Фрэнк Джек Флетчер: Американдық Әскери Теңіз Шығарушысы және Екінші Дүниежүзілік Соғыстың Батыры

Фрэнк Джек Флетчер (1885-1973) – АҚШ Әскери-теңіз күштерінің адмиралы, Екінші дүниежүзілік соғыстағы Корал теңізі мен Мидуэй шайқастарындағы жеңіске жеткен батыр.

15 мин оқу

100%

Дереккөз: Frank Jack Fletcher — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

USN адмиралы, «Құрмет медалі» иегері (1885–1973)

Фрэнк Джек Флетчер (29 сәуір, 1885 – 25 сәуір, 1973) – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Әскери-теңіз күштерінің адмиралы. Флетчер соғыс барысында бес түрлі міндеттік топқа басшылық етті; ол Корал теңізі және Мидуэй шайқастарындағы операциялық міндеттік топтың командирі болды, нәтижесінде бес жапондық авианосец суға батты. 1914 жылы лейтенант Флетчер Веракрус шайқасындағы ерлігі үшін «Құрмет медалімен» марапатталды. Ол адмирал Фрэнк Фрэйди Флетчердің туысы, ол да Веракрустағы ерлігі үшін «Құрмет медалімен» марапатталған.

Ерте өмір және әскери-теңіз флотының алғашқы жылдары

Флетчер 1885 жылғы 29 сәуірде Айова штатының Маршаллтаун қаласында дүниеге келген. 1902 жылы АҚШ Әскери-теңіз академиясына қабылданып, 1906 жылғы 12 ақпанда бітірді, сол кездегі заң бойынша екі жыл теңізде міндетті түрде қызмет етті және 1908 жылғы 13 ақпанда міңгір (энсин) шеніне ие болды. Оның курстастарының арасында Артур Л. Бристоль, Уильям Л. Калхун, Уильям А. Глассфорд, Чарльз С. Хартиган, Обри В. Фич, Роберт Л. Гормли, Исаак К. Кидд, Джон С. Маккейн аға, Ли Нойес, Фердинанд Л. Рейхмут, Реймонд А. Спруэнс, Джон Х. Тауэрс, Рассел Уилсон және Томас Уизерс болды. Теңіз академиясын бітіргеннен кейін Атлантика мұхитындағы «Род-Айленд» және «Огайо» линкорларында қызмет етті. Бір жыл бойы «Айгүл» яхтасында, кейіннен қарулы катерге айналған, арнайы міндеттерде болғаннан соң, 1908 жылғы желтоқсанда Атлантика флотының «Майн» линкорына баяндады. 1909 жылғы тамызда бұрандалы фрегат «Франклинге» тағайындалды, оның міндеті Тынық мұхиты флотына матростарды іріктеу және оларды броньды крейсер «Теннессиге» Филиппиннің Кавите портына жеткізу болды. 1909 жылғы қарашада «Чонси» эсминціне тағайындалып, Азиялық торпедалық флотилия құрамында қызмет етті. Флетчер 1910 жылғы сәуірде «Дейл» эсминцінің командирі болды, ал 1912 жылғы наурызда «Чонсиге» командирлік офицер ретінде қайта оралды. 1912 жылғы желтоқсанда «Флорида» линкорына ауыстырылды. 1914 жылғы сәуірде ол «Флоридада», өзінің ағасы Фрэнк Фрейди Флетчердің флагманында, Мексикадағы Веракрустың оккупациясы кезінде болды. «Эсперанса» көлігіндегі босқындарды құтқарғаны үшін Құрмет медалімен марапатталды. 1914 жылғы шілдеде «Флоридадан» алынып, 1914 жылғы шілдеде АҚШ Атлантика флотының Бас қолбасшысы штабында көмекші және штаб лейтенанты болып қызмет етуге баяндағанға дейін «Теннессиде» қысқа уақыт қызмет етті. Бір жылдан кейін ол Теңіз академиясына әскери бөлімдегі қызметке оралды.

