albrecht Dürer which had hung in the Nuremberg Town Hall since the 16th century, was loaned to The painter made a copy of the original and returned the copy in place of the original. The forgery was discovered in 1805, when the original came up for auction and was purchased for the royal collection. Although many art forgers reproduce works solely for money, some have claimed that they have created forgeries to expose the credulity and snobbishness of the art world. Essentially the artists claim, usually after they have been caught, that they have performed only "hoaxes of exposure". Some exposed forgers have later sold their reproductions honestly, by attributing them as copies, and some have actually gained enough notoriety to become famous in their own right. Forgeries painted by the late Elmyr de Hory, featured in the film F for Fake directed by Orson Welles, have become so valuable that forged de Horys have appeared on the market. A peculiar case was that of the artist Han van Meegeren who became famous by creating "the finest Vermeer ever" and exposing that feat eight years later in 1945. His own work became valuable as well, which in turn attracted other forgers. One of these forgers was his son Jacques van Meegeren who was in the unique position to write certificates stating that a particular piece of art that he was offering "was created by his father, Han van Meegeren". A forger of note specializing in ancient artifacts, Brigido Lara, created the Monumental Veracruz style and produced an entire culture's worth of artifacts that ended up in museums around the world. Forgers usually copy works by deceased artists, but a small number imitate living artists. In May 2004, Norwegian painter Kjell Nupen noticed that the Kristianstad gallery was selling unauthorized, signed copies of his work. American art forger Ken Perenyi published a memoir in 2012 in which he detailed decades of his activities creating thousands of authentic looking replicas of masters such as James Buttersworth, Martin Johnson Heade, and Charles Bird King, and selling the forgeries to famous auction houses such as Christie's and Sotheby's and wealthy private collectors.

Дилерлер

Кейбір өнер сатушылар мен аукциондық үйлер жалған туындыларды нақты деп қабылдауға құлшынып, пайда табу үшін оларды жылдам сатуға тырысады. Егер сатушы туындының жалған екенін анықтаса, ол оны тыныш түрде қайтарып алып, бұрынғы иесіне қайтарады, соның арқасында жалған автор оны басқа жерде сатуға мүмкіндік алады. Мысалы, Нью-Йорктегі M. Knoedler & Co. галереясы 1994-2008 жылдар аралығында абстрактілі экспрессионистердің туындылары деп саналған 80 миллион долларлық жалған өнер туындыларын сатқан. Осы кезеңде Глафира Розалес өзінің нақты деп санайтын 40 сурет әкеліп, галерея президенті Энн Фридманға сатқан. 2013 жылы Розалес сым арқылы жасалған алаяқтық, ақшаны жылыстау және салықтан қашу айыптарын мойындады. 2017 жылдың шілдесінде федералды судья Розалеске алаяқтықтың құрбандарына 81 миллион АҚШ долларын төлеуге бұйрық берді. Пей Шен Цянға айыптау қойылды, бірақ ол Қытайға қашып кетіп, сотқа тартылмады. Осы іске қатысты соңғы сот процесі 2019 жылы аяқталды. Бұл оқиға 2020 жылы шыққан Netflix құжаттық фильмі «Made You Look: The True Story About Fake Art» тақырыбы болды. Кейбір жалған авторлар туындыны нақты көрсету үшін оған қатысты жалған құжаттар жасады. Британдық өнер сатушы Джон Дрю өзінің серігі Джон Майатт жасаған жалған туындылар үшін жалған құжаттар жасады және тіпті белгілі өнер мекемелерінің архивтеріне жалған суреттерді қосты. 2016 жылы Эрик Споутц американдық шеберлерге дұрыс емес жатқызылған жүздеген өнер туындыларын, жалған шығу тегі туралы құжаттармен бірге сату фактісі бойынша кінәлі деп танылды. Споутц 41 айға федералды түрмеге кесілді және ол схемадан тапқан 1,45 миллион долларын мемлекетке қайтаруға және 154,100 доллар өтемақы төлеуге міндеттелді. Сарапшылар мен мекемелер өздерінің қателіктерін мойындауға тартыншақ болуы мүмкін. Өнер тарихшысы Томас Ховингтің пікірінше, өнер нарығының 40% -ына дейін түрлі жалған өнер туындылары құрайды.

