Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Мартин Стефан (1777–1846) – 19 ғасырдың басында Германияның Дрезден қаласындағы Сент-Джон лютеран шіркеуінің пасторы. Ол 19 ғасырдың басында Саксониядан Америка Құрама Штаттарына эмиграцияны ұйымдастырды.
Lutheran pastor (1777–1846)
Martin Stephan (1777–1846) was pastor of St. John Lutheran Church in Dresden, Germany during the early 19th century. He organized the Saxon emigration to the United States in the early 19th century.
Өмірбаян
Мартин Стефан 1777 жылдың 13 тамызында Австрия, Германия және Чехиядан шыққан ата-аналарының отбасында Моравияның Страмберг қаласында дүниеге келді. Мартин Бреслаудағы Санкт-Елизавета гимназиясына қатысты, оны жергілікті пиетист және пастор Иоганн Ефраим Шейбель, гимназияның ректоры және Бреслау университетінің профессоры Иоганн Готтфрид Шейбелдің әкесі де қамқорлады. Содан кейін ол 1804 жылдан 1809 жылға дейін Галле және Лейпциг университеттерінде оқыды. 1809 жылы Стефан Богемиядағы Хабер қаласында пастор болды. Ол Саксонияның евангелистік-лютерандық мемлекеттік шіркеуінің Саксония мемлекеттік консисториясының қысымшылық әрекеттеріне қарсы наразылық білдірді. Ол өзінің конфессиялық және православиелік ұстанымы үшін рационалистік пасторлардың шабуылдарына ұшырады. Стефан шіркеуінде Киелі кітапқа негізделген діни рәсімдерді қолдап жүрді. 1824 жылы Стефан Американы сенімін қиянатсыз ұстайтын орын ретінде қарастыра бастады. Ол басқа он адаммен бірге Дрезденнен Сент-Луиске (Миссури штаты) көшіп-қону үшін Gesellschaft немесе қоғам құрды. 1838 жылы қарашада ол 665 адамның Бремнен Нью-Орлеанға бес кемемен көшіп кетуін ұйымдастырды. Бес кемеден төртеу Нью-Орлеан портына келгенде, Эмиграциялық қоғамның жол ережесіне сәйкес Мартин Стефан лютерандардың осы кішкентай тобының епископы болып сайланды. Форстер Стефанды епископ етіп тағайындауға бастапқыда Олберс кемесі Мексика шығанағына кірген кезде ғана жолаушылар мен дін қызметкерлері тағайындаған. Форстер былай дейді: "1839 жылдың 14 қаңтарында олар Стефанды өздерінің епископы етіп тағайындады және оған өз қызметін атқаруға еркін билік берді". Бес иммигрант кемесінің тек төртеуі ғана Нью-Орлеанға аман-есен жетті (Амалия ешқашан келмеді) және кемелер бірнеше апта ішінде әртүрлі уақытта келді. Епископ болып тағайындалғаннан кейін, әсіресе, Стефан епископтың қолын сүйіп алуды енгізді. Екі айдан кейін Саксон иммигранттары Миссуридің Перри округіне, Бразо өзені мен Миссисипи өзенінің қосылған жеріне жер сатып алды. Бұл жерде олар үйлер, қалалар, мектептер және шіркеулер салды. Қоғамның ұйымы Стефанды жыныстық қатынаста айыптаған кезде бұзылды (бұрын Германияда да осындай жағдай болған).
Martin Stephan was born August 13, 1777, in Stramberg, Moravia, presently the Czech Republic, of Austrian, German, and Czech parents. Martin attended St. Elizabeth's Gymnasium in Breslau, sponsored by local pietist and pastor Johann Ephraim Scheibel, rector of the gymnasium and father of Johann Gottfried Scheibel, a professor at the University of Breslau. He then attended the University of Halle and the University of Leipzig from 1804 to 1809. Stephan became pastor in Haber, Bohemia, in 1809. He led the protest against oppressive practices by the Saxon State Consistory in the state governed Evangelical Lutheran State Church of Saxony. He came under attack by the rationalist pastors for his confessional and orthodox stand. Stephan continued to uphold biblical and sacramental practices in his church. In 1824, Stephan began to consider America as a place to practice the faith without harassment. He and ten other men formed a Gesellschaft or society for emigration from Dresden to St. Louis, Missouri. He organized the emigration of 665 people in November 1838 from Bremen to New Orleans on five ships. When four of the five the ships landed at the Port of New Orleans, Martin Stephan was elected bishop of this small band of Lutherans, according to the travel regulations of the Emigration Society. Forster indicates that Stephan was made bishop initially only by the passengers and clergy on board the Olbers at about the time this ship entered the waters of the Gulf of Mexico. Forster states, "On January 14, 1839 they made Stephan their bishop and endowed him with a liberal grant of power to carry out the functions of his office." Only four of the five immigrant ships arrived safely in New Orleans (the Amalia never arrived) and the ships arrived at varying times over the course of a couple of weeks. Of note, after his appointment, it was Stephan who originated the practice of kissing the bishop's hand. After two months, the Saxon immigrants purchased land in Perry County, Missouri, at the confluence of Brazeau Creek and the Mississippi River. Here they built homes, towns, schools, and churches. The organization of the community was disrupted when Stephan was accused of sexual misconduct (as he had previously been in Germany
Стефан екі апта сайын Каскаскиядағы округтік сот үйінде ғибадат етуді жалғастырды. Ол неміс тілін үйретті және басқа протестанттық шіркеулерде қонақ ретінде уағыз айтты, 1845 жылы Иллинойс штатының Ред-Бадтан бірнеше шақырым шығыста орналасқан ауылдық шіркеудің Хорс-Прейридегі Троица лютеран шіркеуінің пасторы ретінде шақырылды. Степан 1846 жылдың 26 ақпанында Иллинойс штатының Прайри қаласында қайтыс болғанға дейін төрт ай пастор болды. Әдет бойынша, Степанның мәйіті үш рет шіркеуді айналып өтіп, Троица зиратына жерленді. Қабырғаның айналасына қоршау қойылып, үш метрлік ағаш айқыш орнатылды. 1988 жылы қауым ескерткіш орнатты.
Stephan continued to hold worship in the county court house in Kaskaskia every two weeks. He taught German and guest preached in other Protestant churches until called in 1845 as a pastor to Trinity Lutheran Church in Horse Prairie, a rural church a few miles east of Red Bud, Illinois. Stephan was pastor there for four months until his death on February 26, 1846, in Prairie, Illinois. According to the custom, Stephan's coffin was carried around the church three times before he was interred in Trinity's cemetery. A fence was placed around the grave and a wooden 10 feet (3 m) cross was erected. A memorial marker was erected by the congregation in 1988.