Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық қоғамдық қайраткер және мұрагер (1885–1910 ж. жоғалып кеткен) американдық кино актрисасы
American socialite and heiress (1885–vanished 1910)
the American film actress
Дороти Харриет Камилла Арнольд (1 шілде, 1885 ж. – 12 желтоқсан, 1910 ж. жоғалып кеткен) – 1910 жылдың желтоқсанында Нью-Йорк қаласында түсініксіз жағдайда жоғалып кеткен американдық қоғамдық қайраткер және мұрагер. Франсис Р. Арнольдтың қызы, сапалы тауарларды импорттаушы, Арнольд Манхэттенде әулетті отбасында туып өскен. Брин-Мор колледжін бітіргеннен кейін ол 108 East 79th Street мекенжайындағы үйіне оралды және жазушы болып жұмыс істеуге тырысты. 1910 жылдың 12 желтоқсанында Арнольд үйінен көйлек сатып алуға шығып, Бесінші авенюде кассир және досы оны көрді. Ол досына үйге қайтар алдында Орталық саябақтан серуендеуді жоспарлағанын айтты. Сол күні кешке Арнольд кешкі асқа үйге оралмаған соң, отбасы күдікке түсті. Франсис Арнольд бастапқыда қызының жоғалуына байланысты жариялылықты болдырмауды қалағандықтан, оны табу үшін жеке тергеушілердің көмегін алды. Бұл әрекеттер сәтті болмағаннан кейін, отбасы 1911 жылдың қаңтар айында Нью-Йорк қаласының полиция департаментіне (NYPD) жоғалып кеткен адам туралы хабарлама берді. Арнольдтың жоғалуына қатысты түрлі теориялар, айғақтар мен әңгімелер оның соңғы рет көрінгеннен кейін жылдар бойы тарады, бірақ оның жоғалуының себептері анықталған жоқ және оның тағдыры әлі де белгісіз.
Dorothy Harriet Camille Arnold (July 1, 1885 – disappeared December 12, 1910) was an American socialite and heiress who disappeared under mysterious circumstances in New York City in December 1910. The daughter of Francis R. Arnold, a fine goods importer, Arnold was born and raised in Manhattan in an affluent family. After graduating from Bryn Mawr College, she returned to her family home at 108 East 79th Street and attempted to begin a career as a writer. On December 12, 1910, Arnold left her home to go shopping for a dress and was seen by a cashier as well as a friend on Fifth Avenue. She told the friend that she had planned to walk through Central Park before returning home. That evening, when Arnold failed to return home for dinner, her family grew suspicious. Francis Arnold at first wanted to avoid publicity over his daughter's disappearance, and so he initially sought the help of private investigators in locating her. After these attempts proved fruitless, the family filed a missing persons report with the New York City Police Department (NYPD) in January 1911. Various theories, sightings, and rumors regarding Arnold's disappearance circulated in the years and decades after she was last seen, but the circumstances surrounding her disappearance have never been resolved and her fate remains unknown.