Нақты жалған

Сотталғаннан кейін Джон Майатт өзінің жалған суреттерін "Нағыз жалғандар" деп атайды. Бұл Майаттке танымал өнер туындыларының заңды көшірмелерін жасауға және сатуға, немесе суретшінің стилінде сурет салуға мүмкіндік береді. Оның "Нағыз жалғандар" сериясы Винсент ван Гог, Клод Моне, Леонардо да Винчи және Густав Климт сияқты суретшілердің туындыларын көшіреді, оларды түпнұсқа ретінде немесе шектеулі басылым түрінде сатып алуға болады. Олар коллекционерлер арасында танымал және ондаған мың фунт стерлинг (GBP) сатылуы мүмкін. Британдық бизнесмен Джеймс Стант Лос-Анджелестегі суретші және сотталған жалған жасаушы Тони Тетродан бірнеше "нағыз жалғандар" жасауға тапсырыс берген. Алайда, осы туындылардың бір бөлігі Стант принцтер қорына берілді, бұл король Карл III-нің көптеген қайырымдылық ұйымдарының бірі, және олар шынайы туындылар екендігі түсінігімен тарихи Дамфрис үйінде қойылды. Тетро туындыларды өзінің деп мәлімдегеннен кейін, олар Дамфрис үйінен сырттай алып тасталып, Стантқа қайтарылды.

Анықтау әдістері

Ең айқын жалғандықтар бұрынғы өнер туындыларының нашар көшірмелері болып табылады. Жалған жасаушы бірнеше жұмыстың элементтерін біріктіріп, "жаңа" туынды жасауға тырысуы мүмкін. Жалған жасаушы, олар еліктеуге тырысатын суретшіге тән ерекшеліктерді жіберуі немесе жалған жұмыстың сәл өзгеше көшірмесі немесе одан да белгілі жұмыстың бұрынғы нұсқасы екенін дәлелдеу үшін тарихи дұрыс емес элементтерді қосуы мүмкін. Шебер жалған жасаушының жұмысын анықтау үшін тергеушілер басқа әдістерге жүгінуі керек.

Тексеру әдісі

Көбінесе, шынайылығын анықтау үшін бұйымды мұқият тексеру (кейде Мореллиандық талдау деп аталады) жеткілікті. Мысалы, мүсін қазіргі заманғы әдістер мен құралдармен жасалған болуы мүмкін. Кейбір жалған жасаушылар түпнұсқа суретшілерге тән емес көркемдік әдістерді қолданған, мысалы, дұрыс емес қылқаламмен салған, перспектива бұрыс, сүйікті тақырыптары немесе техникалары басқаша болған, немесе суретшінің өмірінде қол жетімді болмаған түстерді пайдаланған. Кейбір жалған жасаушылар бұйымдарды химиялық заттарға батырып, "ескіртуге" тырысқан, ал кейбіреулері тіпті заттарға тесіктер бұрғылап, құрт жеген іздерін имитациялауға әрекеттенген (оң жақтағы суретті қараңыз). Көркем туындының шынайылығын растау кезінде сарапшылар оның тегін де анықтайды. Егер заттың құжаттамасы болмаса, оның жалған болу ықтималдығы жоғары. Жалған жасаушылар қолданған тағы бір әдіс – суреттің шынайы емес екенін көрсетеді. Суреттің кемшіліктерін немесе өзгертулерін жасыру үшін, жалған жасаушылар кейде суреттің арт жағына жаңа немесе ескі қағазды желімдейді немесе жалған суретті түпнұсқа мөлшерінен кішірейтіп кесіп алады. Белгісіз туындыларға жақында қосылған жапсырмалар немесе суретшілердің тізімдері, егер олардың өзі туынды сияқты ескі болмаса, күдік тудыруы керек. Көркем туындыларды қалпына келтірушілер ескі таспалар тозығы жеткенде жаңаларын қолдануға құқылы, бірақ ескі кенептердегі жаңа таспалар жалған жасаушының суреттің идентификациясын өзгертуге тырысқанын көрсетеді. Суреттің арт жағындағы ескі шеге тесіктері немесе орнату іздері суреттің бұрын рамкасынан алынып, өңделгенін және содан кейін бастапқы рамкасына немесе басқа рамкаға қайта орнатылғанын көрсетеді. Суреттерге немесе графикаға қойылған қолтаңбалар, егер олардың сызықтары немесе түсі туындының стиліне сәйкес келмесе (жаңа, қалың, т.б.). Дилердің "естігеніне" сүйенген, қолтаңбасы жоқ туындының белгілі бір суретшіге тиесілі екендігі. Соңғы кезде банкноттардың сиясында қолданылатын магниттік қолтаңбалар, көркем туындылардың шынайылығын растау үшін танымал бола бастады.

