Жау шебін айналып өту тактикасы

Кіріспе

Жаяу әскерлердің бекіністерді айналып өтуі Соғыста инфильтрация тактикасы – жаудың артқы аймақтарына кіші, тәуелсіз, жеңіл жаяу әскер күштерінің енуін, жаудың алдыңғы қатардағы бекіністерін айналып өтуін, мүмкін оларды ауыр қару-жарақпен жабдықталған күштердің шабуылы үшін оқшаулауды қамтиды. Әскерлер жаудың әлсіз жерлерін анықтау және өздерінің бағыттарын, нысаналарын, уақытын және шабуыл әдістерін таңдауға өздері бастама көреді; мұндай іс үшін жоғары деңгейдегі шеберлік пен дайындық қажет, сонымен қатар оларға жергілікті шайқас опцияларын ұсыну үшін арнайы жабдықтар мен қару-жарақпен толықтырылуы мүмкін. Осы жаяу әскер тактикасының түрлері классикалық дәуірден бастап қолданылып келген, бірақ тек қорғаныс немесе қосымша тактика ретінде. Шешуші майдан жеңістеріне ауыр жаяу әскер немесе ауыр атты әскердің соққымен шабуылдау тактикасы арқылы қол жеткізілді, әдетте қарсыластың негізгі күштеріне қарсы жаппай шабуыл жасау арқылы. Ерте заманауи соғыс кезеңінде қорғаныс отының күшінің артуы осы тактиканы күрт қымбаттатуға әкелді. Бірінші дүниежүзілік соғыста қазба соғысының өрбуімен көптеген мұндай шабуылдар толық сәтсіздікке ұшырады. Тәжірибелі сарбаздардың шағын топтарымен жасырын және қорғаныспен шабуыл жасау жиі қолданылып, көбінесе табысқа жетті, бірақ олар шешуші жеңіске жете алмады. Инфильтрация тактикасы Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстар кезеңінде баяу дамыды, бұл қысым көрсету тактикасын шешуші шабуылдық доктринаға айналдырудың бір жолы болды. Бастапқыда, осы тактикаға тек арнайы бөлімдер ғана оқытылды, мысалы, неміс штурм әскерлері (Stoßtruppen). Екінші дүниежүзілік соғыстың соңына қарай, ірі державалардың барлық дерлік жаяу әскер күштері инфильтрация тактикасының түрлерін қолдануға оқытылды және жабдықталды, бірақ кейбіреулері бұған маманданған, мысалы, коммандостар, алыс қашықтықтағы барлау тобы, АҚШ армиясының рейнджерлері, әуе десанттық күштері және басқа да арнайы күштер, сондай-ақ партизандық соғыс жүргізетін күштер. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде арнайы тактика болған инфильтрация тактикасы қазіргі заманғы маневрлік соғыстың стандартты бөлігіне толыққанды енгізілді, тіпті негізгі от пен қозғалыс деңгейіне дейін, сондықтан бұл терминнің бүгінде ерекше мағынасы қалмады. Инфильтрация тактикасы қазіргі заманғы жауынгерлік дайындық деңгейі төмен болған жағдайларда, мысалы, ополчение немесе жедел жұмылдырылған бөлімдер үшін, немесе дереу жеңіске жету қажет болған шабуылдар кезінде стандартты болмауы мүмкін. Мысалы, Екінші дүниежүзілік соғыстың соңында Германияның "Фольксштурм" құрамаларын және сол кезеңдегі жапондық "банзай" шабуылдарын қарастыруға болады.

Infantry bypassing strongpoints

In warfare, infiltration tactics involve small independent light infantry forces advancing into enemy rear areas, bypassing enemy frontline strongpoints, possibly isolating them for attack by follow up troops with heavier weapons. Soldiers take the initiative to identify enemy weak points and choose their own routes, targets, moments and methods of attack; this requires a high degree of skill and training, and can be supplemented by special equipment and weaponry to give them more local combat options. Forms of these infantry tactics were used by skirmishers and irregulars dating back to classical antiquity, but only as a defensive or secondary tactic; decisive battlefield victories were achieved by shock combat tactics with heavy infantry or heavy cavalry, typically charging en masse against the primary force of the opponent. By the time of early modern warfare, defensive firepower made this tactic increasingly costly. When trench warfare developed to its height in World War I, most such attacks were complete failures. Raiding by small groups of experienced soldiers, using stealth and cover was commonly employed and often successful, but these could not achieve decisive victory. Infiltration tactics developed slowly through World War I and early World War II, partially as a way of turning these harassing tactics into a decisive offensive doctrine. At first, only special units were trained in these tactics, typified by German Stoßtruppen (storm troops). By the end of World War II, almost all regular ground forces of the major powers were trained and equipped to employ forms of infiltration tactics, though some specialize in this, such as commandos, long range reconnaissance patrols, US Army Rangers, airborne and other special forces, and forces employing irregular warfare. While a specialist tactic during World War I, infiltration tactics are now regularly fully integrated as standard part of the modern maneuver warfare, down to basic fire and movement at the squad and section level, so the term has little distinct meaning today. Infiltration tactics may not be standard in modern combat where training is limited, such as for militia or rushed conscript units, or in desperate attacks where an immediate victory is required. Examples are German Volkssturm formations at the end of World War II, and Japanese banzai attacks of the same period.

Бірінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі даму

Бұл тактикалар Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде біртіндеп қалыптасты. Көптеген елдер қолданыстағы тактикаларын өзгертіп, кейіннен инфильтрациялық тактика деп аталған қағидаларды қолдауға бағытталды, оның ішінде неміс әзірлемелері соғыс барысында да, одан кейін де ең үлкен әсер етті.

