Кіріспе
Висконсин штатының 3-ші губернаторы және 2-ші мемлекеттік хатшысы. Одақ армиясының бригадир генералы. Уильям Август Барстоу (13 қыркүйек 1813 – 13 желтоқсан 1865) – американдық кәсіпкер, саясаткер және мемлекеттік қызметкер. Ол Висконсин штатының үшінші губернаторы және екінші мемлекеттік хатшысы болды, сондай-ақ Америка Азамат соғысы кезінде Одақ армиясының офицері қызметін атқарды. Висконсин штаты құрылмас бұрын, ол Ваукеша округінің құрылуында маңызды рөл атқарды.
Ерте өмір
Барстоу Коннектикут штатының Плейнфилд қаласында дүниеге келді және сол жерде өсті, отбасының фермасында жұмыс істеді және жергілікті мектептерге қатысты. 16 жасында Коннектикут штатының Норвич қаласына көшіп, ағасы Самуэльге тиесілі дүкенде клерк болып жұмыс істеді. Кейін олар бизнесін Кливлендке (Огайо штаты) көшірді. 1837 жылғы экономикалық дағдарыстан кейін Барстоулар Висконсин аумағына көшіп, 1839 жылы Уокешаға қоныстанды. Ол кезде Уокеша Милуоки округінің құрамында болды және алғаш "Прейри ауылы", кейін "Прейривилл" деп аталды.
Висконсин аумағы
Барстоулар ұн тарту фабрикасын салып, жаңа қоныстағы көрнекті кәсіпкерлерге айналды. 1842 жылы Уильям ауылдың пошта бастығы болып сайланды, ал 1845 жылы Сэмюэл Аймақтық Заң шығару жиналысына сайланды. Уильям 1843 жылы Демократиялық партиясынан Милуоки округінің шерифіне кандидат болды, бірақ тәуелсіз кандидат Эдвард Д. Холтоннан жеңіліс тапты. Сол сайлауда Барстоуға қатысты, оның кандидатурасын бекіту үшін конвенцияны жақтастарымен толтырды деген айыптаулар демократ сайлаушылардың қолдауын жоғалтуына себеп болды.
Уокеша бөлігінің бөлінісі
Осы кезеңде Праривилл және басқа да Уокеша қалаларында Милуокиден бөлек округ құру үшін күрес басталып кетті. Мұның бірнеше себебі болды, бірақ ең бастысы – Уокеша тұрғындарының салық ақшасының көбірек бөлігін жергілікті жақсартуларға жұмсауға, Милуокидің дамуын қаржыландырудың орнына, Милуоки округінің құрамындағы өз рөлі осылай екенін сезінуі болды. Ол қарашадағы жалпы сайлауда вигтік кандидат Леви Алденді және еркін топырақ партиясынан бақ сынаған Эдвард Д. Холтонды жеңіп, Висконсин штатының 2-ші мемлекеттік хатшысы болып сайланды. Мемлекеттік хатшы қызметін атқару кезінде Барстоудың қызметі федералдық жерлерді заңсыз берулерге байланысты сыбайлас жемқорлық, сондай-ақ баспа ісі, штаттық психиатриялық аурухана және мемлекеттік қазынашылыққа қатысты мемлекеттік келісімшарттармен байланысты дау-дамалармен толды. Әсіресе, ол Мэдисон Аргус газетінің редакторы жасаған мәлімдемеге байланысты айыпталып, редактор "Барстоу мен қалғанын сатып алуға" болса да, мемлекеттік баспа келісімшартын жеңіп алуға бекінгенін айтқан. Бұл сөз Барстоудың өмірінің соңына дейін оның есіміне жабысты. Ол қайта сайлану үшін Демократиялық партияның ішкі сайлауларында қаһарлы күрес жүргізді, бірақ 1851 жылғы Штаттық конвенцияда үшінші турда Браун округының Чарльз Д. Робинсоннан жеңіліп қалды.
