Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық қоғамдық қайраткер (1877–1964)
American socialite (1877–1964)
Консуэло Вандербильт Балсан (бұрынғы Консуэло Спенсер Черчилль, Марлборо герцогинясы; туған Консуэло Вандербильт; 2 наурыз 1877 – 6 желтоқсан 1964) – қоғамдық қайраткер және американдық Вандербильт отбасының мүшесі. Оның 9-шы Марлборо герцогымен жасаған алғашқы некесі Алтын ғасырда кең таралған, бірақ махаббатсыз, пайдалы некелердің көрнекті мысалына айналды. Герцог осы неке арқылы үлкен күйеу ақысын алды және некеден кейін оған, өзінің ата-бабаларының үйі – Бленхайм сарайын сақтау үшін үйленгенін айтты. Өспірім Консуэло анасының ұйымдастырған некесіне қарсы болғанымен, ол танымал және беделді герцогиня атанды. 25 жылға созылған некелерінің көп бөлігінде Марлборолар бөлек өмір сүрді; 1906 жылы ресми түрде ажырасып, 1921 жылы ажырасып, содан кейін некелерін жойды. Оның алғашқы некесінен Джон Спенсер Черчилль, 10-шы герцог, және Лорд Айвор Спенсер Черчилль есімді екі ұлы дүниеге келді. Ол одан кейін бай француз авиаторы Жак Балсанға үйленді және қайырымдылық қызметін жалғастырды. Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін Францияда тұрды, содан кейін Балсанмен бірге Нью-Йорк пен Флоридаға оралды. Қайтыс болғаннан кейін, ол Бленхайм сарайынан шалқары орналасқан ұлы Лорд Айвордың қасына жерленді.
Consuelo Vanderbilt Balsan (formerly Consuelo Spencer Churchill, Duchess of Marlborough; born Consuelo Vanderbilt; March 2, 1877 – December 6, 1964) was a socialite and a member of the American Vanderbilt family. Her first marriage to the 9th Duke of Marlborough has become a well known example of the advantageous, but loveless, marriages common during the Gilded Age. The Duke obtained a large dowry by the marriage, and reportedly told her just after the marriage that he married her in order to "save Blenheim Palace", his ancestral home. Although the teenage Consuelo was opposed to the marriage arranged by her mother, she became a popular and influential Duchess. For much of their 25 year marriage, the Marlboroughs lived separately; after an official separation in 1906, the couple was divorced in 1921, followed by an annulment. Her first marriage produced two sons, John Spencer Churchill, the 10th duke, and Lord Ivor Spencer Churchill. She went on to marry the wealthy French aviator Jacques Balsan and continued her charitable endeavours. She lived in France before World War II, when she and Balsan returned to live in New York and Florida. When she died, she was buried near her son, Lord Ivor, not far from Blenheim Palace.
