USS South Carolina: Америкалық атомдық крейсердің тарихы

Кіріспе

USS South Carolina (CGN 37) – АҚШ Әскери-теңіз күштерінің ядролық қуатпен жүретін басқарылатын зымырандық крейсерлер класындағы екінші кеме. USS South Carolina және оның бауырласы Калифорния екі Mk 13 зымырандық шақыру құрылғысымен жабдықталған, алдыңғы және артқы бөліктерінде RIM 24 Tartar зениттік зымырандары, ASROC зымырандары және Harpoon зымырандары орналасқан. Олардың алдыңғы және артқы бөліктерінде екі 5 дюймдік жылдам ату қаруы болған. Кейінірек салынған крейсерлерден өзгеше, олардың артқы бөлігінде суперструктурадан кейін тікұшақ алаңы және екі LAMPS тікұшағына арналған ангар болған, ал бұл екі крейсерде тек қону алаңы және қарапайым отын құю жабдығы болды. Сонымен қатар, суастына қарсы күрес жүргізуге арналған толық жиынтық жабдықтар да болды. Осылайша, бұл кемелер ауада, су бетінде және су астындағы барлық қауіптерге қарсы тұру үшін жобаланған. Кеме экипажы оны кейде "Сокар" немесе "Қуатты Сокар" деп атаған.

1970-1979 жылдар

Оңтүстік Каролина 1972 жылғы 1 шілдеде суға түсірілді және 1975 жылғы 25 қаңтарда DLGN 37 ретінде қолданысқа енгізілді. Алты айдан кейін, 1975 жылғы 30 маусымдағы Әскери-теңіз күштерінің негізгі қайта құрылымы кезінде CGN 37 болып қайта белгіленді. Оңтүстік Каролина Ньюпорт Ньюс кеме құрылысы компаниясында, Вирджиния штатының Ньюпорт Ньюс қаласында салынды. Круизердің Солтүстік Атлантикадағы алғашқы іссапары "Нимиц" шайқас тобымен болды. Оңтүстік Каролина Кариб теңізіндегі "Берік қалқан" жаттығуына қатысып, 1977 жылғы ақпан айында Жерорта теңізіндегі алғашқы миссиясын аяқтады. Оңтүстік Каролина Калифорниямен, өзінің бауырлас кемесімен және "Нимиц" авианосецімен бірге 1977 жылғы қарашада екінші рет Жерорта теңізіне аттанды және 1978 жылғы шілдеде Вирджиния штатының Норфолк қаласына оралды. Оңтүстік Каролина 1979 жылғы қаңтарда Дуайт Д. Эйзенхауэр шайқас тобымен бірге тағы да Жерорта теңізіне жөнелтілді.

1980-1989 жылдар

1980 жылы «Оңтүстік Каролина» Атлантикалық соғыс тобының құрамында Үнді мұхитында толық жұмылдырудан өтті. 1981 жылы қарашада Виргин аралдарына жасаған круизден кейін, 1982 жылы қаңтарда «Дуайт Д. Эйзенхауэр» әуе кемесімен бірге алты айлық міндетке жіберілді. 1985 жылы «Оңтүстік Каролина» Кариб бассейнінде дайындық жаттығуларын өткізу арқылы жаңа жылды бастады. Наурыз айында Жерорта теңізіне жөнелтіліп, жеті ай және 46 500 мильден кейін міндетін аяқтады. «Оңтүстік Каролина» TWA рейсі 847-нің қашқындалуынан кейін Ливан жағалауында орналасқан. Крейсердің екінші кеңейтілген техникалық қызмет көрсету кезеңі 1985 жылдың қазанынан 1986 жылдың маусымына дейін жалғасты. 1986 жылдың шілдесінде Солтүстік Атлантикаға круизге шығып, Германияның Вильгельмсхавен және Норвегияның Осло порттарына атылды. Норфолкке оралғаннан кейін шетелге жөнелуге дайындық басталып, 1986 жылдың 30 желтоқсанында «Нимиц» соғыс тобымен бірге жолға шықты. Осы сапарда «Оңтүстік Каролина» британдық бейбітшілік елшісі Терри Уэйт Бейрутта ұрланғаннан кейін Ливан жағалауындағы өзінің позициясына қайта оралды. 1987 жылдың маусымында, «Старк» фрегатына ирак зымырандары түскеннен кейін бірнеше ай өткен соң, «Оңтүстік Каролина» Сидра шығанағында Ливияның әскери ұшақтарымен шиеленіскен қақтығысқа қатысты. Ұшақтың радарларын бұғаттау үшін жоғары қуатты электрондық соғыс жабдықтары қолданылып, үлкен оқиғаның алдын алды, ал Ливия тек дипломатиялық наразылық білдірді. Бірлескен жаттығулар өткізіліп, Арктикалық аймаққа кірді, онда экипаж мүшелері «Көк мұрын» орденінің иегерлері атанды және Германияның Вильгельмсхавен портына атылды. Осы сапарда британдық теңіз тарихшысы Эрик Гроув офицерлер мен экипаждың құрметті қонағы болды. 1988 жылдың қазан айында үйіне оралып, жұмылдыруға соңғы дайындықтар жасады. «Оңтүстік Каролина» 1988 жылдың желтоқсанында «Теодор Рузвельт» соғыс тобымен бірге Жерорта теңізіне жөнелтілді. Осы жұмылдыру кезінде, HS-9 (Helicopter Anti-Submarine Squadron Nine) гелікоптерлік эскадрильясының тікұшақтары күш біріктіріп, ауа райының нашарлауына байланысты зардап шеккен төрт яхтадан он бес британдық экипаж мүшесін құтқарып алды. Экипаж мүшелерін құтқару Франция, Италия және Ұлыбритания телеарналарында көрсетілді және газеттерде бүкіл әлемге тарады. Крейсер 1989 жылдың 30 маусымында Норфолкке оралды және «Форрестал» әуе кемесімен бірлескен операцияларды қолдау мақсатында Кариб бассейніне бір айлық сапардан кейін Норфолк кеме құрастырушылық зауытында төрт айлық жөндеу жұмыстарын бастады.