Бірінші дүниежүзілік соғыс және соғыс аралығы

Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін, 1917 жылдың қыркүйегіне дейін «Кирсардж» жауынгерлік кемесінің артиллериялық офицері болып қызмет етті, содан кейін «Маргарет» патрульдік кемесінің командасын қабылдады. 1918 жылдың ақпанында «Аллен» эсминціне тағайындалды. 1918 жылдың мамырында «Бенхам» эсминцінің командасын қабылдап, оны «маңызды, қиын және қауіпті міндеттер» арқылы сәтті жүргізгені үшін «Теңіз кресімен» марапатталды. 1918 жылдың қазанынан 1919 жылдың ақпанына дейін «Кран» эсминцін жабдықтауға көмектесті, бірақ ол пайдалануға берілгенге дейін басқа бөлімге ауыстырылды. Содан кейін «Гридли» эсминцімен ұқсас міндеттерді орындады және 1919 жылдың 8 наурызында пайдалануға берілгеннен кейін оның командасын қабылдады. 1919 жылдың сәуір айында бұл қызметтен босатылды. Вашингтонға оралғаннан кейін, 1922 жылдың қыркүйегіне дейін Навигация бюросының Кадрлар бөлімінің бастығы болды. Азия станциясына қайта оралды, «Уиппл» эсминцін, «Сакраменто» канонерлік кемесін, «Рэйнбоу» су асты кемесіне жәрдемдесуші кемесін және Кавитедегі су асты кемелер базасын тікелей басқарды. АҚШ-қа оралғаннан кейін, 1925 жылдың наурызынан 1927 жылға дейін Вашингтон әскери-теңіз кемесінде қызмет етті, «Колорадо» жауынгерлік кемесінің аға офицері болды және 1929-30 жылдары Ньюпорттағы Әскери-теңіз соғыс колледжіндегі аға курсты аяқтады, содан кейін 1930-31 жылдары Вашингтондағы Әскери соғыс колледжінде стратегиялық басшылыққа дайындықтан өтті. Флетчер 1931 жылдың тамызында АҚШ Азия флотының Бас қолбасшысының штаб бастығы болды. 1933 жылдың жазында Әскери-теңіз операциялары бастығының кеңсесіне ауыстырылды. Бұл қызметтен кейін, 1933 жылдың қарашасынан 1936 жылдың мамырына дейін Әскери-теңіз күштерінің хатшысы, құрметті Клод А. Свансонның көмекшісі болып қызмет етті. 1936 жылдың маусымында «Нью-Мексико» жауынгерлік кемесінің, үшінші жауынгерлік кемелер дивизиясының флагманы болды. 1937 жылдың желтоқсанында Теңіз сараптамалық кеңесінің мүшесі болды және 1938 жылдың маусымында Навигация бюросының көмекші бастығы болып тағайындалды. 1939 жылдың қарашасында Флетчер флагмандық шенге көтеріліп, контр-адмирал және үшінші крейсерлік дивизияның (жеңіл крейсерлер) командирі болды. 1940 жылдың маусымында контр-адмирал Флетчер алтыншы крейсерлік дивизияның (ауыр крейсерлер) командасына тағайындалды, ол 1941 жылдың 7 желтоқсанында осы лауазымда болды. Флетчердің барлық ауыр крейсерлердің басқарушысы, Скауттық күштің крейсерлерінің командирі болуы жоспарланған еді, бірақ 7 желтоқсан оқиғалары бұл жоспарларды өзгертті.

Following the outbreak of World War I, he served as gunnery officer of the battleship Kearsarge until September 1917, after which he assumed command of yacht turned patrol vessel Margaret. He was assigned to the destroyer Allen in February 1918. He took command of the destroyer Benham in May 1918, receiving the Navy Cross for leading her through "important, exacting and hazardous duty". From October 1918 to February 1919, he assisted in fitting out the destroyer Crane, but was detached before her commissioning. He then had similar duty with the destroyer Gridley, and upon her commissioning on March 8, 1919, assumed command. He was relieved of that command in April 1919. Returning to Washington, he was head of the Detail Section, Enlisted Personnel Division in the Bureau of Navigation until September 1922. He returned to the Asiatic Station, having consecutive command of the destroyer Whipple, the gunboat Sacramento, the submarine tender Rainbow, and the submarine base at Cavite. Returning to the United States, he served at the Washington Navy Yards from March 1925 to 1927; became executive officer of the battleship Colorado; and completed the Senior Course at the Naval War College, Newport in 1929–30, followed immediately by the Army War College in Washington, D. C., 1930–31, in preparation for strategic leadership responsibilities. Fletcher became chief of staff to the Commander in Chief, US Asiatic Fleet in August 1931. In the summer of 1933, he was transferred to the Office of the Chief of Naval Operations. Following this assignment, he served from November 1933 to May 1936, as aide to the Secretary of the Navy, the Honorable Claude A. Swanson. He assumed command of the battleship New Mexico, flagship of Battleship Division Three, in June 1936. In December 1937, he became a member of the Naval Examining Board, and became Assistant Chief of Bureau of Navigation in June 1938. In November 1939, Fletcher was promoted to Flag Rank, Rear Admiral, and Commander Cruiser Division Three (Light Cruisers). In June 1940, Rear Admiral Fletcher was placed in command of Cruiser Division Six (Heavy Cruisers), the position he held on December 7, 1941. Fletcher was scheduled to become Commander, Cruisers, Scouting Force, in administrative charge of all heavy cruisers, but the events of December 7 changed those plans.

