Бірінші дүниежүзілік соғыстағы Аустралия және Жаңа Зеландия әскері дивизиясы
New Zealand and Australian Division
Бірінші дүниежүзілік соғыстағы Аустралия және Жаңа Зеландия әскері дивизиясы туралы мақала. 1915 ж. Галлиполи шайқасындағы рөлі, құрамы және қатысқан шайқастары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бірінші дүниежүзілік соғыстағы Австралия және Жаңа Зеландия жаяу әскер дивизиясы
First World War Australian and New Zealand infantry division
Жаңа Зеландия және Австралия дивизиясы – генерал-майор Александр Годлидің басқаруымен Бірінші дүниежүзілік соғыста қызмет ету үшін құрылған бірлескен әскер дивизиясы. Жаңа Зеландия мен Австралиядан құралған бірнеше атты және стандартты жаяу әскер бригадаларын қамтитын бұл дивизия 1915 жылдың сәуір және желтоқсан айлары аралығында Галлиполи жорығында қызмет етті. Галлиполиде дивизия 1915 жылдың 25 сәуірінде Анзак шығанағына түсті, сол күні жағаға жеткен алғашқы шабуыл тобынан кейін келді және кейіннен одақтастардың басып алған аймағының солтүстік бөлігін иеленді. Анзак шығанағындағы одақтастардың алғашқы шабуылынан кейін дивизияның бөлімдері мамыр айының басында Хеллес түбегіне жіберілді, онда олар Крития шайқасының екінші кезегіне қатысып, Ачи Баба төбесіне сәтсіз шабуыл жасады. Дивизияның атты бөлімдері мамыр айының ортасында Галлиполиге жылқысыз жіберілді, жаяу әскер ретінде қызмет ету үшін, бұрынғы шығындарды өтеу мақсатында. Сол айдың соңында дивизия Анзак шығанағында Османдықтардың қарсы шабуылын тойтарды, содан кейін тамыз айына дейін ұстап тұрды, одан кейін одақтастар тұйыққа қадалуды бұзу мақсатында шабуылды бастады. Осы кезеңде дивизия Чунюк Бейр және 971-ші биіктікке, содан кейін 60-шы биіктікке шабуыл жасады. Бұл әрекеттер сәтсіз аяқталды және қыс жарым аралда басталармен, дивизия 1915 жылдың желтоқсан айының ортасында Галлиполиден одақтастардың жалпы шегінуінің бөлігі ретінде эвакуацияланды. Мысырға оралған дивизия 1916 жылдың басында Австралия және Жаңа Зеландия күштерінің қайта ұйымдастырылуынан кейін таратылды. Дивизия құрамына кіретін жаяу әскер бригадалары кейін Австралияның 4-дивизиясын және Жаңа Зеландия дивизиясын құру үшін пайдаланылды. Бұл екі құрама Батыс майданға жіберілді, онда олар 1916-1918 жылдар аралығындағы шайқастарға қатысты, ал дивизияның бұрынғы атты бөлімдері Синай және Палестина жорығында Анзак атты дивизиясының құрамында қызмет етті.
The New Zealand and Australian Division was a composite army division raised for service in the First World War under the command of Major General Alexander Godley. Consisting of several mounted and standard infantry brigades from both New Zealand and Australia, it served in the Gallipoli Campaign between April and December 1915. At Gallipoli, the division landed at Anzac Cove on 25 April 1915, coming ashore as follow on troops to the initial assault force that had made it ashore earlier in the day, and later occupied the northern areas of the Allied lodgement. After the initial Allied assault at Anzac Cove, elements of the division were sent to Cape Helles in early May, where they participated in the Second Battle of Krithia, launching an unsuccessful attack towards the Achi Baba peak. The division's mounted units were sent to Gallipoli in mid May without their horses, to serve as dismounted infantry, making up for previous losses. Later that month, the division helped repel an Ottoman counter attack at Anzac Cove, after which it occupied the line until August, when the Allies launched an offensive designed to break the deadlock. During this period, the division attacked Chunuk Bair and Hill 971, and then later Hill 60. These efforts failed, and as winter set in on the peninsula, the division was evacuated from Gallipoli in mid December 1915 as part of a general Allied withdrawal. Returning to Egypt, the division was disbanded in early 1916 following a reorganisation of the Australian and New Zealand forces. The division's constituent infantry brigades were then used to form the Australian 4th Division and the New Zealand Division. These two formations would then be sent to the Western Front where they would take part in further fighting throughout 1916–1918, while the division's former mounted elements went on to serve in the Sinai and Palestine Campaign as part of the Anzac Mounted Division.