Өмірбаян
Дороти Харриет Камиль Арнольд Нью-Йорк қаласында, парфюмерия импорттаушысы Фрэнсис Роуз Арнольд пен оның әйелі Мэри Марта Паркс Арнольдтың (қызметтегі аты Сэмюэлс) төрт баласының екіншісі болып дүниеге келді. Оның үлкен ағасы Джон (1884 жылдың желтоқсанында туған) және екі кіші інісі болды: Дэн Хинкли (1888 жылдың ақпан айында туған) және Марджори Брюстер (1891 жылдың тамызында туған). Арнольдтың әкесі Гарвард университетінің түлегі, "әсем заттарды" импорттаған F. R. Arnold & Co компаниясының аға серіктесі болды. Оның қарындасы Харриетт Мария Арнольд, Жоғарғы Сот судьясы Руфус В. Пекхэмге үйленген. Дороти Арнольдтың әкесінің туыстары Америкаға "Мейфлауэр" кемесімен келген ағылшын саяхатшыларының ұрпақтары еді, ал анасы Канаданың Квебек провинциясының Монреаль қаласынан шыққан. Бітіргеннен кейін Арнольд 108 East 79th Street мекенжайындағы отбасылық үйде тұрып, жазушы мамандығын бастауға тырысты. 1910 жылдың көктемінде ол "МакКлюрз" журналына әңгіме жіберді, бірақ ол қабылданбады. Арнольдтың достары мен отбасысы, оның жазуға құштарлығына көңіл көтеріп, оның қабылданбауына байланысты оны қысымға алды. Бұл Арнольдты журналдар мен баспалардан хаттарды алу үшін пошта жәшігін жалдауға итермеледі. 1910 жылдың қараша айында ол "МакКлюрз" журналына "Пайнсетия және жалын" атты екінші әңгімесін ұсынды, бірақ ол да қабылданбады. Арнольдтың достарының айтуынша, екінші рет қабылданбауы оны көңілсіздікке және ұялуға итерді. Жоғалып кетуіне екі ай қалғанда Арнольд әкесінен Гринвич Виллажда жазу үшін пәтер алуға рұқсат сұрады. Франсис Арнольд Доротиге отбасылық үйден көшуге тыйым салып, "Жақсы жазушы кез келген жерде жаза алады" деді. Дороти Арнольд жазушылық мансабын жалғастырды, бірақ сәттілікке жете алмады.
Dorothy Harriet Camille Arnold was born in New York City, the second of four children of perfume importer Francis Rose Arnold and his wife Mary Martha Parks Arnold (née Samuels). She had an older brother, John (born December 1884) and two younger siblings: Dan Hinckley (born February 1888) and Marjorie Brewster (born August 1891). Arnold's father was a Harvard University graduate who was a senior partner of F. R. Arnold & Co., a company that imported "fancy goods." His sister, Harriette Maria Arnold, was married to Supreme Court Justice Rufus W. Peckham. Dorothy Arnold's paternal family were descendants of English passengers who arrived in America on the Mayflower, while her mother hailed from Montreal, Quebec, Canada. After her graduation, Arnold continued to live at the family home at 108 East 79th Street and attempted to begin a career as a writer. In spring 1910, she submitted a short story to McClure's magazine which was rejected. Arnold's friends and family, who were largely amused by her writing aspirations, teased her about the rejection. This prompted Arnold to rent a post office box to receive correspondence from magazines and publishing houses. She submitted a second short story to McClure's, "The Poinsettia and the Flame", in November 1910; that story was also rejected. According to Arnold's friends, the second rejection left her dejected and embarrassed. Two months before she disappeared, Arnold asked her father if she could take an apartment in Greenwich Village in order to write. Francis Arnold forbade Dorothy to move out of the family home, telling her that, "A good writer can write anywhere." Dorothy Arnold continued to pursue a writing career but found no success.
