Кіріспе
8-дивизия – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде толыққандай еріктілерден құрылған Екінші Австралия императорлық күштерінің құрамындағы Австралия армиясының жаяу әскер дивизиясы. 8-ші дивизия 1940 жылдың шілдесінен бастап шетелде қызмет етуге ниет білдірген еріктілерден жасақталды. Үш жаяу әскер бригадасынан тұратын дивизияны бастапқыда Таяу Шығысқа, басқа австралиялық дивизиялармен біріктіру жоспарланған, бірақ 1941 жылы Жапониямен соғыс қатері туғанда, дивизия Азия-Тынық мұхиты аймағының әртүрлі бөліктеріне жіберілген төрт жеке күшке бөлінді. Бұл құралымдардың барлығы 1942 жылдың ақпан айының соңына қарай Сингапур, Рабаул, Амбон және Тимор үшін болған шайқастарда жауынгерлік қабілетін жоғалтты. Дивизияның көп бөлігі соғыс 1945 жылдың соңында аяқталғанға дейін босатылуын күтіп, тұтқынға түсті. Тұтқында үштен бірі қаза тапты.
The 8th Division was an infantry division of the Australian Army, formed during World War II as part of the all volunteer Second Australian Imperial Force. The 8th Division was raised from volunteers for overseas service from July 1940 onwards. Consisting of three infantry brigades, the intention had been to deploy the division to the Middle East to join the other Australian divisions, but as war with Japan loomed in 1941, the division was divided into four separate forces, which were deployed in different parts of the Asia Pacific region. All of these formations were destroyed as fighting forces by the end of February 1942 during the fighting for Singapore, and in Rabaul, Ambon, and Timor. Most members of the division became prisoners of war, waiting until the war ended in late 1945 to be liberated. One in three died in captivity.
Құрылу
8-ші дивизия 1940 жылдың шілдесінде құрыла бастады, штабы Сиднейдегі Виктория казармасында орналасты. Дивизияның алғашқы қолбасшысы генерал-майор Вернон Стюрдди болды. Екінші Австралия императорлық күштерінің құрамында, толыққанды еріктілерден құрылған үшінші дивизия, Еуропадағы одақтастардың жеңілісінен кейін шетелге қызмет етуге ағылып келген жаңа еріктілердің көптігі кезінде құрылды. Оның негізгі құрамына үш жаяу әскер бригадасы, сондай-ақ машиналық мылтық батальоны, танкке қарсы полк, дивизиялық ат әскері полкі, инженерлік, байланыс және басқа да логистикалық қолдау бөлімшелері кірді. Әрбір жаяу әскер бригадасына артиллерия полкі де бекітілді. Дивизияға қарасты үш жаяу әскер бригадасы – 22-ші, 23-ші және 24-ші. Олар бөлек аймақтарда құрылды: 22-ші (бригадир Харольд Тейлор) Жаңа Оңтүстік Уэльсте, 23-ші (бригадир Эдмунд Линд) Виктория және Тасманияда, ал 24-ші (бригадир Эрик Плант) Квинсленд, Оңтүстік Австралия және Батыс Австралия сияқты халық азырақ штаттарда. 1940 жылдың қыркүйегінде 2-ші АИФ-тің қайта ұйымдастырылуы нәтижесінде 24-ші бригада Солтүстік Африкаға жіберілді, онда ол 9-шы дивизияның құрамына кірді. 