Құрылу
1914 жылдың тамызының басында Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін Жаңа Зеландия үкіметі Британдық соғыс кеңсесіне Жаңа Зеландия экспедициялық күшін (NZEF) ұсынды, ол қабылданды. Мобилизация жылдам жүргізілді және қыркүйек айының соңында NZEF екі бригададан – Жаңа Зеландия жаяу әскер бригадасы мен Жаңа Зеландия атты мылтық бригадасынан құралды. Бұл әдетте үш жаяу әскер бригадасынан тұратын стандартты жаяу әскер дивизиясын құруға жеткіліксіз болды. Австралияда болса Австралия императорлық күштеріне (AIF) жеткілікті мөлшерде еріктілер болды. Бастапқы ниет – бір жеңіл ат бригадасымен бірге бір жаяу әскер дивизиясын құру еді. Алайда, бұл мақсатқа жету үшін жеткілікті еріктілер болды, сондай-ақ жаяу әскердің артық бөлігі тағы бір бригада құруға мүмкіндік берді. Бастапқыда NZEF пен AIF-ты Франциядағы Батыс майданға жібермес бұрын Ұлыбританияда оқыту үшін жіберу жоспарланған еді. Бірақ, әскерлерді тасымалдайтын конвой Суэц каналын кезіп өткенде, Осман империясы соғысқа кіргеннен кейін, каналды уақытша қорғауға көмектесу үшін Мысырға түсірілді. Кейіннен Ұлыбританиядағы тығыздық пен жабдықтардың жетіспеуі австралиялықтар мен жаңа зеландиялықтардың Таяу Шығыста қалу туралы шешім қабылдауына себеп болды. 1914 жылдың желтоқсанында генерал-лейтенант Уильям Бёрдвуд басшылығымен Австралия және Жаңа Зеландия армия корпусы құрылды, ол Австралия және Жаңа Зеландия бөлімдерін басқаруға тағайындалды, олар тиісінше генерал-майорлар Уильям Бриджес пен Александр Годлидің басқаруында болды. Бұл құраманың штаб-пәтері 70 офицер мен 550 сарбаздан тұрды. Олардың көп бөлігі британдықтардан берілді және ол ресми түрде Британ армиясының бір бөлігі болды. Корпус әдетте екі жаяу әскер дивизиясынан тұрады, бірақ AIF және NZEF-тегі атты әскерлердің санына байланысты Бёрдвуд корпусқа атты дивизия да кіретінін күтті. Мысырда тек бір толық жаяу әскер дивизиясы (1-ші австралиялық дивизия) болғандықтан, NZEF және Мысырда қалған AIF күштері екінші жаяу әскер дивизиясын құруға тиіс болды. Бёрдвуд Жаңа Зеландия жаяу әскер бригадасын Австралияның 4-ші жаяу әскер бригадасымен біріктіруді шешті, егер мүмкін болса үшінші бригада да қосылатын еді. 1915 жылдың басында Бёрдвуд корпусқа атты дивизияны қосу жоспарларын тоқтатты және екінші жаяу әскер дивизиясын құру үшін екі стандартты жаяу әскер бригадасымен бірге екі атты жаяу әскер бригадасын қосты. Бұл Жаңа Зеландия және Австралия дивизиясы деп аталатын болды, ал Годли оның командирі болды. Британ армия офицері Годли 1910 жылдан бастап Жаңа Зеландия әскери күштерінің бастығы қызметін атқарған. Төрт жаяу әскер және атты бригададан басқа, дивизияға артиллерия да кірді. Оны NZEF берді, бірақ ол тек 16 зеңбірек, оның ішінде төрт гаубицадан тұрды, бұл әдеттегі дивизиялық артиллериядан әлдеқайда аз болды. Штаб-пәтер қызметкерлері де NZEF-тен тағайындалды. Қосалқы күштерге инженерлер, медициналық қызмет, байланыс және қызметтік корпус бөлімдері кірді. Басқа жерде, дивизияның көп бөлігі Чунюк-Бейрге бағытталған кезде, бригадир-генерал Фредерик Хьюздің 3-жеңіл ат бригадасы Анзакта корпус әскерлері ретінде бөлінген, бірақ Годлиге шабуылға берілген. Ол Baby 700 және Некке қарсы қымбат шабуыл жасады. Нәтижесінде, бұл күш-жігер сәтсіз аяқталды, ешқандай пайда болмады және ішінара басқа жерлердегі кешігулерге байланысты ауыр шығындарға әкелді. Қосымша қолдау ретінде Куинн мен Поптың маңында орналасқан Австралияның 1-жеңіл ат бригадасының екі полкі бірнеше алдамшы шабуылдар жасады. Куинн маңындағы шабуыл 7 тамызда таңғы сағат 4:30-да 2-жеңіл ат полкінің 50 сарбаздан тұратын төрт толқынының біріншісін жіберген кезде басталды. Қатты пулемет атысына түскен алғашқы толқынның 50 сарбазының 49-ы қаза тапты немесе жараланды, содан кейін шабуыл тоқтатылды. Pope's маңындағы 1-ші жеңіл ат полкінің "Шахмат тақтасы" деп аталған позицияға жасаған шабуылы да жақсырақ болған жоқ, ол жеңіл атшылар 200 сарбазының 154-ін жоғалтып, үш сағатқа созылған гранаталық шабуылдарға айналды.