Висконсин губернаторы
1852 жылы Барстоудың беделі Балтимордағы Демократиялық ұлттық конвенцияда Висконсин штатын өкілдік етуге жеткілікті деңгейде қалпына келді. Бірақ оның заңдық мәселелері жалғасты, және 1853 жылғы заң шығару сессиясында Барстоудың есімі Висконсин округтік сотының судьясы Леви Хаббеллдің қызметтен шеттетілу ісінде айыпталған бірнеше сыбайлас әрекеттермен байланысты болды, сондай-ақ ол заң шығарушы органға сотқа шақыру бойынша жауап берді. Дегенмен Хаббелл ақталды, ал Барстоуға қарсы жаңа айыптамалар қойылған жоқ. Алайда, сол заң шығару сессиясында Мэн штатының алкоголь заңы үлгісінде салынған тыйым салу заңы да қабылданды, бұл мәселе бойынша штат бойынша референдум өткізілді. Барстоу бұл заңға белсенді түрде қарсы шығып, штат ішінде оған қарсы сөз сөйледі. 1853 жылдың жазында ол Демократиялық партияның губернаторлыққа үміткер А. Хайат Смиттен номиналды қолдау көрсетті және делегаттар сайланған бірнеше партиялық жиналыстар мен кокустарға қатысты. Бірақ штаттық конвенцияда Смит 7 раундтан кейін көпшілік дауысқа қол жеткізе алмағандықтан, жарыстан шығып, өзінің делегаттарын Барстоуды қолдауға шақырды. Барстоу 11-ші раундта Жаирус С. Фэрчайлды аз айырмамен жеңіп, үміткер болып тіркелді. Конвенция сонымен қатар тыйым салу заңын жоюға шақыратын резолюцияны қабылдады. 1853 жылдың қараша айында өткен жалпы сайлауда Барстоу үшінші рет «еркін топырақ» үміткері Эдвард Д. Холтонмен күш сынасты, оны тағы да жеңіп, штат бойынша дауыстардың 54% -ын алды. Губернатор Барстоу 1854 жылдың 2 қаңтарында қызметке кірісті. Губернатор ретінде Барстоу Тынық мұхитына теміржол салуды қолдады және «Білетін емес» (Know Nothing) қозғалысының шетелдіктердің азаматтығын жоюға немесе иммиграцияны баяулатуға жасаған әрекеттеріне қарсы тұрды. Ол уәде бергендей, референдумда бұл шара халықтың қолдауын тапқанына қарамастан, тыйым салу заңын қабылдауға вето қойды. Алайда, қаржылық тәртіпсіздіктер туралы жаңа айыптамалар пайда болды, бұл жолы мемлекеттік мектеп қаражатын пайдалану және демократтар басымдығы бар 1854 жылғы заң шығарушы органның одақтастарымен бөлінген несиелер мен басқа да шығыстарға тиісіз ықпал етумен байланысты болды. Барстоу 1853 жылы Демократиялық партиядан қайтадан үміткерлігін иеленгенімен, партия ішінде де, жалпы Висконсин штатында да қолдауын жоғалтты.