Often a thorough examination (sometimes referred to as Morellian Analysis) of the piece is enough to determine authenticity. For example, a sculpture may have been created with obviously modern methods and tools. Some forgers have used artistic methods inconsistent with those of the original artists, such as incorrect characteristic brushwork, perspective, preferred themes or techniques, or have used colors that were not available during the artist's lifetime to create the painting. Some forgers have dipped pieces in chemicals to "age" them and some have even tried to imitate worm marks by drilling holes into objects (see image, right). While attempting to authenticate artwork, experts will also determine the piece's provenance. If the item has no paper trail, it is more likely to be a forgery. Other techniques forgers use which might indicate that a painting is not authentic include:
Frames, either new or old, that have been altered in order to make forged paintings look more genuine. To hide inconsistencies or manipulations, forgers will sometimes glue paper, either new or old, to a painting's back, or cut a forged painting from its original size. Recently added labels or artist listings on unsigned works of art, unless these labels are as old as the art itself, should cause suspicion. While art restorers legitimately use new stretcher bars when the old bars have worn, new stretcher bars on old canvases might be an indication that a forger is attempting to alter the painting's identity. Old nail holes or mounting marks on the back of a piece might indicate that a painting has been removed from its frame, doctored and then replaced into either its original frame or different frame. Signatures on paintings or graphics that look inconsistent with the art itself (either fresher, bolder, etc.). Unsigned work that a dealer has "heard" is by a particular artist. More recently, magnetic signatures, such as those used in the ink of bank notes, are becoming popular for authentication of artworks.

Цифрлық аутентификация

Суретшілердің сандық бейнелерін статистикалық талдау – жақында қолданыла бастаған жаңа әдіс, ол картиналардың жасалма екенін анықтауға мүмкіндік береді. Толқындық ыдырау деп аталатын техниканы пайдалана отырып, сурет негізгі суреттер жиынтығына, яғни суб-диапазондарға бөлінеді. Бұл суб-диапазондар текстураларды анықтау үшін талданады, сонда әрбір суб-диапазонға белгілі бір жиілік беріледі. Мысалы, көк аспан сияқты кең беттер көбінесе төмен жиілікті суб-диапазондар ретінде көрінеді, ал шөп жапырақшаларындағы ұсақ штрихтар жоғары жиілікті суб-диапазондарды құрайды. Питер Брюгельдің үлкеніне жатқызылған 13 суреттің тобы осы толқындық ыдырау әдісімен тексерілді. Олардың бесеуі имитация екені белгілі болды. Талдау нәтижесінде бес жалған картина дұрыс анықталды. Бұл әдіс Пьетро Перуджиноның шеберханасында жасалған "Балалы Құдай ана және қасиеттілер" картинасын зерттеу үшін де қолданылды. Тарихшылар Перуджиноның осы туындының тек бір бөлігін салғанына бұрыннан күмәнданып келген. Толқындық ыдырау әдісі көрсеткендей, картинаны жасауға кем дегенде төрт суретші қатысқан.

