Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Old Sheffield Plate (немесе OSP) – 1740 жылдары Томас Боулсовер әзірлеген материалдың жалпы атауы, ол мыс пен күмістің қосылысынан тұрады және әдетте қатты күмістен жасалатын заттардың орнына қолданылды. Бұл материалды өндіру қатты күміске қарағанда әлдеқайда арзан болғандықтан, тез танымал болды. Күмістен жасалған кез келген затты, принципінде, Old Sheffield Plate-тен жасауға болады, бірақ қасықтар мен шанышқылар сияқты көп тозуға ұшырайтын заттар пластинадан жасалғанда онша жақсы болмайтын. OSP-нің ерекше белгісі – мыс негізінің "қан тамдыруы" немесе "көрінуі", әсіресе тозу орындарында, сонымен қатар электропластиканың таза күмісінен OSP-нің "өте әлсіз көгілдір жылтырынан" түс айырмашылығы бар. Бұл материал 1840 жылдары электропластика процесімен алмастырылғанға дейін танымал болды. Old Sheffield Plate-тен жасалған заттарға түймелер, шай қасықтары, балық кескіштері, дастарқан құралдары, шамдықтар және басқа да жарықтандыру құрылғылары, кофе және шай жиынтықтары, дастарқан табақтары мен ыдыстар, кружкалар мен құмыралар, сондай-ақ үлкен заттар, мысалы, сорпа айнектер мен ыстық су құмыралары кіреді. "Old Sheffield Plate" – үш сөздің де әрпі үлкен жазылуы антиквариат саудасында осы материалды белгілеуге қабылданған термин. "Sheffield plate" және оның барлық вариациялары – Ұлыбританияның Шеффилд қаласында жасалған күміс түсті кез келген өнімді білдіретін жалпы терминдер.
Old Sheffield Plate (or OSP) is the name generally given to the material developed by Thomas Boulsover in the 1740s, a fusion of copper and silver which could be made into a range of items normally made in solid silver. The material rapidly gained popularity as a substitute for solid silver, as it was much cheaper to produce. Any object made in silver could in effect be made in Old Sheffield Plate, although objects subject to heavy wear such as spoons and forks were not so satisfactory in plate. The characteristic identifying feature of OSP is the 'bleeding' or 'show through' of the copper base, especially on points of wear although there is also a subtle difference in colour from the pure silver of electro plating to the "very faintly bluish lustre" of OSP. The material remained popular until being replaced by the electroplate process in the 1840s. Items produced in Old Sheffield Plate included buttons, caddy spoons, fish slices, serving utensils, candlesticks and other lighting devices, coffee and tea sets, serving dishes and trays, tankards and pitchers and larger items such as soup tureens and hot water urns. 'Old Sheffield Plate' with all three word capitalised is the accepted term in the antiques trade for this material. The expression 'Sheffield plate' and all variations thereof are generic terms which may apply to any product of silver appearance made in Sheffield, UK.
Тарих
Күміс пен мыс бірігіп қорытылуы мүмкін екендігі, әрине, Шеффилд күміс шеберлеріне жақсы белгілі болды, себебі күміс негізіндегі қосымша (күміс, мыс және мырыш қоспасы) кеңінен қолданылды. Бірде ол клиенттің әсем пышағының сабын жөндеуге тырысқанда, оны тым қатты қыздырып жіберіп, күміс балқып кетті. Зақымдалған сапты қарап тұрғанда, күміс пен мыстың өте мықты біріккенін байқады. Тәжірибелер көрсеткендей, екі металл бірдей мінез-құлық танысты, тіпті екі түрлі қабатты аңғаруға болатын. Боулсовер Стрелли Пеггеден (Боушифтен) қаржы алып, өз ісін бастады және қосымша тәжірибелер жүргізді. Ол мыс ірі қорытпасына жұқа күміс парағын қойып, оларды біріктіру үшін қыздырды. Қосымша блокты балғамен соғып немесе жайып жұқартқанда, екі металл бірдей деңгейде жұқарады. Осы әдіс арқылы Боулсовер үстіңгі беті жұқа күміспен, ал астыңғы жағы қалың мыспен жабылған металл парақтарын жасауға қол жеткізді. Бұл жаңа материалдан түйме жасағанда, олар күміс түймелерге ұқсас болды, бірақ құны әлдеқайда арзан еді. Сауданың басты орталығы әрқашан Англияның Шеффилд қаласы болды, онда түймелер, аспап-сапақтар және тамақ салғыштар сияқты кішкентай күміс бұйымдарын жасау үшін үлкен өндіріс өнеркәсібі дамыған еді. Боулсовердің жаңалығынан кейін сауда, әсіресе 1760 жылдардан бастап, қарқынды дамыды. Англиядағы тағы бір өндіріс орталығы – Бримгем, бұл Мэттью Бултонның күш-жігерінің нәтижесінде болды. Бултонның ормолу және таза күміс өнімдері көбінесе назар аударатын болса, оның түйме және жалатылған тауарларын өндіруі қаржылық тұрғыдан үнемі маңыздырақ болды.
