Джон Нили Джонсон: Калифорния губернаторы және Невада сот судьясы
J. Neely Johnson
Джон Нили Джонсон (1825-1872) – Калифорнияның 4-ші губернаторы, Невада Жоғарғы Сотының судьясы. Американдық саясаткер, заңгер өмірі мен мансабы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джон Нили Джонсон (2 тамыз 1825 – 31 тамыз 1872) – американдық заңгер және саясаткер. Ол 1856 жылдан 1858 жылға дейін Калифорния штатының төртінші губернаторы болып сайланды, ал кейін 1867 жылдан 1871 жылға дейін Невада Жоғарғы Сотының судьясы болып тағайындалды. Американдық партияның мүшесі ретінде Джонсон Калифорния губернаторы лауазымына сайланған үшінші партия өкілдерінің бірі болып табылады (қалғандары – Ұлттық одақ партиясынан Фредерик Лоу және Прогрессивтік партиядан Хайрам Джонсон).
American judge (1825–1872)
John Neely Johnson (August 2, 1825 – August 31, 1872) was an American lawyer and politician. He was elected as the fourth governor of California from 1856 to 1858, and later appointed justice to the Nevada Supreme Court from 1867 to 1871. As a member of the American Party, Johnson remains one of only three members of a third party to be elected to the California governorship (the others are Frederick Low of the National Union Party and Hiram Johnson of the Progressive Party).
Өмірбаян
Индиана штатының Гибсон округіндегі ауылдық жерде дүниеге келген Джонсон ешқашан университетте оқымаған; әулетті әйгілі болғанымен, 1837 жылғы экономикалық дағдарыстың салдары оның білім алу жоспарларын күйретіп жіберді. Ол Айоваға көшіп барғанға дейін баспагердің шәкірті болды, кейін Айовада заңгерлікпен айналысуға қабылданды. 1849 жылдың шілдесінде Джонсон Айовадан Калифорниядағы алтын іздеуге кетті, онда ол қысқа мерзімге алтын іздеуші, сосын керуенші болып жұмыс істеді. Джонсон заңгерлік мансабын Калифорния штатының Сакраменто қаласында Феррис Форменмен бірге заң кеңістігін ашып қайта бастады және 1850 жылы Сакраменто қаласының прокуроры болып сайланды. Екі жыл қалалық прокурорлық қызметте болғаннан кейін Джонсон саяси мансабын бастады. Ол 1852 жылғы сайлауда Уиг партиясынан түсті, нәтижесінде Калифорния штатының Ассамблеясына Сакраментодан сайланған төрт өкілдің бірі болды. Ассамблеяда жұмыс істеген кезінде Джонсон жергілікті редакторды өзі туралы жазған қорлайтын мақала үшін айыптап, оның мұрнын сындыруға дейін барды. Редактор Джонсонға тапанша тікеледі, бірақ көрермендер оқ атар алдында оны ұстап алды. 1854 жылы Канзас-Небраска заңына байланысты партия ішіндегі дағдарыс Виг партиясының мемлекеттік және федералдық бөлімдерін құлдырауға жеткізді. Осы дағдарыстан кейін Джонсон «Білетіндер» деп танымал америкалық партияға қосылды. 1855 жылғы жалпы сайлауда Америка партиясы Виг партиясының ыдырауынан, Демократиялық партия ішіндегі келіспеушіліктерден және иммигранттарға және католиктерге қарсы сезімнің күшеюінен пайда табуды көздеді. Партия Ассамблея депутаты Джонсонды губернаторлыққа кандидат ретінде ұсынды. Джонсон бұрынғы губернатор Джон Биглерге қарсы сайланды, сайлауда ол үлкен артықшылықпен жеңіске жетті. Сайланғанын естіген кезде Джонсон «штаттағы ең таңырған адам» деп сипатталды.