Германия

XVIII ғасырда Пруссияның әскери доктринасы шешуші шайқасқа жету үшін маневрлеуге және күшті шоғырландыруға баса назар аударды. Неміс әскері бұны окоп соғысында қолданудың жолдарын іздеді. Капитан Вилли Рор ұзаққа созылған Хартманнсвиллеркопф шайқасында (1914–1915) екі Пионер (жауынгерлік инженер) ротасымен қатысты. Мұндай инженерлер көбінесе қамалдарға шабуыл жасауға, тұрақты жаяу әскерге қарағанда стандартты емес қару мен тактиканы қолдануға жұмсалды. Рордың оларды арнайы алдын ала шабуыл жасақтары ретінде пайдаланып, француз траншеяларын бұзуға тырысуы, одан кейін әскерлердің ілгерілеуіне мүмкіндік беруі, шектеулі табысқа жетті және ауыр шығынға әкелді. Рор жоғарғы басшылығымен бірлесіп, жаңа Stahlhelme (темір қалқандар), қол гранаталары, жалын шашушы, жеңіл минометтер және жеңіл пулеметтермен жабдықталды. Рордың талдауына сәйкес, жаңа қаруды енгізу және жалпы операциялық мақсаттарға жету үшін қажетті жеке шабуылдарды үйлестіру үшін қосымша оқыту қажет болды. Оның талдауы Oberste Heeresleitung (OHL, неміс армиясының жоғарғы басшылығы) назарына түсті. 1915 жылдың желтоқсанында Рорға армияны "заманауи жақын шайқасқа" оқыту міндеті жүктелді және ол көп ұзамай майор болып тағайындалды. Келесі екі жыл ішінде армияның барлық дивизияларында арнайы Stoßtruppen (штурмтроппен) жасақтары құрылды. Таңдалған сарбаздар оқу үшін Рорға жіберілді, ал олар өз бөлімшелеріне оралғаннан кейін оқытушыларға айналды. Бұл тактиканы неміс әскери басшылығының көптеген өкілдері кеңейтіп, жетілдірді, пруссиялық әскери доктринаны ең кішкентай бөлімшелерге дейін жеткізді. Арнайы даярланған әскерлер маневр жасап, кез келген жерде таңдалған нысандарға шабуылдау үшін ұйымдастырылды. Неміс инфильтрациялық тактикасы кейде неміс генералы Оскар фон Хутьердің есімімен Хутьер тактикасы деп аталды, бірақ оның тактиканы әзірлеудегі рөлі шектеулі болды. Хутьер және оның артиллерия командирі полковник Георг Брухмюллер артиллерияны инфильтрациялық тактикаға сәйкес келетіндей етіп жетілдірді. Дәстүрлі жаппай шабуылдар әдетте барлық қорғаныс позицияларын күні-түні бомбалаумен басталды, бұл ақау арқылы үстемдікке қол жеткізуге бағытталған. Хутьер қарсыластың реакцияға түсуіне және желісін нығайтуына уақыт қалдырмайтын, қысқа, бірақ қарқынды дауылдық бомбалауды ұнатты. Бомбалау қарсыластың артқы аймақтарына бағытталды, жолдарды, артиллерияны және басқару орталықтарын жою немесе бұзу мақсатында. Бұл қорғаушыларды басу және шатастыру үшін, сондай-ақ олардың артқы қорғаныс желілерінен қарсы шабуыл жасау мүмкіндігін азайту үшін жасалды. Ең жақсы нәтижеге қол жеткізу үшін шабуылдың нақты нүктелері соңғы сәттерге дейін жасырын сақталды, ал жаяу әскер қысқа бомбалаудан кейін дереу шабуылға көшті. Қажетті оқытудың көп болуына байланысты штурм әскерлері шағын элиталық күштер болып қала берді. Ауыр қару-жарақпен жабдықталған тұрақты жаяу әскері стандартты тактиканы қолдана отырып, оқшауланған және әлсіреген қарсыластың бекіністерін флангтық шабуылдармен азайтады, ал штурм әскерлері олардан тысқары ілгерілеуді жалғастырды. Одан кейін резервтік әскерлер қарсы шабуылдарға қарсы табыстарды консолидациялауға міндетті болды. Шаршаған неміс күштері бастаманы жоғалтты және көп ұзамай одақтастардың жүз күндік шабуылында кері шегінді, бұл немістердің жеңілісімен аяқталды. Традициялық шабуылдарға қарағанда тактикалық тұрғыдан сәтті болғанымен, инфильтрациялық тактика ілгерілеуді операциялық тұрғыдан қолдауға бағытталған жоқ, сондықтан ол уақыт өте келе тоқтап, қорғаушыға қайта топтасуға мүмкіндік берді. Неміс артиллериясы, алғашқы шабуыл кезінде маңызды болған, кейіннен артта қалды. Штурм әскерлері алғашқы шабуылдарда айтарлықтай шығынға ұшырады, оларды жедел ауыстыру мүмкін болмады. Неміс күштерінде тереңге ілгерілеуді пайдалану және сақтау үшін атты әскер сияқты жылдам әрекет ететін күштер жетіспеді. Ең бастысы, статикалық майданға арналған неміс логистикалық мүмкіндіктері жаудың қираған аумағына терең ілгерілеген әскерлерді ұстап тұра алмады. Неміс әскері инфильтрациялық тактика терминін соғыстың жаңа тәсілі ретінде емес, әскери тактиканың кең ауқымын үздіксіз жақсарту ретінде қарастырды. 1918 жылы "жаңа" неміс тактикасы одақтас елдерде жаңалықтарға айналғанда, француздар "Хутьер тактикасы" туралы мақалалар жариялады, бұл шабуылдың басталуындағы оперативтік күтпегендік пен тиімді дауылдық бомбалауға баса назар аударды, төменгі деңгейдегі тактикаға емес. Соғыстан кейінгі жылдары, "Хутьер тактикасы" туралы ақпарат Францияда, АҚШ-та және Ұлыбританияда кеңінен таралғанымен, көптеген генералдар немістердің жеңілісіне байланысты осы жаңа тактикаға күмәнмен қарады. Германияда инфильтрациялық тактика Рейхсверге және Вермахтқа енгізілді. Рейхсвердің бұрынғы офицері Феликс Штайнер Waffen SS құрамына штурм әскерлерінің принципін енгізіп, оны осы тактиканы қолданатын жаңа армияға айналдыруға тырысты. Бұл тактиканың операциялық мүмкіндіктерін кеңейту үшін бронетранспортты құралдармен және әуе күштерімен үйлестірілгенде, екінші дүниежүзілік соғыста "блицкриг" деп аталатын нәрсеге үлес қосты.