The fact that silver and copper could fuse together was almost certainly well known to Sheffield silver makers, as silver based solder (an amalgam of silver, copper and zinc) was widely used. It was said that while trying to repair the handle of a customer's decorative knife, he heated it too much and the silver started to melt. When he examined the damaged handle, he noticed that the silver and copper had fused together very strongly. Experiments showed that the two metals behaved as one when he tried to reshape them, even though he could clearly see the two different layers. Boulsover set up in business, funded by Strelley Pegge of Beauchief, and carried out further experiments in which he put a thin sheet of silver on a thick ingot of copper and heated the two together to fuse them. When the composite block was hammered or rolled to make it thinner, the two metals were reduced in thickness at similar rates. Using this method, Boulsover was able to make sheets of metal which had a thin layer of silver on the top surface and a thick layer of copper underneath. When this new material was used to make buttons, they looked and behaved like silver buttons but were a fraction of the cost. The main centre for the trade was always Sheffield, England, where there was already a substantial manufacturing industry for making small silver items such as buttons, cutlery and snuff boxes etc. Following Boulsover's discovery, the trade rapidly expanded particularly from the 1760s onwards. The other centre of production in England became Birmingham, almost entirely through the efforts of Matthew Boulton. While Boulton's ormolu and solid silver products tend to attract most attention, his button and plated wares manufacturing were financially always more important.
Кейінгі тәжірибе
Неміс күмісінің (60% мыс, 20% никель және 20% мырыш) 1820 жыл шамасында ойлап табылуынан кейін, бұл жаңа материалдың күміс жалатымен жақсы қосылып, Шеффилд процесі үшін қолайлы негізгі металл болатыны анықталды. Күміс түсіне ұқсас болғандықтан, неміс күмісі Шеффилд бұйымдарын күнделікті қолдану мен жылтырату кезінде аз тозуға немесе "қан кетуге" ұшырататын. Мыстан әлдеқайда берік болғандықтан, 1830 жылдардың ортасынан бастап, бірақ тек табақтар немесе цилиндр тәрізді пішіндеуді қажет етпейтін бұйымдар үшін ғана қолданылды. 1840 жылдан кейін Шеффилд пластинасы процесі көбінесе Джордж Элкингтон сияқты электрожалату процестерімен алмастырылды. Электрожалату таза күмістен тұратындықтан және әдетте жұқа жалатылатындықтан, қатты түсті "жарық" бетін шығарады. Шеффилд пластинасы тағы 100 жыл бойы күміспен жалатылған, әсіресе көп тозатын бұйымдар – біркелкі түймелер мен кружкалар үшін қолданыла берді. 1840-1850 жылдар аралығында қант сақиналары сияқты гибридтік бұйымдар жасалды, олардың корпусы Ескі Шеффилд пластинасынан, ал аяқтары мен тұтқалары сияқты күрделі кіші бөлшектері электрожалатудан жасалған. Бұлар сирек кездеседі және көбінесе танылмайды. Шеффилд жалату процесі қазіргі кезде жиі қолданылмайды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде, термикалық жарылу проблемаларын шешу үшін, Шеффилд пластинасына ұқсас процесс Rolls Royce Merlin қозғалтқыштары үшін интеркулерлер жасауға қолданылды.