Born in rural Gibson County, Indiana, Johnson never attended University; while born to a prominent family, his plans for his studies were foiled by economic effects of the Panic of 1837. He apprenticed a printer before moving to Iowa to work with a lawyer, and was admitted to practice law in Iowa. In July 1849, Johnson left Iowa for the Gold Rush in California, where he briefly employed himself as a gold prospector, and later as a mule train driver. Johnson restarted his law career in Sacramento, California by founding a law practice with Ferris Forman, and was elected as Sacramento City Attorney in 1850. After two years in the City Attorney's office, Johnson began his political career by running as a Whig in the 1852 election, in which Johnson was elected to the California State Assembly as one of four members representing Sacramento. During his time in the Assembly, Johnson nearly broke a local editor's nose after accusing the editor of writing an insulting article about him. The editor aimed a pistol at Johnson, but was tackled by onlookers before he could fire. In 1854, both the state and federal wings of the Whig Party were on the verge on collapse due to party splits over the Kansas–Nebraska Act. In the wake of this split, Johnson joined the nativist American Party, known popularly as the Know Nothings. In the 1855 general election, the American Party hoped to capitalize on the disintegration of the Whig party, internal Democratic divisions, and growing anti immigrant and anti Catholic sentiment. The party nominated Assemblyman Johnson as its candidate for governor. Johnson ran against incumbent John Bigler, with Johnson securing the governorship by a comfortable margin. Johnson was described as "the most startled man in the state" upon hearing of his election.
Әкім
Джонсон 1856 жылғы 9 қаңтарда Калифорнияның төртінші губернаторы болып ант берді. 30 жастағы Джонсон Калифорния тарихындағы ең жас губернатор атанды. Джонсон Биглер әкімшілігінен үлкейіп келе жатқан мемлекеттік қарызды мұра етіп алды және осы қарызды төмендету үшін мемлекеттік шығындарды азайтуды жоспарлады. Әкімшілігінің басында Джонсон Сан-Франциско жиналысының депутаты Хорас Хоуэстің ұсынған заңымен келісті. Бұл заң Сан-Франциско қаласы мен округін кең таралған сыбайлас жемқорлық және тәртіпсіздікпен күресу үшін біртұтас құрылым ретінде біріктірді. Джонсон қабылдаған заңның нәтижесі 1856 жылғы Біріктіру заңы болды, ол қалалық және округтік басқаруды біріктірді, сондай-ақ Сан-Францисконың оңтүстік бөлігін кейін Сан-Матео округіне бөліп шығарды.
Johnson was sworn in as the fourth governor of California on January 9, 1856. At 30, Johnson is the youngest governor in California history. Johnson inherited a growing state debt from the Bigler administration, and planned to reduce government expenditures to cut the debt. Early in his administration, Johnson agreed with legislation authored by San Francisco Assemblyman Horace Hawes to unite the city and county of San Francisco as a single entity to combat widespread corruption and lawlessness. The result of the legislation passed by Johnson was the Consolidation Act of 1856, which unified the municipal and county governments, as well as separated the southern portion of San Francisco to later become San Mateo County.
Қауіпсіздік комитеті