Перл-Харбор

Адмирал Флетчер 1941 жылғы 7 желтоқсанда Жапония Перл-Харборға шабуыл жасағанда 6-шы крейсерлік дивизияның командирі болып теңізде болды. АҚШ Тынық мұхиты флотының Бас қолбасшысы адмирал Киммель, қажет болған жағдайда Флетчерді ықтимал ізбасарлар тізіміне үшінші орынға қоюға лайық деп санады. Контр-адмирал Томас Кинкейдтің сөзіне қарағанда, Флетчер Крейсерлер, Скаутингтік күштің командирі болуға жоспарланған болатын, бірақ адмирал Киммель осы тағайындауды кейінге шегеріп, Флетчерді Уэйк аралына көмек көрсету тобының басшылығына тағайындады.

Уэйк аралы: 1941 жылдың 8-23 желтоқсаны

7 желтоқсанға дейін Уэйк аралы қорғаныс үшін ұшақтарды қоса алғанда, күш-жігер алды. Перл-Харбор шабуылы кезінде ол командир Винфилд Скотт Каннингхэмнің басқаруында болды және майор Джеймс Деверьо басқарған теңіз жаяу әскерінің қорғаныс батальонын қамтыды. Перл-Харбордан кейін бір күн өткен соң, Уэйк аралынан жапондықтардың бомбалауы және одан кейінгі басып алу әрекеті туралы хабарламалар келіп түсті. Киммель Уэйк аралының біраз уақытқа төтеп бере алатынын күтті және 10 желтоқсанда Уэйкке көмек көрсету жөніндегі операциялық бұйрық дайындады. 15 желтоқсанда Киммель Флетчерді Уэйкке көмек көрсету үшін Task Force (TF) 14 тобының басшысы етіп тағайындады, оған флоттық авиатасымалдауыш Саратога, флоттық жанармай құю кемесі Нечес, гидроұшақтарға қызмет көрсету кемесі Танжер, үш ауыр крейсер (Астория, Миннеаполис, Сан-Франциско) және сегіз эсминец (Селфридж, Мэгфорд, Джарвис, Паттерсон, Ральф Талбот, Хенли, Блю, Хелм) кірді. Флетчер "Астория" крейсерінен арнайы топқа басшылық етті, ал контр-адмирал Обри Фич "Саратога" кемесіне өтті. Оқиғалар TF 14 тобының атқарылуына кешігуге, сондай-ақ D күніне, көмек көрсету күніне ықпал етті. TF 14 тобы батысқа қарай Уэйк аралына қарай сағатына 13 теңіз шақырымынан аспайтын жылдамдықпен, ең баяу кеме жүре алатын жылдамдықпен, 24 желтоқсанда Уэйк аралына жетуді жоспарлады. Флетчерге Уэйк аралына келгенге дейін жанармай толтыруға нұсқау берілді. Кемеде жанармай толтыру әлі де дамып келе жатқан процесс болды, ол уақытты қажет етті және тыныш теңіз жағдайын талап етті. Алайда, көмек көрсетуге елеулі әсер еткен бірқатар оқиғалар орын алды. Басты оқиға – адмирал Честер Нимицтің Киммельді Тынық мұхитындағы Бас қолбасшы (CinC PAC) лауазымынан босатуы. Нимиц Вашингтонда болғандықтан, вице-адмирал Уильям Пай 17 желтоқсанда Нимиц келгенге дейін CinC PAC міндеттерін уақытша атқарды. Пай өзінің штабынан қызметкерлерді (ол Тынық мұхиты флотының линкорларын басқарды) шақырып әкелді және алынған барлау ақпараты бойынша пікірталас басталды, атап айтқанда, жапондық әскери-теңіз күштері басып алу операциясын қолдау үшін Уэйкке авиатасымалдауыштарды жөнелткен бе деген мәселе туды. 22 желтоқсанда жапондықтар Уэйкке шабуыл жасауды қайтадан бастады. Жаңа шабуылды және аймақтағы жапондық әскери-теңіз күштерінің орналасқан жері туралы толыққанды түсінік болмағандықтан, Пай TF 14 тобына 22 желтоқсанда Перл-Харборға қайтуға бұйрық берді, соның салдарынан көмек көрсетуден бас тартты. Қайта оралу кезінде Танжерге тиелген жабдықтар Мидуэй аралына жеткізілді.