Ерте өмір
Нью-Йорк қаласында дүниеге келген Консуэло Вандербильт – Нью-Йорк теміржол миллионері Уильям Киссам Вандербильт пен оның бірінші әйелі, Оңтүстік сұлуы және жас суфражист Альва Эрскин Смиттен (кейін Оливер Белмонтқа үйленген, 1853–1933), Мобил, Алабама штатынан (Мюррей Форбс Смиттың қызы) туған жалғыз қызы және үлкен баласы болды. Оның испан тіліндегі есімі – құдайы Консуэло Изнаганың (1853–1909) құрметіне қойылған, ол жартылай кубалық, жартылай американдық қоғамдық қайраткер, бір жыл бұрын байлық іздеген Джордж, Мандевиль виконтымен үйленгенде әлеуметтік шу тудырған, Ескі әлем аристократиясы мен Жаңа әлемнің ақшасын біріктірген. Консуэло мен оның достары Эдит Уортонның аяқталмаған «Буканерлер» романына шабыт берді. Консуэло Вандербильт көбінесе анасының ықпалында болды, ол қызының әйгілі әйелі сияқты керемет некеге тұруын қалаған. Автобиографиясында Консуэло Вандербильт денеқұрылысын жақсарту үшін арқасынан жүріп, белінен және иығынан бекітілген болат таған киюге мәжбүр болғанын айтты. Ол үйде ғана гувернанттар мен ұстаздармен оқыды және ерте жасынан шет тілдерін үйренді. Анасы оны жазалап, ұсақ бұзушылықтары үшін атқа жүретін шүберекпен сапалап ұратын. Консуэло жасөспірім кезінде анасы таңдаған киімдеріне қарсылық білдіргенде Альва оған: «Мен ойлаймын, сен айтқанымды істейсің», – деді. Консуэло Вандербильт құдайы сияқты, әлеуметтік мәртебесін ақшаға айырбастауға ниеттенген көптеген күйеулерді өзіне тартты. Анасының айтуынша, оған кем дегенде бес ұсыныс түскен. Консуэлоға тек Баттенбергтің ханзадасы Франциск Жозефтің ұсынысын қарастыруға рұқсат берілді, бірақ ол оған бірден қарсылық білдірді. Алайда, қалғандары Альва Вандербильт үшін жеткіліксіз болды, ол өзі мақта брокерінің қызы еді. Консуэло Вандербильт керемет сұлулыққа ие болған, оның бет-әлпеті Питер Пэннің авторы, драматург сэр Джеймс Барриді «Консуэло Марлборо күймеге отырғанын көру үшін күні бойы көшеде тұрар едім» деп жазуға шабыттандырды. Оксфорд студенті Гай Фортескью кейінірек өзінің және достарының «ұзын, жұқа мойнына ілінген, қара көздері мен иіліп тұрған кірпіктері, шұңқыры, күлімдеген кездегі кішкентай тістері» қаншалықты әсерлі болғанын айтты. Ол Эдвард дәуірінде танымал болған «жіңішке, тығыз» стильді бейнеледі. Консуэло Вандербильттің герцогке қызығушылығы жоқ еді, ол жасырын түрде американдық қоғамдық қайраткер Уинтроп Рутерфурдпен кездесіп жүрген. Анасы оны мазақтап, көндіріп, жалбарынып, содан кейін Марлбороға үйленуге бұйрық берді. Консуэло – сол кездегі жалғыз ерекшелігі қорқынышты анасына бағыну болған бойжеткен – қашып кетуді жоспарлағанда бөлмесіне қамалып, Альва Рутерфурдты өлтірумен қорқытты. Бірақ ол келіспеді. Тек Альва Вандербильт Консуэлоның бас тартуы денсаулығына ауыр зиян келтіріп, өлім аузында тұрғандай болғанда ғана, ол иілгіш қыздың келісімін алды. Альва өзінің ауруынан таңғаларлықтай жазылып, үйлену тойында Консуэло құрбандық шалу алтарында жылап тұрды. Герцог өзінің Англияда сүйген әйелінен бас тартып, некеге тұру үшін теміржол акцияларында 2,5 миллион АҚШ долларын алды. Консуэлоның әкесі Лондонға, Курзон көшесіндегі Сандерленд үйін салдырды. Консуэло Вандербильт 1895 жылдың 6 қарашасында