1850-ші жылдардың басынан бері Сан-Францискодағы саяси топтар арасындағы шиеленіс кейде ашық зорлық-зомбылыққа дейін жететін. 1851 жылы қарулы азаматтар қалалық биліктің жасаған немесе қорғаған кемшіліктерін түзету мақсатымен Сан-Франциско абайшылық қозғалысын құрды. Абайшылар қалалық түрмеде ұсталып тұрған екі қылмыскерді дарға асты. Губернатор Джон Макдугалл абайшылардың әрекеттерін айыптады, бірақ штаттық құқық қорғау органдарының әлсіздігіне байланысты оларды тоқтатуға мүмкіндік таппады. Қалалық билікке деген сенімсіздік 1856 жылдың 14 мамырында қайтадан күшейді, сол күні Сан-Франциско бюллетенінің редакторы және жемқор шенеуніктерді ашық сынаған Джеймс Кинг Уильям, сайлау бюллетендерін толтырған деген күдікпен ұсталған және қалалық саясаткер Джеймс П. Кейсиден өлтірді. Кейси Сан-Франциско полициясының күзетінде болғанда, 1851 жылғы абайшылық комитетінің жетекшісі және қалалық билікті сынаған Уильям Телл Коулман жаңа абайшылық комитетін құруға шақырды. Абайшылар қалалық полицияны олардан алып тастауға тырысқанда, Сакраменто көшесі бойында кедергілер орнатты. Бір аптадан кейін абайшылар қалалық түрмеге шабуыл жасап, күзетшілерді жеңіп, Кейсиді және өткен жылы АҚШ маршалын өлтірген Чарльз Кораны тұтқындады. Джонсон ағасы Уильям және жаңадан тағайындалған Калифорния милициясының бас қолбасшысы генерал-майор Уильям Тэкумсе Шерманмен бірге Сан-Францискоға келіп, абайшылық комитетінің басшыларымен кездесті. Шерман 1875 жылғы естеліктерінде Джонсонның Коулман мен басқа абайшылардың басшыларымен ашуланып, "Коулман, бұл жерде не болып жатыр?" деп сұрағанын еске алды. Коулман Сан-Францисколықтардың "жағдайға шыдамы жетпегенін және заң қызметкерлеріне сенімсіздік танытқанын" жауап берді. Губернатор Джонсон мен абайшылар арасындағы қылмыскерлерді штаттық құқық қорғау органдарына беру жөніндегі келіссөздер сәтсіз аяқталғаннан кейін, Джонсон 20 мамырда абайшылардың Кейси мен Кораны дарға астырғанын көріп, әрекетке бара алмады. Джонсон Сакраментоға оралды, ал абайшылар өздерін Сан-Францисконың заңды құқық қорғау органдары деп жариялап, таралудан бас тартты. Қалалық полиция мен шериф департаменттерінің саны жеткіліксіз болғандықтан және көшелерде қарулы күштерді орнатуға тырысқан кезде, қала әкімі Джеймс Ван Несс Джонсоннан әскери көмек сұрады. Джонсон генерал Шерманға 2 маусымда Калифорния милициясын Сан-Францискоға шақыруды бұйырды және келесі күні Сан-Францисконы көтеріліс аймағы деп жариялаған губернаторлық жарлық шығарды. Джонсонның жарлығы, Макдугалдың жарлығы сияқты, оны орындау қиын болды. Джонсон Калифорния милициясына соғыс заңының күшіне енуін бұйырды, бірақ тиісті қару-жарақтары болмағандықтан, милицияға федералды күштерден қосымша жабдықтар қажет болды. Джонсон АҚШ армиясының Тынық мұхиты департаментінің Джон Э. Вулға, Бенисияда орналасқан штаттық милицияға қару-жарақ жіберуді бұйырды. Генерал Вул бас тартты, губернатордың федералды әскерлердің қаруын пайдалануға құқығы жоқ екенін, өйткені бұл құқық тек президентке ғана тиесілі екенін мәлімдеді. Джонсон да, Шерман да генерал Вулдың штаттық милицияға қару беруден бас тартуына ашуланды: Шерман әскери қызметінен кетіп, Калифорния саясатына ешқашан қайта оралмаймын деп уәде берді. Осы уақытта генерал-майор Вольне Е. Говард басқаратын Калифорния милициясы қару жинауды жалғастырды, бірақ 1856 жылдың 21 маусымында "Жақсылық" қару-жарақ тасымалдау кемесі "Джулияны" басып алған кезде үлкен соққыға ұшырады. 1856 жылдың тамызына дейін абайшылар Сан-Францисконың іс жүзіндегі құқық қорғау органы болып қала берді. Абайшылар Калифорния Жоғарғы сотының Бас судьясы Дэвид С. Терриді абайшылық мүшесін пышақтап жарақат еткені үшін тұтқындады және тағы екі адамды дарға асты. 3 қарашада губернатор Джонсон Сан-Францискодағы көтеріліс жариялаған жарлығын күштен шығарды.