Prior to December 7, Wake Island had received reinforcements, including aircraft for defense. At the time of Pearl Harbor, it was under the command of Commander Winfield Scott Cunningham and included a Marine Corps Defense Battalion, commanded by Major James Devereux. A day after Pearl Harbor, reports were received from Wake Island of a Japanese bombardment and subsequent invasion attempt. Kimmel expected Wake Island to hold out in the short run and on December 10, drafted an Operations Order for the relief of Wake. On December 15, Kimmel placed Fletcher in command of Task Force (TF) 14 for the relief of Wake, which consisted of the fleet carrier Saratoga, the fleet oiler Neches, the seaplane tender Tangier, three heavy cruisers (Astoria, Minneapolis, San Francisco), and eight destroyers: (Selfridge, Mugford, Jarvis, Patterson, Ralph Talbot, Henley, Blue, Helm). Fletcher commanded the task force from the cruiser Astoria, while Rear Admiral Aubrey Fitch sailed aboard Saratoga. Events caused a delay in the departure of TF 14, as well as a delay in D Day, the date of the actual relief effort. TF 14 sailed west towards Wake Island at less than 13 knots, as fast as the slowest ship could travel, with plans to arrive at Wake Island on December 24 (D Day). Fletcher had been instructed to fuel prior to arriving at Wake Island. Underway refueling was still a work in progress which took time and required calm sea conditions. However, certain events took place that had a drastic impact on the relief effort. The primary event was the relief of Kimmel as CinC PAC by Admiral Chester Nimitz. Since Nimitz was in Washington, D. C., Vice Admiral William Pye assumed the duties of CinC PAC on December 17, until Nimitz's arrival. Pye brought in personnel from his staff (he commanded the Pacific Fleet battleships), and debates began regarding the intelligence information being provided, primarily whether the Japanese Navy had moved aircraft carriers to Wake in support of their invasion. On December 22, the Japanese began another invasion attempt of Wake. Given the new assault and a lack of understanding regarding the disposition of Japanese naval forces in the area, Pye ordered TF 14 to return to Pearl Harbor on December 22, abandoning the relief effort. On the return trip, the equipment loaded on Tangier was delivered to Midway Island.

1942 жылдың қаңтар-сәуір айлары

1942 жылдың 1 қаңтарында Флетчер "Йорктаун" авиатасығышының негізінде құрылған 17-ші жедел топтың басқаруын қабылдады. Ол су үстіндегі флот адмиралы болғанымен, авиатасығыш топты басқаруға одан тәжірибелі офицерлерден артық деп таңдалды. Оңтүстік Тынық мұхитына әскер тасымалдау кезінде ол әуе операцияларын орындауды үйренді. Ол сарапшылардың жетекшілігімен жедел топтың ең кіші командирі болды: ақпанда Маршалл аралдары мен Гилберт аралдарына жасалған шабуылдар кезінде вице-адмирал Уильям Холси; наурыз айында Жаңа Гвинеяға жаудың қондырған әскеріне шабуыл жасаған вице-адмирал Уилсон Браун; ал бірінші Корал теңізі шайқасында оның қасында авиация жөніндегі сарапшы, контр-адмирал Обри Фитч болды. 1942 жылдың 19 сәуірінде Флетчер Тынық мұхиты флотының крейсерлер тобының командирі болып тағайындалды, сонымен қатар 4-ші крейсерлер дивизиясының командирі міндетін де атқарды.

Коралл теңізі: 1942 жылдың 4-8 мамыры

1942 жылдың мамыр айында Флетчер Коралл теңізі шайқасында топтарға басшылық етті. Бұл – екі флоттың бір-бірін көрмей шайқасқан алғашқы авианосецтер арасындағы шайқас болды. Флетчер Йорктаун авианосецінде, 17-ші топта Коралл теңізінде күзетте жүрді және контр-адмирал Обри Фичпен, Лексингтон авианосецінде, 11-ші топта және танкерлер тобымен кездесті. Флетчер бірінші болып жанармай құйып, батысқа бет алды. 17-ші топ қарсыластың Тулагиді басып алғанын естіп, 5 мамырда Лексингтон және контр-адмирал Джон Грегори Крейс басқаратын австралиялық крейсерлік күшке қосылғанға дейін бірнеше шағын кемелерді батып, жағалауға шабуыл жасады. Келесі күні барлау қызметі жапондық әскерлердің Порт-Морсбиге, Жаңа Гвинеяға бет алғанын және сонда авианосецтерден құралған соққы тобының да бар екенін хабарлады. 7 мамыр күні таңертең Флетчер австралиялық крейсерлерді көліктерді тоқтатуға жіберді, ал өзі авианосецтерді іздеді. Оның ұшқыштары жау әскерлерін тасымалдаған «Шохо» атты жапондық авианосецті батты. Лейтенант-коммандер Роберт Диксон Лексингтонға қайтып бара жатқанын радио арқылы хабарлады. Сол күні контр-адмирал Чуичи Хараның жапондық ұшақтары америкалық «Неошо» танкерін тапты. Олар оны авианосец деп ойлап, бірнеше шабуылдан кейін қатты зақымдады және оны сүйрейтін «Симс» эсминцін батты. 11 мамырда «Хенли» эсминці оны тауып, аман қалған экипажды құтқарып, теңіз артиллериясымен батты. 8 мамырда таңертең «үшінші раунд басталды». Флетчер 75 ұшақты, Хара 69 ұшақты ұшырды. Фитч әуе операцияларын жүргізуде көп тәжірибелі болды, сондықтан Флетчер оған осы функцияны тапсырды, кейін Гуадалканалда Нойеске де солай істеді. Жапондық «Шокаку» авианосеціне соққы тиді, бірақ су астында зақымдау жоқ еді, ол қашып кетті. Алғашқыда «Зуикаку» жапондық авианосеці бір дауылдың ішіне тығылып кеткен еді. Жапондықтар «Лексингтонға» екі торпеда жіберді, ол сол күні кешке тастап кетілді. «Йорктаунға» оның аралына жақын жерде тиді, бірақ зақымданбады. Хара «Зуикакуды» жеңіске жеткізе алмады және шегінді. Әуе қорғанысы болмағандықтан, басқыншылық флоты да Порт-Морсбиге шабуыл жасаудан бас тартып, кері шегінді. Флетчер миссияның мақсатына жетті, бірақ бір авианосец, танкер және эсминец жоғалды. Сонымен қатар, оның «Грумман F4F Уайлдкэт» ұшақтары жапондық әуе топтарын 52:35 есебімен жеңіп, «Шокакуға» зақым келтірді, сондықтан жапондық авианосецтер келесі айда Мидуэй шайқасына қатыса алмады. Бұл Екінші дүниежүзілік соғыста Жапон императорлық теңіз флотының тоқтатылған алғашқы шайқасы болды. Перл-Харбор, Шығыс Индия, Австралия және Цейлон шайқастарында олар британдық, голландтық және азиялық флоттарды жеңіп, мина тазартушы немесе су асты кемесінен үлкен флоттық кеме жоғалтқан жоқ.

