Голландиялық саяқы және шебер жалған суретші Хан ван Меегерен
Han van Meegeren
Голландиялық суретші Хан ван Меегерен – 20 ғ-дың ең шебер жалған суретшісі. Нацилерге сатқан суреттері арқылы ұлттық батыр атанды. Алтын ғасыр суреттерін жасау өнері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Голланд суретшісі және өнер жасалмашысы (1889–1947)
Dutch painter and art forger (1889–1947)
Хенрикус Антониус "Хан" ван Меегерен (; 10 қазан 1889 – 30 желтоқсан 1947) – 20 ғасырдың ең тапқыр өнер жасалмашыларының бірі саналатын голланд суретшісі және портретші. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін, Нидерландыны нацистер басып алған кезде, ол Рихсмаршал Герман Герингке жалған сурет сатқаны белгілі болған соң Ван Меегерен ұлттық батырға айналды. Ван Меегерен суретші ретінде мансап құруға тырысты, бірақ өнер сыншылары оның жұмысын мойындамады. Ол Голландияның алтын ғасырына тән суреттерді жасау арқылы өз талантын көрсетуді шешті. Оның суреттерін сол кездегі жетекші сарапшылар, соның ішінде доктор Абрахам Бредиус, 17 ғасырдың нағыз туындылары деп қабылдады. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Геринг Меегереннің "Вермер" суреттерінің бірін сатып алды, ол оның ең бағалы мүліктерінің бірі болды. Соғыстан кейін Ван Меегерен нацистерге мәдени мүлік сатты деген айыппен тұтқындалды. Өлім жазасынан қорқып, Ван Меегерен суреттің жалған екенін мойындады. Ол 1947 жылдың 12 қарашасында сотталды және бір жылға бас бостандығынан айырылды. Алайда, ол екі жүрек ұстамасынан кейін 1947 жылдың 30 желтоқсанында қайтыс болды. 1967 жылы жарық көрген өмірбаянында Ван Меегерен алдаған сатып алушылардан 30 миллионнан астам АҚШ долларын алғаны айтылды; оның құрбандарының арасында Нидерланд үкіметі де болды.
Henricus Antonius "Han" van Meegeren (; 10 October 1889 – 30 December 1947) was a Dutch painter and portraitist, considered one of the most ingenious art forgers of the 20th century. Van Meegeren became a national hero after World War II when it was revealed that he had sold a forged painting to Reichsmarschall Hermann Göring during the Nazi occupation of the Netherlands. Van Meegeren attempted to make a career as an artist, but art critics dismissed his work. He decided to prove his talent by forging paintings from the Dutch Golden Age. Leading experts of the time accepted his paintings as genuine 17th century works, including Dr. Abraham Bredius. During World War II, Göring purchased one of Meegeren's "Vermeers", which became one of his most prized possessions. Following the war, Van Meegeren was arrested on a charge of selling cultural property to the Nazis. Facing a possible death penalty, Van Meegeren confessed the painting was a forgery. He was convicted on 12 November 1947, and sentenced to one year in prison. However; he died on 30 December 1947 after two heart attacks. A biography in 1967 estimated that Van Meegeren duped buyers out of more than US$30 million; his victims included the government of the Netherlands.
Алғашқы жылдар
Хан (Анри немесе Генрикустың қысқартылған аты) ван Мегерен 1889 жылғы 10 қазанда Аугуста Луиза Генриетта Кемпстің және провинциялық Девентер қаласындағы Квиексхолда француз тілі мен тарих пәнін оқытқан Хендрикус Йоханнес ван Мегереннің бес баласының үшіншісі болып дүниеге келді. Жоғары Бургер мектебінде оқып жүргенде Хан ұстаз және суретші Бартус Кортелингпен (1853–1930) танысты, ол оның ұстазы болды. Кортелинг Иоганн Вермеерден шабыттанды және Ван Мегеренге Вермеердің техникаларын үйретті. Кортелинг импрессионизм және басқа да қазіргі заманғы бағыттарды құлдырау мен төмендеудің өнері деп санады, ал оның күшті жеке әсері Ван Мегеренге де солай ойлауға мүмкіндік берген болуы мүмкін. Ван Мегереннің әкесі ұлының өнерге деген құштарлығын бөліспеді; ол Ханды жүз рет "Мен ештеңе білмеймін, мен ештеңе емеспін, мен ештеңе істей алмаймын" деп жазуға мәжбүр етті. Оның орнына, Ханның әкесі оны 1907 жылы Делфт Технологиялық университетінде архитектураны оқуға итермеледі. Жұбайлар бастапқыда Аннаның әжесімен Рийсвик қаласында тұрды, ал олардың ұлы Жак Анри Эмиль ван Мегерен 1912 жылғы 26 тамызда сонда дүниеге келді.
Han (diminutive for Henri or Henricus) van Meegeren was born 10 October 1889, the third of five children of Augusta Louisa Henrietta Camps and Hendrikus Johannes van Meegeren, a French and history teacher at the Kweekschool (training college for schoolteachers) in the provincial city of Deventer. While attending the Higher Burger School, Han met teacher and painter Bartus Korteling (1853–1930) who became his mentor. Korteling had been inspired by Johannes Vermeer and taught Van Meegeren Vermeer's techniques. Korteling had rejected the Impressionist movement and other modern trends as decadent, degenerate art, and his strong personal influence may have led van Meegeren to do likewise. Van Meegeren's father did not share his son's love of art; he often forced Han to write a hundred times, "I know nothing, I am nothing, I am capable of nothing." Instead, Han's father compelled him to study architecture at the Delft University of Technology in 1907. The couple initially lived with Anna's grandmother in Rijswijk, and their son Jacques Henri Emil van Meegeren was born there on 26 August 1912.
