Кристофер Ричард Винн Невинсон: Соғыс суретшісі және авангардист

Кіріспе

Ағылшын суретшісі (1889–1946)

Кристофер Ричард Уинн Невинсон (13 тамыз 1889 – 7 қазан 1946) – ағылшын суретшісі, пейзаж суретшісі, эчер және литограф, Бірінші дүниежүзілік соғыстың ең танымал соғыс суретшілерінің бірі. Ол көбінесе C. R. W. Невинсон инициалдарымен, сондай-ақ Ричард деп те аталады. Невинсон Генри Тонкс басшылығымен Слэйд өнер мектебінде Стэнли Спенсер және Марк Гертлермен бірге оқыды. Слейдтен кеткен соң Невинсон итальяндық футуристердің жетекшісі Маринеттимен және қысқа ғұмырлы «Бүлікші өнер орталығын» құрған радикалды жазушы және суретші Уиндем Льюиспен дос болып кетті. Бірақ Невинсон Льюис пен басқа «бүлікші» суретшілермен қарым-қатынасы нашарлады, ол олардың есімдерін футуристік қозғалысқа тіркеген кезде. Льюис дереу Невинсонды шеттетумен авангардтық суретшілер мен жазушылар тобы – Вортицистерді құрды. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Невинсон «Достардың жедел жәрдем бөлімшесіне» қосылды және француз және британдық жаралы әскерлерге көмектесу кезінде қатты мазаланды. Денсаулығына байланысты ол қысқа ғана уақыт ерікті көмекші жүргізуші болып қызмет еткеннен кейін Ұлыбританияға оралды. Кейін Невинсон Корольдік армияның медициналық корпусында ішкі қызметке ерікті болып тіркелді. Ол осы тәжірибелерін футуризмнің машиналық эстетикасы мен кубизмнің ықпалымен жасалған күшті суреттер сериясының тақырыбы ретінде пайдаланды. Оның әріптесі Уолтер Сикерт сол кезде Невинсонның «Митральль» картинасы «сурет тарихындағы соғыс туралы ең беделді және шоғырланған мәлімдеме болып қалады» деп жазды. 1917 жылы Невинсон ресми соғыс суретшісі болып тағайындалды, бірақ ол қазіргі заманғы соғыстың қасіреттерін бейнелеу үшін модернистік стильдерді жеткіліксіз деп санады және көбірек реалистік стильде сурет салды. Батыс майданға жасаған қысқа сапарлар негізінде жасалған Невинсонның Бірінші дүниежүзілік соғыстың кейінгі суреттері, Англиядағы ең танымал жас суретшілердің бірі болуына көмектескен бұрынғы туындыларының күшті әсерінен мүлдем айырылды. Соғыс аяқталғаннан кейін Невинсон Америка Құрама Штаттарына сапар шегіп, Нью-Йорктің бірнеше әсерлі суреттерін жасады. Алайда, оның соғыс тәжірибесімен мақтанып, оны әстеулегені, депрессиялық және өршіл мінезі АҚШ және Ұлыбританияда оған көптеген жаулар жасады. 1920 жылы сыншы Чарльз Льюис Хинд Невинсон туралы былай деп жазды: «Отыз бір жасында ең көп талқыланған, ең табысты, ең үміткер, ең құрметтелген және ең жек көрінетін британдық суретшілердің қатарында болу – бұл үлкен жетістік».

Christopher Richard Wynne Nevinson (13 August 1889 – 7 October 1946) was an English figure and landscape painter, etcher and lithographer, who was one of the most famous war artists of World War I. He is often referred to by his initials C. R. W. Nevinson, and was also known as Richard. Nevinson studied at the Slade School of Art under Henry Tonks and alongside Stanley Spencer and Mark Gertler. When he left the Slade, Nevinson befriended Marinetti, the leader of the Italian Futurists, and the radical writer and artist Wyndham Lewis, who founded the short lived Rebel Art Centre. However, Nevinson fell out with Lewis and the other 'rebel' artists when he attached their names to the Futurist movement. Lewis immediately founded the Vorticists, an avant garde group of artists and writers from which Nevinson was excluded. At the outbreak of World War I, Nevinson joined the Friends' Ambulance Unit and was deeply disturbed by his work tending wounded French and British soldiers. For a very brief period he served as a volunteer ambulance driver before ill health forced his return to Britain. Subsequently, Nevinson volunteered for home service with the Royal Army Medical Corps. He used these experiences as the subject matter for a series of powerful paintings which used the machine aesthetic of Futurism and the influence of Cubism to great effect. His fellow artist Walter Sickert wrote at the time that Nevinson's painting La Mitrailleuse, 'will probably remain the most authoritative and concentrated utterance on the war in the history of painting.' In 1917, Nevinson was appointed an official war artist, but he was no longer finding Modernist styles adequate for describing the horrors of modern war, and he increasingly painted in a more realistic manner. Nevinson's later World War One paintings, based on short visits to the Western Front, lacked the same powerful effect as those earlier works which had helped to make him one of the most famous young artists working in England. Shortly after the end of the war, Nevinson travelled to the United States of America, where he painted a number of powerful images of New York. However, his boasting and exaggerated claims of his war experiences, together with his depressive and temperamental personality, made him many enemies in both the US and Britain. In 1920, the critic Charles Lewis Hind wrote of Nevinson that 'It is something, at the age of thirty one, to be among the most discussed, most successful, most promising, most admired and most hated British artists.'