In May 1942, Fletcher commanded the task forces during the Battle of the Coral Sea. This was the first carrier on carrier battle fought between fleets that never came within sight of each other. Fletcher with the aircraft carrier Yorktown, Task Force 17, had been patrolling the Coral Sea and rendezvoused with Rear Admiral Aubrey Fitch with the aricraft carrier Lexington, Task Force 11, and a tanker group. Fletcher finished refueling first and headed west. On hearing the enemy was occupying Tulagi, Task Force 17 attacked the landing beaches, sinking several small ships before rejoining Lexington and an Australian cruiser force under Rear Admiral John Gregory Crace on May 5. The next day, intelligence reported a Japanese invasion task force headed for Port Moresby, New Guinea, and a carrier strike force was in the area. The morning of May 7, Fletcher sent the Australian cruisers to stop the transports while he sought the carriers. His combat pilots sank the Japanese aircraft carrier Shōhō, escorting the enemy troop ships—"Scratch one flat top." radioed Lieutenant Commander Robert E. Dixon flying back to Lexington. That same day, Japanese carrier planes of Rear Admiral Chuichi Hara found the American tanker Neosho. Believing they had found a carrier, they severely damaged her after several all out attacks, and sank her escorting destroyer, Sims; on May 11, the destroyer Henley located her, rescued the surviving crew, and sank her with naval gunfire. On May 8, at first light, "round three opened." Fletcher launched 75 aircraft, Hara 69. Fitch had greater experience in handling air operations, and Fletcher delegated him that function, as he was to do again later with Noyes at Guadalcanal. The aircraft carrier Japanese aircraft carrier Shōkaku was hit, but not damaged below the waterline; it sailed away. Another carrier, Japanese aircraft carrier Zuikaku, had earlier dodged under a squall. The Japanese attack put two torpedoes into Lexington, which was abandoned that evening. Yorktown was hit near her island, but survived. Hara failed to use Zuikaku to achieve victory and withdrew. Now without air cover, the invasion fleet also withdrew, aborting the Port Moresby invasion. Fletcher had achieved the objective of the mission at the cost of a carrier, a tanker, and a destroyer. In addition, his Grumman F4F Wildcats had beaten Japanese air groups 52 to 35, and had damaged Shōkaku; neither Japanese carrier would be able to join the fight at Midway the following month. This was the first World War II battle in which the Imperial Japanese Navy had been stopped. In battles at Pearl Harbor, the East Indies, Australia, and Ceylon, they had defeated the British, Dutch, and Asiatic Fleets, and had not lost a fleet ship larger than a minesweeper or submarine.

