Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Эрик Хебборн (20 наурыз 1934 – 11 қаңтар 1996) – ағылшын суретшісі, шебер суретші, өнер шебері және кейінірек жазушы.
English artist and art forger (1934–1996)
Eric Hebborn (20 March 1934 – 11 January 1996) was an English painter, draughtsman, art forger and later an author.
Ерте өмір
Эрик Хевборн 1934 жылы Лондонның Оңтүстік Кенсингтон ауданында дүниеге келген. Оның анасы Брайтон қаласында, ал әкесі Оксфордта туған. Өмірбаяндық деректеріне сәйкес, бала кезінде анасы оны жиі ұрып-сабаған. Сегіз жасында мектебін өртеп жібергенін және Харольд Вудтағы Лонгмур түзеу мекемесіне жіберілгенін айтады, бірақ оның қарындасы Розмари мұны жоққа шығарады. Мұғалімдер оның сурет салу қабілетін дамытуға көмектесті және ол 15 жасында алғаш рет Малдон өнер клубында көрмеге қатысты. Хебборн Корольдік академияға түсу алдында Челмсфорд және Уолтемстоу өнер мектептерінде оқыды. Академияда ол өркендеп, Хакер портреті сыйлығын, күміс жүлдесін және 1959 жылы гравировка бойынша Рим британдық сыйлығын – Римдегі Британ мектебіне екі жылдық стипендияны жеңіп алды. Ол халықаралық өнер ортасының бір бөлігіне айналып, көптеген суретшілермен және өнер тарихшыларымен танысты, соның ішінде 1960 жылы Кеңес Одағының тыңшысы болған сэр Энтони Блант оның суреттерінің кейбіреуі Пуссеннің туындыларына ұқсайтынын айтты. Бұл оның жалған өнер жасау мансабының бастауы болды. Хебборн Лондонға оралды, онда оны өнер реставраторы Джордж Ацзел жұмысқа алды. Жұмыс істеген кезінде ол суреттерді қалпына келтірумен ғана емес, оларды өзгерту мен жақсартумен де айналысты. Ацзел оны бар суреттерді қалпына келтіруден бастап, толықтай бос холсттарда "қалпына келтіруге" көшірді, осылайша оларды қымбатқа сатуға болатын. Хебборнның сурет салу және реставрациялау туралы білімі олардың арасындағы қарым-қатынастың бұзылуына себеп болды. Хебборн мен оның серігі Грэм Дэвид Смит Лестер сквері маңындағы ескі заттар мен антиквариат дүкеніне жиі баратын, онда Хебборн дүкен иесінің бірі Мари Греймен дос болады. Дүкендегі баспаларды жинақтау кезінде Хебборн қағаз туралы, оның тарихы мен өнердегі қолданысы туралы көбірек білуге көшті. Осы ескі қағаздардың үстінде Хебборн алғашқы жалғандарын жасады. Оның алғашқы нағыз жалғандары – Андреа Шиавоне салған баланың суретіне негізделген Август Джонның суреттері болды. Смит олардың бірнешеуі үй иесі мистер Дэвисқа, бірнешеуі Бонд-стрит галереясына, ал екеу-үшеуі Кристи аукционы арқылы сатылғанын мәлімдеді. Хебборнның өзінің айтуынша, ол мыңдаған жалған суреттер, сызбалар мен мүсіндерді сатқан. Хебборн салған көптеген суреттер оның өзінің туындылары болды, олар тарихи суретшілердің стиліне ұқсас, және ескі туындылардың өңделген немесе біріктірілген көшірмелері емес. 1978 жылы Вашингтондағы Ұлттық өнер галереясының кураторы Конрад Оберхубер Лондондағы ескі шеберлердің танымал және беделді сатушысы Colnaghi-ден мұражай үшін сатып алған екі суретті қарап отырды: біреуі Савелли Сперандионың, екіншісі Франческо дель Коссаның. Ол екі суреттің де бірдей қағаздан жасалғанын байқады. Ол екі туындыда қолданылған қағаздың ұқсастығына таңғалып, өнер әлеміндегі әріптестеріне хабарласуды шешті. Морган кітапханасында тағы бір жалған "Косса" табылғаннан кейін, бұл кем дегенде үш сарапшының қолынан өткеннен кейін, Оберхубер Colnaghi-мен байланысқа түсті, барлық үш жалғанның көзі осы компания болды. Colnaghi өз кезегінде уайымдаған кураторларға оларды Хебборннан сатып алғанын айтты, бірақ Хебборнның аты-жөні жарияланбады. Осылайша Хебборн жалғандарын жасауды жалғастырды, оларды анықтаудан аулақ болу үшін стилін сәл өзгертті және 1978-1988 жылдар аралығында кем дегенде 500-ден астам сурет жасады.