"Кәдемі жалған"
1932 жылы Ван Мигерен әйелімен бірге Рокбрун Кап Мартин ауылына көшіп келді. Ол "Примавера" деп аталатын жиһазбен жабдықталған сарайды жалға алып, өзінің кемелді туындыларын жасау үшін қажетті химиялық және техникалық процедураларды анықтауға кірісті. Ол 17 ғасырдың түпнұсқа картиналарын сатып алып, олардың түпнұсқа екенін растау үшін ескі формулаларды қолдана отырып, шикізаттан (мысалы, лазурит, ақ қорғасын, индиго және қызыл бояу) өзінің бояуларын араластырды. Сонымен қатар, ол Вермеер қолданғандарына ұқсас қарақұйрық шашты бояу щеткаларын жасады. Ол бояуларды жаққаннан кейін қатайту үшін фенол формальдегидін (бакелит) қолдануды ойлап тапты, бұл суреттер 300 жылдықтай көрінеді. Ван Мигерен бояуларын қызуда сарғаюына немесе қоңырлануына жол бермес үшін алдымен қызғылт сары маймен араластыратын. (Бұл оның студиясында лалагтардың күшті иісіне себеп болды, сондықтан ол қонақтар күдікке түспеу үшін жанында таза лалагтарды сақтап қалады.) Сурет салуды аяқтағаннан кейін, бояуды қатайту үшін оны пеште пісіріп, жарықтарды көбейту үшін цилиндрдің үстінен домалатып жіберетін. Кейін ол суретті қара үнді сиясымен жуып, жарықтарды толтыратын. Ван Мигеренге өзінің техникасын жетілдіруге алты жыл уақыт кетті, бірақ ақырында ол өзінің жұмысына көркемдік және алдамшылық тұрғысынан да риза болды. Осы сынақ суреттерінің екеуі Вермеер стилінде салынған: "Музыка тыңдап отырған әйел", Амстердамдағы Риксмузейдегі "Көк киімдегі әйел хат оқып отыр" картинасының нұсқасы; және "Музыка ойнап отырған әйел", Нью-Йорктегі Метрополитен мұражайындағы "Терезе жанындағы лютнямен әйел" картинасының нұсқасы. Ван Мигерен бұл суреттерді сатқан жоқ; екеуі де қазір Риксмузейде сақталады. 1936 жылы Берлиндегі жазғы Олимпиада ойындарына сапардан кейін Ван Мигерен "Эммаустағы кешкі ас" картинасын жасайды. 1934 жылы Ван Мигерен XVII ғасырдың орташа голланд суретшісінің "Лазардың қайтысы" картинасын сатып алып, осы негізде Вермеер стиліндегі шедеврін жасайды. Сарапшылар Вермеер Италияда оқыған деп болжағандықтан, Ван Мигерен Микеланджело Меризи да Караваджоның Миланның Пинакотека ди Брера галереясындағы "Эммаустағы кешкі ас" картинасын үлгі ретінде пайдаланды. 1937 жылдың қыркүйегінде Бредиус "Эммаустағы кешкі ас" картинасын зерттеп, "Бёрлингтон журналында" жариялаған мақаласында оны түпнұсқа Вермеер деп мойындап, "Делфттік Йоханнес Вермеердің шедеврі" деп жоғары бағалады. Суретті Рембрандт қоғамы Виллем ван дер Вормның көмегімен 520 000 флориндіге (қазіргі шақта 235 000 евро, шамамен 4 640 000 евро) сатып алып, Роттердамдағы Музей Бойманс Ван Бюнингенге сыйға тартты. 1938 жылы бұл туынды Ротердам мұражайындағы королева Вильгельминаның мерейтойына арналған көрмеде, 1400-1800 жылдар аралығындағы 450 голланд ескі шеберлерінің ішінде ерекше назарға алынды. А. Фёльнер "Өнер тарихы журналында" былай деп жазды: "Вермеер суреті ілінген оқшауланған аймақта, ол шіркеудегідей тыныш еді. Көрмеге келгендерге киелі сезім ұялайды, бірақ сурет діни рәсімдермен немесе шіркеумен байланысты емес", және Рембрандт пен Грюневальдтың шедеврлері болғанына қарамастан, ол бүкіл көрменің "рухани орталығы" деп аталды. 1943 жылдың желтоқсанында Ван Мигерендер Амстердамдағы эксклюзивті Кейзерсграхт 321 мекенжайына көшіп келді. Оның жалған туындылары оған 5,5-тен 7,5 миллион гульдерге дейін (қазіргі шақта шамамен 25-30 миллион АҚШ доллары) табыс әкелді. Ол осы ақшаға көптеген жылжымайтын мүлік, зергерлік бұйымдар мен өнер туындыларын сатып алып, сәнді өмір салтын жалғастырды. 1946 жылғы сұхбатында ол Мари Луиза Дудар де ла Грейге Ларен маңында 52 үйі мен 15 шағын сарайы бар екенін, олардың арасында Амстердам каналдарының бойындағы сарайлар бар екенін айтты. Нацистердің рейхсмаршалы Герман Геринг "Зинашылмен Мәсіх" картинасын 137 тоналған суретке айырбастады. 1943 жылдың 25 тамызында Геринг өзінің тоналған өнер туындылары жинағын, соның ішінде "Зинашылмен Мәсіх" картинасын, 6750 басқа тоналған өнер туындыларымен бірге Австриядағы тұз шахтасына жасырып қойды. 1945 жылдың 17 мамырында одақтас әскерлері тұз шахтасына кірді және капитан Гарри Андерсон суретті тапты. 1945 жылдың мамыр айында одақтас әскерлері Мидлден жаңадан табылған Вермеер туралы сұрады. Мидлдің көрсетуімен, сурет Ван Мигеренге тиесілі екені анықталды. 1945 жылдың 29 мамырында ол тұтқындалып, алаяқтық және жауға көмектескендігі айыптары тағылды. Ол нацистік әріптес және голланд мәдени мүліктерін тонаған деп айыпталып, Ветерингшанс түрмесіне қамалды, билік оны өлім жазасымен қорқытты. Бұл мәселені тексеруге біраз уақыт кетті, және Ван Мигерен Амстердамдағы Херенграхт 458 мекенжайындағы Әскери штаб-пәтерінде бірнеше ай бойы қамауда болды. Ван Мигерен 1945 жылдың шілдесінен желтоқсанына дейін репортерлер мен сот тағайындаған куәгерлердің қатысуымен өзінің соңғы жалған туындысын жасады: "Дәрігерлер арасындағы Иса" (Вермеер стиліндегі "Ғибадатханадағы жас Мәсіх"). Сенімсіз дерек көзі: дата=2024 жылдың ақпаны. Суретті аяқтағаннан кейін, ол Блаувкапель бекініс түрмесіне ауыстырылды. Ван Мигерен 1946 жылдың қаңтарында немесе ақпанында түрмеден босатылды.