As far back as the 18th century, Prussian military doctrine stressed maneuver and force concentration to achieve a decisive battle (Vernichtungsgedanke). The German military searched for ways to apply this in the face of trench warfare. Captain Willy Rohr fought in the long Battle of Hartmannswillerkopf (1914–1915), starting with two Pionier (combat engineer) companies. Such engineers were often employed in assaulting fortifications, using non standard weapons and tactics compared to the regular infantry. Rohr's initial efforts to use these as special advanced strike teams, to break French trench lines for following troops to exploit, achieved only limited success, with heavy losses. Rohr, working with his superiors, saw equipment improved, including the new Stahlhelme (steel helmets), ample supplies of hand grenades, flamethrowers, light mortars and light machine guns. Rohr's analysis was that much more training was needed to incorporate the new weapons and to coordinate separate attacks as needed to achieve the overall operational goals. His analysis got the attention of the Oberste Heeresleitung (OHL, German army high command). In December 1915, Rohr was given the task of training the army in "modern close combat", and soon promoted to major. During the next two years, special Stoßtruppen (stormtrooper) detachments were created in divisions throughout the army; select men were sent to Rohr for training, who became trainers when they returned to their units. These tactics were expanded and refined by many in the German military command, extending the Prussian military doctrine down to the smallest units – specially trained troops maneuvered and organised to strike selected positions, wherever opportunities were found. German infiltration tactics are sometimes called Hutier tactics, after German General Oskar von Hutier, even though his role in developing the tactics was limited. Hutier, along with his artillery commander Colonel Georg Bruchmüller, improved the use of artillery in ways that suited infiltration tactics. Conventional mass wave tactics were typically preceded by days of constant bombardment of all defender positions, attempting to gain advantage by attrition. Hutier favoured brief but intense hurricane bombardments that allow the opponent little time to react and reinforce their line. The bombardment targeted the opponents' rear areas to destroy or disrupt roads, artillery, and command centres. This was done to suppress and confuse the defenders and reduce their capability to counterattack from their rearward defence lines. For maximum effect, the exact points of attack remained concealed until the last possible moment, and the infantry attacked immediately following the short bombardment. Due to the extensive training needed, stormtroopers remained small elite forces. Regular infantry with heavy weapons would follow up, using more standard tactics, reducing isolated and weakened opposing strongpoints with flank attacks, as the stormtroopers continued the advance beyond them. Reserve troops following these had to consolidate gains against counterattacks. The exhausted German forces lost the initiative and were soon pushed back in the Allied Hundred Days Offensive, ending in the German surrender. Though far more successful tactically than traditional attacks, infiltration tactics did not address supporting any resulting advances operationally, so they tended to bog down over time and allow the defender time to regroup. German artillery, critical during the initial assault, lagged far behind afterwards. The elite stormtroopers took notable casualties on the initial attacks, which could not be readily replaced. German forces lacked mobile forces such as cavalry to exploit and secure deep advances. Most importantly, German logistical capabilities, designed for a static front, failed to sustain troops advancing far into devastated enemy territory. The German military did not use the term infiltration tactics as a distinct new manner of warfare but more as a continuous improvement to their wide array of military tactics. When the "new" German tactics made headlines in Allied nations in 1918, the French published articles on the "Hutier tactics" as they saw it; this focused more on the operational surprise of the start of the attack and the effective hurricane bombardment, rather than the low level tactics. In post war years, although information on "Hutier tactics" was widely distributed in France, the US and Britain, most generals were skeptical about these new tactics, given the German defeat. In Germany, infiltration tactics were integrated into the Reichswehr and the Wehrmacht. Felix Steiner, former officer of the Reichswehr, introduced the principle of stormtroopers into the formation of the Waffen SS, in order to shape it into a new type of army using this tactic. When combined with armoured fighting vehicles and aircraft to extend the tactics' operational capabilities, this contributed to what would be called Blitzkrieg in the Second World War.