Аутентификациядағы мәселелер

Өнер аутентификациясына маманданған өнер мамандары 1850-ші жылдардың соңында өнер әлемінде көріне бастады. Олар көбінесе тарихшылар немесе музей кураторлары болып, сурет, мүсін және өнердің басқа да түрлері туралы кітаптар жазатын. Әртүрлі салалар арасында байланыс нашар болғандықтан, туындыларды аутентификациялау кезінде қателіктер жиі жасалатын. 1900 жылға дейін көптеген кітаптар мен өнер каталогтары жарық көргенімен, олардың көпшілігі кеңінен таралмады және көбінесе заманауи өнер туындылары туралы ақпаратты қамтымады. Сонымен қатар, 1900 жылға дейінгі мамандарда қазіргі сарапшылар қолданатын маңызды технологиялық құралдар жетіспеді. Дәстүр бойынша, суретшінің "каталогы резонне" шығармасы оның түпнұсқалығын және құндылығын растаудың кілті саналды. Суретшінің каталогынан шығарылу, иесінің түпнұсқалығын растауға бағытталған кез келген дәлеліне қарамастан, туындының болашақтағы сатуына зиян келтіруі мүмкін. Сарапшылардың белгілі бір туындының түпнұсқалығы туралы әрқашан келіспеуі оның тегін анықтау мәселесін күрделендіреді. Кейбір суретшілер тіпті өздерінің туындылары ретінде көшірмелерді қабылдады. Мысалы, Камиль Коро 700-ден астам сурет салған, бірақ басқалар жасаған көшірмелерге өзінің атынан қол қойған, себебі ол көшірме жасауды құрмет тұтқан. Кейде бұрын жалған деп жарияланған туынды кейіннен түпнұсқа деп танылады. Вермеердің "Виргиналда отырған жас әйел" 1947 жылдан 2004 жылдың наурызына дейін жалған саналды, бірақ кейбір сарапшылар оның түпнұсқа екенімен келіспейді. Туындыны қалпына келтіру кейде соншалықты кеңейтілген, ескі материалдардың орнына жаңа материалдар қолданылып, түпнұсқа туындының мәні жоғалады. Суретші суретті заманауи өнер нарығында жақсырақ сату үшін суретке қосымша бөлшектер қосуы немесе бұрынғыларын алып тастауы мүмкін. Алайда, бұл тек қазіргі заманғы құбылыс емес. Тарихи суретшілер де басқа суретшілердің туындыларын кейбір фонды немесе бөлшектерін қайта бояу арқылы "реттеуге" тырысқан. Көптеген жалған туындылар әлі де анықталмай жүр. ХХ ғасырдың ең әйгілі жалған жасаушысы Хан ван Мегерен өзінің Вермеер жалған туындылары үшін тарихи кенептерді пайдаланды және олардың түпнұсқа екенін қамтамасыз ету үшін өзінің пигменттерін жасады. Ол жалған туынды жасағанын тек сатқындықпен айыпталғаннан кейін мойындады, бұл қылмыс өлім жазасына әкелді. Оның жасаған туындылары соншалықты шеберлікпен жасалғандықтан, ван Мегерен өзін елге опасыздық жасады деген айыптан ақтап алу үшін полиция күзетінде жүріп тағы бір "Вермеерді" жасауға мәжбүр болды. Соңғы кездегі жалған туынды болуы мүмкін Гетти куросы, оның түпнұсқалығы әлі де шешілмеген. Гетти куросы жеті басқа туындымен бірге 1983 жылдың көктемінде Калифорния штатының Малибу қаласындағы Дж. Пол Гетти мұражайына ұсынылды. Келесі 12 жыл бойы өнер тарихшылары, консерваторлар және археологтар куросты зерттеді, ғылыми сынақтар бетінің жасанды түрде жасалмағанын көрсетті. Алайда, куроспен бірге ұсынылған басқа да туындылардың бірнешеуі жалған екені анықталғанда, оның түпнұсқалығы тағы да күмән тудырды. 1992 жылдың мамыр айында Афинада (Грекия) оның түпнұсқалығын анықтау үшін халықаралық конференция өткізілді. Конференция мәселені шеше алмады. Өнер тарихшылары мен археологтардың көпшілігі оны жалған деп айыптаса, ғалымдар мүсіннің түпнұсқа екеніне сенді. Бүгінгі күнге дейін Гетти куросының түпнұсқалығы құпия болып қала береді және мүсін "грек, б.з.д. 530 жыл немесе қазіргі жалған" деген датамен көрсетіледі. Осы мәселелермен күресу үшін бірқатар бастамалар жасалуда. "Өнердегі аутентификация" қоры 2012 жылы өнердің түпнұсқалығымен айналысатын әртүрлі салалардағы сарапшылар құрды. Қордың мақсаты – әртүрлі мамандықтардағы сарапшыларды біріктіріп, өнердің жалғандығына қарсы күрес жүргізу. Оның мүшелері арасында Дэвид Бомфорд, Мартин Кемп және Маурицио Серачини сияқты белгілі сарапшылар бар. Мәдени мұра ғылымдарының ашық көзі – CHSOS, Антонино Косентино құрған. Олар "көркем өнерді, тарихи және археологиялық нысандарды ғылыми зерттеудің практикалық әдістерін ұсынады". Халықаралық өнер зерттеулер қоры – IFAR. 1969 жылы құрылған бұл "көрнекі өнердегі адалдыққа арналған коммерциялық емес білім беру және ғылыми-зерттеу ұйымы. IFAR – арт-объектілердің түпнұсқалығы, меншік құқығы, ұрлық және басқа да көркемдік, құқықтық және этикалық мәселелер туралы бейтарап және сенімді ақпарат ұсынады. IFAR – бұл қоғам мен...".