In 1932, Van Meegeren moved to the village of Roquebrune Cap Martin with his wife. There he rented a furnished mansion called "Primavera" and set out to define the chemical and technical procedures that would be necessary to create his perfect forgeries. He bought authentic 17th century canvases and mixed his own paints from raw materials (such as lapis lazuli, white lead, indigo, and cinnabar) using old formulas to ensure that they could pass as authentic. In addition, he created his own badger hair paintbrushes similar to those that Vermeer was known to have used. He came up with a scheme of using phenol formaldehyde (Bakelite) to cause the paints to harden after application, making the paintings appear as if they were 300 years old. Van Meegeren would first mix his paints with lilac oil, to stop the colours from fading or yellowing in heat. (This caused his studio to smell so strongly of lilacs that he kept a vase of fresh lilacs nearby so that visitors wouldn't be suspicious.) Then, after completing a painting, he would bake it at to to harden the paint, and then roll it over a cylinder to increase the cracks. Later, he would wash the painting in black India ink to fill in the cracks. It took Van Meegeren six years to work out his techniques, but ultimately he was pleased with his work on both artistic and deceptive levels. Two of these trial paintings were painted as if by Vermeer: Lady Reading Music, after the genuine paintings Woman in Blue Reading a Letter at the Rijksmuseum in Amsterdam; and Lady Playing Music, after Vermeer's Woman With a Lute Near a Window hanging in the Metropolitan Museum of Art in New York City. Van Meegeren did not sell these paintings; both are now at the Rijksmuseum. Following a journey to the 1936 Summer Olympics in Berlin, Van Meegeren painted The Supper at Emmaus. In 1934 Van Meegeren had bought a seventeenth century mediocre Dutch painting, The Awakening of Lazarus, and on this foundation he created his masterpiece à la Vermeer. The experts assumed that Vermeer had studied in Italy, so Van Meegeren used the version of Michelangelo Merisi da Caravaggio's Supper at Emmaus, located at Milan's Pinacoteca di Brera, as a model. In September 1937, Bredius examined The Supper at Emmaus and, writing in The Burlington Magazine, he accepted it as a genuine Vermeer and praised it very highly as "the masterpiece of Johannes Vermeer of Delft". The painting was purchased by The Rembrandt Society for fl.520,000 (€235,000 or about €4,640,000 today), with the aid of wealthy shipowner Willem van der Vorm, and donated to the Museum Boijmans Van Beuningen in Rotterdam. In 1938, the piece was highlighted in a special exhibition in occasion of Queen Wilhelmina's Jubilee at a Rotterdam museum, along with 450 Dutch old masters dating from 1400 to 1800. A. Feulner wrote in the "Magazine for [the] History of Art", "In the rather isolated area in which the Vermeer picture hung, it was as quiet as in a chapel. The feeling of the consecration overflows on the visitors, although the picture has no ties to ritual or church", and despite the presence of masterpieces of Rembrandt and Grünewald, it was defined as "the spiritual centre" of the whole exhibition. In December 1943, the Van Meegerens moved to the exclusive Keizersgracht 321 in Amsterdam. His forgeries had earned him between 5.5 and 7.5 million guilders (or about US$25–30 million today). He used this money to purchase a large amount of real estate, jewellery, and works of art, and to further his luxurious lifestyle. In a 1946 interview, he told Marie Louise Doudart de la Grée that he owned 52 houses and 15 country houses around Laren, among them grachtenhuizen, mansions along Amsterdam's canals. Nazi Reichsmarschall Hermann Göring traded 137 looted paintings for Christ with the Adulteress. On 25 August 1943, Göring hid his collection of looted artwork, including Christ with the Adulteress, in an Austrian salt mine, along with 6,750 other pieces of artwork looted by the Nazis. On 17 May 1945, Allied forces entered the salt mine and Captain Harry Anderson discovered the painting. In May 1945, the Allied forces questioned Miedl regarding the newly discovered Vermeer. Based on Miedl's confession, the painting was traced back to Van Meegeren. On 29 May 1945, he was arrested and charged with fraud and aiding and abetting the enemy. He was remanded to the Weteringschans prison as an alleged Nazi collaborator and plunderer of Dutch cultural property, threatened by the authorities with the death penalty. It took some time to verify this, and Van Meegeren was detained for several months in the Headquarters of the Military Command at Herengracht 458 in Amsterdam. Van Meegeren painted his last forgery between July and December 1945 in the presence of reporters and court appointed witnesses: Jesus among the Doctors, also called Young Christ in the Temple in the style of Vermeer. Unreliable source: date=February 2024 After completing the painting, he was transferred to the fortress prison Blauwkapel. Van Meegeren was released from prison in January or February 1946.
