Канадалық хоккей қақпашысы Джеральд Макнил туралы деректер

Кіріспе

Канадалық мұзды хоккейші Джеральд Джордж МакНейл (17 сәуір 1926 – 17 маусым 2004) – 1947 және 1956 жылдар аралығында «Монреаль Канадиенс» командасымен үш рет Стэнли кубогын жеңіп алған кәсіби мұзды хоккей қақпашысы. «Монреаль Канадиенс» сапында ол 1953 жылы Стэнли кубогын жеңіп алды.

Мансап

МакНил алғаш рет 1943 жылы, 17 жасында «Канадиенс» клубымен келісімшарт жасасты. Ол «Квебек аға хоккей лигасының» (QSHL) «Монреаль Роялз» командасымен ойнағанда, «Канадиенс» Монреальде болғанда жаттығу қақпашысы болып қызмет етті. МакНил QSHL-де ең құнды ойыншы атанды және үш рет «Вимьидің Байнг» сыйлығын жеңіп алды, ал «Роялз» 1947 жылы «Аллан кубогын» ұтты. 1950 жылдың наурыз айында Монреальдің қақпашысы Билл Дурнан коньки пышағымен басына резеңке шайба шағылғанда, МакНил «Америка хоккей лигасының» (AHL) «Цинциннати Мохокс» командасынан шақырылды. Сол дәуірде командалар көбінесе жарақат алған жағдайда ғана ауыстырылатын бір қақпашыны ұстайтын. МакНил алты ойында орташа есеппен 1.50 гол өткізіп, Дурнанның алтыншы және соңғы «Везина Трофисін» сақтап қалды, бұл жүлде команданың ең аз гол өткізген қақпашысына берілетін. Бұл жаңа жетістігі үшін МакНил «Шейфердің аптаның үздік ойыншысы» атағын иеленді. Дурнан қайтып келді, бірақ өзінің бұрынғы деңгейде емес екенін сезінді, сондықтан «Нью-Йорк Рейнджерс» клубына қарсы плей-офф ойынында ойнамайтынын мәлімдеді. МакНил бастапқыда «Биллдің орнын басудан» бас тартты, сондықтан Дурнан оның ізбасарымен киім бөлмесінің жеке бөлігінде сөйлесуге рұқсат сұрады. Екеуі де «шамыраны» келесі буынға жеткізгенде көздерінен жас шықты, содан кейін МакНил Дурнаннан кейін «Монреальдің» қақпашысы болды. МакНил 1950 жылдың наурызынан 1952 жылдың қарашасына дейін «Канадиенс» үшін барлық ойындарда ойнады, оның ішінде екі толық 70 ойындық маусым (1950–51 және 1951–52) кірді. 1951 жылғы «Стэнли кубогының» плей-офф кезеңінде МакНил күшті «Детройт Ред Уингс» клубына қарсы 214 минут бойы еш гол өткізбеді, оның ішінде «Детройт Олимпиадасында» өткен екі ұзақ қосымша уақыт ойыны бар еді. МакНил 62 ойында 38 рет шайбаны секіріп өткізбеді, бұл көрсеткіш «Детройттың» бас менеджері Джек Адамсты: «Бұл бірінші ойындағы соққы сияқты болды. Бұл команда қарсыласқан ең үздік қақпашы» деп айтуға итерді. «Канадиенс» екі ойынды да Морис Ришардың голдарымен және «Детройт» баспасөзінің «сиқыршы» деп атаған МакНилдің керемет ойынымен жеңіп алды. «Канадиенс» үлкен басымдықпен қараған «Ред Уингс» клубын жеңген кезде, «Детройттың» жаттықтырушысы Томми Иван: «Герри МакНил шешуші рөл атқарды. Ол қақпасының алдында керемет ойын көрсетті» деді. 1951 жылғы «Стэнли кубогының» финалындағы жеті ойынның барлығында қосымша уақыт қажет болды. Билл Барилконың «Торонто Мейпл Лифс» клубының қақпасына соққан голы Нат Турофскийдің суретіне түсірілді, ол Барилконың өліміне байланысты аңыздың бір бөлігі болып қала берді. МакНил 1952–53 маусымында 10 рет шайбаны секіріп өткізбеді, бұл «Канадиенс» 70 ойында бар болғаны 155 гол соққандықтан, оның ойынын маңызды етті (ойынға шамамен 2.21 гол). Регулярлық маусымның соңғы ойыны «Детройтқа» қарсы «Олимпиадада» өтті, Горди Хоу 49 голмен Ришардың 1943–44 маусымындағы 50 голдан тұратын рекордын теңестіруге және мүмкін басып өтуге дайын еді. Хоу МакНилге қарсы бес рет шайба соқпады, ол ойыннан кейін Ришарға: «Жарайды, Рок, ол тағы да бірден бастауы керек» деді. Бірнеше аптадан кейін МакНилдің «Стэнли кубогындағы» жеңісі Уэйн Джонстонның «Құдай Райандар» романында мәңгілікке қалдырылды. Ол 27 жасқа толуына бір күн бұрын қосымша уақытта жеңіске жетіп, кубокты иеленді. 1954 жылғы «Стэнли кубогының» финалында МакНил тағы да қосымша уақытта жеңіліске ұшырады, бұл жолы жетінші ойында шайба оның командаласы Даг Харвиге тиіп, қақпаға кіріп кетті. Ол сол жазда зейнеткерлікке шықты, бірақ бір жылдан кейін «Монреаль Роялз» клубымен кәсіби хоккейге оралды. Содан кейін ол 1956–57 жылғы NHL маусымының басында астмамен ауыратын Жак Плантты ауыстырды, содан кейін «Роялз» клубымен қалған маусымды ойнады. Оның есімі 1957 жылғы финалда және 1958 жылғы финалда «Стэнли кубогына» жазылды, өйткені ол команданың плей-оффтағы қосалқы қақпашысы болды. Содан кейін ол екі маусым «Америка хоккей лигасының» «Рочестер Американс» клубымен ойнады, содан кейін кәсіби мансабын туған қаласындағы «Квебек Асс» клубында аяқтады. МакНил «Монреаль Канадианс» клубын 1950 жылдан 1954 жылға дейінгі төрт маусымда «Стэнли кубогының» финалына жеткізді, бұл оның команданың бірінші қақпашысы болған маусымдары. Бұл кезең «Канадиенс» клубы үшін «Кубок финалына» қатарынан он рет қатысқан төртіншісі болды. МакНил ең маңызды кезде ең жақсы ойнайтынымен белгілі болды. Ол өзінің NHL мансабын тұрақты маусымда 2.32 GAA және плей-оффта 1.89 көрсеткішімен аяқтады. Ол үш рет NHL All Star ойындарына қатысты (1951, 1952 және 1953) және 2.00 GAA көрсетті. Оның 28 рет үздіксіз шайбаны секіріп өткізбегені үшін 1982 жылы NHL Milestone Award сыйлығын алды.