Art specialists with expertise in art authentication began to surface in the art world during the late 1850s. At that time they were usually historians or museum curators, writing books about paintings, sculpture, and other art forms. Communication among the different specialties was poor, and they often made mistakes when authenticating pieces. While many books and art catalogues were published prior to 1900, many were not widely circulated, and often did not contain information about contemporary artwork. In addition, specialists prior to the 1900s lacked many of the important technological means that experts use to authenticate art today. Traditionally, a work in an artist's "catalogue raisonné" has been key to confirming the authenticity, and thus value. Omission from an artist's catalogue raisonné indeed can prove fatal to any potential resale of a work, notwithstanding any proof the owner may offer to support authenticity. The fact that experts do not always agree on the authenticity of a particular item makes the matter of provenance more complex. Some artists have even accepted copies as their own work – Picasso once said that he "would sign a very good forgery". Camille Corot painted more than 700 works, but also signed copies made by others in his name, because he felt honored to be copied. Occasionally work that has previously been declared a forgery is later accepted as genuine; Vermeer's Young Woman Seated at the Virginals had been regarded as a forgery from 1947 until March 2004, when it was finally declared genuine, although some experts still disagree. At times restoration of a piece is so extensive that the original is essentially replaced when new materials are used to supplement older ones. An art restorer may also add or remove details on a painting, in an attempt to make the painting more saleable on the contemporary art market. This, however, is not a modern phenomenon historical painters often "retouched" other artist's works by repainting some of the background or details. Many forgeries still escape detection; Han van Meegeren, possibly the most famous forger of the 20th century, used historical canvasses for his Vermeer forgeries and created his own pigments to ensure that they were authentic. He confessed to creating the forgeries only after he was charged with treason, an offense which carried the death penalty. So masterful were his forgeries that van Meegeren was forced to create another "Vermeer" while under police guard, to prove himself innocent of the treason charges. A recent instance of potential art forgery involves the Getty kouros, the authenticity of which has not been resolved. The Getty Kouros was offered, along with seven other pieces, to The J. Paul Getty Museum in Malibu, California, in the spring of 1983. For the next 12 years art historians, conservators, and archaeologists studied the Kouros, scientific tests were performed and showed that the surface could not have been created artificially. However, when several of the other pieces offered with the Kouros were shown to be forgeries, its authenticity was again questioned. In May 1992, the Kouros was displayed in Athens, Greece, at an international conference, called to determine its authenticity. The conference failed to solve the problem; while most art historians and archeologists denounced it, the scientists present believed the statue to be authentic. To this day, the Getty Kouros' authenticity remains a mystery and the statue is displayed with the date: "Greek, 530 B. C. or modern forgery". To combat these problems some initiatives are being developed. The Authentication in Art Foundation. Established in 2012 by experts from different fields involved with the authenticity of art. The aim of the foundation is to bring together experts from different specialities to combat art forgery. Among its members are noted experts such as David Bomford, Martin Kemp, and Maurizio Seracini. The Cultural Heritage Science Open Source – CHSOS, founded by Antonino Cosentino. They "provide practical methods for the scientific examination of fine arts, historical and archaeological objects". The International Foundation for Art research – IFAR. Established 1969, it is a "not for profit educational and research organization dedicated to integrity in the visual arts. IFAR offers impartial and authoritative information on authenticity, ownership, theft, and other artistic, legal, and ethical issues concerning art objects. IFAR serves as a bridge between the public, and the scholarly and commercial art communities". Institute of Appraisal and Authentication of works of Art – i3A. A not for profit organization that gathers professionals of different fields, providing equipment and preparing procedure manuals aligned with international techniques, in the search of further knowledge on the production of Brazilian artists.

Фотографиялық жалғандық

Соңғы кезде фотосуреттер жалғандаудың нысанына айналды, ал осы туындылардың нарықтық құны арта түскен сайын, жалған жасау да жалғаса береді. Ман Рэй мен Ансел Адамс қайтыс болғаннан кейін, олардың туындылары жиі жалғандау нысаны болды. Жалған фотосуреттерді анықтау өте қиын, себебі сарапшылар түпнұсқа мен қайта басылған суреттердің аражігін ажырата білуі керек. Фотограф Ман Рэйдің өмірінде басылым өндірісі дұрыс басқарылмаған, және оның көптеген негативтері студиясына кіре алатын адамдар тарапынан ұрланған. Фотонегативтерге ие болу, жалған өндірушіге шексіз мөлшерде жалған басылымдар жасауға мүмкіндік береді, оларды кейін түпнұсқа деп сатуға болады. Егер бірдей фотоқағаз қолданылса, жалған басылымдарды түпнұсқадан ажырату өте қиын болар еді. Қолданылмаған фотоқағаздың өмірлік мерзімі қысқа (2-5 жыл) болғандықтан және фотоқағаздың құрамы жиі өзгергендіктен, жалған басылымдар түпнұсқадан көп ұзамай жасалуы керек еді. Әрі қиындық тудыратыны, Ман Рэй қайтыс болғаннан кейін, басылым авторлық құқықтарын оның жесірі Джульетта Ман Рэй мен оның інісі басқарды, олар Ман Рэйдің бұрын қабылдамаған көптеген басылымдарын шығаруға рұқсат берді. Бұл қайта басылымдардың құны шектеулі болғанымен, Ман Рэйдің өмірінде басылған түпнұсқалардың құны күрт өсті, соның салдарынан көптеген жалған өндірушілер қайта басылымдарды өзгертіп, оларды түпнұсқаға ұқсатуға тырысады.