8-ші дивизияда 27-ші бригада (бригадир Дункан Максвелл) оны алмастырды, бұл 2-ші АИФ құрамындағы соңғы құрылған бригада болды. Дивизияның ат әскері полкі де 9-шы дивизияға ауыстырылды. Бастапқыда 8-ші дивизияның Таяу Шығысқа орналасуы жоспарланған болса да, Жапониямен соғыс қаупі туғандықтан, 1941 жылдың 2 ақпанында 22-ші бригада Малайяға жіберілді, британдық тараптан қосымша әскерлерді сұрағаннан кейін ол жерде гарнизондық міндеттерді атқару үшін жіберілді. Бұл бастапқыда уақытша шара болды, бригада дивизияға қайта қосылып, содан кейін Таяу Шығысқа ауыстырылуы жоспарланған. Осы уақытта 1941 жылдың сәуірінде 23-ші бригада Дарвинге көшірілді. Одан 2/22-ші батальон бөлініп, Жапониямен соғыс жағдайында Австралияның солтүстігіндегі аралдарға орналасу жоспарының бір бөлігі ретінде сол айда Рабаулға, Жаңа Британияға жіберілді; олар жеткіліксіз дайындықпен, нашар жабдықталған және асығыс түрде орналастырылды, нәтижесінде жойылды. 27-ші бригада тамыз айында Малайяда 22-ші бригадаға қосылды. 23-ші бригаданың қалған бөлігі тағы екі топқа бөлінді: 2/40-шы батальон Тиморға, ал 2/21-ші батальон Голландтың Шығыс Индиясындағы Амбонға аттанды. 1941 жылдың қазан айында 23-ші бригада дивизияның бригадаларын бөлуден туындаған басқару қиындықтарын жеңілдету үшін дивизияның тізімінен ресми түрде алынды.
Малайзия
Тынық мұхитында соғыс басталғанда, Вишилік француздық басқарудағы Индокитайда орналасқан жапон әскерлері тез арада Таиландты басып алып, Малайзияға шабуыл жасады. 1941 жылдың 10 желтоқсанында Малайзия жанындағы екі британдық әскери кемесі – HMS Repulse және HMS Prince of Wales қаза болды, бұл одақтастардың теңіздегі басымдығын жойды және жапондықтарға Малайя жағалауына десант шабуылын аз қарсылықпен жүргізуге мүмкіндік берді. Жапондық күштер Солтүстік Малайзиядағы Үндістан армиясының III корпусы мен британдық бөлімшелерінен күшті қарсылыққа тап болды, бірақ Жапонияның әуе күштері, танктері және жаяу әскер тактикасының артықшылығы британдық және үнділік бөлімшелерді, олардың танктері өте аз болғандықтан және оқшаулану мен қоршау қаупі төнгендіктен, батыс жағалауда Гемасқа, ал шығыс жағалауда Эндауға қайта шегінуге мәжбүр етті. 1942 жылдың 14 қаңтарында дивизияның бір бөлігі алғаш рет Куала-Лумпурдың оңтүстігінде, Гемас және Муарда шайқасқа түсті. 2/30 батальоны Геменчех өзенінің көпірінде ірі тұзақ құрып, жапон батальонын жойды. Осыдан кейін жапондықтар Муарға қарай флангалық шабуылға көшті. 2/29 және 2/19 батальондары Муар өзенінің жанында басып алу қаупі төнген 45-ші үнділік жаяу әскер бригадасына күш түсу үшін бөлінді. 22 қаңтарға дейін екі батальонның аралас күштері, бірнеше үнді әскерлерімен бірге, оқшауланып, Йонг Пэнгке дейін оңтүстікке қарай жол ашуға мәжбүр болды. Жапон императорлық гвардиясы дивизиясының әскери қызметкерлері Parit Sulong-та шайқасқаннан кейін шамамен 135 одақтас тұтқынды қырғынға ұшыратты. 2/19 батальонының уақытша командирі, подполковник Чарльз Андерсон, жарылыстан шығуға жетекшілік еткені үшін кейіннен Виктория кресімен марапатталды. Шығыс жағалауда 22-ші бригада жапондықтардың шабуылын ұстап тұру үшін Мерсинг маңында бірнеше кешіктіру шайқастарын жүргізді. 26 қаңтарда 2/18 батальоны Nithsdale және Joo Lye каучук плантацияларының маңында тұзақ құрды, нәтижесінде жапондықтар көп шығынға ұшырады және олардың шабуылын қысқа мерзімге тоқтатты, бұл 22-ші бригадаға оңтүстікке қарай шегінуге уақыт берді. Осы уақытта 27-ші бригаданың қалған бөлігі Айер Хитам тас жолының маңында арттық күштермен шайқасты, ал 22-ші бригада Малайя түбегін Сингапурмен байланыстырған Жохор-Сингапур көпірінің солтүстік жағын қорғауға жіберілді, одақтас күштері шегіне бергенде.