Eric Hebborn was born in South Kensington, London, in 1934. His mother was born in Brighton and his father in Oxford. According to his autobiography, his mother beat him constantly as a child. At the age of eight, he states that he set fire to his school and was sent to Longmoor reformatory in Harold Wood, although his sister Rosemary disputes this. Teachers encouraged his painting talent and he became connected to the Maldon Art Club, where he first exhibited at the age of 15. Hebborn attended Chelmsford Art School and Walthamstow Art School before attending the Royal Academy. He flourished at the academy, winning the Hacker Portrait prize and the Silver Award, and the British Prix de Rome in Engraving, a two year scholarship to the British School at Rome in 1959. There he became part of the international art scene, establishing acquaintances with many artists and art historians, including Soviet spy Sir Anthony Blunt in 1960, who told Hebborn that a couple of his drawings looked like Poussins. This sowed the seeds of his forgery career. Hebborn returned to London, where he was hired by art restorer George Aczel. During his employ he was instructed not only to restore paintings, but to alter and improve them. Aczel graduated him from restoring existing paintings to "restoring" paintings on entirely blank canvases so that they could be sold for more money. A falling out over Hebborn's knowledge of painting and restoration destroyed the relationship between him and Aczel. Hebborn and his lover Graham David Smith also frequented a junk and antique shop near Leicester Square, where Hebborn befriended one of the owners, Marie Gray. In organizing the prints catalogued in the shop, Hebborn began to learn more about paper, and its history and uses in art. It was on some of these blank old pieces of paper that Hebborn made his first forgeries. His first true forgeries were pencil drawings after Augustus John, based on a drawing of a child by Andrea Schiavone. Smith states that several of these were sold to their landlord Mr Davis, several to Bond Street galleries and two or three through Christie's sale rooms. According to Hebborn himself, he had sold thousands of fake paintings, drawings and sculptures. Most of the drawings Hebborn created were his own work, made to resemble the style of historical artists—and not slightly altered or combined copies of older work. In 1978 a curator at the National Gallery of Art in Washington DC, Konrad Oberhuber, was examining a pair of drawings he had purchased for the museum from Colnaghi, an established and reputable old master dealer in London: one by Savelli Sperandio and the other by Francesco del Cossa. Oberhuber noticed that two drawings had been executed on the same kind of paper. Oberhuber was taken aback by the similarities of the paper used in the two pieces and decided to alert his colleagues in the art world. Upon finding another fake "Cossa" at the Morgan Library, this one having passed through the hands of at least three experts, Oberhuber contacted Colnaghi, the source of all three fakes. Colnaghi, in turn, informed the worried curators that all three had been acquired from Hebborn, although Hebborn was not publicly named. Thus Hebborn continued to create his forgeries, changing his style slightly to avoid any further unmasking, and manufactured at least 500 more drawings between 1978 and 1988.
Өкініш, сын және өлім
1984 жылы Хебборн бірнеше жалғандығын мойындады – және ештеңе жасағандай сезіне отырып, ол өзінің мойындауынан туындаған баспасөзді өнер әлемін қаралау үшін пайдаланды. «Drawn to Trouble» (1991) атты автобиографиясында Хебборн өнер әлеміне, сыншыларға және өнер сатушыларға шабуылдарын жалғастырды. Ол өнер сарапшыларын алдау қабілеті туралы ашық айтты, олар (көбінесе) пайда үшін алдауға құштарлық танытты. Хебборн сондай-ақ, шынайы екені дәлелденген кейбір туындылардың іс жүзінде оның жасаған жалғандары екенін мәлімдеді. Осы кезеңде Хебборн сэр Энтони Блантпен ешқашан махаббатқа түспегенін мәлімдеді. Бір бетте ол Жан-Батист Камиль Короның Анри Леройдың суретінің өзі жасаған жалған нұсқасын және түпнұсқасын қатар келтіріп, оларды ажыратуға «өнер сарапшыларын» шақырды. 2014 жылдың қазан айында Уилтширдегі Уилтонның Веббс аукционы арқылы 236 сурет жеке лоттарда, әрқайсысы 100 фунт стерлингтен 500 фунт стерлингке дейін бағаланып сатылатыны туралы хабарланды. 2014 жылдың 23 қазанында суреттер 50 000 фунт стерлингтен астам сомаға сатылды, Микеланджелоның эскизі бойынша бір сангуин суреті 2200 фунт стерлингке, күтілген бағасынан 18 есе артыққа сатылды; Хебборнның қалам түзетулері мен редакциялары бар «The Language of Line» атты қазіргі заманғы сурет салу нұсқаулығы 3000 фунт стерлингке сатылды. «The Language of Line» кітабын сәтті сатып алған адамның кім екені әлі белгісіз, және басқа көшірмелерінің жоқ деп есептеледі, бірақ Хебборнның бұрынғы агенті Брайан Балфур Оаттс суретшінің досы жіберген қолжазбаны «The Guardian» газетіне қарауға рұқсат берді. Газет 2015 жылдың тамызында бұрын жарияланбаған мәтіннің толық мәліметтерін жариялады.
In 1984 Hebborn admitted to a number of forgeries – and feeling as though he had done nothing wrong, he used the press generated by his confession to denigrate the art world. In his autobiography Drawn to Trouble (1991), Hebborn continued his assault on the art world, critics and art dealers. He spoke openly about his ability to deceive supposed art experts who (for the most part) were all too eager to play along with the ruse for the sake of profit. Hebborn also claimed that some of the works that had been proven genuine were actually his fakes. During this period, Hebborn went on record to state that Sir Anthony Blunt and he had never been lovers. On one page he offers a side by side comparison of his forgeries of Henri Leroy by Jean Baptiste Camille Corot, and the authentic drawing, challenging "art experts" to tell them apart. In October 2014 it was announced that 236 drawings were to be sold, in individual lots, ranging in price from £100 to £500 each, by auctioneers Webbs of Wilton in Wiltshire. On 23 October 2014 the drawings went on to sell for over £50,000, with one sanguine drawing, after a design by Michelangelo, selling for £2,200, more than 18 times its expected price; Hebborn's modern drawing manual, The Language of Line, complete with pencil corrections and edits, sold for more than £3,000. Although the identity of the successful purchaser of The Language of Line remains unknown, and no further copies are thought to have been in existence, Hebborn's former agent Brian Balfour Oatts allowed The Guardian to have sight of the manuscript, which had been sent to him by a friend of the artist. Details of the previously unpublished text were published by the newspaper in August 2015.