АҚШ-тың құқықтық мәселелері

АҚШ-та өнер туындыларын жалған жасаушыларға қатысты қылмыстық қудалау федералды, штаттық және/немесе жергілікті заңдарға сәйкес мүмкін. Мысалы, федералдық қудалаулар жалпы қылмыстық заңдарды, соның ішінде рэкетке қатысты және жемқорлық ұйымдар туралы заңды (RICO) пайдалана отырып, сәтті жүзеге асырылды. Шагал, Миро және Далидің жалған баспаларын сатқан отбасыға қарсы RICO бойынша шара қолданылды. Кінәлі деп танылғандар басқа да қылмыстар жасады, оның ішінде алаяқтық, ақшаны жылыстау және пошта арқылы алаяқтық. Федералды прокурорлар айыпталушылар мұндай байланыс түрлерін қолданған жағдайда, федералды сымдық немесе пошталық алаяқтық туралы заңдарды пайдалана отырып, жалған жасаушыларды қудалай алады. Дегенмен, өнер туындыларын жалған жасаушыларға қатысты қылмыстық іс сирек қозғалған, себебі дәлелдеу талаптары жоғары және құқық қорғау органдарының басымдықтары әртүрлі. Мысалы, интернеттегі өнерге қатысты алаяқтықтар федералды соттардың шешімдерінде кездеседі, оларды PACER сот жазбаларында қарастыруға болады. Кейбір алаяқтықтар танымал аукциондық сайттарда жасалады. Сот-медициналық сараптама немесе тіпті PACER / құқық қорғау органының деректері мен интернеттегі зерттеулер арқылы алаяқтықтың толық көлемін анықтауға қажетті іздер оңай қолжетімді. Қылмыстық қудалау штаттық қылмыстық заңдар бойынша да мүмкін, мысалы, қылмыстық алаяқтыққа немесе жеке қолтаңбаларды жалған жасауға қарсы тыйым салу. Алайда, штаттық заңдар бойынша қылмыстық жауапкершілікті қозғау үшін, үкімет айыпталушының алаяқтық ниеті болғанын дәлелдеуі керек. Барлық қылмыстық қудалаулардағыдай, дәлелдеу жүгі жоғары; «әділ күмәнді жою» қажет. Өнер туындыларын жалған жасауға азаматтық санкциялар да қолданылуы мүмкін. Мысалы, Федералды сауда комиссиясы (FTC) FTC заңын өнер нарығындағы әділетсіз сауда практикасына қарсы күресу үшін пайдаланды. FTC заңын қолдана отырып, FTC v. Magui Publishers, Inc. ісінде жалған Дали баспаларын сатқан сатушыға қарсы сәтті шара қолданылды, ол алаяқтық әрекеттерден толығымен тыйым салынды және заңсыз табысын қайтаруға міндеттелді. Бұл істе айыпталушы жалған баспаларды сатудан миллиондаған доллар тапқан. Штаттық деңгейде өнер туындыларын жалған жасау алаяқтық, маңызды фактілерді жалған көрсету немесе келісімшартты бұзу түрінде қарастырылуы мүмкін. Бірдей коммерциялық кодекс алданып қалған сатып алушыларға шынайылық кепілдігіне сүйене отырып, келісімшарт негізінде өтемақы алуға мүмкіндік береді. Өнер туындыларын жалған жасауға қатысты басым азаматтық теория – азаматтық алаяқтық болып табылады. Азаматтық алаяқтық туралы талапты негіздеу кезінде талапкер, әдетте, жауапкердің маңызды фактілерді жалған көрсеткенін, бұл көрсетудің алдау ниетімен жасалғанын, талапкердің көрсетуге орынды түрде сенегенін және көрсету нәтижесінде талапкерге зиян келгенін дәлелдеуі керек. Кейбір заңгерлер бұқаралық нарықта өсіп келе жатқан өнер туындыларын жалған жасау мәселесін шешу үшін қолданыстағы зияткерлік меншік заңдарын күшейтуді ұсынды. Олардың пікірінше, қазіргі заңдық жүйе осы өсу үрдісіне қарсы күресте тиімді емес.