Following the invention of German silver (60% copper, 20% nickel and 20% zinc), around 1820, it was found that this new material also fused well with sheet silver and provided a suitable base metal for the Sheffield process. Because of its nearly silver colour, German silver also revealed less wear, or "bleeding", when Sheffield made articles were subject to daily use and polishing. Being much harder than copper, it was used from the mid 1830s but only for articles such as trays or cylindrical items that did not require complex shaping. After about 1840 the Sheffield plate process was generally replaced with electroplating processes, such as that of George Elkington. Electroplating tends to produce a "brilliant" surface with a hard colour – as it consists of pure rather than sterling silver and is usually deposited more thinly. Sheffield plate continued to be used for up to a further 100 years for silver plated articles subject to heavy wear, most commonly uniform buttons and tankards. During the 1840–1850 period, hybrid articles such as sugar bowls were produced, with the body being Old Sheffield Plate and complicated small parts such as the feet and handles made from electroplate. These are rare and seldom recognised. The Sheffield plating process is not often used today. During the Second World War, a process analogous to Sheffield plating was used to build intercoolers for Rolls Royce Merlin engines to overcome problems with thermal fracturing.
Қайталау және тану
Қазіргі кезде көрінетін көптеген ескі Шеффилд тақтасы қайта қапталған, әсіресе шамдар сияқты жиі қолданылып, жылтыратылған заттар. Жұмыртқаға арналған ыдыстар немесе суфле табақтары сияқты сирек көрсетілетін немесе қолданылмаған заттар көбінесе жақсы жағдайда болады, сондықтан оларды электропликамен шатастыру мүмкін. Коллекционерлер көптеген үлгілер электропликада қайта жасалғанын білуі керек, ал 1900 жылдардың басындағыларын тану ең қиын, себебі олар түпнұсқа заттар сияқты сирек авторлық белгісіне ие болады. Шын мәніндегі нәрсені тану үшін, оның қара металдан жасалып, кейін қапталған емес, алдын ала қапталған металл парақтан немесе сымнан дәнекерленгенін көрсететін белгілерді іздеу керек. Сол кездегі шеберлер жақсы жасырған дәнекерленген тігістер де Шеффилд тақтасының айқын белгісі болып табылады.
Much Old Sheffield Plate seen today has been re plated, especially items which received much use and polishing, such as candlesticks. Items seldom displayed or used, such as egg cruets or soufflé dishes, are often in excellent condition and so may be confused with electroplate. Collectors should be aware that many designs have been reproduced in electroplate, with those from the early 1900s being the hardest to recognise since, like the original items, they seldom have a maker's mark. The way to recognise the genuine article is to look for signs that it was soldered from pre plated metal sheet or wire rather than constructed in base metal and plated afterwards. Soldered joints, often well disguised by the experts of the time, are also a hallmark of Sheffield plate.
Терминология
Шеффилд пластинасы термині Шеффилдте өндірілген электропластинамен айналысатын адамдар арасында кеңінен қолданылады, ал көптеген коллекционерлер ертедегі біріктірілген пластина өнімдерін анықтау үшін «Ескі Шеффилд пластинасы» терминін қолдануды ұсынады. Тығыз жалатылған заттар болат негізге қосылған күміс фольгадан тұрады және біріктірілген пластиналарға қарағанда артық күш қажет болатын, мысалы, шам сөндіргіштер немесе ас-аяқ сияқты заттарға қолданылды. Ол XVIII ғасырдан XX ғасырға дейін өндірілді.
The term Sheffield plate is widely used by those dealing in electroplate produced in Sheffield, and most collectors prefer to use the term Old Sheffield Plate to identify the early fused plate product. Close Plated ware consists of silver foil soldered onto a steel base and was used for items such as candle snuffers or cutlery requiring greater strength than fused plate. It was produced from the eighteenth to the twentieth century.