Франция

Жаңа француз тактикасы, инфильтрация үшін алғашқы қадамды қамтитын, 1915 жылғы 16 сәуірде Grand Quartier Général (GQG, француз Бас штабы) тарапынан жарияланды. «Мақсат және жалпы шабуылдық іс-қимылдың шарттары» (But et conditions d’une action offensive d’ensemble) деген атпен шыққан, оның кең таралған нұсқасы 5779-шы жазба болды. Онда бірінші жаяу әскер толқыны мүмкіндігінше тереңге еніп, жаудың бекіністерін, соңынан келетін орман тазалаушы (nettoyeurs de tranchée) толқындарына қалдыру керек екені айтылған. Бұл жазбада орман тазалаушыларға арналған қару-жарақ және жақын арадағы шайқас тактикасы сипатталған, бірақ алдыңғы толқындардың тактикасы мен қару-жарағы өзгеріссіз қалды, ал қазір бөлінген алдыңғы толқындарға қосымша қолдау туралы ақпарат аз. Жазбада артиллерия, жаяу әскердің қорғанысы және жаяу әскердің шабуылдары сияқты түрлі тақырыптарды қамтитын қосымшалар бар. Шабуылдарға қатысты 5779-шы жазба соғысқа дейінгі француздық доктринаны – «бұзуды» (la percée) жаңғыртты, онда шабуыл үлкен, бірыңғай жоспармен, операцияның алыс және бекітілген мақсаттарына бағытталған үздіксіз резерв толқындарымен жүзеге асырылады. Ол жергілікті табысқа немесе сәтсіздікке бейімделу әдістерін, шағын бөлімшелердің бастамасын, үйлестіруді және осыған қажетті қосымша оқытуды қамтымайды. Бұл тактиканы француздық XXXIII корпусы Артуадағы екінші шайқастың алғашқы күні, 1915 жылғы 9 мамырда белгілі бір сәттілікпен қолданды. Олар шабуылдың алғашқы бір жарым сағатында алға жылжыды, бірақ неміс қарсы шабуылдарына қарсы барлық жетістіктерін сақтап қалу үшін нығайта алмады. Бұл шайқас қымбатқа түсіп, нәтижесіз аяқталды, француз әскерлері мен жабдықтарына ауыр шығын келді. Кейінірек француз жаяу әскерінің тактикасы қымбатқа түсетін «бұзудан» (la percée) «кішкентай тістеуге» (grignotage) – яғни шектеулі мақсаттармен кішірек, әдістемелік операцияларға қарай өтті. Олардың әрқайсысы жергілікті бастамадан гөрі штабта жоспарланды. 5779-шы жазбада сондай-ақ артиллериялық қосымшасында жылжымалы артиллериялық дабылының (rolling barrage) алғашқы нысаны сипатталған. Ол сәтті қолданылды және француз армиясы, сондай-ақ соғыс бойы басқа елдер тарапынан дамытыла берді. 1915 жылдың тамызында жас француз жаяу әскер офицері, капитан Андре Лаффарг, «Соғыстың қазіргі кезеңіндегі шабуыл туралы зерттеу» (Étude sur l’attaque dans la période actuelle de la guerre) атты кітапшасында қосымша идеялар ұсынды. Лаффарг өз ұсыныстарын Артуадағы екінші шайқаста 5779-шы жазбаның тактикасын қолданудың бастапқыда сәтті, бірақ ақырында көңіл көншітпейтін нәтижелерінен алған тәжірибесіне негіздеді. Ол 153-ші жаяу әскер полкінің ротасына қолбасшылық етті және 1915 жылғы 9 мамырда Невиль-Сен-Васттан оңтүстікке қарай шабуыл жасады. Лаффарг неміс шебінде жараланған күйінде қалды, бірақ оның полкі тағы бір рет алға жылжиды, бірақ екі неміс пулеметімен тоқтатылды. Лаффаргтың кітапшасы негізінен шағын бөлімшелердің перспективасына назар аударды, жергілікті қарсылықпен күресу үшін мобильді атыс күшін қажет етті, мысалы, пулеметтер. Шабуылдың алғашқы толқындары қарсылық орталықтары арасындағы аралықтар арқылы алға жылжуы керек, олар уақытша отпен немесе тығыз түтінмен шеттерінен бейтараптандырылуы керек. Содан кейін қарсылық орталықтары айналып, кезекті толқындармен талқандалуы керек. Бұл жергілікті күштерді үйлестіруді және кездескен жергілікті қарсылықпен күресуді қолдайды, бұл инфильтрация тактикасының маңызды екінші қадамы. Лаффаргтың пікірінше, егер осы әдістерді қолданған болса, шабуыл неміс қорғанысын толық бұзып, Вими қырқасын басып алуы мүмкін еді. Француз армиясы Лаффаргтың кітапшасын 1915 жылы жариялады, ал келесі жылы коммерциялық басылымы кең таралды, бірақ француз әскері ресми түрде қабылдамады, ақпараттық мақсатта қолданылды. Британдықтар Лаффаргтың кітапшасын 1915 жылдың желтоқсанында аударып, жариялады және басқалары сияқты толқындық шабуылдарды жиі қолданды. 1916 жылы «АҚШ жаяу әскер журналы» аудармасын жариялады. Неміс армиясында дамып жатқан инфильтрация тактикасынан айырмашылығы, 5779-шы жазбаның тактикасы және Лаффарг кеңейткендей, жоғары шығындарға қарамастан, толқындар арқылы шабуыл жасауды қолдана берді. Лаффаргтың пікірінше, қатарға шабуыл жасаудың психологиялық қолдауы адамдарға ауыр оқ атудың алдында алға жылжуға мүмкіндік беру үшін қажет. 1916 жылы Лаффаргтың кітапшасының тұтқынға алынған көшірмелері неміс армиясы тарапынан аударылып таратылды. Бұл неміс инфильтрация тактикасына қаншалықты әсер еткені белгісіз, Гудмундссон мұндай ықпалды жоққа шығарды. Немістер өздерінің инфильтрация тактикасын 1915 жылдың көктемінде, Лаффаргтың кітапшасы жарияланбастан бұрын-ақ дамыта бастады.