In the United States, criminal prosecutions of art forgers are possible under federal, state and/or local laws. For example, federal prosecutions have been successful using generalized criminal statutes, including the Racketeer Influenced and Corrupt Organizations Act (RICO). A successful RICO charge was brought against a family which had sold counterfeit prints purportedly by Chagall, Miró, and Dalí. The defendants were also found guilty of other federal crimes including conspiracy to defraud, money laundering, and postal fraud. Federal prosecutors are also able to prosecute forgers using the federal wire fraud or mail fraud statutes where the defendants used such communications. However, federal criminal prosecutions against art forgers are seldom brought due in part to high evidentiary burdens and competing law enforcement priorities. For example, internet art frauds now appear in the federal courts' rulings that one may study in the PACER court records. Some frauds are done on the internet on a popular auction websites. Traces are readily available to see the full extent of the frauds from a forensic standpoint or even basic due diligence of professionals who may research matters including sources of PACER / enforcing authority records and on the internet. Prosecution is also possible under state criminal laws, such as prohibitions against criminal fraud, or against the simulation of personal signatures. However, in order to trigger criminal liability under states' laws, the government must prove that the defendant had intent to defraud. The evidentiary burden, as in all criminal prosecutions, is high; proof "beyond a reasonable doubt" is required. Art forgery may also be subject to civil sanctions. The Federal Trade Commission, for example, has used the FTC Act to combat an array of unfair trade practices in the art market. An FTC Act case was successfully brought against a purveyor of fake Dalí prints in FTC v. Magui Publishers, Inc., who was permanently enjoined from fraudulent activity and ordered to restore their illegal profits. In that case, the defendant had collected millions of dollars from his sale of forged prints. At the state level, art forgery may constitute a species of fraud, material misrepresentation, or breach of contract. The Uniform Commercial Code provides contractually based relief to duped buyers based on warranties of authenticity. The predominant civil theory to address art forgery remains civil fraud. When substantiating a civil fraud claim, the plaintiff is generally required to prove that the defendant falsely represented a material fact, that this representation was made with intent to deceive, that the plaintiff reasonably relied on the representation, and the representation resulted in damages to the plaintiff. Some legal experts have recommended strengthening existing intellectual property laws to address the growing problem of art forgeries proliferating in the mass market. They argue that the existing legal regime is ineffective in combating this growing trend.

Ұлыбританияның құқықтық мәселелері

Ұлыбританияда өнер туындысы жалған екені анықталса, иесінің оны қалай алғанына қарай түрлі заңдық шаралар қолданылады. Егер ол аукцион үйінен сатып алынса, сатып алушы белгілі бір мерзім ішінде туындыны қайтарған жағдайда, құны өтелетін шарттық кепілдік болуы мүмкін. Сатып алу арқылы қосымша шарттық кепілдіктер де қолданылуы мүмкін, яғни мақсатына сай келу сияқты талаптар шартқа жатады (1979 жылғы Сатып алу туралы заңның 13-14-тармақтары немесе 2015 жылғы Тұтынушылардың құқықтары туралы заңның 9-11-тармақтары). Жалған туындыларды анықтау көптеген себептерге байланысты қиын: жалғандықты анықтауға қажетті ресурстардың жетіспеуі, иесі мен сатушы үшін жағымсыз экономикалық салдарлар тудыратындықтан жалғандықты анықтауға деген жалпы ұмтылмаушылық және дәлелдеу міндеттемесі жалған жасаушыларды қылмыстық жауапкершілікке тартуды қиындатады. Бұған қоса, өнер нарығының халықаралық сипаты түрлі елдердің заңдарының өзгешелігіне байланысты қиындықтар туғызады.

Өнер қылмысы туралы білім беру

2009 жылдың жазында ARCA – Өнерге қарсы қылмыстарды зерттеу қауымдастығы өнер қылмыстарын зерттеуге арналған алғашқы аспирантура бағдарламасын ұсынды. Өнер қылмысы және мәдени мұраны қорғау бойынша аспирантуралық сертификат бағдарламасына өнер жалғандарын және жасалмаларын талқылайтын курстық жұмыстар кіреді. Өнер қылмысы туралы білім беру үшін ғылыми қауымдастық жалған және жасалма өнер туындыларын талдау арқылы зерттеу жұмыстарын жүргізуді қажет етеді.