Ақпарат көздері және қосымша оқу
"Ескі Шеффилд пластинасы", "18 ғасырдағы пластиналы сауданың тарихы", Гордон Кросски, 2013. Көп жылдар бойы жарық көрген ең маңызды еңбек, негізгі өндірушілер туралы толыққанды зерттеу жұмысы, көптеген егжей-тегжейлі мәліметтермен және көптеген керемет түсті суреттермен толық. 1810 жылы аяқталады, ал сауда 1840 жылға дейін жалғасты. "Ескі Шеффилд пластинасына бағалар нұсқауы", Т. В. Фрост, 1971. Антиквар коллекционерлері клубының бағалар нұсқауы, бағалары ескірген, бірақ көптеген суреттер мен түсіндірмелермен. Баспа сапасы жоғары емес. Мэтью Болтон, "Әлемнің барлығы қалаған нәрсені сату", Шена Мейсон (ред.), 2009. Болтонның барлық қызметін қамтитын маңызды еңбек. Кеннет Квикенденнің 5-тарауы Болтонның күміс және Шеффилд пластинасы саудасын, сондай-ақ мәтіннің басқа бөлімдеріндегі сілтемелерді сипаттайды. Мэттью Болтонның 200 жылдығына арналған шаралармен байланысты. Көне күміс пластинаны түсіну, Стивен Дж. Хелливелл, 1996. Ескі Шеффилд пластинасына арналған үлкен бөлім, сондай-ақ электропластинаның ұқсас сипаттамасы, Close Plating сияқты техникалар туралы қысқаша жазбалармен. "Ескі Шеффилд пластинасының тарихы", индустрияның пайда болуы, дамуы және құлдырауы туралы есеп, Фредерик Брэдбери, 1912. ХХ ғасырдың басында жарық көргенімен, Брэдбери әлі де ақпараттың құнды көзі болып табылады, өйткені ол пластина жасау компаниясының иесі болғандықтан саудаға тікелей қатысқан. OSP өндірушілерінің белгілерінің тізімдері үшін ерекше құнды. "Ескі Шеффилд пластинасы" Шир альбомы 222, 1988. Аннеке Бамберидің авторы болған, көптеген суреттері бар OSP-ға қысқаша нұсқау, ол Шеффилд қалалық мұражайының қолданбалы өнер бөлімінің бұрынғы сақтаушысы, онда Брэдбери коллекциясы бар OSP-ның кең жинағы бар.
Old Sheffield Plate, A History of the 18th Century Plated Trade, Gordon Crosskey, 2013. The most important volume to appear in many years, a thoroughly researched work with much detail on the main producers and numerous excellent colour illustrations. It stops at 1810, while the trade continued until the 1840s. The Price Guide to Old Sheffield Plate, T. W. Frost, 1971. An Antique Collectors’ Club price guide, prices out of date, but with a large number of illustrations and comment. The image quality of the printing is not of a high standard. Matthew Boulton, Selling what all the world desires, Shena Mason, Ed., 2009. Major work covering all Boulton’s activities. Chapter 5 by Kenneth Quickenden describes Boulton’s Silver and Sheffield Plate trade, as well as other references elsewhere in the text. Produced in association with the Matthew Boulton Bicentenary Exhibition. Understanding Antique Silver Plate, Stephen J. Helliwell, 1996. Large section on Old Sheffield Plate and also a similar length of description of Electroplate, with shorter notes on techniques such as Close Plating. History of Old Sheffield Plate, Being an Account of the Origin, Growth, and Decay of the Industry etc etc, Frederick Bradbury, 1912. Although published in the early 20th Century, Bradbury is still a valuable source of information, as he was the owner of a plate making company hence directly involved in the trade. Particularly valuable for the lists of OSP Makers Marks. Old Sheffield Plate Shire Album 222, 1988. Concise guide to OSP with numerous illustrations, authored by Anneke Bambery, a former Keeper of Applied Art at Sheffield City Museum which holds an extensive collection of OSP, including the Bradbury collection.