Сот және бас бостандығынан айыру
Хан ван Мегереннің соты 1947 жылдың 29 қазанында Амстердамдағы аймақтық соттың 4-бөлмесінде басталды. Герман Герингке сатылған Вермеердің жалған екендігін сарапшылар тобы анықтағандықтан, ынтымақтастық туралы айыптамалар алынып тасталды, себебі ол Нидерландтың мәдени мүлігі емес еді. Прокурор Г. А. Вассенберг оны жалған жасау және алаяқтықпен айыптап, екі жылға бас бостандығынан айыру жазасын сұрады. Комиссия Ван Мегерен жалған деп таныған Вермеер мен Франс Халстың сегіз картинасын қарастырды. Комиссияның көмегімен доктор Кореманс Ван Мегереннің бояуларының химиялық құрамын анықтады. Ол бояу құрамында бояуды қатайту үшін фенолформальдегид шайырлары – бакелит пен альбертол бар екенін анықтады. Ван Мегереннің шеберханасынан бір бөтелке табылған. Бакелит 20 ғасырда ғана ашылғандықтан, бұл картиналардың нағыз емес екенін дәлелдеді. Комиссия сонымен қатар креклатурадағы шаңның табиғи болуы үшін тым біртекті екенін мәлімдеді. Ол тіпті табиғи кір мен шаңның жете алмайтын жерлерде де жиналған Үндістан сиясынан тұрды. Бояу соншалықты қатты болғандықтан, спирт, күшті қышқылдар мен сілтелер бетке әсер етпеді, бұл беттің табиғи жолмен қалыптаспағанын нақты көрсетеді. Беттегі креклатура әрқашан негізгі қабаттағы креклатурамен сәйкес келмеді, ал табиғи креклатурада осылай болуы керек еді. Осылайша, комиссия алған сынақ нәтижелері осы туындылардың Ван Мегерен жасаған жалған екенін растады, бірақ олардың түпнұсқалығы 1967 және 1977 жылдарға дейін, картиналарды талдау үшін жаңа тергеу әдістері қолданылғанға дейін кейбір сарапшылар тарапынан талқыланды (төменде қараңыз). 1947 жылдың 12 қарашасында Амстердам аймақтық сотының төртінші бөлімі Хан ван Мегереннің жалған жасау және алаяқтық жасады деген айыптаманы растап, оны бір жылға бас бостандығынан айырды.
The trial of Han van Meegeren began on 29 October 1947 in Room 4 of the Regional Court in Amsterdam. The collaboration charges had been dropped, since the expert panel had found that the supposed Vermeer sold to Hermann Göring had been a forgery and was, therefore, not the cultural property of the Netherlands. Public prosecutor H. A. Wassenbergh brought charges of forgery and fraud and demanded a sentence of two years in prison. The commission examined the eight Vermeer and Frans Hals paintings which Van Meegeren had identified as forgeries. With the help of the commission, Dr. Coremans was able to determine the chemical composition of van Meegeren's paints. He found that the paint contained the phenolformaldehyde resins Bakelite and Albertol as paint hardeners. A bottle had been found in Van Meegeren's studio. As Bakelite was not discovered until the 20th century, this proved that the paintings could not be genuine. The commission also suggested that the dust in the craquelure was too homogeneous to be of natural origin. It appeared to come from India ink, which had accumulated even in areas that natural dirt or dust would never have reached. The paint had become so hard that alcohol, strong acids, and bases did not attack the surface, a clear indication that the surface had not been formed in a natural manner. The craquelure on the surface did not always match that in the ground layer, which would certainly have been the case with a natural craquelure. Thus, the test results obtained by the commission appeared to confirm that the works were forgeries created by Van Meegeren, but their authenticity continued to be debated by some of the experts until 1967 and 1977, when new investigative techniques were used to analyze the paintings (see below). On 12 November 1947, the Fourth Chamber of the Amsterdam Regional Court found Han van Meegeren guilty of forgery and fraud, and sentenced him to one year in prison.