In 1980, South Carolina deployed as part of the first Atlantic battle group to spend an entire deployment in the Indian Ocean. After a cruise to the Virgin Islands in November 1981, she was deployed in January 1982 for a six month deployment with the carrier Dwight D. Eisenhower. In 1985, South Carolina began a new year by conducting preparatory exercises in the Caribbean. It was deployed to the Mediterranean in March and completed the deployment seven months and 46,500 miles later. South Carolina spent the majority of the deployment on station off Lebanon, in the wake of the hijacking of TWA Flight 847. The cruiser underwent her second extended maintenance period from October 1985 to June 1986. She departed in July 1986 for a North Atlantic cruise, and made port visits to Wilhelmshaven, Germany and Oslo, Norway. Upon her return to Norfolk, she commenced preparations for overseas deployment and got underway on 30 December 1986 with the Nimitz Battle Group. During this deployment, South Carolina returned to her station off Lebanon when British peace emissary Terry Waite was kidnapped in Beirut. In June 1987, just months after the frigate Stark was struck by Iraqi missiles, South Carolina was involved in a tense standoff with Libyan jets in the Gulf of Sidra. A major incident was averted by the use of high powered electronic warfare equipment to jam the jet's radars and Libya fired back only with diplomatic protest. She conducted joint exercises, entered the Arctic Circle where crew members became a member of the Order of the Blue Nose, and had a port visit to Wilhelmshaven, Germany. During this cruise, British naval historian Eric Grove was an honored guest of the officers and crew. She returned home in October 1988 to make final preparations for deployment. South Carolina deployed to the Mediterranean in December 1988 with the Theodore Roosevelt Battle Group. During this deployment, helicopters from Helicopter Anti Submarine Squadron NINE (HS 9) teamed up to rescue the fifteen British crew members from four yachts disabled by heavy weather. The crew members' rescue was broadcast on television in France, Italy and the United Kingdom, and reported worldwide in newspapers. The cruiser returned to Norfolk on 30 June 1989, and began a four month availability at Norfolk Naval Shipyard following a one month Caribbean visit in support of operations with the aircraft carrier Forrestal.