New French tactics that included an initial step for infiltration were published by the Grand Quartier Général (GQG, French General Headquarters) on 16 April 1915, in But et conditions d’une action offensive d’ensemble (Goal and Conditions for a General Offensive Action), its widely circulated version being Note 5779. It states that the first waves of infantry should penetrate as far as possible and leave enemy strongpoints to be dealt with by follow up nettoyeurs de tranchée (trench cleaner) waves. The note covers weapons and close combat tactics for the trench cleaners, but the tactics and weapons of preceding waves are unchanged, and there is little mention of any additional support for the now detached advanced waves. The note contains annexes covering different subjects, including artillery, infantry defense, and infantry attacks. For attacks, Note 5779 continued to promote the pre war French doctrine of la percée (the breakthrough), where an offensive is driven by a grand, single plan with continuous waves of reserves targeting the operation's distant and static objectives. It does not cover methods of adapting to local success or setbacks, nor the small unit initiative, coordination and additional training this would require. The tactics were employed with some success on the opening day of the Second Battle of Artois, 9 May 1915, by the French XXXIII Corps; they advanced in the first hour and a half of the attack but were unable to reinforce and consolidate to hold onto all these gains against German counterattacks. The battle was costly and inconclusive, taking a heavy toll in French troops and matériel. Later French infantry tactics moved away from the costly la percée towards a more practical grignotage (literally nibbling, taking in small bits) doctrine, which employed a series of smaller and more methodical operations with limited objectives; each of these were still planned at headquarters, rather than from immediate local initiative. Note 5779 also describes an early form of rolling barrage in its artillery annex; this was employed with success and continued to be developed by the French as well as by most other nations throughout the war. In August 1915, a young French infantry officer, Captain André Laffargue [fr], put forward additional ideas in a pamphlet titled Étude sur l’attaque dans la période actuelle de la guerre (Study of the Attack in the Current Period of the War). Laffargue based his proposals in particular on his experiences in the initially successful but ultimately disappointing results of employing the tactics of Note 5779 at the Second Battle of Artois; he commanded a company of the 153rd Infantry Regiment, attacking immediately south of Neuville Saint Vaast on 9 May 1915. Laffargue was left wounded on the German front line but his regiment advanced another , only to be held up by two German machine guns. Laffargue's pamphlet focused primarily on the small unit perspective, calling for mobile firepower to deal with local resistance such as machine guns, advocating that the first waves of an attack advance through the intervals or gaps between centres of resistance, which should be temporarily neutralised on the edges by fire or heavy smoke. The points of resistance would then be encircled and dealt with by successive waves. This promotes coordinating local forces to deal with local resistance as it is encountered, an important second step in infiltration tactics. Laffargue suggests that had these methods been followed the attack could have resulted in a complete breakthrough of the German defences and the capture of Vimy Ridge. The French Army published Laffargue's pamphlet in 1915 and the following year a commercial edition found wide circulation, but as informational rather than being officially adopted by the French military. The British translated and published Laffargue's pamphlet in December 1915 and, like others, continued to make frequent use of wave attacks. The US Infantry Journal published a translation in 1916. In contrast to the infiltration tactics then under development in the German army, the tactics of Note 5779 and as expanded by Laffargue remained firmly wedded to the use of the attack by waves, despite the high casualties which could ensue. Laffargue maintained that the psychological support of the attack in line was necessary to enable men to advance against heavy fire. In 1916, captured copies of Laffargue's pamphlet were translated and distributed by the German army. How much this may have influenced German infiltration tactics is not known; such influence has been dismissed by Gudmundsson. The Germans had started developing their own infiltration tactics in the spring of 1915, months before Laffargue's pamphlet was even published.

Ресей

Бірінші дүниежүзілік соғыстың шығыс майданы, батыс майданға қарағанда әлдеқайда шектеусіз болғандықтан, траншеялық соғыстың ықпалы аз болды, бірақ майдан тұрақтанған кезде траншеялық желілер қалыптасуға бейімделді. Дегенмен, барлық орыс дивизияларының шамамен үштен бірі, казак дивизияларын қоса алғанда, атты әскер болып қалды. Ресейдің оңтүстік-батыс майданына қолбасшылық еткен генерал Алексей Брусилов, қорғаушылардың кез келген нүктеге жауап беру мүмкіндігін шектеу үшін, кең аумақта бір мезгілде шабуылдар ұйымдастырды, осылайша бүкіл қорғаныс желісінің күйреуіне және маневрлік соғысқа оралуға жағдай жасады. 1916 жылғы Брусилов шабуылы үшін, ол Припет батпақтарынан Карпат тауына дейін созылған, өте кең майданға күтпеген, зор шабуылға мұқият дайындық жасады. Шабуылдың мақсаты – Лембург, Галиция (қазіргі Львов, Украина) қаласы, нығайтылған австро-венгрлік шептің артында орналасқан болатын. Австро-неміс әскери басшылығы, батыс майдандағы немістерге ұқсас, осындай терең және кең траншеяларды ресейліктер күшін арттырмастан бұзу мүмкін емес деп сенді. Жіті барлаудан кейін Брусилов бірнеше ай бойы дайындық жұмыстарын басқарды. Шабуылға көпірбас ретінде алдыңғы траншеялар қазылды, олар австро-венгрлік траншеялық желілеріне мүмкіндігінше жақын келді. Бұл артиллериялық оқшашу алдыңғы қорғаныс шебін бұзды және қорғаныстағы артиллерияны ішінара бейтараптандырды. Бірінші жаяу әскер шабуылдары 13 нүктеде жетістікке жетті, олардың ені мен тереңдігі тез арада артты. Австро-Мажарстан күтпеген шабуылға баяу және шектеулі жауап берді, өзінің қазіргі күштері мен қорғанысы жеткілікті болады деп сенді. Керісінше, қарсы шабуылға жіберілген резервтік бөлімдер, ресейліктердің өздерінің жолдарын басып алғанын көрді. Неміс күштері күш-жігерді арттыру үшін жіберілді, ал алғашқы ресейлік артықшылықтар әлсіреп кетті. Ресейлік шабуылдар бірнеше ай бойы жалғасты, бірақ олардың құны – орыс әскерлері мен жабдықтарының жоғалуы артты, ал табыстар азайды. Ақырында, екінші Артуа шайқасындағы француздың батыл тактикасы сияқты, бұл тактиканы қолдау өте қымбатқа түсті. Ресей империясының әскері толыққанды қалпына келмеді, көптеген орыс сарбаздарының ауыр жоғалтулары 1917 жылғы революцияны күшейтті, нәтижесінде Ресей империясының әскері таратылды. Брусиловтың тактикалық элементтері кейіннен Қызыл Армия тарапынан Екінші дүниежүзілік соғыстағы терең шабуыл доктринасын әзірлеуде пайдаланылды.