Өлім
Түрмеге ауысуды күтіп тұрған Ван Мигерен үйіне оралды, онда денсаулығы нашарлай берді. Өмірінің соңғы айында ол көршілес ауданда еркін серуендеді. Ван Мигерен 1947 жылғы 26 қарашада, сот үкіміне шағымданудың соңғы күні, жүрек талмасына ұшырады және Амстердамдағы Валериусклиник ауруханасына асығыс жеткізілді. Ауруханада жатып, 29 желтоқсанда тағы да жүрек талмасына ұшырап, 30 желтоқсан 1947 жылы сағат 17:00-де 58 жасында қайтыс болды. Оның қайтысынан кейін көп ұзамай гипстен жасалған өлім маскасы жасалды, ол 2014 жылы Риксмюзейге қосылды. Оның отбасы мен бірнеше жүз достары Дрихуис Вестервельд крематорийінің шіркеуінде оның қоштасу рәсіміне қатысты. 1948 жылы оның күлі Дипенвеен ауылындағы (Девентер муниципалитеті) жалпы зиратқа жерленді. Сенімсіз дереккөз: күні=2024 жылдың ақпаны.
While waiting to be moved to prison, Van Meegeren returned to his home, where his health continued to decline. During this last month of his life, he strolled freely around his neighbourhood. Van Meegeren suffered a heart attack on 26 November 1947, the last day to appeal the ruling, and was rushed to the Valeriuskliniek, a hospital in Amsterdam. While at the hospital, he suffered a second heart attack on 29 December, and was pronounced dead at 5:00 pm on 30 December 1947 at the age of 58. Soon after his death, a plaster death mask was made, which was acquired by the Rijksmuseum in 2014. His family and several hundred of his friends attended his funeral at the Driehuis Westerveld Crematorium chapel. In 1948, his urn was buried in the general cemetery in the village of Diepenveen (municipality of Deventer). Unreliable source: date=February 2024
Салдары
Ол қайтыс болғаннан кейін сот Ван Мигереннің мүлігін аукционға қоюға және оның мүлігі мен жалған суреттерін сатудан түскен кірісті оның туындыларын сатып алғандарға өтеу беруге, сондай-ақ суреттерін сатудан түскен табыс салығын төлеуге бағыттауға шешім шығарды. Ван Мигерен 1945 жылдың желтоқсанында банкроттыққа өтініш берген. 1950 жылдың 5 және 6 қыркүйегінде оның Амстердамдағы үйінің ішкі заттары, 738 басқа жиһаз бен өнер туындыларымен бірге аукционға шығарылды, оның ішінде оның жеке коллекциясынан ескі және жаңа шеберлердің көптеген картиналары болды. Үй 4 қыркүйекте жеке аукционға қойылды. Аталған аукционнан түскен сома 123 000 гульденді құрады. Ван Мигереннің қолтаңбасы жоқ "Соңғы кешкі ас I" картинасы 2300 гульденге сатылды, ал тұтқында болғанда салған "Дәрігерлер арасындағы Иса" картинасы 3000 гульденге (шамамен 800 АҚШ доллары немесе бүгінгі күні 7000 АҚШ доллары) сатылды. Бүгінде бұл картина Йоханнесбургтегі шіркеуде ілуде. Мүліктің барлық сатылымынан түскен сома 242 000 гульденді (шамамен 60 000 АҚШ доллары немесе бүгінгі күні 500 000 АҚШ доллары) құрады. Сотталу және банкроттық кезеңінде Ван Мигерен екінші әйелі Джоның оның жалғандарына ешқандай қатысы болмағанын мәлімдеді. Олар ажырасқанда оның байлығының көп бөлігі оған берілді, егер ол кінәлі деп табылса, ақша тәркіленер еді. Кейбір зерттеушілер оның шындықты білген болуы мүмкін деп санайды, бірақ "Соңғы кешкі ас II", "Ішімдік ішетіндермен біргегі интерьер" және "Мәсіхтің басы" картиналарын сатып алған Дэниел Джордж Ван Бёнинген доктор Пол Кореманстан өзінің талдауында қателік жасағанын ресми түрде мойындауын талап етті. Кореманс бас тартты, ал Ван Бёнинген оған "Соңғы кешкі ас II" картинасын дұрыс емес деп тануы оның "Вермер" картинасының құнын төмендеткенін айыптап, 500 000 фунт стерлинг (шамамен 1,3 миллион АҚШ доллары немесе бүгінгі күні 10 миллион АҚШ доллары) өтемақы талап етті. Брюссельдегі алғашқы сот процесінде Кореманс жеңіске жетті, себебі сот Ван Мигереннің ісі бойынша сот шешімінің негізін қабылдады. 1955 жылдың 29 мамырында Ван Бёнингеннің қайтысынан кейін екінші сот отырысы кейінге қалдырылды. 1958 жылы сот Ван Бёнингеннің мұрагерлері атынан бұл істі қарады. Кореманс А. Гондиусқа жатқызылған "Аң аулау көрінісінің" суретін көрсету арқылы жалғандықтың нақты дәлелін ұсынды, дәл осы көрініс рентген сәулесі арқылы Вермердің "Соңғы кешкі ас" картинасының астынан көрінді. Сонымен қатар, Кореманс сот залына куәгерді шақырып, Ван Мигереннің 1940 жылы "Аң аулау" суретін сатып алғанын растады. Сот Кореманс жағында шешім шығарды және оның комиссиясының қорытындылары күшінде қалды.