Сингапур
Малайядағы одақтас күштер Сингапурға қарай шегіне бастағанда, 8-ші дивизияның 2000 сарбазынан тұратын күшті жасағы, оның ішінде 2/4-ші пулемет батальоны Сингапурға келді. Бұл күшейтулер көбінесе Малайяда ауыр қатысуларға ұшыраған 2/19-шы және 2/29-шы батальондарға берілді, алайда көптегені негізгі жаттығуларын аяқтамағандықтан, алдағы шайқасқа жақсы дайындалмаған еді. 31 қаңтарға дейін Британдық одақтас күштерінің соңғы әскерлері Малайядан шығып кетті, ал инженерлер 21 метр (70 фут) ені бар тесік жасап, тас жолды бұзды. Одақтас армиясының бас қолбасшысы генерал-лейтенант Артур Персиваль генерал-майор Гордон Беннеттің 8-ші дивизиясына аралдың солтүстік жағындағы мангр батпақтары мен орманды аймақтардағы негізгі шабуыл нүктелерін қорғау міндетін тапсырды. 22-ші бригадаға аралдың батысындағы кішкентай аралдар мен мангр батпақтары арасында 16 шақырымдық (10 миль) кең аймақ, ал 27-ші бригадаға тас жолға жақын солтүстік-батыс аймағы берілді. Жапондық қолбасшы генерал Томоюки Ямашита және оның штабы, Жохор сұлтанының сарайы және әуеден барлау, сондай-ақ тыңшылардың көмегімен одақтас күштерінің орналасқан жерлерін жақсы білді. 3 ақпаннан бастап австралиялық позициялар жапондық артиллериясымен атқыланды. Келесі бес күнде бомбалау мен әуе шабуылдары күшейіп, одақтас бөлімдер мен олардың қолбасшылары арасындағы байланыс үзілді. 8 ақпан күні сағат 20:30-да австралиялық пулеметшілер 16 жаяу әскер батальонынан тұратын, барлығы 4000 сарбазды Сингапур аралына жеткізіп бара жатқан кемелерге атыс ашты, олар 3000 сарбаздық 22-ші бригаданың орналасқан жеріне бағытталды. Артиллерия қолдау үшін мыңдаған оқтар атқанда, кеш бойы шатасқан және қаһарлы шайқас жүрді. Ақырында жапондықтардың санының артуы, қорғаныс позицияларының дұрыс таңдалмауы және тиімді байланыс болмауы жапондық күштерге австралиялық шептегі олқылықтарды пайдалануға мүмкіндік берді. Түн ортасына қарай 8-ші дивизияның 22-ші және 27-ші жаяу әскер бригадалары бөлініп, оқшауланды, ал 22-ші бригада Тенгеге қарай шегінуді бастады. Сағат 01:00-ге қарай жапондық әскерлердің саны 13 000-ға жетіп, қонуын жалғастырды, ал Австралияның негізгі күштері Тенге әуежайына қарай кері шегінген кезде, жапондықтардың айналып өткен шағын топтары Тенге әуежайына қарай шегінген бөлімдеріне қосылуға тырысты. 9 ақпан таңында тағы 10 000 жапондық әскер қонды, 22-ші бригаданың басып алынуы анық болғандықтан, Тенге әуежайының шығысында және Джуронгтың солтүстігінде екінші қорғаныс шебін құруға шешім қабылданды. 