Following the outbreak of the First World War in early August 1914, the New Zealand government made an offer to the British War Office of a New Zealand Expeditionary Force (NZEF), which was duly accepted. Mobilisation quickly followed and by late September, the NZEF consisted of two brigades – the New Zealand Infantry Brigade and the New Zealand Mounted Rifles Brigade. This was insufficient to form a conventional infantry division, which usually consisted of three infantry brigades. In contrast, in Australia there were more than enough volunteers for the Australian Imperial Force (AIF). The original intention had been to form a single infantry division, along with a light horse brigade; however, there were enough volunteers to meet this with a surplus of infantrymen being sufficient to form another brigade. Initially, it had been planned to send the NZEF and the AIF to the United Kingdom for training prior to their deployment to the Western Front in France; however, as the convoy carrying the troops transited the Suez Canal they were disembarked in Egypt to temporarily help defend the canal following the Ottoman Empire's entry into the war. Later, overcrowding and a shortage of equipment in the United Kingdom resulted in the decision for the Australians and New Zealanders to remain in the Middle East. In December 1914, the Australian and New Zealand Army Corps, under Lieutenant General William Birdwood, was formed to command both the Australian and New Zealand components, which were under the respective commands of Major Generals William Bridges and Alexander Godley. The headquarters staff for this formation amounted to 70 officers and 550 men. These were mostly provided by the British and it was formally part of the British Army. A corps normally had a complement of two infantry divisions, but given the numbers of mounted troops in the AIF and NZEF, Birdwood envisaged that the corps would include a mounted division. As only one complete infantry division (the 1st Australian Division) was present in Egypt, the NZEF and remaining AIF forces in Egypt were to form the other infantry division. Birdwood decided to combine the New Zealand Infantry Brigade with the Australian 4th Infantry Brigade, with a third brigade to be included if one could be formed. By early 1915, Birdwood scrapped the plans for the corps to have an integral mounted division and instead included two mounted infantry brigades with the two standard infantry brigades to form the second infantry division. This was to be known as the New Zealand and Australian Division, with Godley as its commander. A British Army officer, Godley had previously served as commandant of the New Zealand Military Forces from 1910. As well as the four infantry and mounted brigades, the division also included artillery. This was contributed by the NZEF, but only consisted of 16 guns, including four howitzers, much less than the normal divisional complement of artillery. Headquarters staff were also drawn from the NZEF. Supporting arms included engineers, medical, signals, and service corps units. Elsewhere, while the majority of the division was focused on Chunuk Bair, Brigadier General Frederic Hughes' 3rd Light Horse Brigade – allocated as corps troops at Anzac, but assigned to Godley for the offensive – undertook a costly attack towards Baby 700 and the Nek. Ultimately a futile effort, it resulted in heavy casualties for no gain, partially due to the delays elsewhere. In support, two regiments of the Australian 1st Light Horse Brigade, positioned around Quinn's and Pope's, carried out several feint attacks. The attack around Quinn's began around 4:30 am on 7 August, when the 2nd Light Horse Regiment sent in the first of four waves of 50 troops. Coming under heavy machine gun fire, 49 of the 50 men in the first wave were killed and wounded, after which the attack was eventually called off. The attack around Pope's by the 1st Light Horse Regiment against the position dubbed the "Chessboard" fared little better, devolving into a series of grenade attacks that lasted three hours before the light horsemen withdrew, having lost 154 men out of the 200 that had been committed.