Since the early 1850s, tensions within San Francisco political circles had sometimes erupted in open violence. In 1851, armed citizens formed the San Francisco Vigilance Movement to correct wrongs they saw being committed or protected by the municipal government. The vigilantes lynched two criminals being held in city jails. Governor John McDougall, condemned the actions of the vigilantes, but was not able to stop them because state law enforcement was too weak. Distrust of city authorities again reached the surface on May 14, 1856, when James King of William, editor of the San Francisco Bulletin and a vocal critic of corrupt officials, was mortally wounded by James P. Casey, a purported ballot box stuffer and city politician. When Casey was in the custody of San Francisco law enforcement, William Tell Coleman, a ringleader in the 1851 Vigilance Committee and another vocal critic of municipal authorities, called for the formation of another Vigilante Committee. Vigilantes erected a barricade along Sacramento Street to repel city officers from removing them. After a week, the Vigilantes marched on the city jail and overpowered its guards to arrest Casey, along with another criminal: Charles Cora, who had fatally shot a U. S. Marshal the previous year. Johnson traveled to San Francisco from Sacramento along with his brother William and the newly commissioned chief of the California Militia, Major General William Tecumseh Sherman to meet the Vigilante Committee ringleaders. Sherman recalled in his 1875 Memoirs Johnson angrily confronting Coleman and other Vigilante ringleaders in their makeshift headquarters and exclaiming, "Coleman, what the devil is the matter here?" Coleman replied that the San Franciscans "were tired of it, and had no faith in the officers of the law." After personal negotiations between Governor Johnson and the Vigilantes over transferring the criminals to state law enforcement failed, Johnson watched helplessly as both Casey and Cora were hanged by the Vigilantes on May 20. Johnson returned to Sacramento with the Vigilantes refusing to disperse, claiming they were San Francisco's rightful law enforcement. With the city's police and sheriff's departments outnumbered and trying to establish an armed presence in the streets, Mayor James Van Ness pleaded to Johnson for military assistance. Johnson responded by instructing General Sherman to call the California Militia to San Francisco on June 2, and issued a gubernatorial proclamation declaring San Francisco in a state of insurrection the following day. Johnson's proclamation, like McDougall's, was difficult to enforce. Johnson had instructed the California Militia to impose martial law, but without proper arms, the Militia needed more equipment to be provided by federal forces. Johnson ordered John E. Wool of the U. S. Army's Department of the Pacific based in Benicia to dispatch weapons to the state militia. General Wool declined, claiming that the Governor did not have the authority to use arms from federal soldiers because that right laid exclusively with the President. Both Johnson and Sherman were furious about General Wool's refusal to lend arms for state militia forces: Sherman resigned from his military commission, vowing never to return to California politics. Meanwhile, the California Militia, under the command of Major General Volney E. Howard continued to gather arms, but suffered a major setback on June 21, 1856, when Vigilantes seized the arms schooner Julia. The Vigilantes remained San Francisco's de facto law enforcement until August 1856. Vigilantes arrested Chief Justice David S. Terry of the Supreme Court of California for stabbing a Vigilante member, and hanged two more individuals. Governor Johnson revoked his proclamation on San Francisco's insurrection on November 3.
Міндеттің қалған бөлігі
1856 жылдың жазындағы "Өздігінен әрекет ету дағдарысы" Джонсонның қызмет мерзімінің қалған бөлігін басып тастады. Мемлекеттік заң шығарушы органның көп бөлігі Know Nothing партиясының мүшелері болғанына қарамастан, Джонсон заң жобасына "жаман орфографиясы, дұрыс емес тыныш белгілері және түзетулер" болғандықтан вето қойды. Невада сайлаушылары осы екінші әрекетті бекітті, және Невада 1864 жылдың 31 қазанында АҚШ штаты ретінде қабылданды. 1867 жылы Невада губернаторы Генри Г. Бласдел Джонсонды Невада Жоғарғы Сотына тағайындады. Ол 1871 жылға дейін қызмет етті. Жоғарғы соттан кеткеннен кейін Джонсон ауыр күн соққысына шалдығып, 1872 жылдың 31 тамызында Солт-Лейк-Ситиде қайтыс болды.
The Vigilante Crisis in the summer of 1856 overshadowed the rest of Johnson's term. Despite the fact that a large portion of the State Legislature were Know Nothing party members, Johnson vetoed a bill due to its "bad spelling, improper punctuation and erasures." Nevada's electorate ratified this second attempt, and Nevada was admitted as a U. S. state on October 31, 1864. In 1867, Nevada governor Henry G. Blasdel appointed Johnson to the Nevada Supreme Court. He served until 1871. After leaving the high court, Johnson contracted a severe case of sunstroke and died in Salt Lake City on August 31, 1872.