Ерте өмір

Кристофер Ричард Уинн Невинсон Хэмпстедте дүниеге келді. Ол соғыс тілшісі және журналист Генри Невинсонның және сайлау құқығы үшін күрескен жазушы Маргарет Невинсонның екі баласының бірі және жалғыз ұлы еді. Достары оны әрқашан Ричард деп атады. Шрусбери мен Уппингхемде білім алған Невинсон Сент-Джонс Вуд өнер мектебінде оқыды. Август Джонның туындыларын көргеннен кейін, ол Лондон университетінің колледжінің бөлігі – Слэйд өнер мектебінде оқуға түсті. Оның құрбыларының арасында Марк Гертлер, Стэнли Спенсер, Пол Нэш, Максвелл Гордон Лайтфут, Адриан Аллинсон және Дора Каррингтон болды. Гертлер біраз уақыт бойы оның ең жақын досы және ықпалы болды, олар қысқа мерзімге «Нео-примитивтер» деп аталған топты құрды, олар ерте Ренессанс өнерінен үлкен әсер алды. Гертлер мен Невинсон екеуі де Каррингтонға ғашық болғаннан кейін аралары суытылды. Слейдте оқығанда, Невинсонға сурет салу профессоры Генри Тонкс көркемдік мансапты ойластырудан бас тартуға кеңес берді. Бұл екеуінің өмір бойына қарым-қатынастарын нашарлатуына және Невинсонның өзін қудалап жатыр деген сезіміне алып келді, ол Тонкс оған қарсы бірнеше қиялданған қастандықтардың артында тұрғанын жиі айыптады. Ол сонымен қатар «Русский круг» көрмесіне де қатысты. Парижде ол Владимир Ленинмен және Пабло Пикассомен кездесті, Амедео Модильянимен бір студияда жұмыс істеді, кубизммен танысты, сондай-ақ итальяндық футуристер Маринетти мен Джино Северинимен танысты. Лондонға оралғанда ол радикал жазушы және суретші Уиндэм Льюиспен достық қарым-қатынас орнатты. Уиндэм Льюис Эдвард Уодсворт пен Езра Паундты қамтитын, қысқа ғұмырлы «Бүлікші өнер орталығын» құрғанда, Невинсон да қосылды. 1914 жылғы наурызда ол Лондон тобының негізін қалаушы мүшелерінің бірі болды. 1914 жылғы маусымда ол Маринеттипен бірге бірнеше британдық газеттерде «Ағылшын футуризмі» манифестін жариялады. Невинсон әкесімен және басқа да еріктілермен бірге жараларды таңуға, жайлауды тазартуға және дезинфекциялауға көмектесті, оны тұруға жарамды етуге кірісті. Кейін Невинсон «Шамблз» оқиғасын «Доктор» және «Ла Патри» атты екі картинасында бейнеледі. Француз билігі жағдайды бақылауға алғаннан кейін, Невинсон жедел жәрдем жүргізушісі болып қайта тағайындалды. Невинсон бұл уақытты жедел жәрдем жүргізушісі ретінде, әсіресе өзінің жарнамалық материалдарында, жиі көрсетсе де, ол бір апта ғана осы қызметте болды, себебі нашар денсаулығына байланысты көлікті басқаруға күші жетпеді. Әкесі оны шетелге жібермейтіндігіне кепілдік бергеннен кейін, Невинсон Корольдік армияның медициналық корпусына қарапайым сарбаз ретінде қатысты және 1915 жылдың қалған бөлігін Уандсворттағы Үшінші Лондондық бас ауруханасында жұмыс істеді. «Ла Митральюза» картинасына болған реакция Лестер галереясын Невинсонға 1916 жылғы қазан айында жеке көрме ұйымдастыруға итерді. Көрме сыншылар мен көпшілік тарапынан мақұлданып, барлық туындылары сатылды. Майкл Садлер үш картина сатып алды, Арнольд Беннетт «La Petrie» алды, ал сэр Альфред Монд Дюнкеркте неміс ұшағынан тасталған бомбадан қаза тапқан баланы бейнелейтін «Taube» картинасын сатып алды. Көрмеге бірнеше танымал жазушылар мен саясаткерлер келді, ол баспасөзde кеңінен жарияланды және Невинсон белгілі бір деңгейде танымал болды. Бірақ ол көп ұзамай Аррастың жанындағы 4-ші жаяу әскер дивизиясына ауысты. Содан кейін ол майдан бойында кеңінен саяхаттап, алдыңғы бақылау бекеттері мен артиллериялық батареяларды аралады. Ол Корольдік әуе күштерімен ұшып, зениттік оққа түсті. Бір түнді Сомманың үстіндегі бақылау шарларында өткізді. Бір күні алға қарай бет алғанда, жаудың оғынан бір сағаттай тығырылған. Ипрге рұқсатсыз сапар жасағаны үшін Невинсонға сөгіс берілді, бұл оның бейхабар екенін көрсететін репутациясын арттырды. Содан кейін ол жеті ай бойы Хэмпстедтегі студиясында майданнан әкелген эскиздерін аяқтаумен айналысты. Ақпарат департаментінің бірнеше өкілдері студияға келіп, жаңа туындыларына наразылық білдіре бастады. Невинсон енді жеке тұлғаларға, батырлық қасиеттерін көрсететін адамдарға немесе соғыстың құрбандарына назар аударды. Ол шектеулі түстер палитрасын қолдана отырып, кейде тек саз қоңыр немесе хаки түстерін ғана қолдана отырып, реалистік стильде сурет салды. 1916 жылғы көрмесінде Невинсон реалистік туындылармен қатар кубистік және футуристік техникаларды қолданған жұмыстарды көрсеткен болса, 1918 жылғы көрмесіндегі барлық туындылар стилі мен композициясы бойынша реалистік болды.