Жоғалу
1910 жылдың 12 желтоқсанында Арнольд анасына кіші қарындасы Марджоридің дебют кешінде киетін көйлек іздеуге баратынын айтты. Мэри Фрэнсис қызымен бірге баруды ұсынды, бірақ Дороти ұсыныстан бас тартты, егер өзіне лайықты көйлек тапса, анасына хабарласатынын мәлімдеді. Содан кейін ол отбасылық үйден шамамен сағат 11-де шықты. Арнольдтар отбасының айтуынша, Доротидің қасында шамамен 25-30 доллар ақша болған (1910 жылғы 25 доллар шамамен бүгінгі күнгі <есептелген сомаға> тең, ал 30 доллар шамамен <есептелген сомаға> тең). Ол 79-шы көшедегі үйінен 5-ші авеню мен 59-шы көше бұрышындағы Park & Tilford дүкеніне дейін жаяу жол тартты. Арнольд шамамен сағат 12:00-де өзінің шоколади есепшотына жарты фунт шоколадты жазып, оны муфтына салып, содан кейін 22 блок (1,4 миль) оңтүстікке қарай 27-ші көше мен 5-ші авенюдегі Брентано кітап дүкеніне дейін жүрді. Боас отбасы, сондай-ақ жоғарғы Ист-Сайдтың көрнекті өкілдері, оқиғадан кейін газеттерде ұятқа қалды. Оқиғаны баспасөзге жарияламас үшін Арнольдтар отбасы Дороти жоғалып кеткенінен кейін ертесіне таңертең отбасы досы және адвокаты Джон С. Китке тыныш сөйлесті. Кит отбасылық үйге келіп, Арнольдтың жатын бөлмесін қарап шықты. Ол оның киген киімінен басқа, Арнольдтың барлық киімдері мен жеке заттары бөлмесінде екенін анықтады. Кит оның үстелінен шетелдік пошта таңбалары бар жеке хаттарды, үстелде Атлантикалық мұхиты арқылы жүретін кемелерге арналған екі папканы және каминде жанып кеткен қағаздарды тапты. Жанып кеткен қағаздар Арнольдтың МакКлюр журналына жіберген қабылданбаған қолжазбалары деп болжалды. Келесі апталарда Кит Нью-Йорк, Филадельфия және Бостон қалаларындағы түрмелерді, ауруханаларды және моргтарды аралады, бірақ Арнольдтың ешқандай ізін таба алмады. Киттің іздеулері нәтиже бермеген соң, ол Арнольдтар отбасына Пинкертон детективтерін тергеу үшін жалдауға кеңес берді. Журналистер сондай-ақ 1910 жылдың қыркүйегінде Арнольдтың ата-анасына жалған айтқанын және Бостондағы бұрынғы Брин-Маур сыныптасына баратынын айтқанын анықтады. Шындығында ол Грискоммен бірге қонақүйde бір апта өткізді. Арнольдтың ата-анасы олардың бір апталық тұруын қаржыландыру үшін Арнольд 500 долларлық әшекейлерді кепілге бергеннен кейін кездесу туралы білді. Үйге оралғаннан кейін Арнольдтың ата-анасы Грискомпен қарым-қатынасты жалғастыруға тыйым салды, өйткені оны лайықсыз деп тапты. Олардың наразылығына қарамастан, Арнольд Грискоммен хат алысуын жалғастырды. Арнольдтың жоғалып кеткені туралы жарияланғаннан кейін Гриском оны үйге қайтаруды сұрап, ірі газеттерде жарнамаларға мыңдаған доллар жұмсады. 1911 жылдың қаңтар айының соңында Нью-Йорк полициясы Арнольдтың әлі де тірі екеніне және өз еркімен қайтып келетініне сенетіндіктерін мәлімдеді. Алайда Арнольдтың отбасы оның қайтыс болғанына сенетіндіктерін айтты. Осы уақытта Фрэнсис Арнольд баспасөзге оның қызының Орталық парк арқылы үйге қайтып бара жатқанда шабуылға ұшырап, өлтірілгеніне және оның денесі Орталық парк су қоймасына тасталғанына бастапқыда сенгенін айтты. Полиция оның теориясын жоққа шығарды, өйткені Арнольдтың жоғалуына дейінгі күндері Нью-Йорктегі температура 21°F-қа дейін төмендеді және су қоймасы мұзға айналды. Полиция Орталық паркті де тексерді, бірақ Дороти Арнольдтың ізін таппады. Көктемде су қоймасы ерігеннен кейін полиция суды қарады, бірақ мәйітті таба алмады.