27-ші бригада әлі шабуылға ұшыраған жоқ. Алайда, келесі күні Жапон императорлық гвардиясы солтүстік-батысқа қонуға тырысты, суға батып, судағы мұнайды өртеп, сондай-ақ австралиялық минометтер мен пулеметтерден ауыр зардап шекті. 27-ші бригаданың табысына қарамастан, бригадир Дункан Максвелл мен Беннетт арасындағы түсініспеушілік нәтижесінде олар солтүстіктегі Кранжиден шегінуді бастады. Сол күні байланыс проблемалары мен түсініспеушіліктер екі үнді бригадасының кері қашуына және аралдың батыс жағындағы маңызды Кранджи-Журонг жотасының жоғалуына әкелді. Австралиялық батальондар өздерінің желілерін нығайтуға тырысқан кезде бірнеше жергілікті қарсы шабуыл жасауға тырысты. Осындай шабуылдардың бірі 2/18-ші батальонның Брен тасымалдаушыларының мобильді шабуылын көрсетті. Дегенмен, Британдық одақтас күштері бірте-бірте көбірек жерді жоғалтты, жапондықтар 10 ақпанда Сингапурдың қалалық орталығынан бес шақырым (миль) қашықтықта орналасқан Букит Тимақты басып алды. 11 ақпанда Ямашита өзінің азық-түлік қоры таусылып бара жатқанын білген соң, Персивалға "бұл мәнсіз және үмітсіз қарсылықтан бас тартуға" шақырды. Келесі күні одақтас шептері аралдың батыс жағындағы Кранджи-Журонг шебі бойымен тұрақтандыруға тырысты, австралиялық күшейткіштердің арнайы батальоны асығыс қарсы шабуылға жіберілді. Бұл іс-шара ақырында тоқтатылды, бірақ батальон қайта шақырылмады, кейін жапондықтар шабуылдау әрекеттерін қайта бастаған кезде жапондық 18-ші дивизия оған шабуыл жасады. Осы арада 27-ші бригада Букит Тиманы қайта алуға тырысты, бірақ жапон императорлық гвардиясының табанды қорғанысы шабуылды тоқтатты. 13 ақпанда Беннетт және басқа да австралиялық аға офицерлер Персивалға бейбіт тұрғындар арасында зардап шекпеу үшін берілуін ұсынды. Персиваль бас тартты, бірақ билік басындағылардан берілу туралы рұқсат сұрады. Келесі күні Британдық одақтастықтың қалған бөлімдері соғысты жалғастырды. Австралиялықтар Танлин казармасы айналасында қала орталығынан солтүстік-батысқа қорғаныс шебін құрды, ал соңғы тұруға дайындалды. Осы уақытта бейбіт тұрғындардың саны артып, одақтастар ұстап тұрған аймаққа жиналды, бомбалау мен артиллериялық шабуылдар күшейді. Азаматтық билік сумен жабдықтаудың жақын арада тоқтауы мүмкін екенінен қорқыныш білдірді. Жапондық әскерлер Александрия казармасы ауруханасын басып алғаннан кейін 200 қызметкер мен пациентті өлтірді. 