Кіріспе

Идеалдық газдың күй теңдеуі

Идеалдық газ заңы, сондай-ақ жалпы газ теңдеуі деп те аталады, – бұл гипотетикалық идеалдық газдың күй теңдеуі. Бұл көптеген газдардың көптеген жағдайлардағы мінез-құлқының жақсы жуықтамасы, бірақ оның бірнеше шектеулері бар. Оны алғаш рет 1834 жылы Бенуа Поль Эмиль Клапейрон Бойль заңы, Чарльз заңы, Авогадро заңы және Гей-Люссак заңының эмпирикалық үйлесімі ретінде тұжырымдаған. Идеалдық газ заңы көбінесе эмпирикалық түрде былай жазылады:

мұнда , және сәйкесінше қысым, көлем және температура; – заттың молы; ал – идеалдық газ тұрақтысы. Оны микроскопиялық кинетикалық теориядан да шығаруға болады, бұл 1856 жылы Август Крониг және 1857 жылы Рудольф Клаузиус жасаған (көрінетіндей, тәуелсіз).

Теңдеу

Газдың күйі оның қысымы, көлемі және температурасымен анықталады. Қазіргі заманғы теңдеулер осы шамаларды екі негізгі түрде қарапайым байланысқа келтіреді. Теңдеуде қолданылатын температура абсолютті температура болып табылады: тиісті СИ бірлігі – кельвин.

Нақты газдардың идеалдық мінез-құлқынан ауытқулары

Мұнда келтірілген күй теңдеуі (PV = nRT) тек идеал газға немесе идеал газға жақын қылық танытатын нақты газға жуықтап келгенде ғана қолданылады. Шындығында, күй теңдеулерінің көптеген түрлері бар. Идеал газ заңы молекуланың мөлшерін де, молекулааралық тартылысты да ескермейді, сондықтан ол жоғары температурада және төмен қысымдағы моноатомдық газдар үшін ең дәл. Молекула мөлшерін ескермеу төмен тығыздықтарда, яғни төмен қысымдағы үлкен көлемдерде маңыздылығын жоғалтады, себебі жақын молекулалар арасындағы орташа қашықтық молекуланың мөлшерінен әлдеқайда артық болады. Молекулааралық тартылыстың салыстырмалы маңызы жылулық кинетикалық энергияның артуымен, яғни температураның жоғарылауымен азаяды. Ван дер Ваальс теңдеуі сияқты толыққанды күй теңдеулері молекула мөлшері мен молекулааралық күштердің салдарынан идеалдықтан ауытқуларды ескереді.