The vast Eastern Front of World War I, much less confined than the Western Front, was much less affected by trench warfare, but trench lines still tended to take hold whenever the front became static. Still, about a third of all Russian divisions remained cavalry, including Cossack divisions. General Aleksei Brusilov, commanding the Russian Southwestern Front, promoted large scale simultaneous attacks along a wide front in order to limit defenders' ability to respond to any one point, thus allowing the collapse of the entire defending line and returning to maneuver warfare. For the Brusilov Offensive of 1916, he meticulously prepared a massive surprise attack on a very wide front stretching from the Pripet Marshes to the Carpathian Mountains, with the objective of Lemburg, Galicia (now Lviv, Ukraine), behind the well fortified Austro Hungarian line. The Austro German military command was confident that these deep and extensive entrenchments, equal to those of the Germans on Western Front, could not be broken without significant Russian reinforcements. After a thorough reconnaissance, Brusilov directed preparations for several months. Forward trenches were dug as bridgeheads for the attack, which approached the Austro Hungarian trench lines as closely as This bombardment disrupted the first defense zone and partially neutralized the defending artillery. The first infantry attacks made breakthroughs at 13 points, which were soon increased in width and depth. Austro Hungarian response to the unexpected offensive was slow and limited, believing that their existing forces and defenses would prove sufficient; instead, reserve units sent forward to counterattack often found their routes already overrun by the Russians. German forces were sent to reinforce, and the initial Russian advantages waned. Though Russian attacks continued for months, their cost in Russian men and materiel increased while gains diminished. In the end, much like the bold French tactics of la percée at the Second Battle of Artois, these tactics were too costly to maintain. The Imperial Russian Army never fully recovered, and the monumental losses of so many Russian soldiers helped fuel the Russian Revolution of 1917, leading to disbanding the Imperial Russian Army. Elements of Brusilov's tactics were eventually used by the Red Army in developing their Deep Battle doctrine for World War II.

Ұлыбритания

Британдық армия жаңа технологияларды енгізу және ескілерін жаңарту доктринасын ұстанды, траншеялық соғыста артықшылық табу үшін. 1915 жылдың наурыз айында Нев-Шапель шайқасында, британдықтардың неміс траншеяларына жасаған жақсы жоспарланған шабуылы, қысқа бірақ тиімді артиллериялық обстрелмен үйлестіріліп, жергілікті прорысқа жетті. Оқ-дәрі тапшылығы және басқару мәселелері табысты пайдалануға кедері келтірсе де, бұл біріктірілген жаяу әскер мен артиллерия доктринасының маңыздылығын көрсетті. Британдықтар мен француз әскерлерінің траншеялық соғыстағы алғашқы тәжірибелері, артиллериялық обстрелге дайындық кезеңін ұзартуға (артиллериялық оқ-дәрі өндірісін күрт арттыруды қажет етеді) және жаяу әскерді жеңіл минометтер, жеңіл пулеметтер және мылтық гранаталары сияқты көбірек отты құралдармен жабдықтауға әкелді. Британдықтар осы жаңа қару-жарақ комбинациясы жетілдірілгеннен кейін шешуші прорыстарға қол жеткізеді деп үміттенсе, француз әскері соғысқа дейінгі Grand la percée доктринасынан көбірек шектеулі және практикалық тактикалық мақсаттарға көшті. Осы уақытта немістер терең траншеялардың, эшелонды қорғаныстың, қорғаныс артиллериясының және жылдам қарсы шабуылдардың маңыздылығын түсінді. Бұл 1916 жылдың 1 шілдесінде британдық Сомма шабуылында айқын көрінді. Британдық экспедициялық корпусының (БЭК) қолбасшысы Дуглас Хейг, неміс алдыңғы шебіне қарсы масштабты артиллериялық обстрелді жоспарлады, одан кейін жаяу әскердің кең ауқымды шабуылына жетекшілік ететін жылжу обстрелі жасалатын еді. Жоспарлауға қарамастан, орындалуы кемшіліктерге толы болды, бұл британдық армияның жылдам кеңеюінен туындаған болуы мүмкін. Шабуылдың алғашқы күндері британдықтардың шығыны өте зор болды. Алайда, науқанның келесі айларында британдық әрекеттер жақсарды. 1917 жылдың сәуір айында Арас шайқасында британдық үшінші армия, британдық жаяу әскер взводтарын жаңа SS 143 нұсқаулығына сәйкес қайта ұйымдастырғаннан кейін, взводтарға көбірек тәуелсіздік беру тактикасын қолданды (әсіресе Канада корпусының Вими қырқасын басып алуы). Бұл тактика әлі де толқынды шабуылдарды, маңызды нысандарды басып алуды және алға жылжудан бұрын бекініске кіруді қамтыды, бұл «шағып алып, ұстап тұру» тактикасының бір бөлігі болды, бірақ бұл жергілікті икемділікті арттырды және кірпік салу тактикасының маңызды аспектісі болып табылатын төменгі деңгейдегі бастамашылыққа негіз салды.