On the morning of December 12, 1910, Arnold informed her mother that she intended to go shopping for a dress to wear for her younger sister Marjorie's upcoming debutante party. Mary Francis offered to go with her daughter, but Dorothy declined the offer, telling her mother she would call her if she found a suitable dress. She then left the family home at around 11 a. m. According to the Arnold family, Dorothy had approximately $25–30 cash in her possession (approximately $25.0 in 1910 is equivalent to about <calculated amount> in recent years to $30.0 in 1910 is equivalent to about <calculated amount> in recent years today). She walked from her home on 79th Street to the Park & Tilford store at the corner of Fifth Avenue and 59th Street. Arnold charged a half pound box of chocolates to her account at approximately 12:00pm, placed it in her muff and then walked 22 blocks (1.4 miles) south to Brentano's bookstore at 27th Street and Fifth Ave. King last saw Arnold on 27th Street shortly before 2 p. m. when she turned to wave goodbye for a second time. The Boas family, also prominent Upper East Siders, were scandalized and shamed in the newspapers after the incident. In an attempt to keep the incident out of the press, the Arnold family quietly contacted John S. Keith, a family friend and lawyer, the morning following Dorothy's disappearance. Keith arrived at the family home and searched Arnold's bedroom. He discovered that except for the outfit she was wearing, all of Arnold's clothes and other personal belongings were in her room. Keith also found personal letters with foreign postmarks in her desk, two folders for transatlantic ocean liners on the desk, and burned papers in the fireplace. The burned papers were presumed to be the rejected manuscripts Arnold submitted to McClure's magazine. Over the following weeks, Keith visited jails, hospitals and morgues in New York City, Philadelphia and Boston, but did not find any sign of Arnold. After Keith's search proved fruitless, he suggested that the Arnold family hire Pinkerton detectives to investigate. Reporters also discovered that, in September 1910, Arnold had lied to her parents and told them she was going to visit a former Bryn Mawr classmate in Boston. Instead, she spent a week in a hotel with Griscom. Arnold's parents found out about the rendezvous after Arnold pawned $500 worth of jewels to finance their week long stay. After returning home, Arnold's parents forbade her to continue the relationship with Griscom because they found him unsuitable. Despite their disapproval, Arnold continued to correspond with Griscom. In the months following the announcement of Arnold's disappearance, Griscom spent thousands of dollars for ads in major newspapers asking her to come home. By the end of January 1911, the NYPD said they still believed that Arnold was alive and would return on her own accord. Arnold's family, however, said they had come to believe that she was dead. Around this time, Francis Arnold told the press that he believed from the start that his daughter had been attacked and killed while walking home through Central Park and that her body had been thrown into the Central Park Reservoir. Police dismissed his theory because in the days leading up to Arnold's disappearance, the temperature in New York City had dropped to 21 °F and the reservoir had frozen solid. The police searched Central Park anyway but found no trace of Dorothy Arnold. When the reservoir thawed that spring, police searched the water but did not find a body.
Болжамдағы көріністер мен хаттар
Арнольдтың жоғалуы туралы хабарланғаннан кейінгі күндері полиция оның суреті, дене бітімі және сыйлық туралы ақпарат жазылған парақтарды АҚШ, Канада және Мексика бойынша таратты. "Нью-Йорк Таймс" газеті бұл оқиғаны күнделікті жариялап тұрды. Бұл жариялым тергеушілерге АҚШ-тың әр жерінен Арнольдты көргендері туралы хабарлаған адамдардан қоңыраулар түсуіне себеп болды. Бұл хабарлар тексерілді, бірақ олардың бәрі жалған болып шықты. Арнольдтың отбасы Арнольдты қайтару үшін 5000 доллардан астам ақша талап еткен, өзін ұрлық жасағандар деп таныстырған екі адамнан ақша талап ету хаттарын алды. Ұрлық туралы мәлімдемелер жалған болып шықты. 1911 жылдың ақпан айының басында Фрэнсис Арнольд "Дороти" деген атпен қол қойылған және Нью-Йорк қаласының пошта белгісі бар, "Мен қауіпсізмін" деп жазылған пошта карточкасын алды. Жазуы оның қызының жазуына ұқсағанмен, Фрэнсис біреудің Доротидың жазуын газетте жарияланған үлгілерден көшіріп алғанына және пошта карточкасының қатыгез әзіл екеніне сендірді. Осы уақытта Сан-Францискодағы зергер Арнольд деп таныған әйелдің 7 қаңтарда оған "А. Дж. А. Е. Р. Б.-дан, 1910 жылдың 10 желтоқсаны" деген жазуы бар алмаз сақина жасауын сұрағанын мәлімдеді. Осыдан кейін Нью-Йорк полициясы Дороти Арнольдтың жоғалуы бойынша тергеуді тоқтатуға шешім қабылдады, оның қайтыс болғанына сенетіндіктерін айтты. Нью-Йорк қаласы полиция комиссарының орынбасары Уильям Флинн: "Қазіргі таңда бұл жағдайды қарастырудың жалғыз ақылға қонымды жолы осы болып көрінеді. [ ] Қыз 75 күннен бері жоғалып кетті және осы уақыт ішінде бірде-бір пайдалы ақпарат табылмады. [ ] Бізде қылмыс жасалғанына дәлел жоқ және бұл іс қазіргі таңда жоғалып кеткен адам туралы іс, басқа ештеңе емес." Полиция көріп қалғандары туралы хабарларды тексеруді жалғастырды, бірақ олардың ешқайсысы Арнольдты таба алмады.