60 төбе
Галлиполидегі соңғы ірі шабуыл 60 төбеден болды, бұл 971 төбеден солтүстік-батысқа қарай орналасқан шағын нысан, ол одақтастарға Анзак шығанағы мен 971 төбе айналасындағы жағажай арасындағы байланыс желісін ұсынды. Бұл шабуылға Австралияның 4-бригадасы мен Жаңа Зеландияның атты мылтық бригадасы (көбінесе Кентербери мен Отаго мылтықтары), сондай-ақ жаңадан келген 2-дивизияның батальоны (18-ші) және британдық Коннаут рейнджерлері мен Гэмпшир полкі қатысты. Сусак Куюға қарсы шабуыл сол жақтан 29-шы Индиялық жаяу әскер бригадасының екі батальоны жүргізді. 21 тамызда жасалған алғашқы әрекет төбенің бір бөлігін басып алуға мүмкіндік берді, бірақ Осман әскерлері жоғарғы бөлігін ұстап тұрды. 22 тамызда 2-дивизия әскерлерінің қайтадан жасаған күш салуы, асығыс және нашар жоспарлау салдарынан ауыр қазаларға әкелді. Таңертеңгі уақытта қандай да бір табысқа қол жеткізілді, бірақ күшті граната шабуылдары жаңа келген әскерлерді таңғы сағат 9:00-де кері шегінуге мәжбүр етті. Екі сағаттан кейін Жаңа Зеландияның атты мылтық әскері сол жақтан тағы шабуыл жасап, траншеяның бір бөлігін басып алды, ол құм қаптармен нығайтылды. Бірнеше күн бойы үзіліс болды, осы уақытта екі тарап граната шабуылдарымен алмасып, бір-бірін атқылап, өздерінің позицияларын жақсартуға тырысты. Австралияның 4-бригадасы бұрынғы шайқастарда қатты қысқарды, және 27 тамыздағы жаңа шабуылға барлығы 250 адам ғана қол жетімді болды, оған Жаңа Зеландияның атты мылтық әскерлері, Австралияның 9-шы және 10-шы жеңіл ат полктерімен күшейтілген, сондай-ақ Коннаут рейнджерлерінен британдық әскерлер қатысты. Дайындық артиллериялық оқшашу тиімсіз болғанымен, шабуыл ақырында төбенің жоғарғы бөлігіндегі Осман траншеяларының бір бөлігін басып алды. Дегенмен, ол толық позицияны басып алуға қол жеткізе алмады. Үш күн бойы қызу шайқас болды, онда бірнеше қарсы шабуылдар жасалды, одақтастар позицияны жоғалтып, кейін қайтадан басып алды. Ақырында, 29 тамызда шайқас аяқталды, одақтастар позицияның оңтүстік жартысын, ал Османдықтар солтүстік жартысын басып алды. 60 төбесі үшін болған шайқастағы шығын ауыр болды, және Харви Бродбенттің айтуынша, бұл "Жаңа Зеландияның атты мылтықтарының жауынгерлік қабілетін тиімді тоқтатты". Бригадаға бастапқыда тағайындалған 2000 әскердің 730-ы 60 төбесі маңындағы шайқасқа қатысты, ал кейін тек 365 адам ғана жарамды болды. Осы арада Австралияның 4-бригадасы да қатты қысқарды, қатарында барлығы 968 адам қалды.