15 ақпан таңына қарай жапондықтар соңғы қорғаныс шебін бұзып, тағам мен кейбір оқ-дәрілердің қоры таусыла бастады. Өз бөлімшелерінің командирлерімен кездескеннен кейін Персиваль жапондықтармен байланысқа шығып, одақтас күштерін Ямашитаға ресми түрде тапсырды, сағат 17:15-тен кейін. Беннетт 8-ші дивизияны дивизиялық артиллерия командирі, бригадир Сесил Каллаханға тапсырып, қайыққа мініп, тұтқыннан қашуға мүмкіндік алды, бұл оның тудырған дауды күшейтті. Фрэнк Оуэннің сөзіне сәйкес, оның шабыттандырмаған басшылығының бір мысалы - оның соңғы бұйрықтарының бірі: оқ-дәрі жетіспеуіне байланысты австралиялық артиллерияшылар өздерінің секторында ғана артиллериялық қолдау көрсетуі керек деген бұйрық берді. Ол Персивалға осы бұйрық туралы хабарламады. Соңынан шамамен 15 000 австралиялық Сингапурда тұтқынға алынды, бұл Екінші дүниежүзілік соғыстағы жапондықтардағы барлық австралиялық тұтқындардың абсолютті көпшілігін құрады. Жапондықтардың қатыгездігі мен немқұрайлылығы салдарынан көптегені тұтқын лагерлерінде қайтыс болды, ал шамамен 2400 австралиялық тұтқын Сандакан өлім маршында қайтыс болды. Аз ғана адамдар тұтқын лагерлерінен қашып, Австралияға қайтып келді немесе партизандық отрядтарының мүшелері ретінде күресті (мысалы, Жок Макларен). 8-ші дивизияның Малайя мен Сингапурдағы өнеріне қатысты талдаулар әртүрлі болды. Линдсей Мурдоктің сөзіне сәйкес, құпия соғыс есебі австралиялықтарды Сингапурдың жоғалуына кінәлады, соңғы шайқас кезеңінде австралиялық әскерлердің топтары басшылықсыз, бақылаудан шығып, түрлі қылмыстарға қатысқандарын көргендігі туралы хабарламалар келді. Дивизияның Сингапурды қорғаудағы рөлі Колин Смит және басқа да бірнеше авторлар тарапынан жеңіліске ұшыраған және тәртіпсіз деп сынға алынды. Алайда, Питер Томпсон және Джон Костелло сияқты басқалар 22-ші бригаданың "жеңілуіне мүмкіндік болмағандай көп сандағы қарсыластарға тап болғанын" айтты, ал екі автор да Беннетт пен Персивальдың тактикалық және стратегиялық шешімдері маңыздырақ болғанын айтты. Смиттың сөзіне сәйкес, Беннетт өзінің әскерлерін "шаршаңқы" деп сипаттады, ал 22-ші бригада командирі, бригадир Гарольд Тейлор өз әскерлеріне олардың "Австралия мен AIF-қа ұят екенін" айтты. Беннеттің Бас сигналдық офицері полковник Каппе былай деді: "бір офицер басқаратын 50 адамнан тұратын топ, орналасқан жеріне бекітілгеннен кейін, кейіннен бұйрықсыз оны тастап кетті". Смиттың сөзіне сәйкес, Беннетт өзінің басқа австралиялық командиріне, өзінің қызметін тастап кеткенге дейін аз уақыт қалғанда: "Мен әскерлердің күреске құштар емес екенін ойлаймын" деді. Керісінше, тарихшы Кристофер Каултхард Кларк дивизия Малайядағы тактикалық табысқа жеткен Британдық одақтас күштерінің бірі болғанын айтады, ал Томпсон атап өтеді...