Мидуэй: 1942 жылдың 4-7 маусымы

1942 жылдың маусым айында Флетчер Мидуэй шайқасында екі жеке құрамдық топпен, оның әдеттегі 17-ші жеке құрамдық тобымен – жақын уақытта жөнделген «Йорктаунмен», сондай-ақ 16-шы жеке құрамдық тобымен, «Энтерпрайз» және «Хорнетпен» тактикалық басқарушы офицер болды. Вице-адмирал Уильям Холси әдетте осы топқа басшылық етті, бірақ ауырып қалғандықтан контр-адмирал Реймонд А. Спраунс онымен ауыстырылды. Жапондық төрт авианосецтен келген ұшақтар Мидуэй аралына шабуыл жасағанда, жапондық кодтарды бұзып, тыңсызда күтіп отырған үш американдық авианосец жаудың үш авианосеціне шабуыл жасап, батырды: жапондық авианосец «Акаги», жапондық авианосец «Кага» және жапондық авианосец «Сорю». «Энтерпрайз» мен «Хорнет» 70 ұшақты жоғалтты. 4 маусымдағы жапондық шабуылдар «Йорктаунды» қиын жағдайға түсірді; жөндеу жұмыстары оны екі сағаттан кейін жаңа шабуылдан кейін толыққанды жарамсыз болғанша шайқасқа қайтарды. Флетчердің барлаушылары төртінші жау авианосецін, жапондық «Хирюді» тапты, ал «Энтерпрайз», «Йорктаун» ұшақтарымен бірге, оны батырды. Кешкі уақытта Флетчер Спраунсты босатып, келесі күні 16-шы жеке құрамдық топпен күресуді жалғастыруға жіберді. Келесі екі күнде Спраунс екі зақымдалған крейсерді тауып, біреуін батырды. Жаудың көліктік және ұрыс флоты кері шегінді. 5 маусымда жапондық «Майо» суасты қайығы сүйретіліп келе жатқан, мүгедек болған «Йорктаунды» және оны сүйреп келе жатқан «Хамманн» эсминецін батырды. Жапонияда Перл-Харборға шабуыл жасаған кезде жеті ірі авианосец болды – алтысы шабуыл кезінде және біреуі жаңадан салынған. Төртеуі Мидуэйде батырылды. Бұл соғысты жеңіске жеткізбеді, бірақ жапондық және американдық авианосецтері арасындағы күш теңгерімін қамтамасыз етті. Шайқастан кейін Флетчер вице-адмирал болып тағайындалды және өзінің штаб-квартирасын «Саратога» авианосеціне көшіргеннен кейін теңіздегі авианосецтер тобына басшылық етуді жалғастырды.

Гуадалканалға қону: 1942 жылдың 7-9 тамызы

1942 жылдың тамызында АҚШ шабуылға шыққан кезде вице-адмирал Флетчер 1-ші теңізшілер дивизиясының Тулаги мен Гуадалканалға шабуыл жасауы кезінде 61-ші жедел топқа басшылық етті. Тулагиде авианосецтерден жақыннан әуе қолдауы көрсетілді. Гуадалканалға жасалған шабуыл жағажайда қарсылықсыз өтті. Флетчер бас қолбасшы адмирал Роберт Л. Гормлиден, қажеттілік туғанда авианосецтерін қауіпті сулардан шығаруға рұқсат сұрады, өйткені маневр жасау кезіндегі ұшақтарының жоғалғандары мен отынның жетіспеуі оны кетуге мәжбүр етті. Флетчердің пікірінше, жау авианосецтерімен шайқасқа қажет болғанда, көп қозғалтқышты, құрлықтағы торпедалық бомбалаушыларға қарсы американдық авианосецтерді тәуекелге салудың қажеті жоқ. Флетчер 8 тамыз кешкісін кері шегінді, осылайша жеңіл күштер мен көптеген көлік кемелерін жапондықтардың сөзсіз қарсы шабуылынан қорғалмаған күйде қалдырды. Саво аралы шайқасы 1942 жылдың 9 тамызының таңында болды. Көлік кемелерін күзетіп отырған одақтас соғыс кемелері түн ортасында күтпеген шабуылға ұшырады және жапон вице-адмиралы Гуничи Микава басқарған жеті крейсер мен бір эсминецтен құралған жапон күштерімен 32 минут ішінде жеңілді. Осы теңсіз жапондық жеңісте бір австралиялық және үш американдық ауыр крейсерлер батып, тағы бір американдық крейсер мен екі эсминец зақымдады. Кратчлидің айтуынша, көлік кемелеріне ешқандай зиян келтірілмеген. Флетчер кейде сынға ұшырайды, себебі оның авианосецтері түнгі шегінудің соңғы сатысында болды, таңға қарай қайтып келді, бірақ кек алу үшін тым алыс болды. Контр-адмирал Ричмонд К. Тернердің жабдықты түсіруі жапондық әуе шабуылдарының кесірінен күткендей болмады. Флетчер кеткеннен кейін және оның көптеген крейсерлері батқаннан кейін, 9 тамыз кешкісін, жердегі қолбасшы, теңізшілер корпусының генерал-майоры Александр Вандегрифттың қарсылығына қарамастан, ол көлік кемелерін кері қайтаруға мәжбүр болды. Теңізшілер бұл оқиғаны "Теңізшілердің қашқыны" деп атайды, себебі теңізшілер корпусының резервтік полкі мен дивизияның ауыр артиллериясы, оқ-дәрілерінің көп бөлігі, сондай-ақ медициналық жабдықтар мен азық-түліктің көп бөлігі әлі түсірілмеген еді. Теңіз күштерінің шегінуі жағалаудағы теңізшілерді бастапқыда Рабаулдан жапондық әуе шабуылдарынан және жапондық императорлық теңіз күштерінің крейсерлері мен линкорларынан, олар "Жарға" (Slot) арқылы Рабаулдағы үлкен теңіз және әуе базасынан түсіп келгеннен қорғалмаған қалдырды.

