Дэниел Генри Чемберлен: Оңтүстік Каролинаның 76-шы губернаторы

Кіріспе

Американдық саясаткер Дэниел Генри Чемберлен (23 маусым 1835 – 13 сәуір 1907) – американдық плантатор, заңгер, жазушы және 1874 жылдан 1876 немесе 1877 жылға дейін Оңтүстік Каролинаның 76-шы губернаторы. Федералдық үкімет сол жылы штаттан әскерін шығарып алып, қайта құру кезеңін аяқтады. Чемберлен 1974 жылы Джеймс Б. Эдвардс сайланғанға дейін Оңтүстік Каролинаның соңғы республикалық губернаторы болды.

Өмірбаян

Чемберлен Массачусетс штатының орталығындағы Уорчестер округіндегі Батыс Брукфилд қаласында Эли Чемберлен мен Ахса Форбстың он баласының тоғызыншысы болып дүниеге келді. 1862 жылы ол Йель университетін құрметпен бітірді, онда ол "Скалл энд Боунз" қоғамының мүшесі болған. Ол Гарвард құқық мектебінде оқыды, 1863 жылы АҚШ армиясындағы 5-ші Массачусетс кавалериясының, қара терілі әскерлерден құралған полкінде екінші лейтенант болып қызмет ету үшін оқуын тоқтатты. 1866 жылы Чемберлен қайтыс болған сыныптасының істерін реттеу үшін Оңтүстік Каролинаға көшіп барды.

Оңтүстік Каролина саясаты

Чемберлен саясатқа Беркли округінің 1868 жылғы Оңтүстік Каролина конституциялық конвенциясына делегат ретінде қатысты. Ол 1868–1872 жылдары губернатор Роберт К. Скотттың басқаруында штаттың бас прокуроры қызметін атқарды. 1872 жылы губернаторлыққа республикалық партияның тікелей кандидаттығын жеңіп ала алмағаннан кейін Чемберлен Чарльстонда заңгерлікпен айналысты. Кейін серігі ол аз жалақымен көп жұмыс істегенін еске алды; кеңседегі әдеп-құлықтары қандай болса да, ол байлық жинаған жоқ. 1873 жылы ол Оңтүстік Каролина университетінің қамқорлар кеңесіне сайланды, сол кезде алғашқы афроамерикалық студенттер қабылданды және оқу орнына профессорлар тағайындалды. Чемберлен 1874 жылғы 3 қарашада Джон Т. Гринге қарсы жеңіс алып, республикалық губернатор болып сайланды. Чемберлен 80 403 дауыс (53,9%) алды, ал Грин 68 818 дауыс (46,1%) жинады. Чемберленнің беделі күмәнді болды; оның кеңсесінен пайда табуға дайындығы және ертеректегі мансабында сыбайлас жемқорлыққа қатысты болуы мүмкін екендігіне дәлелдер бар еді. Бірақ губернаторлыққа келген кезде ол реформалардың қажеттілігіне сенген республикашылардың өкіліне айналды – бұл сенім оның ілгерідегі Франклин Дж. Мозес, кішінің жағдайымен және Джеймс Шепард Пайк жазған «Төмендеген штат» туралы жариялымнан кейін күшейді, онда Оңтүстік Каролинаның саяси жағдайын ашып көрсетті. Чемберлен уәделерін орындады. Азаматтық құқықтарды қолдауды жалғастырғаннан кейін, ол мемлекеттік шығындарға және штаттағы жоғары салық деңгейіне қарсы күресті. Ол мемлекеттік қызметкерлердің жалақысын үштен бір бөлігіне төмендетуге тырысты және тым жоғары деп есептеген салық ставкаларына вето қойды. Ол психиатриялық ауруханаға жұмсалатын қаражатты қысқартуды және оның көптеген тұтқындарының аудандық кедейлер үйлеріне жіберуді ұсынды. Ол түрмеге көп ақша төлеудің орнына, сотталғандарды жалға беру жүйесін қайта жаңғыртуды қолдады. Ол ауыл шаруашылығы колледжіне қаражатты екі есе азайту және мемлекеттік стипендия бағдарламасын тоқтату қажет деп есептеді. Мемлекеттік университетке қатысты Чемберлен оның профессорлық-оқытушылар құрамын жұмыстан босатып, олардың орнына мектеп мұғалімдерін тағайындауды ұсынды. «Бізге жақсы орта мектеп қана керек», – деді ол. Оның меценаттыққа қатысты күресі оны заң шығарушы органдағы жетекші афроамерикалық республикашылдарға қарсы қойды және оған ұлттық бедел әкелді. Бұл оған партия ішінде де жаулар туғызды. Чарльстонның «Ньюс энд Куриер» газетінің демократ редакторымен тығыз байланыста болған Чемберлен қайта сайлануға екі партиялық қолдауға үміттене алды. Бірақ ол оны алмады. Оңтүстік Каролина демократтары ақ үстемдік бағдарламасын қабылдады, оны қара республикалық сайлаушыларға қарсы қорқыту және күш қолдану арқылы күшейтті. 1876 жылғы қанаулы сайлау науқаны бұқаралық зорлық-зомбылықпен және республикалық сайлау жиналыстарын таратуға тырысқан қарулы адамдармен бұзылды. Чемберлен президент Улисс С. Грантке зорлық-зомбылық жағдайы туралы хабарлағаннан кейін, Грант 1876 жылдың қазан айында армия генерал-майтабасы Уильям Т. Шерман басқаратын әскерлерді зорлық-зомбылықты тоқтату үшін жіберді. Сайлау түнінде оның екінші мерзімі Лоренс және Эджфилд округтеріндегі даулы дауыстарға байланысты болды, онда дауыс беру көрсеткіштері жалпы халық санынан асып кетті. Бұл оның қарсыласы, бұрынғы конфедерация мүшесі Уэйд Хэмптон III-тің пайдасына болды. Қыс бойы Чемберлен мен Хэмптон екеуі де заңды үкіметті басқарамыз деп мәлімдеді, бірақ Чемберленнің кездесу өткізген бөлмелерден тыс жерде жұмыс істеуге ақша немесе әскери күш жинау мүмкін болмады. Чемберлен 1877 жылдың сәуірінде президент Рутерфорд Б. Хейз федералды әскерлерді республикалық үкіметті қорғау үшін казармаларға қайтарғаннан кейін және Азамат соғысынан бері штатта ара-тұра орын алған араласуды тоқтатып, Оңтүстік Каролинаны тастап кетті. Ашуланған Чемберлен президентті Оңтүстік Каролинаның сайлаушыларының көпшілігін сатқаны үшін кінәлады; халықтың 58% афроамерикалықтарды құрады. Алайда, кейінгі жылдары ол Реконструкциядан көңілі қалды және қара нәсілділерге дауыс беруге рұқсат беру қателік болды деп мәлімдеді.