Рабаул
2/22-ші батальон – 716 адамнан тұратын – Ларк күшінің жауынгерлік құрамының басым бөлігін құрады, бұл 1941 жылдың наурыз айынан бастап Жаңа Британияның Рабаул қаласында шоғырланған 1400 адамдық гарнизонға берілген атау. Ларк күшіне Жаңа Гвинея еріктілер полкінің, жағалау қорғаныс батареясының, зениттік батареяның, танкке қарсы батареяның және 2/10-шы жедел жәрдем бөлімінің қызметкерлері де кірді. Жаңа Гвинеяның Австралия аумағының бөлігі болған арал, Каролин аралдарының жапон аумағына жақындығымен маңызды болды, соның ішінде Трук аралындағы маңызды жапон теңіз базасы да бар еді. Ларк күшінің негізгі міндеттері – Австралия Корольдік Әуе күштерінің (RAAF) әуежайын және дирижабльтер тұратын жерін қорғау болды, бұл аймақтағы жапон қозғалыстарын бақылауда маңызды рөл атқарды. 2/1-ші тәуелсіз ротасының 130-дан астам тобы жақын орналасқан Жаңа Ирландия аралына жіберілді. 1942 жылдың қаңтар айында Ларк күші жапондық әуе шабуылына ұшырады, ол жағалау артиллериясын бейтараптандырды. 1942 жылдың 23 қаңтарының таң атысымен 5000 жапондық теңізшісі жағаға түсе бастады. Кейбіреулері қызу қарсылыққа тап болды, бірақ күштердің арақатынасы салдарынан көптегені қарсылықсыз қонды. Шабуыл кезінде Симпсон порты, Керавия шығанағы және Ралуана нүктесі маңында шайқастар болды, ал 2/22-ші батальон мен Жаңа Гвинея еріктілер полкінің бір ротасы Вулкан жағажайында жапондықтарды тоқтатуға тырысты. Дегенмен, жапондықтар көп бөлігін қарсылықты айналып өтіп, ішке қарай жылжыды. 1942 жылдың 1 шілдесінде кем дегенде 800 әскер және азаматтық тұтқындар қаза тапты, олар Рабаулдан Жапонға жіберілген «Монтевидео Мару» кемесінің Лусонның солтүстік жағалауында АҚШ-тың «Стерджен» теңізшебімен батып кеткенінен кейін. Ларк күшінің бірнеше мүшесі Жаңа Британияда із-түзсіз қалып, көбінесе жергілікті тұрғындармен бірлесіп жапондықтарға қарсы партизандық операциялар жүргізді.
Амбон
Голландиялық Шығыс Үндістандағы Амбон аралы Жапония тарапынан қауіп-қатер төніп тұр деп есептелді, себебі ол ірі әуе базасы ретінде пайдаланылуы мүмкін еді. Алайда, 1941 жылдың желтоқсан айының ортасына қарай онда тек екі эскадрилья RAAF жеңіл бомбалаушылары орналастырылған, сондай-ақ АҚШ Әскери-теңіз күштерінің және Нидерланд Корольдік Әскери-теңіз күштерінің ескірген ұшақтары да болды. 8-ші дивизияның 1100 сарбазынан тұратын "Галл" күштері, 2/21-ші батальонның қолбасшысы подполковник Леонард Роуч басқаруымен, 17 желтоқсанда келді. 2/21-ші батальоннан өзге, құрамында 8-ші дивизияның артиллериялық және қолдау бөлімшелері де болды. 1942 жылдың 13 қаңтарында ол подполковник Джон Скоттпен ауыстырылды. Амбонға жапондық әуе шабуылдары алғаш рет 6 қаңтарда жасалды. Жапондық суде ұшақтарына қарсы одақтастардың шектеулі әуе қорғанысы тойтарыс берді, бірақ 24 қаңтарда жапондық авианосецтерден шыққан Zero ұшақтары пайда бола бастады, нәтижесінде қалған ұшақтар толығымен жеңіліп, алынып қойылды. 