Флоридадағы Генри Холланд Бакман көпірі: I-295 бағытындағы маңызды магистраль. Сент-Джонс өзенінен өтеді, саяхатты жеңілдетеді. Тарихы мен артықшылықтары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Флорида штатындағы көпір, Америка Құрама Штаттары
Bridge in Florida, United States of America
Генри Холланд Бакман көпірі Джексонвилл, Флорида қаласындағы Сент-Джонс өзенінің үстінен I 295 Батыс айналыс жолының қозғалысын қамтамасыз етеді. Ол Флорида штатының жол жүйесін құруға зор үлес қоскан көрнекті заң шығарушы және адвокат Генри Холланд Бакманның құрметіне аталған.
The Henry Holland Buckman Bridge carries I 295 West Beltway traffic over the St. Johns River in Jacksonville, Florida. It was named for Henry Holland Buckman, a prominent legislator and attorney who was instrumental in establishing the Florida state road system.
Тарих
Көпір ашылғанға дейін (1970), Оранж-парктен Мандаринге дейін Сент-Джонс өзені арқылы жолмен саяхаттау ұзақ және қиын болды. Бір жолмен солтүстікке Джексонвилл қаласының орталығына дейін барып, Фуллер Уоррен көпірінен өтіп, содан кейін оңтүстікке қарай шамамен 48 шақырым (30 миль) қашықтықты, сағатына жуық уақыт жұмсау қажет болды. Тағы бір мүмкіндік – Грин-Коув-Спрингс қаласына оңтүстікке қарай барып, Шендс көпірінің ағаштан жасалған бөліктерімен өту еді, бұл солтүстік жолдан шамамен екі есе ұзақ болды. Көпір туралы алғашқы халыққа арналған тыңдау 1963 жылдың шілде айында өтті. 1964 жылдың сәуір айында, қызу пікірталасқаннан кейін, көпірді Клей округінің шекарасынан солтүстікке қарай Дуваль округінде салу туралы шешім қабылданды. Құрылыс басталды, бірақ алғашқы бетон тіреулер құйылғаннан кейін бірнеше күн өткен соң жарылып кетті. Тәжірибе көрсеткендей, бетонның қатаюынан пайда болған жылу тұзды судағы бактериялардың анаэробты ыдырауын күшейте түсіп, метан газын өндірді. Инженерлер құрылыс әдісін өзгертуге мәжбүр болды.
Before the opening of the bridge (1970), road travel across the St. Johns River from Orange Park to Mandarin was longer and more complex. One route involved driving north to downtown Jacksonville, crossing the Fuller Warren Bridge, then driving south, a distance of nearly 30 mile (48 km) and an hour of travel time. Another option was to drive south to Green Cove Springs and across the wooden planks of the Shands Bridge, almost twice the distance of the northern route. The first public hearing about the bridge was held in July 1963. In April 1964, after intense discussion, the decision was made to place the bridge in Duval County, just north of the Clay County line. Construction began, but the first concrete pilings exploded days after they were poured. Investigation revealed that the heat generated from the curing concrete increased Anaerobic digestion by bacteria in the brackish water and generated methane gas. The engineers were forced to change their construction method.
Егжей-тегжейлер
Көпір сәулелі типте салынған, ұзындығы шамамен 5 км және шығыстан батысқа қарай созылады. Шығысқа (I 295 Оңтүстік бағыты) және батысқа (I 295 Солтүстік бағыты) қарайғы жолақтар жеке көпір құрылымдарында салынған. 1996 жылы күндізгі орташа көлік қозғалысы 78 000 көлік құралға бағаланды. 1995 жылы көпір әр бағыттағы екі жолақтыдан, жартылай тоқтау жолақтарымен, әр бағыттағы төрт жолаққа, толық тоқтау жолақтарымен кеңейтілді. 1997 жылдың қыркүйек айында Флорида Көлік департаменті 110 743 көлік құралын санады. Көпірдің екі басындағы 1 км аралықтағы көптеген шығулардың болуына байланысты, жұмыс сағаттарында көлік тіңіреуі жиі кездеседі. Джексонвилл қаласының орталығы және Джексонвилл әскери-әуе базасы көпірден солтүстікке қарай көрінеді. Абатты ауа райында, Палаткадағы Семинол электр стансасын көпірден оңтүстікке қарай көруге болады.
The bridge is of beam type construction, approximately 3.1 mile (5 km) in length, and travels roughly east–west. The eastbound (carrying I 295 South traffic) and westbound (carrying I 295 North traffic) lanes are built on separate bridge structures. Average daily traffic in 1996 was estimated at 78,000 vehicles. In 1995, the bridge was expanded from two lanes in each direction with partial breakdown lanes to four lanes in each direction with full breakdown lanes. A Florida Department of Transportation study in September 1997 counted 110,743 vehicles. With busy exits within a 0.5 mile (1 km) of either end of the bridge, rush hour backups are typical. Downtown Jacksonville and Naval Air Station Jacksonville are visible from the bridge to the north. On a clear day, the Seminole Electric power plant in Palatka can be seen to the south of the bridge.
Жабылулар
Ауа райына байланысты сирек жабылса да, екі жағдай жабылуды қажет етті: «Фэй» тропикалық дауылы және ұзаққа созылған қатты суық. Тропикалық дауылдар немесе ұрагандар кезінде, желдің күші бірнеше сағат бойы белгілі бір деңгейден жоғары болса қауіпті деп есептеледі және жабылуға себеп болады. 1989 жылдың 23 желтоқсанында температура 26° дейін төмендеді, жауын-шашын бірнеше күн бойы жаңбырдан қыздаяққа, содан кейін қарға айналды. Джексонвиллдегі барлық көпірлер 24 сағаттан астам уақытқа жабылып, өтпеуге жарамсыз болды, тек 1921 жылы қозғалысқа алғаш ашылған «Сент-Эльмо У. Акоста» көпірінен басқа.
While rarely closed for weather, two situations have made shutdown necessary: Tropical Storm Fay and prolonged freezing conditions. During tropical storms or hurricanes, sustained winds of over are considered hazardous and warrant closure. On December 23, 1989 the temperature dropped to 26° and precipitation changed from rain to sleet to snow, which lasted for several days. All the bridges in Jacksonville were impassable and closed for more than 24 hours, except for the original St. Elmo W. Acosta Bridge, which was first opened to traffic in 1921.