After his death, the court ruled that Van Meegeren's estate be auctioned and the proceeds from his property and the sale of his counterfeits be used to refund the buyers of his works and to pay income taxes on the sale of his paintings. Van Meegeren had filed for bankruptcy in December 1945. On 5 and 6 September 1950, the contents of his Amsterdam house were auctioned, along with 738 other pieces of furniture and works of art, including numerous paintings by old and new masters from his private collection. The house was auctioned separately on 4 September. The proceeds amounted to 123,000 guilders. Van Meegeren's unsigned The Last Supper I was bought for 2,300 guilders, while Jesus among the Doctors (which Van Meegeren had painted while in detention) sold for 3,000 guilders (about US$800, or about US$7,000 today). Today the painting hangs in a Johannesburg church. The sale of the entire estate amounted to 242,000 guilders (about US$60,000, or about US$500,000 today). Throughout his trial and bankruptcy, Van Meegeren maintained that his second wife Jo had nothing to do with his forgeries. A large part of his considerable wealth had been transferred to her when they divorced, and the money would have been confiscated if she had been ruled to be an accomplice. Though some biographers believe she must have known the truth, Daniel George Van Beuningen, the buyer of The Last Supper II, Interior with Drinkers, and The Head of Christ, demanded that Dr. Paul Coremans publicly admit that he had erred in his analysis. Coremans refused and Van Beuningen sued him, alleging that Coremans's wrongful branding of The Last Supper II diminished the value of his "Vermeer" and asking for compensation of £500,000 (about US$1.3 million, or about US$10 million today). The first trial in Brussels was won by Coremans, because the court adopted the same reasoning of the court ruling at Van Meegeren's trial. A second trial was delayed owing to Van Beuningen's death on 29 May 1955. In 1958 the court heard the case on behalf of Van Beuningen's heirs. Coremans managed to give the definitive evidence of the forgeries by showing a photograph of a Hunting Scene, attributed to A. Hondius, exactly the same scene which was visible with X ray under the surface of the alleged Vermeer's Last Supper. Moreover, Coremans brought a witness to the courtroom who confirmed that Van Meegeren bought the Hunt scene in 1940. The court found in favour of Coremans, and the findings of his commission were upheld.
Қосымша тексерулер
1967 жылы Питтсбургтегі Карнеги-Меллон университетінің суретшілер материалдары орталығы Роберт Феллер мен Бернард Кейштің басшылығымен өздерінің коллекциясындағы бірнеше "Вермерлерді" зерттеді. Зерттеу нәтижесінде олардың көптеген суреттері 20 ғасырда ойлап табылған материалдардан жасалғандығы анықталды. Олар бұл суреттердің Хан ван Мегереннің жасаған жалғандары болуы мүмкін деген қорытындыға келді. Карнеги-Меллон командасы алған тест нәтижелері төменде келтірілген. Хан ван Мегерен Вермеер заманында ақ қорғасын қолданылғанын білген, бірақ оның қорларын қазіргі заманғы бояу саудасынан алуға тура келді. 17 ғасырда қорғасын Төмен елдердегі кен орындарынан өндірілді, ал 19 ғасырға қарай қорғасының көп бөлігі Австралия мен Америкадан импортталып, изотоптық және микроэлементтік құрамымен ерекшеленді. Голландтық ақ қорғасын күміс пен сурьманың жоғары мөлшердегі іздік элементтерін қамтитын кендерден алынды, ал Ван Мегерен қолданған қазіргі ақ қорғасын мұндай элементтерден мүлдем құрылған жоқ, себебі олар қазіргі балқыту процесінде қорғасыннан бөлінеді. Қазіргі қорғасын немесе ақ қорғасын пигментін қолданған жалған туындыларды Pb(қорғасын) 210 сынамасы арқылы анықтауға болады. Pb 210 – уран-238 радиоактивті тізбегінің бөлігі болып табылатын, 22,3 жылдық жартылай өмірге ие қорғасынның табиғи радиоактивті изотопы. Pb 210 мөлшерін анықтау үшін басқа элемент – полоний-210 (Po 210) шығаратын альфа сәулеленуі өлшенеді. Осылайша, сурет салу үшін қолданылған бояудағы Pb 210 мөлшерін экстраполяциялау арқылы суреттің жасын бірнеше жылдық дәлдікпен бағалауға болады. "Эммаустағы кешкі ас" суретіндегі ақ қорғасынның полоний-210 көрсеткіші 8,5±1,4, ал радий-226 (уран-238 радиоактивті тізбегінің бөлігі) көрсеткіші 0,8±0,3 болды. Ал 1600-1660 жылдарға жатқан голланд суреттеріндегі ақ қорғасынның полоний-210 көрсеткіші 0,23±0,27, ал радий-226 көрсеткіші 0,40±0,47 болды. 1977 жылы Нидерландының мемлекеттік сот-медициналық зертханалары газ хроматографиясы сияқты қазіргі заманғы техникаларды қолдана отырып, "Эммаустағы кешкі ас" және "Соңғы кешкі ас" сияқты шынайы Вермерлер деп саналған алты Ван Мегерен жасаған жалған туындының шығу тегін ресми растау үшін тағы бір тергеу жүргізді. 1946 жылғы комиссияның қорытындылары голланд сот жүйесімен қайта расталды. 1998 жылы A&E телеканалы Ван Мегереннің өмірі мен өнер жалғандарына арналған "Алаяқтықтар, схемалар және аферистер" бағдарламасын көрсетті, олардың көптеген туындылары нацилердің тонауы ретінде тәркіленген. Бағдарламаны скептик Джеймс Рэнди жүргізді. 