1990-1998 жылдар

5 қаңтар 1990 жылы «Оңтүстік Каролина» Кубаның Гуантанамо шығанағында шектеулі командалық жаттығуларға аттанды. 12 наурыз 1990 жылы крейсер заңдылықты сақтау операциялары үшін Кариб теңізіне қайта бет бұрып, 13 сәуір 1990 жылы қайта оралды, ол Жағалау күзетінің, COMCARIBRON жеңілінің флагманы ретінде қызмет етті және екі есірткі тасымалын тоқтатып, ұстады. «Оңтүстік Каролина» шілдеде есірткіге қарсы операциялар үшін Кариб теңізіне оралды, онда ол 4-ші Бірлескен Миссия Тобының және COMCARIBRON командирінің флагманы болды. 1 қазан 1990 жылы «Оңтүстік Каролина» Саратога шайқас тобымен операцияларға қатысты. Жеке Атланттық Океанды кесіп өткеннен кейін, ол тарихында алғаш рет Суэц каналын кесіп өтті. Operation Desert Shield операциясы кезінде ол COMDESRON 24 жеңілінің флагманы болды, Солтүстік Қызыл теңіздегі Теңіздік тыйым салу күштерінің командирі болды. «Оңтүстік Каролина» Теңіздік тыйым салу күштерінің операциялары кезінде жиырма жеті кемені тексерді. Әскери-теңіз күштерінің Бас штабының бастығы адмирал Франк Келсо 7 қараша 1990 жылы «Оңтүстік Каролинаға» барды. Теңіздік тыйым салу күштерінің операциялары аяқталғаннан кейін «Оңтүстік Каролина» Сауд Арабиясының Джидда қаласына барған алғашқы ядролық қуатты кеме ретінде таңдалды. 1991 жылдың қаңтарында «Оңтүстік Каролина» Теодор Рузвельт және Америка шайқас топтарымен Орталық Жерорта теңізіндегі операцияларға қатысты. Кеме 17 қаңтар 1991 жылы Италиядағы Тарантодан Operation Desert Storm операциясы басталғанда ертерек шықты. «Оңтүстік Каролина» Жерорта теңізі үшін Әуе соғысы командирі ретінде әрекет етті, «Күміс бұлт» операциясының әуе дәліздерін және Суэц каналына жақындауды қорғады. «Оңтүстік Каролина» оқиға орнындағы командир ретінде әрекет етті және батып бара жатқан Continental Lotus сауда кемесінен төрт аман қалғанды және 29 денені іздеуді қадағалады. «Оңтүстік Каролина» 28 наурыз 1991 жылы үй портына оралды. Крейсер Норфолк кеме құрылыс-жөндеу зауыдына Жаңа қауіп-қатерлерге қарсы жүйесін жаңарту және екі реакторды отынмен толтыру үшін кірді және 30 наурыз 1994 жылы жаңа өмірге ие болып, зауыттан шықты. Ядролық отынды толықтырудан кейін, ол мыңдаған кубалық көшпенділерді құтқару және тасымалдау үшін «Able Vigil Forces» операциясына қатысты, оның экипажы Жағалау күзетінің бірлігіне мақтау қағазымен марапатталды. «Оңтүстік Каролинаның» отынды толықтырудан кейінгі алғашқы миссиясы 1994 жылдың қазан және қараша айларында АҚШ-қа жету үмітімен отанынан қашып бара жатқан кубалық босқындарды құтқару үшін Флорида бұғазына бару болды. «Оңтүстік Каролина» келесі ірі миссиясына дайындалу үшін көктемде дайындық жұмыстарын бастады. 1995 жылдың күзінде ол өзінің он бірінші миссиясын бастады. Бұл сапарда ол бұрынғы Югославия республикаларының жағалауындағы операцияларға қолдау көрсетті, «Deny Flight», «Sharp Guard» және «Decisive Endeavor» операцияларына қатысты, бұл жалпы НАТО-ның «Joint Endeavor» операциясының бір бөлігі болды. «Оңтүстік Каролина» Адриатика теңізінде «Red Crown» және Әуе соғысы командирі ретінде қызмет етті, НАТО медалін, Құрметке бөленген бірлік мақтау қағазын және Қарулы күштер қызметінің медалін жеңіп алды. «Оңтүстік Каролина» 1996 жылдың көктемінде үй портына оралды. «Оңтүстік Каролина» барлық дайындық кезеңдерін аяқтады және 1997 жылдың көктемінде Джордж Вашингтон шайқас тобымен флоттық операцияларды бастады. 1997 жылдың сәуірінен маусым айына дейін «Оңтүстік Каролина» Джордж Вашингтон шайқас тобымен бірге Атлант мұхитындағы ең үлкен және ең сәтті жер-әуе ракеталық жаттығу үшін үйлестіру жұмыстарын жүргізіп, Әуе соғысы командирі ретінде әрекет етті. 1997 жылдың тамызында «Оңтүстік Каролина» Fleetex-ке қатысып, миссияға дайындық жұмыстарын аяқтады. 1997 жылдың қазан айында крейсер Жерорта теңізіне соңғы сапарын бастады, Израильдің Хайфа қаласынан Италияның Неаполь және Испанияның Рота қалаларына дейін он үш портқа барды. Ол 6-шы флоттың Әуе соғысы командирі болып қызмет етті және үш ірі НАТО жаттығуына қатысты. Кеме 1998 жылдың сәуірінде Норфолк портына оралды. Жерорта теңізінен оралғаннан кейін бірнеше апта өткен соң, «Оңтүстік Каролина» Оңтүстік-Батыс Кариб теңізінде есірткіге қарсы операциялар үшін алты апта теңізге қайта шықты. Кеме өзінің соңғы портқа баруын 1998 жылдың 10-14 тамызы аралығында Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласында өткізді.