As the United States took the offensive in August 1942, Vice Admiral Fletcher commanded Task Force 61 during the invasion of Tulagi and Guadalcanal by the 1st Marine Division. Carrier close air support was provided at Tulagi. The invasion of Guadalcanal was uncontested on the beach. Fletcher requested permission from Admiral Robert L. Ghormley, the overall commander, to withdraw his carriers from the dangerous waters when they were no longer needed, claiming that his aircraft losses and fuel state due to maneuvering required him to leave. Fletcher thought that the few American carriers should not be risked against multi engine, land based, torpedo bombers, when they were needed for combat against enemy carriers. Fletcher chose to withdraw on the evening of August 8, leaving light forces and many transport ships unprotected from the inevitable Japanese counterattack. The Battle of Savo Island occurred in early morning of August 9, 1942. Allied warships screening the transports were surprised at midnight and defeated in 32 minutes by a Japanese force of seven cruisers and one destroyer, commanded by Japanese Vice Admiral Gunichi Mikawa. One Australian and three American heavy cruisers were sunk, and another American cruiser and two destroyers were damaged in this lopsided Japanese victory. As Crutchley notes, the transports were not touched. Fletcher is sometimes criticized because his carriers were at the far end of their nightly withdrawal, steaming back for the morning, yet too far away to seek revenge. Rear Admiral Richmond K. Turner's offloading of supplies did not go as well as expected because of Japanese air raids. He had to withdraw the transports on the evening of August 9, after Fletcher left and most of his cruisers were sunk, over the strenuous objections of the ground commander, Marine General Alexander Vandegrift. The Marines refer to this as the "Navy Bugout", because the reserve Marine regiment and the division's heavy artillery, much of its ammunition and also most of its medical supplies and rations had yet to be unloaded. The Navy's withdrawal left the Marines ashore initially completely unprotected against Japanese land based air raids from Rabaul and from nightly shelling by Imperial Japanese Navy cruisers and battleships that came down the "Slot" from their large naval and air base at Rabaul.

Шығыс Соломон: 1942 жылдың 24-25 тамызы

Флетчер басымдылығын көрсеткен жапон флотымен, Гуадалканалға қарсы шабуыл мақсатындағы авианосец шайқасында күресті. Ол шайқасты бастады, және оның басқаруындағы күштер жапондық "Рюджо" авианосегін батырды. Алғашқы шайқас негізінен, кемедегі зениттік артиллериямен араластырылған, әуедегі шайқасқа ұласты. АҚШ 20 ұшақты жоғалтты, ал жапондар 70 ұшақты жоғалтты. "Энтерпрайз" кемесіне үш бомба тиді; жапондық гидроұшақтарға арналған "Читозе" жапондық авианосеці құлауға жақын болды, бірақ зардаптан құтылды. Жау Гуадалканалға әскер түсірмей, шегінді және "Токио экспресіне" жүгінуге мәжбүр болды: эсминецтердің түнгі уақытта бірнеше жүз сарбаз бен жабдықты жеткізіп беруі. Флетчерді Әскери-теңіз операцияларының бастығы адмирал Эрнест Кинг, шегінетін біріктірілген флотты қудаламағаны үшін сынады. Бұл сын Флетчердің өзінің флагмандық кемесі "Саратога" 1942 жылдың 31 тамызында жапондық суасты қайығымен торпедаланып зақымданғаннан кейін, қайтадан басқаруға қайтарылмауына әсер еткен болуы мүмкін. Флетчердің өзі шабуыл кезінде басына жарақат алды, осы жарақаты үшін "Күміс Жүрек" орденімен марапатталды. Ол басқару қызметінен босатылып, демалысқа жіберілді (сегіз айлық үздіксіз шайқастан кейінгі алғашқы демалысы), содан кейін Аляскаға жіберілді.

Солтүстік Тынық мұхит

1942 жылдың қарашасынан 1945 жылға дейін Флетчер Аляскадағы Адак аралынан Солтүстік Тынық мұхитындағы теңіз күштеріне басшылық етті. 1942 жылдың қарашасында ол Он үшінші теңіз округінің командирі және Солтүстік-Батыс теңіз шекарасының қолбасшысы болды. 1943 жылдың қазан айында ол командир лауазымынан босатылды, бірақ 1944 жылдың 15 сәуіріне дейін Солтүстік-Батыс теңіз шекарасының қолбасшысы ретінде қызметін жалғастырды, осы кезде Солтүстік-Батыс теңіз шекарасы таратылып, Аляска теңіз шекарасы құрылды. Одан кейін ол жаңа құрылған шекараның қолбасшысы болды, сонымен қатар Солтүстік Тынық мұхиты күштері мен Солтүстік Тынық мұхиты аймағының қолбасшысы міндетін атқарды. 1945 жылдың шілдесінде оның басшылығындағы 90-шы жұмыс тобының 1945 жылдың 3 және 4 наурызында Охот теңізіндегі Курил аралдарына алғашқы теңізден өтуін және сол жұмыс тобының 1945 жылдың 4 ақпанында Курил аралдарының алғашқы теңізден бомбалау кезінде Парамуширді бомбалағаны мәлім болды.