Christopher Richard Wynne Nevinson was born in Hampstead, one of the two children, and the only son, of the war correspondent and journalist Henry Nevinson and the suffrage campaigner and writer Margaret Nevinson. He was always known as Richard to his friends. Educated at Shrewsbury and Uppingham, which he hated, Nevinson went on to study at the St John's Wood School of Art. Inspired by seeing the work of Augustus John, he decided to attend the Slade School of Art, part of University College, London. There his contemporaries included Mark Gertler, Stanley Spencer, Paul Nash, Maxwell Gordon Lightfoot, Adrian Allinson and Dora Carrington. Gertler was, for a time, his closest friend and influence, and they formed for a short while a group known as the Neo Primitives, being deeply influenced by the art of the early Renaissance. Gertler and Nevinson subsequently fell out when they both fell in love with Carrington. Whilst at the Slade, Nevinson was advised by the Professor of Drawing, Henry Tonks, to abandon thoughts of an artistic career. This led to a lifelong bitterness between the two, and frequent accusations by Nevinson, who had something of a persecution complex, that Tonks was behind several imagined conspiracies against him. and also attended the Cercle Russe. In Paris, he met Vladimir Lenin and Pablo Picasso, shared a studio with Amedeo Modigliani, became acquainted with Cubism and also met the Italian Futurists Marinetti and Gino Severini. Back in London he became friends with the radical writer and artist Wyndham Lewis. When Wyndham Lewis founded the short lived Rebel Art Centre, which included Edward Wadsworth and Ezra Pound, Nevinson also joined. In March 1914 he was among the founder members of the London Group. In June 1914 he published, in several British newspapers, with Marinetti, a manifesto for English Futurism called Vital English Art. Nevinson, alongside his father and other volunteers, worked to dress wounds, help clean and disinfect the shed and started to make it habitable. Nevinson later depicted his experiences in The Shambles in two paintings, The Doctor and La Patrie. As the French authorities began to take control of the situation, Nevinson was reassigned as an ambulance driver. Although Nevinson would often make much of this time as an ambulance driver, particularly in his publicity material, he only held the role for a week as, due to his poor health, he lacked the strength to steer the vehicle. After his father received assurances that he would not be posted abroad, Nevinson enlisted as a private in the Royal Army Medical Corps and spent the rest of 1915 working at the Third London General Hospital in Wandsworth. The reaction to La Mitrailleuse prompted the Leicester Galleries to offer Nevinson a one man show which was held in October 1916. The show was a critical and popular success and the works displayed all sold. Michael Sadler bought three paintings, Arnold Bennett bought La Petrie and Sir Alfred Mond bought A Taube which showed a child killed in Dunkirk by a bomb thrown from a type of German plane known as a Taube. Several famous writers and politicians visited the exhibition; it received extensive press coverage and Nevinson became something of a celebrity. he soon transferred to the 4th Infantry Division near Arras. From there he moved widely along the Front, visiting forward observation posts and artillery batteries. He flew with the Royal Flying Corps and came under anti aircraft fire. He spent a night in an observation balloon above the Somme. Making his way to a forward post one day he was pinned down by enemy fire for an hour. An unauthorised visit to the Ypres Salient earned Nevinson a reprimand and added to his reputation for recklessness. and then spent seven months in his Hampstead studio working up his sketches from the Front into finished pieces. A number of officials from the Department of Information visited the studio and soon began complaining about these new works. Nevinson was now focused on individuals, either as people displaying heroic qualities or as victims of warfare. He did this by painting in a realistic manner using a limited colour palette, sometimes only mud brown or khaki. Whereas for his 1916 exhibition Nevinson had displayed both realistic works and pieces using Cubist and Futurist techniques, for his 1918 exhibition all the works were realistic in style and composition.