2011 жылдың шілдесінде BBC телеарнасының "Жалған немесе байлық?" бағдарламасы Куртольд институтына тиесілі Дирк ван Бабуреннің "Прокураторша" суретінің көшірмесін зерттеді. Бұл сурет 17 ғасырдың студиялық жұмысы ма, әлде Ван Мегереннің жалған туындысы ма деген пікірлер екіге бөлінді. Ван Мегерен өзінің өнер кітабының қолтаңбаланған көшірмесін Адольф Гитлерге жіберді, ол Берлиндегі Рейх канцеляриясында (неміс тілінде) "Менің сүйікті фюреріме алғыспен, Х. ван Мегерен, Ларен, Солтүстік Голландия, 1942" деген жазумен табылды. Ол тек қолтаңбаның өзіне тиесі екенін мойындады, бірақ жазудың барлығы бір қолмен жазылған. 1947 жылдың қазанында Голландияда жүргізілген сауалнама Хан ван Мегереннің танымалдылығын елде екінші орынға қойды, ол тек Премьер-министрден кейін және Принцесса Юлиананың күйеуі, Принц Бернхардтан сәл жоғары тұрды. Голланд халқы Ван Мегеренді голланд өнер сарапшыларын, тіпті Герман Герингті де алдаған тапқыр аферист деп қарады. Бір замандас куәлігіне сәйкес, Герингке оның "Вермері" шын мәнінде жалған екені хабарланды, сонда "[Геринг] әлемде жамандық бар екенін алғаш рет білгендей көрінді". Ван Мегерен 20 ғасырдың ең тапқыр өнер жалғандарының бірі болып қала береді.
In 1967, the Artists Material Center at Carnegie Mellon University in Pittsburgh examined several of the "Vermeers" in their collection, under the direction of Robert Feller and Bernard Keisch. The examination confirmed that several of their paintings were in fact created using materials invented in the 20th century. They concluded that they could be Van Meegeren forgeries. The test results obtained by the Carnegie Mellon team are summarized below. Han van Meegeren knew that white lead was used during Vermeer's time, but he had to obtain his stocks through the modern colour trade. In the 17th century, lead was mined from deposits located in the Low Countries; however, by the 19th century, most lead was imported from Australia and the Americas, and differed both in isotope composition and in the content of trace elements. Dutch white lead was extracted from ores containing high levels of trace elements of silver and antimony, while the modern white lead used by Van Meegeren contained neither, as those elements are separated from the lead during the modern smelting process. Forgeries in which modern lead or white lead pigment has been used can be recognized by using a technique called Pb(Lead) 210 Dating. Pb 210 is a naturally occurring radioactive isotope of lead that is part of the uranium 238 Radioactive decay series, and has a half life of 22.3 years. To determine the amount of Pb 210, the alpha radiation emitted by another element, polonium 210 (Po 210), is measured. Thus it is possible to estimate the age of a painting, within a few years' span, by extrapolating the Pb 210 content present in the paint used to create the painting. The white lead in the painting The Supper at Emmaus had polonium 210 values of 8.5±1.4 and radium 226 (part of the uranium 238 radioactive decay series) values of 0.8±0.3. In contrast, the white lead found in Dutch paintings from 1600 to 1660 had polonium 210 values of 0.23±0.27 and radium 226 values of 0.40±0.47. In 1977, another investigation was undertaken by the States forensic labs of the Netherlands using up to date techniques, including gas chromatography, to formally confirm the origin of six van Meegeren forgeries that had been alleged to be genuine Vermeers, including the Emmaus and the Last Supper. The conclusions of the 1946 commission were again reaffirmed and upheld by the Dutch judicial system. In 1998, A&E ran a program called Scams, Schemes & Scoundrels highlighting Van Meegeren's life and art forgeries, many of which had been confiscated as Nazi loot. The program was hosted by skeptic James Randi. In July 2011, the BBC TV programme Fake or Fortune investigated a copy of Dirck van Baburen's The Procuress owned by the Courtauld Institute. Opinion had been divided as to whether it was a 17th century studio work or a Van Meegeren fake. Van Meegeren sent a signed copy of his own art book to Adolf Hitler, which turned up in the Reich Chancellery in Berlin complete with an inscription (in German): "To my beloved Führer in grateful tribute, from H. van Meegeren, Laren, North Holland, 1942". He only admitted the signature was his own, although the entire inscription was by the same hand. A Dutch opinion poll conducted in October 1947 placed Han van Meegeren's popularity second in the nation, behind only the Prime Minister's and slightly ahead of Prince Bernhard, the husband of Princess Juliana. The Dutch people viewed Van Meegeren as a cunning trickster who had successfully fooled the Dutch art experts and, more importantly, Hermann Göring himself. In fact, according to a contemporary account, Göring was informed that his "Vermeer" was actually a forgery and "[Göring] looked as if for the first time he had discovered there was evil in the world". Van Meegeren remains one of the most ingenious art counterfeiters of the 20th century.