The British Army pursued a doctrine of integrating new technologies and updating old ones to find advantages in trench warfare. At the Battle of Neuve Chapelle, March 1915, a well planned British attack on German trenches, coordinated with short but effective artillery bombardment, achieved a local breakthrough. Though ammunition shortages and command and control issues prevented exploiting the gains, this demonstrated the importance of a combined infantry artillery doctrine. Initial experiences in trench warfare, shared between British and French, led both to increase pre bombardment (requiring dramatically increased artillery munitions production), and also to supply infantry with more firepower, such as light mortars, light machine guns, and rifle grenades. While the British hoped that this new combination of arms, once improved and properly executed, could achieve decisive breakthroughs, the French moved from their pre war grand la percée doctrine to more limited and practical tactical objectives. At this same time, the Germans were learning the value of deep trenches, defense in depth, defensive artillery, and quick counter attacks. This came to a head with the British Somme Offensive on 1 July 1916. Douglas Haig, commanding the British Expeditionary Force (BEF), planned on an ambitious large scale quick breakthrough, with an extensive artillery bombardment targeting the German front line defenses, followed by a creeping barrage leading a mass infantry assault. Despite planning, execution was flawed, perhaps resulting from the rapid expansion of the British Army. The British losses on the first days were horrific. British operations improved over the next several months of the campaign, however. The British Third Army employed tactics giving platoons more independence at the Battle of Arras in April 1917 (most notably the capture of Vimy Ridge by the Canadian Corps), following the reorganisation of British infantry platoons according to the new Manual SS 143. This still advocated wave attacks, taking strongpoints and consolidating before advancing, part of "bite and hold" tactics, but this did allow for more local flexibility, and set groundwork for low level unit initiative, an important aspect of infiltration tactics.

Ураганның бомбалауы

Артиллерияны қолданудың жаңа әдісі Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде пайда болды, оны әдетте дауылдық бомбалау деп атайды. Бұл өте жылдам, бірақ қарқынды артиллериялық бомбалау, ол ұзаққа созылатын артиллериялық тактикаға қарама-қарсы келеді. Соғыс барысында әртүрлі уақыттарда және жерлерде жылдам бомбалаудың түрлі формалары қолданылды, бірақ дауылдық бомбалауды неміс инфильтрациялық тактикасымен үйлестіргенде ең жақсы нәтижелерге қол жеткізілді, онда жергілікті күштер жаудың әлсіз жерлерін дереу пайдаланды. Бірінші дүниежүзілік соғыста ор қазу соғысы басталғаннан кейін және артиллерия тікелей атудан жанама атуға көшкеннен кейін, кез келген достық жаяу әскер шабуылына дейін артиллерияны қолданудың стандартты тәсілі өте ұзақ бомбалау болды, көбінесе бірнеше күнге созылып, қарсыластың қорғанысын жою және қорғаушыларды өлтіру мақсатында. Бірақ осыған жол бермеу үшін орлар тез кеңейтілді, олар тереңірек қазылып, терең немесе тіпті жер асты жолдары арқылы алыс бункерлерге қосылды, онда қорғаушылар бомбалауды қауіпсіз күте алатын. Бомбалау тоқтағанда, бұл қорғаушыларға шабуыл басталғанын хабарлады, және олар жылдам алдыңғы қатарға қайта оралды. Ұзақ бомбалау практикасы соғыс барысында кеңейді, кем дегенде бірнеше жарақаттар келтіру, тікенді сым және пулемет ұялары сияқты жер үсті қорғаныстарын зақымдау, сондай-ақ қорғаушыларды ұзақ уақыт бойы жер астында болудың, шудың және дірілдің стресінен шаршату және әлсірету мақсатында. Британдықтардың жетекшілігімен одақтастар қысқа бомбалауды қолданатын балама артиллериялық тактиканы әзірледі, олардың мақсаты жаңалыққа қадам жасау арқылы сәттілікке жету болды. (Бұл сонымен қатар шектеулі оқ-дәрі қорын тиімді пайдалану үшін де жасалды.) Қысқа бомбалаудың тиімділігі жергілікті жағдайларға байланысты болды: нысаналар алдын ала анықталып, орналастырылуы керек еді, жеткілікті оқ-дәрісі бар көптеген артиллериялық бөлімдер қажет болды, ал дайындықтар қорғаушылардан жасырылуы керек еді. Жеңіске жету мүмкіндігін арттыру үшін осы қысқа бомбалаулар кейде шабуылдармен толықтырылды. Көптеген түрлері ойлап табылды, соның ішінде жылжымалы, тосқауыл, икемделетін, тұрақты және қорап тәрізді шабуылдар. Артиллериялық шабуылдың мақсаты жаяу әскердің қозғалысын қиындату үшін соққы нүктелерін қайта-қайта нысанаға алу болды, бұл сызықтарда тұрақты немесе қарсыластың қозғалысын тежеу үшін немесе оларды қолайсыз жағдайға түсіру үшін баяу жылжуға болады. Шабуыл жоспарлары көбінесе өте күрделі және тиімді болуы мүмкін. Немістер де қысқа бомбалаулар мен шабуылдарды тәжірибеледі. Неміс полковнигі Георг Брухмюллер оларды инфильтрациялық тактикамен жақсы үйлестіру үшін маңызды өзгерістер енгізді. Ол бұл мамандықты 1916 жылы Шығыс майданында аға артиллерия офицері болып қызмет еткен кезде жетілдіре бастады. Дауылдық бомбалаулар қорғаушыларға шабуыл туралы бірнеше күн бұрын ескертуден аулақ болды, бұл инфильтрациялық тактика үшін маңызды. Инфильтрациялық тактикамен шабуылдарды пайдалану үшін шабуылдарды мұқият шектеу қажет болды, өйткені шабуыл қозғалысы мен жаяу әскердің ілгерілеуі кестеге сәйкес болуы керек, достық артиллериядан зардап шекпеу үшін өте әдепті және баяу болуы керек, бұл ілгерілеуші жаяу әскердің барлық бастамасын жояды. Инфильтрациялық тактикасы бар шабуылдар әлдеқайда қарқынды және дәл болуы керек еді, және тез арада терең нысаналарға көшуі керек еді. Брухмюллер артиллерияның картадан нысанаға алуын талап етті, бомбалау алдында әр қарудың нысанасын сынап-қате арқылы реттеуге тырысып, тіркеу снарядтарын атудың әдеттегі тәжірибесінен аулақ болды, бұл қорғаушыларды толық бомбалаудан бұрын ескертеді. Тіркеу снарядтарынсыз дәл нысанаға алу үшін артиллерияға арналған арнайы жасалған дәл карталардан есептелген бұрыштар мен биіктіктерді қолданатын баллистикадағы тәжірибе, биіктік пен жергілікті ауа райының әсерін білу, сондай-ақ бақылаусыз өзгеруді жою үшін қару мен оқ-дәрілерді сенімді және дәйекті өндіру қажет. Икемделетін шабуыл кезеңі көбінесе инфильтрациялық тактиканың маңызды бөлігі ретінде қарастырылады, бірақ жаяу әскердің алға жылжу жылдамдығын болжау мүмкін болмағандықтан инфильтрациялық шабуылдарда оны қолдану шектеулі. Ең маңыздысы – мақсатты жылдамдықпен, қарқындылықпен, дәлдікпен және мұқият таңдау.