Chamberlain entered politics as a delegate to the 1868 South Carolina Constitutional Convention from Berkeley County. He served as state attorney general from 1868–1872 in the administration of Governor Robert K. Scott. After he failed to win the Republican nomination for governor in 1872, Chamberlain practiced law in Charleston. His partner later recalled that he worked hard for little compensation; whatever his ethics in office, he certainly had not amassed a fortune. In 1873, he was elected to the board of trustees of the University of South Carolina as the first black students were admitted and faculty hired for the institution. Chamberlain was elected Republican governor on November 3, 1874, when he defeated John T. Green. Chamberlain received 80,403 votes (53.9%) to Green's 68,818 votes (46.1%). Chamberlain's reputation had been a dubious one; there certainly was evidence of a willingness to make his office pay, and possibly of corruption, in his earlier career. But by the time he became governor, he had become the representative of those Republicans convinced of the need for reform—a conviction strengthened by the notorious administration of his predecessor, Franklin J. Moses, Jr., and the national publicity given to The Prostrate State, the exposure of South Carolina political conditions written by James Shepherd Pike. Chamberlain delivered on his promises. While continuing his support of civil rights, he made war on government expenses and the high tax levels in the state. He tried to reduce all public officers' wages by a third and used his veto against tax rates that he considered too high. He urged that spending be cut for the lunatic asylum and that many of its inmates be shipped off to county poorhouses. Instead of paying so much for the penitentiary, he endorsed revival of the convict lease system. He believed that there should only be half as much money for the agricultural college, and an end to any state scholarship program. As for the state university, Chamberlain called for dismissing its faculty and replacing them with school teachers. "We only want a good high school", as he put it. His struggles over patronage pitted him against some of the leading African American Republicans in the legislature and gave him a national reputation. It also made him deep enemies in the party. Enjoying a close alliance with the Democratic editor of the Charleston News and Courier, Chamberlain may have hoped for bipartisan support in his bid for re election. It did not come. South Carolina Democrats chose to adopt a white supremacy program, re enforced with intimidation and the use of force against black Republican voters. The bitterly fought 1876 campaign was disrupted with mob violence and gunmen breaking up Republican campaign meetings. After Chamberlain informed President Ulysses S. Grant of the violent situation, Grant sent troops in October 1876 under General of the Army William T. Sherman to stop the violent mob action. On election night, his second term hinged on disputed votes from Laurens and Edgefield counties, where the counts greatly exceeded the total population. These overwhelmingly favored his opponent, ex Confederate Wade Hampton, III. Through the winter, Chamberlain and Hampton both claimed to lead the lawful government, but Chamberlain's found it nearly impossible to raise the money or military force to function beyond the rooms in which it met. Chamberlain left South Carolina in April 1877 when President Rutherford B. Hayes withdrew Federal troops to barracks from their place protecting the Republican government and ended the interventions that had taken place intermittently in the state since the Civil War. Embittered, Chamberlain blamed the President for having betrayed the mass of South Carolina's voters; the population was 58% African American. In later years, however, he grew disillusioned with Reconstruction and contended that letting black people vote had been a mistake.

Кейінгі жылдар

Чемберлен Нью-Йорк қаласына көшіп, Уолл-стриттегі сәтті заңгер болды. 1883 жылдан 1897 жылға дейін Корнелл университетінде конституциялық құқық профессоры болып жұмыс істеді. Чемберлен 1902 жылы «Чарльз Самнер және Вашингтон шарты» кітабының, сондай-ақ көптеген мақалалардың авторы еді. Зейнетке шыққаннан кейін Еуропаны кеңінен аралады. Ол Шарлоттсвиллге (Вирджиния штаты) көшіп, 1907 жылдың 13 сәуірінде қатерлі ісіктен қайтыс болды. Ол Массачусетс штатының Батыс Брукфилд қаласындағы Пайн Гроув зиратында жерленген. Чемберлен 1964 жылға дейін Оңтүстік Каролина штатындағы жоғары лауазымды соңғы республикашыл болды, ол кезде АҚШ сенаторы Стром Турмонд Демократиялық партиядан Республикалық партияға өтті.