Еске алу залы комиссиясы

1918 жылы Невинсон бірқатар келіссөздерден кейін Ұлыбритания Соғыс ескерткіштері комитеті үшін жұмыс істеуге келісті. Оған екінші лейтенант шенімен құрметті тапсырыс берілді, бірақ ол медициналық комиссиядан босатылуын жоғалтудан қорқып, бас тартты. Батыс майданға демалыс күндері қысқа сапар ұйымдастырылды, бірақ тапсырыссыз Невинсонның барған жеріне бірге сүйемелдеуші керек болды және оның қозғалысы шектелді. Невинсон Франциядағы өзіне тағайындалған әскери күзетшімен тез арада келіспеді және ол сурет салғысы келген жараланғандар қабылдау орталықтарына баруға рұқсат алмағанын мәлімдеді. Бұл Невинсон салған ең ірі картинасы – «Соғыс егініне» негіз болды. Ол 1919 жылдың ақпанында аяқталды, ал Невинсон 2 сәуірде студиясында көптеген сыншылар мен журналистерге картинаны «жеке көрсете» ұйымдастырды. Бұл оң пікірлерге, әсіресе Daily Express газетінде, әкелсе де, картинаның тым қайғылы болғандықтан жұрттан жасырылып отырғаны туралы мақалалар да жарық көрді. Ол осы мәселеге кінәлі деп санайтындардың барлығына қарсы жалақорлық науқанын бастады. Невинсонның наразылығының себебі түсініксіз болғанымен, ол салдарына ие болды: ол көрмені ұйымдастыру комитетінің мүшесі болған Мьюрхед Боунмен достығын үзді, Императорлық соғыс мұражайын онымен жұмыс істеуге күдікпен қарады және Невинсонның өзі соғыс суреттеріне деген құрметті жоғалтты. Невинсон Нью-Йоркті модернистік стильде бейнелеген алғашқы суретші болғанын айтты, бірақ шындығында Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін бірнеше британдық авангардист суретшілері қалада сурет салған. 1919 жылдың мамырында Невинсон Америкада болғанда Кэтлин Невинсон ұл туды, бірақ бала көп ұзамай қайтыс болды және әкесі Ұлыбританияға оралмас бұрын оны көре алмады. Невинсонның соғыс тәжірибесі туралы мақтан тұтуы мен асыра сілтеулері, сондай-ақ депрессивті және өршіл мінезі оған АҚШ және Ұлыбританияда көптеген жау жаратты. Блумсбери тобының Роджер Фрай оның ең қатал сыншысы болды. 1920 жылы сыншы Чарльз Льюис Хинд Невинсонның соңғы туындыларының көрмесіне арналған каталогқа кіріспесінде былай деп жазды: «Отыз бір жасында ең көп талқыланған, ең табысты, ең үміткер, ең құрметті және ең жек көрінетін британдық суретшілердің қатарында болу – бұл үлкен жетістік». 1930 жылдары Невинсон Лондон, Париж және Нью-Йорк қалаларының бірнеше көріністерін салған туындылары жақсы қабылданды. Олардың ең танымалдарының бірі – 1937 жылғы «The Strand by Night». Сол жылы ол Король Георг VI мен Королева Елизаветаның тәж кию рәсімін көрсеткен Radio Times журналының мұқабасын да суреттеді. Соғыстан кейінгі туындылары көбінесе табиғатты стильдегі пейзаждарды қамтыды. Невинсонның күн сәулесіндегі пейзаж дизайны 1933 жылы Cadbury's компаниясы өткізген «Танымал суретшілер» конкурсының жеңімпаздарының бірі болды және Лондонның Leicester Galleries галереясында көрсетілді. 1932 және 1933 жылдары салған үлкен «ХХ ғасыр» картинасында фашизм мен нацизмге қарсы күресу үшін футуристік тәсілдер қолданылды. Невинсон 1938 жылы Құрмет легионының офицері атағымен марапатталды және 1939 жылы Корольдік академияның мүшесі болды.