Нью-Йорк қаласындағы Сент-Томас епископ шіркеуінде 9-шы Марлборо герцогымен үйленді. Олардың екі ұлы болды: Джон Альберт Уильям Спенсер Черчилль, Бландфорд маркизі (кейін Марлбороның 10-шы герцогы болды) және Лорд Айвор Спенсер Черчилль. Жаңа герцогиня күйеуінің иелігіндегі кедей және мұқтаж жалдамалы тұрғындарға қатты ұнады, оларға ол барып, көмек көрсетті. Кейін ол басқа да қайырымдылық жобаларына қатысып, әсіресе аналар мен балаларға әсер ететін мәселелерге қызығушылық танытты. Ол сондай-ақ Ұлыбританияның патшалық және аристократиялық отбасыларының арасында әлеуметтік табысқа ие болды. Алайда, герцог пен оның әйелі арасындағы үйлесімсіздікті ескере отырып, олардың некесінің тек формалдық болып қалуы сөзсіз еді. Некеге тұрғаннан кейін бірнеше жыл өткен соң Консуэло Винтроп Рутерфурдпен қайта байланысып, екі апта бойы Парижде онымен бірге болды, одан кейін ол күйеуіне Рутерфордты жақсы көретінін және онымен қашып кетуді қалайтынын мойындады (Герцогтың екінші әйелі Глэдис олардың екінші ұлы Айвордың шындығында Рутерфурдтың ұлы екенін айтты). 1900 жылы герцогтың көңілі жоқ болса да, ол Рутерфурдпен қашып кету туралы Лондонда талқылауға барып, бірақ ол одан бас тартты. Көңілі құлаған герцог Оңтүстік Африка соғысына кузені Уинстон Черчилльмен бірге аттанды. Ол алты ай бойы жолда болды және 1900 жылдың шілдесінде қайтып келді. Оның оралуымен герцогиня кузені, құрметті Реджинальд Феллоуске хабарласып, оның ішіндегі махаббатты мойындады (Феллоустің ата-анасы осы оқиғадан қалт жіберді). Ол суретші Пол Сезар Эллеумен де қарым-қатынаста болған болуы мүмкін, ол оның суреттерін бірнеше рет салған. Суретшінің қызы Эллеу мен Консуэлоның 1900 және 1901 жылдар арасында махаббатқа толы қарым-қатынаста болғанын, ол Парижде оны қайтадан кездестіргеннен кейін жалғасқанын айтады. Осы кезде герцог пен герцогиня мүлдем жақындықтан алыс болды, ал герцог Глэдис Мари Диконның әсеріне түсті, ол ақшасы аз, бірақ Консуэло сияқты көз тартарлық және зиялы болған американдық әйел еді. Герцогиняның үйленген Чарльз Вейн Темпест Стюарт, 7-ші Лондондери маркизімен қарым-қатынаста болуы мен қашып кетуді жоспарлауынан кейін Марлборолар 1906 жылы ажырасып, 1921 жылы ажырасып, герцогтың өтінішімен және Консуэлоның келісімімен 1926 жылдың 19 тамызында некелерін жойды. Көптеген адамдардың таңғалысына орай, Англикан герцогтың Рим католигіне өтуіне мүмкіндік беру мақсатымен жасалған бұл жою бұрынғы герцогиняның анасы тарапынан да толық қолдауға ие болды, ол Вандербильт-Марлборо некесінің күдіксіз мәжбүрлеу актісі болғанын куәландырды. «Мен қызымды герцогке үйленуге мәжбүр еттім», – деді Альва Белмонт тергеушіге, «Мен әрқашан қызым үстінен толық билікке ие болдым» деп қосты. 1944 жылы Англияның Жоғарғы Сотының Канцлерлік бөлімінде Консуэлоның ұлы, 10-шы Марлборо герцогы 9-шы Марлборо герцогының 1934 жылы қайтыс болғаннан кейін осы траст бойынша мүліктік салық төлеуге міндетті екені туралы шешім шығарылды, өйткені кіріс Консуэлоның өмірінің соңына дейін төлене берді. 1946 жылы 9-шы герцогтың өлімінен 1946 жылдың 12 сәуіріне дейінгі кезең үшін есептелген пайызбен бірге салықтар төленді және шамамен 175 000 фунт стерлингке жетті.