Фильм

Орсон Уэллс өнердің жалғандығы туралы "F үшін жалған" (F for Fake) деген фильм түсірді. "Миллион қалай ұрлануға болады" (How to Steal a Million, 1966, режиссері Уильям Уайлер) фильмінде Одри Хепберн Cellini-дің "Венера" мүсініне техникалық сараптама жасаудың алдын алу үшін ұрымен (Питер О'Тул) бірігеді, бұл оның әкесі мен атасын өнердің жалғандарын жасаушы ретінде әшкерелейді (соңғысы Сезанн мен Ван Гогтың көптеген жалғандарын жасайды). "Incognito" (1998, режиссері Джон Бадхам, басты рөлде Джейсон Патрик) фильмінде атақты "екінші қатардағы" суретшілердің суреттерін жасау шебері Рембрандттың суреттерін салуға шақырылады, бірақ әдемі Рембрандт сарапшысымен кездескеннен кейін кісі өлтіруде айыпталады. 1999 жылғы "Томас Крон ісі" фильмінің қайта түсірілімінде Пирс Броснанның миллионер кейіпкері сақтандыру тергеушісімен (Рене Руссо) бірге ұрланған (кейін, оның бастамасымен, жалған) Моне картинасымен мысық пен тышқан ойнайды. Монедің "Сан-Джорджо Маджоре кешкісі" картинасы Камиль Писсарроның "Эрагнидегі суретшінің бағы" картинасымен үйлестірілген. "Заманауилар" фильмінде басты кейіпкер, суретші Ник Харт, өзінің сурет сатушысы үшін бірнеше суреттерді, соның ішінде Сезанн картинасын да жасайды. Олар бай коллекционерге сатылады, ол олардың жалған екенін білгеннен кейін, компанияның куәлігінде оларды жояды. 2001 жылғы халықаралық өнердің жалғандығы туралы деректі фильм "Жалғандық" (The Forgery) белгілі суретші Корнель (Гийом Корнелис ван Беверлу) және голландтық өнердің жалғаншысы Герт Ян Янсенмен сұхбаттардан тұрады. Польшалық "Винчи" комедиясында екі ұры Леонардо да Винчидің "Арминелі әйел" картинасын ұрлауға тапсырыс алады. Олардың бірі құнды картинаның Чарторыски мұражайынан жоғалып кетуін қаламай, оның жалған нұсқасын жасауға бұйырады. 2007 жылғы "Сент-Триньянс" фильмінде басты кейіпкерлер Вермеердің "Жемше құлақшасы бар қыз" картинасын ұрлап, оны жалтақтауға тырысады. 2014 жылғы "Жалғангер" (The Forger) фильмінде Джон Траволта рөлін сомдаған кейіпкер белгілі бір өнер туындысын жасауға тырысады. 2012 жылғы "Гамбит" фильмінің қайта түсірілімінде Колин Ферт кейіпкері Монедің "Астық үйінділері" сериясынан жасалған жалған суретті британдық миллиардерге (Алан Рикман) сатуды жоспарлайды. Ол "Таңғы астық үйіндісі" картинасының иесі, ал "Кешкі астық үйіндісі" картинасын ұзақтан іздеп келеді. "Астық үйінділері" Моне суреттерінің шынайы сериясы болғанымен, бұл фильмдегі екі сурет те ойдан шығарылған.

Orson Welles directed a film about art forgery called F for Fake. How to Steal a Million (1966, directed by William Wyler) stars Audrey Hepburn joining a burglar (Peter O'Toole) to prevent technical examinations on Cellini's sculpture, Venus, that would expose both her grandfather and father as art forgers (the latter working on more forgeries by Cézanne and van Gogh). In Incognito (1998, directed by John Badham and starring Jason Patric), an expert in forging famous "third tier" artists' paintings is hired to paint a Rembrandt, but is framed for murder after meeting a beautiful Rembrandt expert. In the 1999 remake of The Thomas Crown Affair, Pierce Brosnan's millionaire character plays cat and mouse about a stolen (and then, on his initiative, forged) Monet painting with an insurance investigator (Rene Russo). Monet's San Giorgio Maggiore at Dusk is overlaid with a painting by Camille Pissarro, The Artist's Garden at Eragny. In the film The Moderns the lead character, artist Nick Hart, forges several paintings, including a Cézanne, for his art dealer. These are sold to a wealthy collector who, upon being informed that they are fakes, destroys them in the presence of company. The 2001 documentary film about international art forgery, The Forgery, consists of interviews with the well known artist Corneille (Guillaume Cornelis van Beverloo) and Dutch art forger Geert Jan Jansen. In the Polish comedy Vinci two thieves are commissioned to steal Leonardo da Vinci's Lady with an Ermine. One of them does not want the precious painting to disappear from Czartoryski Museum and orders a forgery of it. In the 2007 film St Trinians the main characters steal and frame Vermeer's Girl with a Pearl Earring. In the 2014 film The Forger, the title character, played by John Travolta, attempts to forge a well known piece of art. In the 2012 remake of Gambit, Colin Firth's character plans to sell a forged painting from the Haystacks series by Monet, to a British billionaire (Alan Rickman). Already the owner of the genuine Haystacks Dawn, he has long been searching for Haystacks Dusk to complete his set. Although Haystacks is a genuine series of paintings by Monet, the two paintings in this film are fictional.