McNeil first signed with the Canadiens in 1943 when he was only 17. While playing with their farm team, the Montreal Royals of the Quebec Senior Hockey League (QSHL), he served as a practice goalie with the Habs whenever they were in Montreal. McNeil won the Byng of Vimy award for the most valuable player three times in the QSHL, and the Royals won the Allan Cup in 1947. McNeil was called up from the Cincinnati Mohawks of the American Hockey League (AHL) in March 1950 when Montreal's goaltender, Bill Durnan, was hit in the head with a skate blade. Teams in this era usually carried a single goalie who played every minute, barring injury. McNeil recorded a 1.50 goals against average (GAA) over six games and preserved Durnan's sixth and final Vezina Trophy, then awarded to the goalie who played the most, of the team with the fewest goals against. This rookie performance earned McNeil "the Schaefer player of the week" award. Durnan returned but felt he had lost his edge, so he announced that he sit out a playoff game against the New York Rangers. McNeil initially refused to take "Bill's spot," so Durnan was asked to talk to his understudy in a private part of the dressing room. Both men shed tears, as the "torch" was passed down, and McNeil then succeeded Durnan as Montreal's goalie. McNeil played every game for the Canadiens from March 1950 to November 1952, a streak that included two entire 70 game seasons, 1950–51 and 1951–52. In the 1951 Stanley Cup playoffs, McNeil went 214 minutes of shutout hockey against the powerful Detroit Red Wings, a stretch that included two marathon overtime games at the Detroit Olympia. McNeil made 38 of his 62 game one saves in extra time, a performance that prompted Jack Adams, Detroit's general manager, to remark, "It was like running into one hit pitching your first time out. The greatest goalkeeping this team ever faced." The Canadiens won both games on goals by Maurice Richard and a stellar performance by McNeil, who was dubbed by the Detroit press, "the magician." When the Canadiens went on to eliminate the heavily favored Red Wings, Detroit's coach, Tommy Ivan, remarked, "Gerry McNeil was the difference. He was terrific in their net." The 1951 Stanley Cup Finals remain the only best of seven series in which every game required overtime. Bill Barilko's Cup winning goal for the Toronto Maple Leafs against McNeil was famously captured in a photograph by Nat Turofsky, remaining part of the legend surrounding Barilko's death. McNeil recorded 10 shutouts in the 1952–53 season, making his play essential as the Canadiens only scored 155 goals in 70 games, a 2.21 goals per game rate. The last game of the regular season was against Detroit at the Olympia, and sitting at 49 goals, Gordie Howe was set to match and perhaps beat Richard's then record of 50 in a season, set when he had scored 50 goals in 50 games in 1943 44. Howe did not score on five shots against McNeil, who was heard telling Richard after the game, "well Rock, he'll have to start over at one again." McNeil's Stanley Cup victory a few weeks later was immortalized in Wayne Johnston's novel, The Divine Ryans. He won the Cup the night before his 27th birthday with a shutout in overtime. In the 1954 Stanley Cup Finals McNeil suffered another overtime loss, this time in game seven, when the puck was deflected past him by his teammate Doug Harvey. He retired that summer but returned to professional hockey a year later with the Montreal Royals. He then filled in for an asthmatic Jacques Plante at the beginning of the 1956 57 NHL season, before playing the rest of the season with the Royals. His named was engraved on the Stanley Cup for the 1957 Finals, and for the 1958 Finals because he was the team's playoff spare goalie. After then played two seasons with the Rochester Americans in the AHL before finishing his professional career in his hometown with the Quebec Aces. McNeil led the Montreal Canadiens to the Stanley Cup Finals all four seasons from 1950 to 1954, the seasons in which he was their number one goalie. This stretch was the first four of ten consecutive appearances in the Cup Finals for the Habs. McNeil was known to play his best when it mattered most. He finished his NHL career with a 2.32 GAA for the regular season and a 1.89 in the playoffs. He appeared in three NHL All Star games, (1951, 1952 and 1953) and posted a 2.00 GAA. His 28 regular season shutouts earned him an NHL Milestone Award in 1982.

Жеке өмір

1926 жылы Питер МакНейл мен Роза Дьотте (Дит Дьотте) отбасында дүниеге келген МакНейл 58 жыл бойы Тереза Конвейге (1927–2009) үйленген. Олардың төрт баласы болды: Шеннон, Карен, Дэвид және Донна, сондай-ақ алты немересі бар еді. Хоккейден зейнетке шыққаннан кейін МакНейл бірнеше ұйымда сату өкілі болып жұмыс істеді. Оның соңғы лауазымы – Seagram's компаниясының Томас Адамс бөлімшесінің аймақтық сату менеджері. Ол қыстарын Флорида штатының Панама-Сити-Бич қаласында хоккейші достары – Эльмер Лак, Кен Мосделл және Морис Ришардпен бірге өткізді. 2000 жылдың мамыр айында Ришардтың жерлеу рәсіміне осы екеуімен бірге қатысты және 2004 жылы рактан қайтыс болды.