Born in New York City, Consuelo Vanderbilt was the only daughter and eldest child of William Kissam Vanderbilt, a New York railroad millionaire, and his first wife, Southern belle and budding suffragist Alva Erskine Smith (1853–1933, who later married Oliver Belmont) from Mobile, Alabama (a daughter of Murray Forbes Smith). Her Spanish name was in honor of her godmother, Consuelo Yznaga (1853–1909), a half Cuban, half American socialite who created a social stir a year earlier when she married the fortune hunting George, Viscount Mandeville, a union of Old World aristocracy and New World money. Consuelo and her friends were the inspiration for Edith Wharton's unfinished novel The Buccaneers. Consuelo Vanderbilt was largely dominated by her mother, who was determined that her daughter would make a great marriage like that of her famous namesake. In her autobiography, Consuelo Vanderbilt described how she was required to wear a steel rod, which ran down her spine and fastened around her waist and over her shoulders, to improve her posture. She was educated entirely at home by governesses and tutors, and learned foreign languages at an early age. Her mother was abusive and whipped her with a riding crop for minor infractions. When, as a teenager, Consuelo objected to the clothing her mother had selected for her, Alva told her that "I do the thinking, you do as you are told." Like her godmother, Consuelo Vanderbilt attracted numerous title bearing suitors anxious to trade social position for cash. Her mother reportedly received at least five proposals for her hand. Consuelo was allowed to consider the proposal of just one of the men, Prince Francis Joseph of Battenberg, but she developed an instant aversion to him. None of the others, however, was good enough for Alva Vanderbilt, herself the daughter of a cotton broker. Consuelo Vanderbilt was considered a great beauty, with a face compelling enough to cause the playwright Sir James Barrie, author of Peter Pan, to write, "I would stand all day in the street to see Consuelo Marlborough get into her carriage." Oxford undergraduate Guy Fortescue later described how he and his friends were captivated by her "piquante oval face perched upon a long slender neck, her enormous dark eyes fringed with curling lashes, her dimples, and her tiny teeth when she smiled." She came to embody the "slim, tight look" that was in vogue during the Edwardian era. Consuelo Vanderbilt had no interest in the duke, being secretly engaged to American socialite Winthrop Rutherfurd. Her mother cajoled, wheedled, begged, and then, ultimately, ordered her daughter to marry Marlborough. When Consuelo – a docile teenager whose only notable characteristic at the time was abject obedience to her fearsome mother – made plans to elope, she was locked in her room as Alva threatened to murder Rutherfurd. Still she refused. It was only when Alva Vanderbilt claimed that her health was being seriously and irretrievably undermined by Consuelo's stubbornness and appeared to be at death's door that the malleable girl acquiesced. Alva made an astonishing recovery from her entirely phantom illness, and when the wedding took place, Consuelo stood at the altar reportedly weeping behind her veil. The duke, for his part, gave up the woman he reportedly loved back in England and collected US$2.5 million ($ in dollars) in railroad stock as a marriage settlement. Consuelo's father built a mansion for her in London, Sunderland House in Curzon Street. Consuelo Vanderbilt married the 9th Duke of Marlborough at St. Thomas Episcopal Church, New York City, on November 6, 1895. They had two sons, John Albert William Spencer Churchill, Marquess of Blandford (who became 10th Duke of Marlborough), and Lord Ivor Spencer Churchill. The new duchess was adored by the poor and less fortunate tenants on her husband's estate, whom she visited and to whom she provided assistance. She later became involved with other philanthropic projects and was particularly interested in those that affected mothers and children. She was also a social success with royalty and the aristocracy of Britain. However, given the ill fitting match between the duke and his wife, it was only a matter