30 қаңтарда екі авианосегі және шамамен 5000 жапондық теңізшісі мен сарбазы Амбонға жетті. Жапондық құрлық әскерлерінің саны одақтастардан көп болмаса да, олар әуеден қолдау, теңіз және артиллерия, сондай-ақ танктер бойынша үлкен артықшылыққа ие болды. Аралдың оңтүстік бөлігіндегі жер бедеріне қону қиын деп есептеген одақтас әскерлері солтүстікке шоғырланды. Алайда, жапондықтар алғашқы шабуылды оңтүстікке жасады, ал басқа бөлімдер оңтүстік жағалаудағы нашар қорғалған жерлерге түсті. Австралиялықтарға Амбон шығанағын, Лаха және Лянг әуежайларын қорғау міндеті жүктелген еді. Алғашқы қонудан кейін одақтас әскерлері жапондық әскерлерге қарсы жылдам қайта бағдарлануға мәжбүр болды, осы процесте қорғаныс периметрінде үлкен олқылықтар пайда болды. Жапондықтардың жағалауға түскеннен кейін бір күн ішінде голланд әскерлері қоршауға алынып, капитуляциялауға мәжбүр болды. "Галл" күштерінің австралиялықтары батысқа шегінді және 3 ақпанға дейін қарсылық көрсетті, содан кейін Скотт капитуляциялады. Шағын топтар Австралияға қашып құтыла алды, бірақ көпшілігі – шамамен 800 адам – тұтқынға алынды. Австралиялық Соғыс Мемориалының бас тарихшысы доктор Питер Стэнлидің мәлімдемесіне сәйкес, Лаха әуежайында бірнеше жүз австралиялық тұтқынға алынды. Лахада тұтқынға алынған 300-ден астам тұтқын капитуляциядан кейін екі апта ішінде атқыланды. Австралия үкіметі "Лаха трагедиясы 1942 жылы тұтқынға алынған одақтас әскерлеріне қарсы жасалған ең ірі қылмыс болды" деп мәлімдеді. Стэнли Амбондағы австралиялық тұтқындардың жағдайы туралы былай дейді: "Олар Сандаканның қорқынышты жағдайларынан кейін ғана емес, Амбонда және содан кейін 1942 жылдың соңында көптеген адамдар Хайнань аралына жіберілгеннен кейін де қорқынышты азап пен өлімге ұшырады. Амбонда тұтқынға алынған австралиялықтардың төрттен үш бөлігі соғыс аяқталғанға дейін қайтыс болды. Амбонда қалған 582 адамның 405-і қайтыс болды. Олар тың еңбек, азық-түлік жетіспеушілігі, аурулар және лагерьтердегі қатыгездік салдарынан қайтыс болды."
Тимор
1941 жылы Тимор аралы екіге бөлінді: Португалияның Тиморы және Голландияның Шығыс Индиясының Батыс Тиморы. Австралия мен Нидерланд үкіметтері Жапония Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысқан жағдайда, Австралия Батыс Тиморды күшейту үшін күш жіберетініне келісті. Осының нәтижесінде, 2/40 батальонының құрамындағы, «Sparrow Force» деп аталған 1400 адамдық жасақ 1941 жылдың 12 желтоқсанында Купангқа келді. Күшке бастапқыда подполковник Уильям Леггат басшылық етті. Сонымен қатар, жасаққа 2/2 тәуелсіз ротаның австралиялық коммандостары да кірді. «Sparrow Force» шамамен 650 голландтық Шығыс Индиясы және португал әскерлерімен бірікті, ал оларға 12 «Lockheed Hudson» жеңіл бомбалаушысымен жабдықталған Австралия Корольдік әуе күштерінің 2-ші эскадрильясы, сондай-ақ Ұлыбритания Корольдік артиллериясының 79-шы жеңіл зениттік батареясы қолдау көрсетті. Одақтас күштері стратегиялық маңызы бар Пэнфуи әуежайы маңына шоғырланды. Португалия үкіметі одақтастармен ынтымақтастыққа бармағандықтан, 2/2 тәуелсіз рота мен голланд күштерінен құралған жасақ португал армиясы немесе шенеуніктерден қарсылық көре отырып, Португалияның Тиморына енді. 12 ақпанда Купангқа қосымша австралиялық техникалық персонал келді, оның ішінде Тимордағы одақтас күштерінің бас офицері болып тағайындалған бригадир Уильям Виал да болды. Осы кезде тропиктік жағдайға бейімделе алмаған көптеген австралиялықтар безгек және басқа да ауруларға шалдықты. Тимор 26 қаңтарда жапон әуе күштерінің шабуылына ұшырады. АА зениттік қарулары мен Дарвинде орналасқан АҚШ Әскери-әуе күштерінің эскадрильясының кедергісіне қарамастан, ақпан айында бомбалау күшейді. Әуе шабуылы салдарынан «HMAS Swan» және «HMAS Warrego» эсминецтерімен сүйемелдеген одақтас конвойы Австралияға қайта оралуға мәжбүр болды. Конвойде АҚШ армиясының артиллериялық батальоны және британдық АА батареясының қалған бөлігі сияқты маңызды күштер болды. 