Лесли Лемке – американдық савант, музыкант. Көзі жоқ, церебралдық паралич және зиякерлік кемістігі бар, бірақ музыкадағы қабілетімен танымал. Биографиясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Американдық музыкант дарын иесі
American musician savant
Лесли Лемке (1952 жылдың 31 қаңтарында туған) – соқыр американдық дарын иесі, ең көп танымалдығы музыкант ретіндегі еңбегімен.
Leslie Lemke (born January 31, 1952) is a blind American savant who is most notable for his work as a musician.
Өмірбаян
Лесли Лемке 1952 жылы Висконсин штатының Милуоки қаласында мерзімінен бұрын дүниеге келді. Алдын ала туылғандықтан, көздің торының зақымдануы, содан кейін глаукома пайда болды, және өмірінің алғашқы айларында оның көздері хирургиялық жолмен алынып тасталды. Ол сонымен қатар мидың зақымдануынан туған церебралдық сал және ауыр зиякерлік кемістікке де шалдықты. Оның туған анасы оны асырап алуға берді, ал округ Мей Лемкеден, медбике-гувернантадан, Лемкені өзінің қабылдау үйіне қабылдауға рұқсат сұрады. Ол 12 жасында тұруға үйренді, ал 15 жасында жүріп үйренді. Әлеуметтік қызмет Мей Лемкеге Лесли өлуі мүмкін екенін ескерткенмен, ол оның күтімімен өлмейтініне сенді. Оны тамақтандыру үшін Мей кейде оның тіліне дәнді тамақ салып, жұтуға ынталандыру үшін тамағын жұмсартатын. Лесли өздігінен тамақ шайнай бастағанға дейін бір жыл өтті. Бұл өзгеріске жету үшін жылдар бойы үнемі күтім қажет болды. Осы уақыт ішінде ол сәл ән айта алатын, кейбір сөздерді қайталай алатын, бірақ сөйлеспейтін, көңілсіз және эмоционалды емес еді. Ол естігенін сөзбе-сөз, дәл сол үнмен қайталай алатын, мысалы: "Асырап алушы ана жақсы жасады, бірақ оны институционалдық күтімге жатқызу қажет болатын уақыт келеді". Оған жүруді үйрету үшін шамамен төрт жарым фут биіктігі бар Мей, Лесли жүргенде қолдау көрсету үшін белдік жүйесін ойлап тапты. Лесли 7 жасқа толғанда Джо мен Мэй Лемке оған пианино алып берді, Мэй оның қолына өзінің қолын қойып, қарапайым күйлер ойнатты. Көп ұзамай Лесли бұл күйлерді пианинода ойнай бастады, сондай-ақ барабан, аккордеон және аспаптық орган сияқты басқа да аспаптарды қолданды. Оның спастикалық салдары соншалықты ауыр болғандықтан, ол тамақ жеуге ыдыс ұстай алмаса да, пианино ойнағанда бұл кемшілік жоғалып кететін. 12 жасында Лесли бірнеше сағат бойы естіген әндерін ойнап, айтатын. Ол классикалық музыканы жиі тыңдамаса да, 16 жасқа келгенде, оның асырап алған ата-анасы түн ортасында Леслидің П. Чайковскийдің №1 фортепиано концертін мінсіз ойнағанын естіп оянды, ол сол түні теледидардан естіген еді. Лесли көп ұзамай регтаймнан классикалық музыкаға дейін барлық стильде ойнай бастады. Лесли кез келген ұзындықтағы музыкалық шығарманы бір рет естігеннен кейін оны қатесіз есте сақтап, орындай алатын. Ол білетін көптеген әндердің ішінде ол жиі орындаған "Сен қандай ұлысың" және "Таңғаларлық рақым" атты христиан әндері болды. Уақыт өте келе Лесли сөйлеу қабілеті мен музыкалық дағдылары артып, шығармашылығы мен тапқырлығы да күшейді. Ол естіген музыкалық шығарманы ойнағаннан кейін, кейде оның импровизациясына көшетін. Ол әндерді орындап, баритон дауысымен ән салатын. Оның ауызша IQ-сы 58-ге тең. 1980 жылы Лесли Висконсин штатының Фонд-дю-Лак қаласында концерттерін үнемі өткізе бастады. Оның жаңа танымалдығы оны CBC телеарнасының "Man Alive", CBS Evening News, 60 Minutes және "That's Incredible!" сияқты телешоуларға шақырды. 1983 жылы ABC телеарнасы Лесли мен оның асырап алған анасы туралы "The Woman Who Willed a Miracle" атты драманы көрсетті, онда Мей Лемке рөлін Клорис Личман ойнады. Лесли сонымен қатар Фред Смоллдың "Лесли ерекше" әнінің тақырыбы болып табылады және Майкл Вей 4-те қысқаша көрінеді. Лесли АҚШ, Скандинавия және Жапонияда гастрольдік сапарлар жасады, сондай-ақ кейде тегін концерттер берді. Оның асырап алған анасы Мей Лемке Альцгеймер ауруына шалдықты және 1993 жылдың 6 қарашасында қайтыс болды.