A new method of artillery use evolved during World War I, colloquially called hurricane bombardment. This is a very quick but intense artillery bombardment, in contrast to the prevailing artillery tactic of long bombardments. Various forms of quick bombardments were employed at several times and places during the war, but the most successful use of hurricane bombardment was when it was combined with German infiltration tactics in which local forces take immediate advantage of any enemy weak points they find. After the start of trench warfare in World War I, and artillery moved from direct fire to indirect fire, the standard use of artillery preceding any friendly infantry attack became a very long artillery bombardment, often lasting several days, to destroy the opponent's defences and kill the defenders. But trenches were very soon extended to avoid this; they were dug deeper and connected by deep or even underground passages to bunkers far behind the lines, where defenders could safely wait out bombardments. When the bombardment stopped, this signalled the start of the attack to the defenders, and they quickly moved back to their forward positions. This practice of very long bombardments expanded over the course of the war, in the hopes of at least causing a few casualties, damaging surface defences like barbed wire lines and machine gun nests, and exhausting and demoralizing the defenders by the stress of being forced underground for so long, the noise and the vibrations. The Allies, led by the British, developed alternative artillery tactics using shorter bombardments; these sought to achieve success by surprise. (This was also to use limited ammunition supplies more efficiently.) The effectiveness of short bombardments was dependent on local conditions: the targets had to be identified and located beforehand, many artillery pieces were needed, each with ample ammunition, and the preparations had to be kept hidden from the defenders. To further increase the chance of success, these short bombardments were sometimes followed by barrages. Many variations were devised, including moving barrages, block barrages, creeping barrages, standing and box barrages. The goal of an artillery barrage was to target a line of impact points repeatedly so as to impede infantry movement; these lines could be held in position or slowly moved to inhibit movement by the opponent or even force them into poor positions. The barrage plans were often quite complicated and could be very effective. The Germans also experimented with short bombardments and barrages. German Colonel Georg Bruchmüller tailored these significantly to integrate well with infiltration tactics. He began to perfect this while serving as a senior artillery officer on the Eastern Front in 1916. Hurricane bombardments avoided giving the defender several days' warning of an impending attack – vital for infiltration tactics. Barrages had to be carefully limited for use with infiltration tactics, as both the barrage movement and infantry advance must keep to a timetable, necessarily very methodical and slow to avoid casualties from friendly artillery; this takes away almost all initiative from the advancing infantry. Barrages with infiltration tactics had to be more intense and precise, and quickly moved to deeper targets. Bruchmüller enforced having artillery aim from the map, avoiding the typical practise of firing several registering shells before a bombardment to adjust the aim of each gun by trial and error, alerting the defenders before the full bombardment. Precise aiming without registering shells requires expertise in ballistics with angles and elevation calculated from accurate maps expressly designed for artillery use, knowledge of the effects of altitude and local weather conditions, and also reliable and consistent manufacturing of guns and ammunition to eliminate uncontrolled variation. The creeping barrage phase is often held out as a key part of infiltration tactics, but its use in infiltration attacks is limited by the fact that the rate of infantry advance cannot be predicted. The quickness, intensity, accuracy, and careful selection of targets for maximum effect is more important.