In 1918, after some negotiation, Nevinson agreed to work for the British War Memorials Committee to produce a single large artwork for a proposed, but never built, Hall of Remembrance. He was offered an honorary commission as a Second Lieutenant but refused, fearing it would prejudice his medical exemption from combat duties. A short visit over a long weekend to the Western Front was arranged but without a commission Nevinson had to be accompanied wherever he went and his movements were restricted. Nevinson quickly fell out with the Army minder assigned to him in France, and claimed he was refused permission to visit the casualty stations he wanted to sketch in. This became the basis of the painting The Harvest of Battle which was the largest single work Nevinson painted. It was completed in February 1919 and Nevinson arranged a 'private view' of the painting in his studio on 2 April for numerous critics and journalists. Whilst this produced some favourable reviews, notably in the Daily Express, it also led to articles claiming that the painting was so grim that it was being withheld from the public. He began a campaign of vilification against all those he held responsible for this insult. Unreasonable as Nevinsons' outrage was it did have consequences; it destroyed his friendship with Muirhead Bone, who had been on the organising committee for the exhibition, made the Imperial War Museum wary of dealing with him, and blinded Nevinson himself to the high esteem in which his war paintings were held. Nevinson claimed to have been the first artist to depict New York in a modernist style but in fact several British avant garde artists had painted in the city before World War One. In May 1919, while Nevinson was in America, Kathleen Nevinson gave birth to a baby son, but the child died shortly later and before his father could return to Britain. Nevinson's boasting and exaggerated claims concerning his war experiences, together with his depressive and temperamental personality, made him many enemies in both the US and Britain. Roger Fry of the Bloomsbury Group was a particularly virulent critic. In 1920, the critic Charles Lewis Hind observed in his catalogue introduction to an exhibition of Nevinson's recent work: 'It is something, at the age of thirty one, to be among the most discussed, most successful, most promising, most admired and most hated British artists.' Throughout the 1930s Nevinson painted a number of cityscapes in London, Paris and New York which were generally well received. The most notable of these is The Strand by Night from 1937. The same year, he illustrated the cover of the edition of Radio Times, marking the Coronation of King George VI and Queen Elizabeth. His post war work generally included landscapes in a more naturalist style. A sunlit landscape design by Nevinson was among the winning entries in the 1933 Famous Artists competition run by Cadbury's for a series of chocolate box designs and which were displayed at the Leicester Galleries in London. His large painting of 1932 and 1933, The Twentieth Century used futurist devices to attack Fascism and Nazism. Nevinson was awarded the Chevalier of the Legion d'Honneur in 1938 and was made an Associate of the Royal Academy in 1939.

Екінші дүниежүзілік соғыс

Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда британ үкіметі Соғыс суретшілерінің кеңесші комитетін (WAAC) құрды және Кеннет Кларкты оның төрағасы етіп тағайындады. Кларк пен оның арасындағы жаулыққа қарамастан, Невинсон WAAC-тан тапсырыс алмағанына көңіл көшін жоғалтты. 1940 жылдың желтоқсанында ол WAAC-қа үш картина ұсынды, бірақ олар да қабылданбады. Ол Лондон шабуылы кезінде санитар болып жұмыс істеді, осы уақытта оның өзінің студиясы мен Хэмпстедтегі отбасылық үйіне бомбалар түсті. Одан кейін көп ұзамай инсульт оның оң қолын қозғалтпайтын етті және сөйлеу қабілетін бұзды. Ол WAAC-та кіші кеңсе қызметкері лауазымына үміттенді, бірақ одан бас тартты. Невинсон сол қолымен сурет салуды үйреніп, 1946 жылдың жазында Корольдік академияда үш картинасын көрсетті. Ол әйелі Кэтлиннің көмегімен мүгедектер коляскасында бұл көрмеге қатысты, бірақ бірнеше айдан кейін елу жеті жасында қайтыс болды.