of time before their marriage was in name only. A few years into their marriage, Consuelo reconnected with Winthrop Rutherfurd and went on to spend two weeks in Paris with him, soon after she confessed to her husband that she loved Rutherford and wished to elope with him (The duke's second wife Gladys went on to imply his and Consuelo's second son Ivor was actually Rutherfurd's). In 1900, with the duke's reluctant permission, she went to London to discuss the elopement with Rutherfurd, only for him to refuse her. In despair, the duke set off to the South African War with his cousin, Winston Churchill. He was away for six months, returning in July 1900. Upon his return, The duchess confessed to having an affair with his cousin, the Hon. Reginald Fellowes (the liaison did not last, to the relief of Fellowes's parents) She may also have had an affair with the artist Paul César Helleu, who portrayed her several times in his sketches and pastel artwork. The artist’s daughter believes that Helleu and Consuelo probably had an affair between 1900 and 1901, which continued after his return to Paris, where she visited him and sat for him again. By this time the duke and duchess had completely stopped being intimate, and soon the duke fell under the spell of Gladys Marie Deacon, an eccentric American of little money but, like Consuelo, dazzling to look at and of considerable intellect. After the Duchess' affair and planned elopement with the married Charles Vane Tempest Stewart, 7th Marquess of Londonderry, The Marlboroughs separated in 1906, divorced in 1921, and the marriage was annulled, at the duke's request and with Consuelo's assent, on 19 August 1926. Though largely embarked upon as a way to facilitate the Anglican duke's desire to convert to Roman Catholicism, the annulment, to the surprise of many, also was fully supported by the former duchess's mother, who testified that the Vanderbilt–Marlborough marriage had been an act of unmistakable coercion. "I forced my daughter to marry the duke", Alva Belmont told an investigator, adding: "I have always had absolute power over my daughter." A Court Ruling in the Chancery Division of the English High Court of Justice in 1944 held that death duties became payable by Consuelo’s son, the 10th Duke of Marlborough on this Trust upon the death of the 9th Duke of Marlborough in 1934, despite the fact that the income was still being paid to Consuelo for the remainder of her lifetime. The duties, with interest added for the period between the 9th Duke’s death and 12 April 1946 were paid in 1946, and amounted to approximately £175,000.
Консуэлоның сенімі
Неке шартының бір бөлігі Консуэлоның әкесі Уильям Киссам Вандербильттың Консуэлоға олардың өмір бойында жыл сайын 100 000 доллар төлеу туралы жасаған міндеттемесі болды; бұл оның қайтыс болғаннан кейін бір жыл ішінде Консуэлоның қор сақтаушыларына 2 500 000 доллар төленуін қамтамасыз етті, ал түсім оған өмірінің соңына дейін төленуі керек еді. Егер ол 9-шы герцогтан бұрын қайтыс болса, бұл ақша оған өмір бойына төленеді, ал екеуі де қайтыс болғаннан кейін қор жұбайлардың балаларына өтеді, егер Консуэло өсиетімен басқаша белгілемесе. Бұл қор Консуэлоға герцогпен некесінен бала тумаған жағдайда да тиесілі болар еді. 1920 жылы Уильям Вандербильт қайтыс болғаннан кейін, бұл 2 500 000 доллар оның мүлкіне қарыз ретінде есептелді және Консуэлоның қор сақтаушыларына толыққанды берілді.
Part of the marriage took the form of a covenant made by Consuelo’s father William Kissam Vanderbilt to pay Consuelo $100,000 annually for their joint lifetimes; this provided for the payment of $2,500,000 within a year of his death to Consuelo’s Trustees, with the income to be paid to her for the remainder of her lifetime. If she predeceased the 9th Duke, this money was to be paid to him for his life, and following both of their deaths, the Trust would vest in the couple’s children, unless Consuelo made an alternative appointment in her Will. This Trust would also benefit Consuelo in the event that her marriage to the Duke produced no children. Following William Vanderbilt’s death in 1920, this $2,500,000 was treated as a debt against his estate which was duly transferred to Consuelo’s Trustees.