In the days following the announcement of Arnold's disappearance, police distributed circulars with her picture, physical description and information about the reward throughout the United States, Canada and Mexico. The New York Times continued to cover the story on a near daily basis. The publicity led to investigators receiving calls from people across the U. S. who claimed to have seen Arnold. These calls were investigated but proved to be false. The Arnold family also received two ransom notes from alleged kidnappers who demanded upwards of $5,000 for Arnold's return. The kidnapping claims proved to be hoaxes. In early February 1911, Francis Arnold received a postcard signed "Dorothy" bearing a New York City postmark that read, "I am safe." While the writing matched his daughter's, Francis said he believed that someone had copied Dorothy's handwriting from samples that were featured in the newspaper and that the postcard was nothing more than a cruel joke. Around the same time, a jeweler in San Francisco, California claimed a woman he recognized as Arnold had him engrave a diamond wedding ring for her on January 7, with the inscription "To A. J. A. from E. R. B., December 10, 1910." Shortly after this, the NYPD announced that they had decided to stop investigating Dorothy Arnold's disappearance, saying they believed she was dead. New York City deputy police commissioner William J. Flynn stated, "That now seems the only reasonable way of looking at the case. [ ] The girl has now been missing for 75 days and in all that time not a single clue has been found that was worth the name. [ ] We have no evidence that a crime has been committed and the case is now one of a missing person and nothing more." Police continued to investigate reports of sightings, but none led to Arnold.
Аңыздар мен теориялар
Арнольдтың жоғалуына қатысты көптеген теориялар мен әңгімелер тарады. Бір теория бойынша, Арнольд мұзды тротуарда сығалап, басын соғып, ауруханада толыққанды есін жоғалтқан. Бірақ бұл теория расталмады, себебі аймақтағы ауруханаларда оның сипаттамасына сай, миын жарақаттаған әйелдер табылмады. Тағы бір теория бойынша, Арнольдты есірткімен улап, құрлыққа алып кеткен делінген, бірақ ол да ықтималсыз саналды, өйткені ол соңғы рет күндіз, көп адам жүретін көшеде көрінген. Арнольдтың жігіті Джордж Гриском-младший, оның сәтсіз жазушылық жолынан үмітін үзгендіктен, өз-өзіне қол жұмсаған болуы мүмкін деп болжады. Аудандық прокурор Арнольдтың емханада қайтыс болғанына сенсе, Фрэнсис Арнольд бұл әңгімені "абсурдты және толығымен жалған" деп мәлімдеді. Ол 1910 жылдың желтоқсанында жас әйелдің денесін жерлеу үшін 250 доллар алғанын айтты. Гленорис, "Кішкентай Луи" деген танысының, оны Нью-Рошельдегі үйден Вест-Пойнтқа (Нью-Йорк штаты) әйелді апаруға жалдағанын мәлімдеді. Гленорис Нью-Рошельдегі үйде Кішкентай Луимен бірге екі адамды кездестіргенін айтты: біреуі "Док" есімді, ал екіншісін Гленорис "бай және әдемі киінген" деп сипаттады, ол Грискомның сырт келбетіне ұқсас болған. Гленнорис пен Кішкентай Луи есінен танып қалған әйелді көлікке тиеп, Нью-Джерси штатының Уихокен қаласындағы үйге жеткізді. Жолда Кішкентай Луидің, әйелдің аты Дороти Арнольд екенін айтқандығын Гленорис еске алды. Сондай-ақ, ол Арнольдты танығанын және оның сол қолындағы сақинасының оның сақинасына ұқсас екенін анықтағанын айтты. 