South Carolina departed 5 January 1990 for Limited Team Training in Guantanamo Bay, Cuba. The cruiser again set sail for the Caribbean on 12 March 1990 for law enforcement operations returning on 13 April 1990 having acted as Coast Guard, COMCARIBRON flagship and making two drug interdictions. South Carolina returned to the Caribbean in July for counter narcotics operations, where she served as flagship for Commander, Joint Task Group 4 and COMCARIBRON. South Carolina departed 1 October 1990 for operations with the Saratoga Battle Group. Following a solo trans Atlantic crossing, she transited the Suez Canal for the first time in her history. During Operation Desert Shield, she served as flagship for COMDESRON 24, the Maritime Interdiction Force Commander in the northern Red Sea. South Carolina conducted twenty seven boardings during Maritime Interdiction Force operations. Admiral Frank Kelso, Chief of Naval Operations, visited South Carolina on station 7 November 1990. Upon completion of Maritime Interdiction Force operations, South Carolina was selected as the first nuclear powered warship to visit the Jeddah, Saudi Arabia. In January 1991 South Carolina participated in operations in the Central Mediterranean with the Theodore Roosevelt and America Battle Groups. The ship sortied early from Taranto, in Italy 17 January 1991 at the start of Operation Desert Storm. South Carolina acted as an Anti Air Warfare Commander for the Mediterranean, protecting operation Silver Cloud air corridors and the approaches to the Suez Canal. South Carolina acted as on scene commander and supervised the recovery of four survivors and 29 bodies from the sinking merchant ship Continental Lotus. South Carolina returned to homeport on 28 March 1991. The cruiser entered Norfolk Naval Shipyard for a Combat System New Threat Upgrade and refueling of both reactors and left the shipyard 30 March 1994 with a new lease on life. Following nuclear refueling, she participated in Operation Able Vigil Forces to assist in the rescue and transport of thousands of Cuban migrants; its crew members were awarded the Coast Guard Unit Commendation. South Carolina's first post refueling deployment was to the Straits of Florida during October and November 1994 to rescue Cuban refugees who were fleeing their homeland in hopes of reaching the United States. South Carolina commenced workups in the spring in preparations for her next major deployment. In the fall of 1995, she started her eleventh deployment. This cruise saw service off the coast of the former republics of Yugoslavia in support of Operations Deny Flight, Sharp Guard, and Decisive Endeavor, which was part of the overall NATO Operation Joint Endeavor. South Carolina acted as "Red Crown" and Air Warfare Commander in the Adriatic Sea, earning the NATO Medal, Meritorious Unit Commendation, and Armed Forces Service Medals. South Carolina returned to homeport in the spring of 1996. South Carolina completed all unit work up phases and began fleet operations with the George Washington Battle Group in the spring of 1997. From April to June 1997 South Carolina conducted a COMPTUEX with the George Washington Battle Group coordinating and acting as Air Warfare Commander for the largest and most successful surface to air missile exercise in the Atlantic fleet. In August 1997, South Carolina participated in Fleetex and completed all preparations for deployment. In October 1997, the cruiser began its final Mediterranean cruise visiting thirteen ports of call from Haifa, Israel to Naples, Italy and Rota, Spain. She served as the Sixth Fleet Air Warfare Commander and participated in three major NATO exercises. The ship returned to homeport Norfolk in April 1998. Just weeks after returning from the Mediterranean, South Carolina returned to sea for six weeks of Counter Narcotics operations in the South Western Caribbean. The ship conducted her final port visit in Charleston, South Carolina between 10 and 14 August 1998.

Құрылғыны пайдаланудан шығару және мемориал

Оңтүстік Каролина 1998 жылдың 4 қыркүйегінде қолдан алынды. 1999 жылдың шілдесінде экипаждың соңғы бөлігі кетіп қалды, тек Панама каналы арқылы және Вашингтон штатының Бремертон қаласына оны сүйемелдеу үшін шағын топ қалды. 1999 жылдың 1 қазанында ол Пуджет-Саунд кеме құрылысшылығындағы ядролық қуатпен жұмыс істейтін кемелер мен суасты кемелерін қайта өңдеу бағдарламасына қабылданды. 1999 жылдың 30 шілдесінде әскери-теңіз кемелерінің тізілімінен шығарылды және 2010 жылдың 10 мамырында металлға тапсырылды. 2009 жылдың маусым айында оның 25 фут (8 метр) ұзындығы, 18 фут (5 метр) ені және 16 фут (5 метр) биіктігі бар мұрын бөлігі Пьюгет-Саунд естелік алаңының бір бөлігі ретінде орнатылды. 2010 жылдың сәуір айына қарай, оның ядролық реактор бөлімдері Колумбия өзені арқылы кемемен Ханфорд алаңына (Ханфорд ядролық резервациясы) ұзақ мерзімді сақтауға жеткізілді. Реактор бөлімі – бұрынғы АҚШ Әскери-теңіз күштерінің кемелері мен суасты кемелерінен Ханфордқа жеткізілген 122-ші бөлім.