19-20 ақпан түнде Жапон императорлық армиясының 228-ші полкі Португалияның Тиморына десант түсірді. Алғашқы қақтығыс Португалияның астанасы Дилиде болды, онда одақтастар күтпеген шабуылға ұшырады. Дегенмен, олар жақсы дайындалған еді және әуежайға шабуылдаған әскерлерге ауыр шығын келтіргеннен кейін, гарнизон әуежайды жойды және таулы аймаққа және оңтүстік жағалауға қарай реттелген түрде шегінуді бастады. Сол түні Батыс Тимордағы одақтас күштеріне қарсы аса қарқынды әуе шабуылы жасалды, нәтижесінде RAAF күштері Австралияға қайтарылды. «Sparrow Force» штабы дереу шығысқа қарай, Шамплонгтағы жабдықтау базасына көшірілді және жақын арада 2/40 батальонымен байланыс үзілді. 2/40 батальонының Шамплонгқа қарай шегіну жолы Усуа маңында шамамен 500 жапон десантшысының түсірілуімен тосылды, олар берік бекініс орнатып алды. Виал мен «Sparrow Force» штабы, соның ішінде 2/40 батальонының бір бөлігі және 200-ге жуық голландтық Шығыс Индиясы әскерлері шекарадан шығысқа қарай жол тартты және ақырында 2/2 тәуелсіз ротасымен қосылды.
1942-1945 жылдардағы постскрипт
Бірнеше аптаға созылған сапардан кейін, Малакка бұғазы, Суматра және содан кейін Ява арқылы Малайядан қашқан Беннетт 1942 жылдың 2 наурызында Мельбурнге келді. Австралия премьер-министрі Джон Кертин оны ашық түрде кінәсіз деп жариялады. Дегенмен, Австралия жоғары қолбасшылығы Беннетті тиімді түрде ығыстырып, оны Батыс Австралияны қорғауға жауапты III корпус командирі етіп тағайындады. Осыдан кейін ол генерал-лейтенант шеніне көтерілді, бірақ енді ешқашан соғыста әскерге басшылық жасамады. Оның қашу әрекеттері кейіннен патшалық комиссияның қарауына түсті. Бастапқы жаяу әскер батальондарының жоғалғаннан кейін, жаяу әскер батальондарымен бірге дислокацияланбаған 23-ші бригада штабы жаңа бригаданы қайта құру үшін пайдаланылды. Оған 7-ші, 8-ші және 27-ші батальондар берілді. 12-ші дивизияға қайта тағайындалып, Дарвинде гарнизондық міндеттерді атқарғаннан және солтүстік Квинслендте оқудан өткеннен кейін, 23-ші бригада 1944-1945 жылдары Бугенвилде жапондықтарға қарсы күресті. 8-ші дивизия ресми түрде 1942 жылы таратылды; алайда, 23-ші бригада дислокацияланғанда Дарвинде қалған артиллериялық полкінің бірі, 2/14-ші полк, Жаңа Гвинеядағы науқандар кезінде 9-шы және 5-ші дивизияларға қосылған болса да, 1946 жылға дейін қызметін жалғастырды. Малайя, Сингапур, Амбон, Тимор және Рабаулдағы шайқастарда 8-ші дивизия 10 000-нан астам әскерін жоғалтты, оның ішінде 2 500-і қаза тапты, бұл көрсеткіш Австралия армиясының Тынық мұхитындағы барлық қазалардың үштен екі бөлігін құрады. Дивизияның жаяу әскер батальондарының бірі, 2/19-шы, кез келген басқа 2-ші АИФ бөлімшесінен гөрі көбірек қаза тапқан әскерге ие болды. Сонымен қатар, тұтқындалғандардың үштен бірі тұтқында қайтыс болды.