Соғыстан кейінгі және соңғы күндер

1945 жылдың қыркүйегінде Қиыр Шығыстағы әскери әрекеттер тоқтатылғаннан кейін, ол Солтүстік Тынық мұхит күштерімен (шамамен алпыс кемеден тұратын) бірге Жапонияның Оминато қаласына барып, Солтүстік Жапонияны шұғыл түрде әскери-теңіздік басып алуға қатысты. АҚШ-қа қайтуға бұйрық алғанға дейін ол онда болды, ал 1945 жылдың 17 желтоқсанында Әскери-теңіз күштерінің Бас кеңесіне тағайындалды. 1946 жылдың 1 мамырында ол аталған кеңестің ең үлкен мүшесі ретінде төраға болды және 1947 жылдың 1 мамырында толық адмирал шенімен зейнетке шыққанға дейін осы лауазымда қызмет етті. Ол Мэриленд штатындағы Араби деген шаруашылығына қайтты. Флетчердің көптеген құжаттары жау кезінде жоғалып кеткен. Ол оларды Пентагон мұрағаттарынан қайта құрудан немесе Екінші дүниежүзілік соғыстағы АҚШ Әскери-теңіз күштерінің операциялары тарихын жазған Сэмюэл Элиот Морисонмен сұхбаттасудан бас тартты. Қайта, Морисон оған ешқандай назар бөлмеді, бұл көзқарас кейінгі авторлар тарапынан да қабылданып алынды. Кем дегенде бір автор Флетчердің басқаруындағы күштердің алты жапондық авиатасымалдаушысын батыруы үшін жеткілікті бағаланбағанын айтты. Флетчер 1973 жылдың 25 сәуірінде, 88 жасқа толуға төрт күн қалғанда, Мэриленд штатының Бетесда қаласындағы Әскери-теңіз ауруханасында қайтыс болды. Ол Арлингтон ұлттық зиратына жерленген. Оның әйелі Марта Ричардс Флетчер (1895 жылдың 29 наурызында Канзас-Сити, Миссуриде туған), Флетчер 1917 жылдың ақпанында үйленген, он жеті айдан кейін, 1974 жылдың 14 қыркүйегінде қайтыс болды. Ол күйеуінің қасына жерленді.

Құрмет медалі

1914 жылғы 21 және 22 сәуірдегі Вера-Круз шайқасындағы батылдығы үшін. Атыс кезінде лейтенант Флетчер өзіне жүктелген міндеттерді орындауда ерекше көзге түсті. Ол "Эсперанце" кемесінің басшысы болып, 350-ден астам босқынды, олардың көпшілігі қақтығыс басталғаннан кейін, кемеге мінгізді. Кеме 30-нан астам рет атысқа ұшыраса да, ол барлық босқындарды қауіпсіз жерге жеткізуге қол жеткізді. Кейін лейтенант Флетчер бейтарап тумен жүретін, босқындарды тасымалдайтын пойызға басшылық етті. Бұл қауіпті тапсырма болды, себебі теміржол миналанған болуы мүмкін еді, ал мексикалық сарбаздармен қарым-қатынастағы кез келген қателік қақтығысқа ұшырауы ықтимал еді, мұндай жағдай бірнеше рет болдырмалды. Оның мексикалық сарбаздармен достық қарым-қатынас орнатудағы күш-жігерінің нәтижесінде көптеген босқындар Вера-Крузға ішкі аймақтан жетіп келді.

Мұра

Флетчер, екінші осы атпен шақырылған кеме, Фрэнк Жэк Флетчердің құрметіне аталды. Алғашқы "Флетчер", 1942 жылдың 30 маусымында қолданысқа енген, оның інісі Фрэнк Фрэйди Флетчердің есімімен аталыпты. 1976 жылғы "Мидуэй" фильмінде Флетчер (Роберт Вебер сомдады) шайқас кезінде қыңыр да шешім қабылдауға кедерілгендей бейнеленді. Флетчермен бірге жұмыс істейтін ойдан шығарылған теңіз офицерінің рөлін ойнаған Чарлтон Хестон жеке күнделігінде бұл бейнелеу Флетчерді сынаған бірқатар теңізшілердің кеңесіне сүйенгенін жазды. Ол және Вебер оны мүмкіндігінше икемді көрсетуге тырысқандарын айтты.