Белектер мен мүлік
Некеге тұрған алғашқы жылдары Консуэлоның әкесі мен күйеуі Марлборо герцогтерінің тарихи Лондондағы үйі – Марлборо Хаусын Корольдік мүліктен қайтарып алуға бола ма екенін анықтау үшін сауалдар жібергені туралы әңгіме тарады. Бұл мүмкін емес екені анық болғаннан кейін, Вандербильт қызы мен күйеуі үшін Курзон көшесінде 380 000 долларға жер учаскесі сатып алып, үлкен лондондық үй салдырды. Сандерленд Хаусын салуға тағы 500 000 доллар, ал жаңа ғимаратты жабдықтауға және жиһазбен толтыруға 1 000 000 доллардан астам қаржы жұмсалды. Кейіннен үйдің жалпы құны 2,5 миллион доллардан асып кеткені хабарланды. Вандербильт сондай-ақ күйеуінің Оңтүстік Африкадан қауіпсіз оралғанын құттықтау үшін Консуэлоға 1 миллион доллар сыйға берді. 1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін Консуэло Ұлыбритания үкіметінің үйді Ынтымақтас елдердің соғыс кеңесінің қажеттілігі үшін уақытша пайдалану туралы өтінішін қабылдады. 1919 жылы үй сатылды.
In the early years of their marriage, it was rumoured that enquiries were made by Consuelo’s father and husband as to whether the ancestral London Home of the Dukes of Marlborough, Marlborough House could be recovered from the Crown Estate. Once it had become apparent that this could not be achieved, Vanderbilt paid $380,000 for a parcel of land on Curzon Street for the construction of a large London Home for his daughter and son in law. A further $500,000 was reportedly spent on the construction of Sunderland House, and more than $1,000,000 on fitting out and furnishing the new building. The total cost of the house was later reported as being in excess of $2,500,000. Vanderbilt also reportedly gifted $1,000,000 to Consuelo to mark her husband’s safe return from South Africa. Following the outbreak of the First World War in 1914, Consuelo permitted the British Government’s request to borrow the house for the use of the Interallied War Council. The House was sold in 1919.
Әкесінің меншігі мен мұрасы
1920 жылдың тамызында Консуэлоның әкесі қайтыс болғанға дейін және кейін де ол оған 15 миллион доллар сыйлық берген деген әңгіме тарады. Бұл пікірлер соншалықты маңызды болды ki, Нью-Йорк штатының салық басқармасының өкілі «Нью-Йорк Таймс» газетінде бұл сыйлық 500 000 доллардан асатын мұралық салыққа жата ма деген сот ісі тууы мүмкін екенін мәлімдеді. Уильям Вандербильт Консуэлоның сенімділеріне өлімінен кейін, оның неке шартының бір бөлігі ретінде 2,5 миллион доллар беруге уәде берген болатын. Оның өсиетімен қоса, тағы 2,5 миллион доллар Консуэлоның игілігі үшін сенімділікпен тапсырылды, ал оның ағалары Уильям К. Вандербильт кіші және Гарольд С. Вандербильт сенімділер ретінде тағайындалды. Ол қайтыс болғаннан кейін осы қосымша 2,5 миллион долларлық қордың негізгі сомасы оның балаларына берілуге тиіс болды. Консуэло сондай-ақ оның әкесі Уильям Генри Вандербильт құрған қордан 1,67 миллион долларға ие болды. 1885 жылы қайтыс болғаннан кейін, оның сегіз баласының әрқайсысы оның мүлкінен 5 миллион долларлық қор алды. Андерсон мен Андерсонның 1920 жылғы тамыздағы есебінде Уильям Киссам Вандербильттің өсиетінде осы қорды бөлу туралы ешқандай ереже болмағаны және нәтижесінде қордың басшылығы Консуэло мен оның екі ағасы арасында тең үлеске берілгені айтылды. Консуэло сонымен қатар оның әкесінің Париждегі 10 және 11 Rue Leroux мекенжайындағы француздық мүліктеріне және Нормандиядағы шатоға қайтару құқығын алды, ал оның әкесінің әйелі осы мүліктерге өмір бойы иелік ету құқығына ие болды.