Даулы сайлау
Барстоу 1855 жылы қайта сайлануға түскен кезде, бастапқыда республикалық қарсыласы Коулз Башфордтан 157 дауысқа артығымен жеңіске жеткені жарияланды. Алайда, Башфорд нәтиженің алаяқтық екенін мәлімдеді, және Барстоудың жеңісі штаттың сирек қоныстанған солтүстік бөлігіндегі жоқ-қа барған округтерден жасалған жалған сайлау қорытындыларының нәтижесінде болғаны, сондай-ақ Ваупака округінде өкілеттік таласқан және қайшы келетін сертификаттарды ұсынуға тырысқан екі бөлек сайлау комиссиясы сияқты басқа да бұзушылықтардың салдары екені анықталды. Штат астанасы Мэдисонға қарсыласты милиция бөлімшелері жиналғанда, штат ішінде азамат соғысы басталуы мүмкін деген қауіп туды, Барстоу 1856 жылдың 7 қаңтарында толық, көпшілік алдындағы салтанатты рәсімде қызметке кірді. Сол күні Башфорд та Висконсин Жоғарғы Сотының залында бас судья Эдвард В. Уиттонның қатысуымен губернатор ретінде жасырын түрде ант берді. Висконсин штатының бас прокуроры Джордж Болдуин Смит Висконсин Жоғарғы Сотында Барстоуды қызметтен шеттету үшін кво-варранто ісін қозғады, Барстоу болса "тірі қалмаймын" деп қорқытты. Соттың құзырына шағымдануға сәтті болмағаннан кейін және қоғамдық пікірдің өзіне қарсы бұрылғанын байқағаннан кейін Барстоу алаяқтық айыптауларына қарсылық білдіруден бас тартты және 1856 жылдың 21 наурызында заң шығарушы органға отставкасын жолдады, осылайша лейтенант-губернатор Артур МакАртур штат басшысының міндетін атқарушы болып тағайындалды. 24 наурызда сот бірауыздан Башфордқа губернаторлық лауазымын берді, «Жалпы прокурор Башфордқа қарсы Барстоу» ісінде 1009 дауыспен.
Кейінгі өмірі
Барстоу Висконсин штатының Дженсвилл қаласына көшіп, банк ашып, түрлі теміржол құрылысы жобаларын ілгерілетумен айналысты, соның нәтижесінде Сент-Крой және Лейк-Супериор темір жолының президенті болды. Оның кәсіптік әрекеттері көбінесе сәтсіз аяқталды, себебі оның банкі 1857 жылғы экономикалық дағдарыста жабылды, ал теміржол компаниясы тағы бір парақорлыққа қатысты жанжалға ұшырады. Алайда, ол демократиялық саясатқа белсенді қатысып, 1860 жылы Демократиялық ұлттық конвентке Висконсин штатынан делегат ретінде қатысты, онда Стивен А. Дугластың ұсынылуы мен сайлануы үшін күш салды.
Азамат соғысындағы қызмет
Америка Азамат соғысы басталга́н соң Барстоу Батыс бөлімінің қолбасшысы болып тағайындалған генерал Джон К. Фремонтқа хат жазып, кавалериялық полк құруды ұсынды. Осы уақыт аралығында АҚШ Соғыс министрлігі қосымша ерікті кавалериялық полктерге деген қажеттілікті азайтып, Барстоудың полкіне берілген рұқсатты кері қайтарды. Бірақ Барстоу мен губернатор Александр Рэндаллтың шағымдарынан кейін, полк дерлік толыққандығын көрсеткен соң, Соғыс министрлігі оның өкілеттігін қайта қалпына келтірді. 3-ші Висконсин кавалериялық полкі 1862 жылдың 31 қаңтарында полковник Уильям Барстоудың басшылығымен Одақ армиясының қатарына қосылды, Янесвилл қаласының жанындағы Барстоу лагерінде. 26 наурызда штаттан шығып, Сент-Луиске бет алды. Ол қызметтен босатылғаннан кейін Канзас штатының Ливенворт қаласында қалды және мемлекеттік түрмеге келісімшарт жасауға тырысты. Оның екі ұлы да осы қалаға көшіп келді. Соғыс жылдары оның денсаулығы нашарлап, созылмалы іш өтпесімен ауырады. Ол 1865 жылдың 13 желтоқсанында Канзас штатының Ливенворт қаласында қайтыс болды.
Отбасы және мұра
Уильям А. Барстоу Висконсин штатының Кеноша қаласынан Мария Кварлесқа үйленген. Олардың төрт ұлы болды. Барстоу Уильям Августа Барстоу мен Салли Холл Барстоудың ұлы еді. Оның інілері Джон және Эбенезер Барстоу Америка Тәуелсіздік соғысында Континенттік армияға ерікті болып кірді. Эбенезер Барстоудың немересі Джон Л. Барстоу Вермонт штатының 39-шы губернаторы болды. Висконсин штатының Ваукеша қаласының орталық бөлігіндегі Барстоу көшесі оның құрметіне аталған.