1921 жылдың 8 сәуірінде оқиға қайтадан жаңалықтарға енді, "Нью-Йорктегі лекция кезінде Жоғалған адамдар бюросының капитаны Джон Х. Айерс, Дороти Арнольдтың тағдыры бюроға және оның отбасына бұрыннан белгілі болғанын мәлімдеді. Айерс бұл мәлімдемені кеңейтуден бас тартты және Арнольдтың тірі ме, әлде қайтыс болған ба, айтпады". Бірақ келесі күні Айерс өзінің сөзін дұрыс түсінбегендерін айтып, Арнольдтың тағдыры белгілі екенін жоққа шығарды. Киттің сөзіне сүйенсек, Доротидің анасы Мэри күйеуінің қызын ұрлап, өлтіргеніне сенбеді және оның әлі тірі деп үміттенді. Мэри 1928 жылдың 29 желтоқсанында қайтыс болды. Мэри Арнольдтың некрологында United Press Associations (қазір UPI) Дороти Арнольдты іздеуді "заманның ең ірі іздеуі және қазіргі газеттердегі "полициялық" жаңалықтарды дамытуға үлкен үлес қосып, танымал болған оқиға" деп сипаттады.
Numerous theories and rumors regarding Arnold's disappearance continued to arise. One theory was that Arnold had slipped on an icy sidewalk, struck her head and was in a hospital with total amnesia. This theory did not pan out as there were no women matching her description in area hospitals who had sustained a concussion. Other theories arose that Arnold had been drugged and abducted, but that theory was considered unlikely as she was last seen on a busy street in mid afternoon. George Griscom Jr, Arnold's boyfriend, theorized that she had committed suicide because she was despondent over her failed writing career. While the district attorney said he believed that Arnold had died at the clinic, Francis Arnold said he thought the story was " ridiculous and absolutely untrue." who was then imprisoned in Rhode Island for attempted extortion, claimed that he was paid $250 to bury the body of a young woman in December 1910. Glennoris claimed that an acquaintance known only as "Little Louie" hired him to drive a woman from a home in New Rochelle to West Point, New York. At the home in New Rochelle, Glennoris said that he and Little Louie were met by two men: one of whom was named "Doc" and another whom Glennoris described "wealthy and well dressed " which matched Griscom's physical description. Glennoris and Little Louie then loaded the unconscious woman in the car and drove her to a house in Weehawken, New Jersey. During the drive, Glennoris said that Little Louie told him that the woman was Dorothy Arnold. Glennoris also said that he recognized Arnold and was able to identify a signet ring on the index finger of her left hand that matched a ring she owned. The case gained attention again on April 8, 1921, when "during a lecture in New York, Captain John H. Ayers of the Bureau of Missing Persons claimed that Dorothy Arnold's fate had been known to the Bureau and her family for some time. Ayers refused to elaborate and would not say if Arnold was alive or dead." The following day, Ayers claimed that he was misquoted and denied that Arnold's fate was known. According to Keith, Dorothy's mother Mary did not share her husband's opinion that their daughter had been kidnapped and murdered, and remained hopeful that she was still alive. Mary died on December 29, 1928. In an obituary for Mary Arnold, United Press Associations (now UPI) referenced the hunt for Dorothy Arnold as "the really great search of the age, and one that did much to develop modern newspaper 'police' coverage."