In the months prior to and following the death of Consuelo’s father in August 1920, it was rumoured that he had gifted her $15,000,000. The speculation was serious enough to result in a representative of the New York State Tax Office being quote in the New York Times as stating that litigation could arise as to whether the gift would be subject to more than $500,000 in inheritance taxes. In addition to the $2,500,000 which William Vanderbilt had pledged to transfer to Consuelo’s Trustees after his death which formed part of her marriage settlement, his Will provided for a further $2,500,000 to be placed in Trust for Consuelo’s benefit, with her brothers William K. Vanderbilt Jr and Harold S. Vanderbilt as Trustees. Following her death the principal of this additional $2.5 million Trust was to be paid to her children. Consuelo also benefited from further $1,670,000 derived from a Trust established by her grandfather William Henry Vanderbilt. Following his death in 1885, each of his eight children received a $5,000,000 Trust from his estate. The Anderson and Anderson report in August 1920 noted that the Will of William Kissam Vanderbilt did not make any provisions as to the distribution of this Trust, and as a result the Principal vested in equal shares between Consuelo and her two brothers. Consuelo also received a reversionary interest in her father’s French properties at 10 & 11 Rue Leroux, Paris, and a Chateau in Normandy, which her step mother received a life interest in.
Екінші неке және кейінгі өмір
Консуэлоның екінші некесі 1921 жылғы 4 шілдеде лейтенант-полковник Жак Балсанмен болды. Ол рекордтарды жаңартқан француз балонының, ұшақтың және гидропланның пилоты болды және бір кезде Райт ағайындыларымен жұмыс істеген. Сонымен қатар, Балсан тоқыма өндірісінің мұрагері және Коко Шанельдің ертедегі махаббаты Этьен Балсанның кіші інісі еді. Олардың некесі Жак Балсан 1956 жылы 88 жасында қайтыс болғанға дейін сақталды. Марлборо герцогымен жасаған некесі жойылғаннан кейін де ол Черчилльтің жақын туыстарымен, әсіресе Уинстон Черчилльмен байланысын үзбеді. 1920-1930 жылдары ол Парижден шамамен 50 миль қашықтықтағы Дрю қаласының жанындағы шағын коммуна – Сент-Жорж-Мотельдегі шатосына жиі келіп тұратын. Сол жерде ол соғысқа дейінгі соңғы суретін аяқтады. Флоридадағы құжаттарға сәйкес, 1932 жылы Консуэло Вандербильт Балсан Палм-Бичтің оңтүстігіндегі Флорида штатының Маналапан қаласында үй салды. Бұл үйді Морис Фацио махаббат ошағы ретінде жобалады. 26 000 шаршы футтан тұратын арман үйі анасының құрметіне Casa Alva деп аталды. Консуэло 1957 жылы Жак Балсанның қайтысынан кейін үйді сатса да, ол әлі де тұр. Көптеген адамдар 1946 жылы Черчилль Флоридадағы үйінде, өзінің туысының бұрынғы әйеліне Миссуриге бара жатып, Вестминстер колледжінде сөйлейтін «Темір перде» сөзін дайындады деп санайды. Консуэло Вандербильт Балсан 1953 жылы «Жарқыраған және Алтын» атты көреген, бірақ толыққанды ашық емес автобиографиясын жариялады. Оны Стюарт Престон жазды деген болжамдарға қарамастан, «Нью-Йорк Таймс» газетінің өнер сыншысы Престон мұны жоққа шығарды, бірақ кітапқа қатысқандығын мойындады. «Таймс» газетінің бір рецензенты оны «элегантты дәуірдің тамаша ескерткіші» деп атады. Консуэло Балсан 1964 жылғы 6 желтоқсанда Нью-Йорк штатының Лонг-Айленд аймағында қайтыс болды. Ол кіші ұлы Лорд Айвор Спенсер Черчилльмен бірге Англияның Оксфордшир графтығындағы Бладон қаласындағы Сент-Мартин шіркеуінің зиратына, бұрынғы үйі Бленхайм сарайының жанына жерленді. Оның мүлігі 2 миллион доллардан аспайды деп есептелді, ал кірісінің көп бөлігі ұлдарына өтетін трасттардан түсті. Оның жеке мүлігінің, соның ішінде Саутгемптон, Лондон аралы және оның әшекейлерінің негізгі иегері үлкен немересі Леди Сара Рассел болды.