The final major attack at Gallipoli came at Hill 60, a small feature situated to the north west of Hill 971, which offered the Allies a line of communications between the beach around Anzac Cove and Hill 971. This attack involved troops from the Australian 4th Brigade and the New Zealand Mounted Rifles Brigade (largely the Canterbury and Otago Rifles), as well as a battalion (the 18th) from the newly arrived 2nd Division, and the British Connaught Rangers and Hampshire Regiment. A supporting attack towards Susak Kuyu was also carried out on the left flank by two battalions of Gurkhas from the 29th Indian Infantry Brigade. The first attempt, which was made on 21 August, managed to secure part of the hill, although Ottoman forces remained in possession of the top. A renewed effort on 22 August by 2nd Division troops resulted in heavy casualties due to hasty and poor planning. Some gains were made throughout the morning, but heavy grenade attacks ultimately forced the newly arrived troops back around 9:00 am. Two hours later, the New Zealand Mounted Rifles attacked again on the left, and took about of trench line, which was then secured with sandbags. A lull followed for several days, during which the two sides traded grenade attacks and sniped at each other while working to improve their positions. The Australian 4th Brigade had been heavily depleted by the earlier fighting, and only 250 men remained available for the renewed attack on 27 August, which also involved troops from the New Zealand Mounted Rifles, reinforced by the Australian 9th and 10th Light Horse Regiments, and British troops from the Connaught Rangers. While the supporting preparatory artillery barrage proved ineffective, the assault eventually took some of the Ottoman trenches on the top of the hill. Nevertheless, it ultimately failed to secure the entire position. Three days of see sawing close quarters fighting followed in which several counter attacks were launched, and the position lost by the Allies, and then retaken. Finally, on 29 August, the fighting ended with the Allies occupying the southern half of the position, while the Ottomans held the northern half. Losses during the fighting for Hill 60 had been heavy, and according to Harvey Broadbent it "effectively ended the fighting capacity of the New Zealand Mounted Rifles". Out of 2,000 troops originally assigned to the brigade, 730 had gone into the fighting around Hill 60, and only 365 were fit afterwards. Meanwhile, the Australian 4th Brigade had also been heavily depleted, with a strength of only 968.
Эвакуациялау және тарату
Тамыз айындағы шабуылдардың сәтсіз аяқталуынан кейін Галлиполиде тоқырау кезеңі басталды. Аурудың таралуы күшейген соң британдық қолбасшылар қыс кірмес бұрын эвакуациялау мүмкіндігін қарастыра бастады, ал кейбір стратегиялар күш-жігерді Батыс майданына шолуға шақырды. Қыркүйек айының ортасынан қараша айының басына дейін Жаңа Зеландия бригадалары – инженерлік, артиллериялық және медициналық қызметкерлерден басқа – Лемнос аралындағы Сарпиде демалысқа бөлімдерді жіберді, ал Австралияның 2-дивизиясы екі бастапқы Анзак дивизиясын алмастырды. Қараша айында генерал-майор Эндрю Расселл Годлиден дивизия қолбасшысы қызметін қабылдады, Годли Австралия және Жаңа Зеландия армиясының корпусына басшылық етіп тағайындалған еді. Сол айдың соңында қатты қар боран болды, Галлиполиге қар жауды, ал Лорд Киченер театрды тексергеннен кейін одақтас әскерлерді Галлиполиден шығару туралы шешім қабылданды. Бұл бірнеше кезеңде жүзеге асырылды, дивизияның 60-шы, 100-шы бейіттер, Чешир қыраты және Apex арасындағы позицияларды ұстап тұрған соңғы 3000 сақшы әскері 1915 жылдың 20 желтоқсанында кетіп қалды. Дивизия эвакуацияланғаннан кейін Лемнос арқылы Мысырға қайта оралды. 1916 жылдың қаңтар айында екі Австралия дивизиясы Суэц каналын қорғауға көмектесу үшін Тель-эль-Кебирге ауыстырылды, ал Жаңа Зеландия және Австралия дивизиясы резервте Исмаилия маңындағы Моаскар лагеріне жіберілді. Осы кезде Австралия мен Жаңа Зеландиядан көптеген қосымша әскерлер Мысырға келді. Олардың саны соншалықты көп болды, оларды қолданыстағы құрылымдарға сіңіру мүмкін болмады; нәтижесінде жаңа құрылымдар жоспарланды және Батыс майданына жібермес бұрын Австралия және Жаңа Зеландия үкіметтерінен қайта ұйымдастыруға рұқсат сұрау қажет болды. Дивизияны бөлу процесі 1916 жылдың ақпан айының соңында басталды, осы кезде Австралияның 4-бригадасы мен Австралияның қолдау әскерлері Тель-эль-Кебир маңындағы басқа Австралия әскерлеріне қосылу үшін Моаскардан кетіп қалды. Олардың орнына Жаңа Зеландияның жаңа бөлімдері келді. 