Leslie Lemke was born prematurely in Milwaukee, Wisconsin in 1952. As a complication of his premature birth, he developed retinal problems, then glaucoma, and his eyes had to be surgically removed in the first months of life. He also had brain damage that caused cerebral palsy and severe intellectual disability. His birth mother gave him up for adoption, and the county asked May Lemke, a nurse governess, if she would take Lemke into her receiving home. He was 12 before he learned to stand, and 15 before he learned to walk. Though social services had warned May Lemke that Leslie was likely to die, she maintained that he would not die under her care. To feed him, May sometimes placed cereal on his tongue and stroked his throat to encourage him to swallow. It was a year before Leslie could chew food on his own. It took years of constant care before this changed. During this time, he could sing somewhat and repeat some phrases, but was not conversant, and was distant and unemotional. He could repeat verbatim and in the exact tone what he had heard, including, "Foster mother has done well, but the time will come when institutional placement will be necessary." To teach him to walk, the approximately four and a half foot May devised a strap system by which Leslie could be supported while he walked with her. When Leslie was 7, Joe and May Lemke obtained a piano for him, with May placing her hands over his to play some simple tunes. Soon Leslie was playing these tunes on the piano and used other instruments such as drums, accordion, and chord organ. Even though his spasticity was so severe that he could not hold eating utensils, this handicap disappeared when playing the piano. By age 12 Leslie was playing the piano and singing songs he had heard for hours on end. Though he had not often heard classical music, when he was about 16, his foster parents awoke in the middle of the night to Leslie flawlessly playing Tchaikovsky's Piano Concerto no. 1, which he had heard on television that night. Leslie was soon playing all styles of music, from ragtime to classical. Leslie could remember and play back a musical piece of any length flawlessly after hearing it once. Among the many songs he was estimated to know, two that he often sang were the Christian hymns "How Great Thou Art" and "Amazing Grace". As time went on, Leslie became more verbal and more musically accomplished, and increasingly creative and witty. After playing back a musical piece he had heard, he sometimes launched into an improvisation of it. He was known to have composed songs on the spot, singing with a baritone voice. His verbal IQ is 58. By 1980, Leslie was regularly giving concerts in Fond du Lac, Wisconsin. His newfound fame gained him invitations to television shows such as CBC's Man Alive, the CBS Evening News, 60 Minutes, and That's Incredible! In 1983, ABC broadcast The Woman Who Willed a Miracle, a drama about Leslie and his adoptive mother. It starred Cloris Leachman as May Lemke. Leslie is also the subject of Fred Small's song, "Leslie is Different" and makes a short appearance in Michael Vey 4. Leslie has toured the United States, Scandinavia, and Japan, and has given free concerts on occasion. His adoptive mother May Lemke developed Alzheimer's disease and died on November 6, 1993.