Consuelo's second marriage, on July 4, 1921, was to Lt. Col. Jacques Balsan, a record breaking pioneer French balloon, aircraft, and hydroplane pilot who once worked with the Wright Brothers. Also a textile manufacturing heir, Balsan was a younger brother of Étienne Balsan, who was an early lover of Coco Chanel. Their marriage lasted until Jacques Balsan died in 1956 at the age of 88. After the annulment of her marriage to the Duke of Marlborough, she still maintained ties with favorite Churchill relatives, particularly Winston Churchill. He was a frequent visitor at her château, in Saint Georges Motel, a small commune near Dreux about 50 miles from Paris, in the 1920s and 1930s, where he completed his last painting before the war. Records in Florida show that in 1932 Consuelo Vanderbilt Balsan built a home in Manalapan, Florida, just south of Palm Beach. It was designed as a love nest by Maurice Fatio. The dream home of 26,000 square feet is called Casa Alva, in honor of her mother. Although Consuelo sold the house in 1957 after Jacques Balsan's death, it still exists. Many believe that, in 1946, Churchill polished his famous Iron Curtain Speech in the Florida house, as he visited his cousin's former wife on his way to Missouri, to deliver the address at Westminster College. As Consuelo Vanderbilt Balsan, she published her insightful but not entirely candid autobiography, The Glitter and the Gold, in 1953. In spite of suggestions that it was ghostwritten by Stuart Preston, an American writer who was an art critic for The New York Times, Preston consistently denied that role while admitting unspecified involvement with the book. A reviewer in the Times called it "an ideal epitaph of the age of elegance." Consuelo Balsan died at Southampton, Long Island, New York, on December 6, 1964. She was buried alongside her younger son, Lord Ivor Spencer Churchill, in the churchyard at St Martin's Church, Bladon, Oxfordshire, England, near her former home, Blenheim Palace. Her estate was estimated to be not in excess of $2,000,000, with the majority of her income being derived from Trusts which would devolve upon her sons after her death. The primary beneficiary of her personal estate, including her estate at Southampton, London Island, and her jewels, was her eldest granddaughter Lady Sarah Russell.
Мемлекеттік қызмет
Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Консуэло Вандербильт Американдық әйелдердің соғыс көмек қорының Экономикалық көмек комитетінің төрағасы қызметін атқарды. Соғыс аралық кезеңде ол Виньеретта Сингер Полиньякпен (Полиньяк принцессасы және Сингер тігін машинасының мұрагері) бірлесіп орта тапқа жататын жұмысшыларға медициналық көмек көрсетуге арналған 360 төсектік аурухана құрылысын жүзеге асырды. Бұл күш-жігердің нәтижесі Францияның Париж қаласының маңындағы Сурнес қаласында орналасқан Фош ауруханасы болды. Аурухана құрамында медбикелерді даярлайтын мектеп те бар, және ол Франциядағы, әсіресе бүйрек трансплантациясы саласындағы ең беделді ауруханалардың бірі саналады. Аурухана бастапқы мақсатына адал қалды және Париж қауымдастығына қызмет ететін коммерциялық емес жекеменшік мекеме статусын сақтап келеді. Оны Мон Вальери атындағы Франко-американдық медициналық қоры басқарады, ол көбінесе Фош қоры деп аталады.
During World War I, Consuelo Vanderbilt worked as the chair of the Economic Relief Committee for the American Women's War Relief Fund. During the inter war period, she and Winaretta Singer Polignac (the Princess de Polignac and Singer Sewing Machine heiress) worked together in the construction of a 360 bed hospital destined to provide medical care to middle class workers. The result of this effort is the Foch Hospital, located in Suresnes, a suburb of Paris, France. The hospital also includes a school of nursing and is one of the top ranked hospitals in France, especially for renal transplants. It has remained true to its origins and stayed a private not for profit institution that still serves the Paris community. It is managed by the Fondation médicale Franco américaine du Mont Valérien, commonly called Foundation Foch.