Мүмкіндікті жалған өнімдер
Әлемдегі көркемөнер жинақтарында басқа да жалған туындылар болуы мүмкін. Жак ван Мегерен журналистермен сұхбаттасу кезінде әкесімен болған әңгімелерінде, оның тағы да көптеген жалғандар жасағанын айтқан. Осы мүмкін жалғандардың арасында:
It is possible that other fakes hang in art collections all over the world. Jacques van Meegeren suggested that his father had created a number of other forgeries, during interviews with journalists regarding discussions with his father. Some of these possible forgeries include:
Франс Халстың «Кішкентай иті бар жігіт» және «Ромельпотшпилер» картиналары. Франс Л. М. Донидің Франс Халс каталогында осы атпен Франс Халсқа немесе «Франс Халс мектебіне» жатқызылған төрт картина тізілген. Вермеердің «Жемше құлақшасы бар қыз» картинасына ұқсас туынды. «Күлкілі қыз» деген атаумен Вашингтондағы Ұлттық өнер галереясында (Эндрю В. Меллонның мұрасы) ілінген картина музей тарапынан жалған деп танылды. Ол Ван Мегереннің досы және серіктесі Тео ван Вийнгаарденге жатқызылған, бірақ оны Ван Мегерен салған болуы мүмкін. 1930 жылы барон Генрих Тиссенге сатылған Вермеердің «Көк шляпалы әйел» картинасы. Оның қазіргі орны белгісіз. Оны көбінесе «Грета Гарбо» Вермеері деп атайды.
Boy with a Little Dog and The Rommelpotspeler after Frans Hals. The Frans Hals catalogue by Frans L. M. Dony mentions four paintings by this name attributed to Frans Hals or the "school of Frans Hals". A counterpart to Vermeer's Girl with a Pearl Earring. A painting called Smiling Girl hangs in the National Gallery of Art in Washington, D. C. (bequest Andrew W. Mellon) which has been recognized by the museum as a fake. It was attributed to Theo van Wijngaarden, friend and partner of Van Meegeren, but may have been painted by Van Meegeren. Lady with a Blue Hat after Vermeer which was sold to Baron Heinrich Thyssen in 1930. Its present whereabouts are unknown. It is often referred to as the “Greta Garbo” Vermeer.
Оригиналды сурет
Ван Мегерен өнімді суретші болды және түрлі стильдерде мыңдаған түпнұсқа суреттер жасады. Сурет салу және сызу стильдерінің кең ауқымы көбінесе өнер сыншыларын қынжырландыратын. Оның ең танымал туындыларының ішінде 17 ғасырдың сенімділігімен салынған классикалық натюрморттар, көлдерде немесе жағажайларда көңіл көтеріп жүрген адамдардың импрессионистік суреттері, ерекше есімдері бар күлкілі суреттер, алдыңғы және артқы фондар біріктірілген сюрреалистік суреттер бар. Дегенмен, Ван Мегереннің портреттері оның ең жақсы туындылары болып саналады. Актриса Джо Оерлеманстың портреті (оның екінші әйелі); оның "Түнгі клуб" суреті; "Қызықты жиырма жылдар" дәуірінен; шаттандыратын "Жаздағы жағажай күні" акварелі және тағы да басқалары.
Van Meegeren was a prolific artist and produced thousands of original paintings in a number of diverse styles. This wide range in painting and drawing styles often irritated art critics. Some of his typical works are classical still lifes in convincing 17th century manner, Impressionistic paintings of people frolicking on lakes or beaches, jocular drawings where the subject is drawn with rather odd features, Surrealistic paintings with combined fore and backgrounds. Van Meegeren's portraits, however, are probably his finest works. a Portrait of the actress Jo Oerlemans (his second wife); his Night Club; from the Roaring Twenties; the cheerful watercolor A Summer Day on the Beach and many others.
Қосылмашы, жасалма
Ван Мигереннің өзінің туындыларының бағасы, ол жалған суретші ретінде танылғаннан кейін өсті, сол себепті оның суреттерін де жалғандау пайдалы болды. Бар суреттерге "Х. ван Мегерен" деген қолтаңба қойылды, немесе оның стилінде жаңа суреттер жасалып, жалған қолтаңба салынды. Ван Мигерен мұндай жалғанды көргенде, егер сапалы болса, оларды өз туындысы ретінде қабылдайтынын айтты, бірақ өкінішке орай, әлі бірде-бір жақсысын көрмегенін жеткізді. Бірақ кейіннен оның ұлы Жак ван Мигерен әкесінің туындыларын жалғандай бастады. Ол әкесінің стилінде суреттер жасады – бірақ сапасы әлдеқайда төмен болды – және осы көшірмелерге өте нақты қолтаңба қоя алды. Жақтың және басқалардың жасаған көптеген жалғандары әлі де саудада бар. Оларды нашар суреттік сапасымен тануға болады, бірақ олар әрқашан солай деп танылмайды.
Van Meegeren's own work rose in price after he had become known as a forger, and it consequently became worthwhile to fake his paintings, as well. Existing paintings obtained a signature "H. van Meegeren", or new pictures were made in his style and falsely signed. When Van Meegeren saw a fake like that, he ironically remarked that he would have adopted them if they had been good enough, but regrettably he had not yet seen one. Later on, however, his son Jacques van Meegeren started to fake his father's work. He made paintings in his father's style – although of much lower quality – and was able to place a perfect signature on these imitations. Many fakes – both by Jacques and by others – are still on the market. They can be recognized by their low pictorial quality, but are not always regarded as such.