1916 жылдың 1 наурызында процесс аяқталды, дивизия Жаңа Зеландия дивизиясы деген жаңа атауын алды. 4-бригада Австралияның 4-дивизиясының құрамына кірсе, Жаңа Зеландия бөлімдері жеке Жаңа Зеландия дивизиясын құрады. Осы процестің бір бөлігі ретінде Жаңа Зеландияның жаяу әскер бригадасы 1-ші жаяу әскер бригадасына айналды, оның тәжірибелі қызметкерлерінің көп бөлігін сақтап қалды, сондай-ақ 2-ші жаяу әскер бригадасы мен негізінен қосымша әскерлерден және азаусыздардан құралған Жаңа Зеландияның атқыштар бригадасы қосылды. Австралияның 4-ші және 5-ші дивизияларымен бірге Жаңа Зеландия дивизиясы Годли басшылығымен II АНЗАК корпусын құрады, олар 1916-1918 жылдары Батыс майданында одан әрі шайқастарға қатысты. Дивизияның атты әскер бөлімдері аттарымен қайта біріктіріліп, Анзак атты әскер дивизиясын құрады және сол кезеңде Синай және Палестина науқанына қатысты.
Following the failure of the August offensives, a period of stalemate followed around Gallipoli. As sickness rates began to rise British commanders began considering evacuation before winter, with some strategists arguing that they should focus their efforts on the Western Front. Between mid September and early November, the New Zealand brigades – except the supporting engineers, artillery and medical personnel – were able to detach elements for rest at Sarpi, on Lemnos, as the Australian 2nd Division arrived to relieve the two original Anzac divisions. In November, now Major General Andrew Russell took over as division commander from Godley, who had been given command of the Australian and New Zealand Army Corps. Later the same month a heavy blizzard blew, bringing snow to Gallipoli, and after Lord Kitchener carried out an inspection of the theatre, the decision was made to withdraw the Allied troops from Gallipoli. This was completed in several phases, with the final 3,000 rearguard troops from the division, which had been holding positions between Hill 60, Hill 100, Cheshire Ridge and the Apex, departing on 20 December 1915. Following the division's evacuation, it moved back to Egypt via Lemnos. In January 1916, the two Australian divisions were moved to Tel el Kebir to help defend the Suez Canal, while the New Zealand and Australian Division was sent to Moascar camp, near Ismailia, in reserve. By this time, a large number of reinforcements from Australia and New Zealand had arrived in Egypt. Numbers were so large that they could not be absorbed into the existing formations; as a result, new formations were planned and permission was sought from both the Australian and New Zealand governments to begin the reorganisation, prior to their dispatch to the Western Front. The process of splitting the division began in late February 1916, when the Australian 4th Brigade and the Australian support troops departed Moascar to join the other Australian troops around Tel el Kebir. In their stead, replacement New Zealand units were brought on strength. On 1 March 1916, the process was completed with the division assuming its new designation of the New Zealand Division. While the 4th Brigade would be used to form part the Australian 4th Division, the New Zealand components were formed into the standalone New Zealand Division. As part of this process, the New Zealand Infantry Brigade was formed into the 1st Infantry Brigade, keeping most of its experienced personnel, and was joined by the 2nd Infantry Brigade and the New Zealand Rifle Brigade, formed mainly from reinforcements with a small cadre of veterans. Together with the Australian 4th and 5th Divisions, the New Zealand Division was then formed into II ANZAC Corps under Godley prior to its dispatch to the Western Front, where they would see further fighting over the course of 1916–1918. The division's mounted elements were re united with their horses and organised into the Anzac Mounted Division, and took part in the Sinai and Palestine Campaign over the same period.