Джозеф Эллис Джонсон: Вирджиния саяхатшысы және 32-ші губернаторы

Кіріспе

Вирджиния саясаткері (1785–1877)

Джозеф Эллис Джонсон (19 желтоқсан 1785 – 27 ақпан 1877) – фермер, кәсіпкер және саясаткер, АҚШ өкілі қызметін атқарды және 1852 жылдан 1856 жылға дейін Вирджинияның 32-ші губернаторы болды. Ол халықтың тікелей сайлауы арқылы сайланған Вирджинияның алғашқы губернаторы және Аппалачи тауларының батысынан шыққан жалғыз Вирджиния губернаторы. Американдық Азамат соғысы кезінде ол Конфедерацияға көңіл білдірді, бірақ соңғы жылдары Батыс Вирджинияға қайтып келді.

Жас шағы мен отбасы

Нью-Йорк штатының Ориндж округінде дүниеге келген Джонсон 1791 жылы жесір анасы Әбигейл Райт Джонсонмен (1753–1839) және төрт бауырымен бірге Нью-Джерси штатының Бельвидер қаласына, содан кейін Вирджиния штатының Винчестер қаласына (мүмкін, Оңтүстік-Шығыс Вирджиниядағы Саффолкқа ұзақ сапар жасағаннан кейін) көшіп барды. 1801 жылы отбасы Аппалачи таулары арқылы батысқа қарай Вирджиния штатының Харрисон округіне (және өмірінің соңында Батыс Вирджинияға, төменде айтылатындай) Бриджипортқа көшіп келді. Он алты жасар Джонсон көп ұзамай денсаулығы нашарлаған жергілікті шаруа Ефрем Смитке көмектесіп, оның жерін басқарды. Үш жылдан кейін, 1804 жылдың 14 мамырында ол жұмыс берушісінің қызы Сара Смитпен (1784–1853) үйленді. Олардың кем дегенде бес баласы 11 жасқа толмай қайтыс болды. Дегенмен, олардың ұлы, доктор Бенджамин Франклин Джонсон (1816–1855) және қызы Кэтрин Селина Майнор (1824–1900) тірі қалды және үйленді, бірақ екеуі де осы аймақтан (Франклин округіне, Огайоға және Балтиморға сәйкесінше) көшіп кетті.

Мансап

1807 жылы Джонсон шаруашылықпен қатар Симпсон сағасында Смит диірменін (шамамен 1803 жылы салынған) қайта жаңартып, оны Смиттің жесірі мен мұрагерлерінен сатып алды. 1811 жылы Харрисон округі үкіметі «Джонсон диірменінен» шамамен бір ширек миль жоғары көпір салуға бұйрық берді, ол Кларксбургтен тыс Харрисон округінде салынған алғашқы көпір болды. Төменде талқыланғандай, Джонсон өз жеріне Бриджпорт қаласын қосып, сондай-ақ қазірде губернатор Джозеф Джонсон үйі ретінде сақталған сарайды салды, бірақ оның ұлы мен қызы Одақ құрамында қалған штаттарға көшіп кетті. Аппалач тауларының арғы жағында тұратын көптеген виргиниялықтардан өзгеше, Джонсон құлдарға ие болды. 1820 жылғы федералдық санақта Джонсон құлдарға ие емес деп көрсетілген, бірақ 1830 және 1840 жылдарғы федералдық санақтарда Джонсон үш еркек және үш әйел құлға ие болды (олардың екеуі 1830 жылы балалар болған, ал 1840 жылы барлығы 10 жасқа толған немесе одан үлкен болды). 1850 жылғы федералдық санақта, құлдарды жеке тізімдеу жүргізілген алғашқы санақ, Джонсон екі мулат еркекке (50 және 22 жастағы), сондай-ақ 15 жастағы қара балаға және үш қара әйелге (48, 25 және 23 жастағы) ие болды. Он жыл өткен соң, соңғы федералдық құл санағында Джонсон 11 құлға ие болды (65 жастағы, 35 және 29 жастағы мулат еркектер, 60, 33 және 31 жастағы мулат әйелдер, 15 жастағы қара бала және 8, 6, 3 және 1 жастағы мулат балалар).

Капитанға констебль

Джонсон бастапқыда Демократиялық-Республикалық партияның мүшесі ретінде жергілікті саясатқа қатысты (президент Томас Джефферсонмен үндестікте болды). Ол 1811 жылы жергілікті констебль болып тағайындалды және 1812 жылғы соғыста шайқасқан "Харрисонның мылтықшылары" деп аталатын екі немесе үш ротаның бірін құрды. 1814 жылы капитан Джонсон және екінші ротаның капитаны Джон МакВортер өздерінің мылтықшыларын Норфолкке бастап барды, онда Джонсон мен оның әскерлері 1815 жылы соғыс аяқталғанға дейін тәртіпті сақтауға көмектесті, ал МакВортердің әскерлері генерал (және болашақ президент) Уильям Х. Харрисонның басшылығымен Огайода соғысу үшін батысқа бет бұрды. Джонсонның әскерлері алдымен Вирджиния ополчениесінің алтыншы полкіне, содан кейін төртінші полкке жіберілді.

Конгрессменге және конституциялық конвенцияға делегат

Джонсон Харрисон округіне оралғанда, сайлаушылар оны Вирджиния Делегаттар палатасында өкілдік етуге сайлады, бұл 22 жыл бойы оларды өкілдік еткен Джон Прантиді ұсыныссыз қалдырды. Джонсонның алғашқы қадамдарының бірі Бриджпортты қала ретінде ұйымдастыру туралы заң жобасын енгізу болды (өзінің 15 акр жерінің үстінде). Бұл заң 1816 жылдың 15 қаңтарында қабылданды; Джонсон қаланың жеті бастапқы сенімдісінің бірі болды. Сайлаушылар Джонсонды 1816 жылы Делегаттар палатасына қайта сайлады және бір жылдық үзілістен кейін, оны 1818 және 1822 жылдары қайта сайлады, содан кейін Джонсон қайтадан үміткерлікке түспеуді шешті. Джонсон Бриджпортта губернатор Джозеф Джонсонның үйін салды. Төреші Джон Г. Джексонның ықпалымен Джонсон белгілі шешен және конгрессмен Филип Доддриджге қарсы сайлауға түсті, Джонсон тағы да қолдаушысын жеңді. Ол Он сегізінші және Он тоғызыншы Конгресстерде қызмет етті (4 наурыз 1823 – 3 наурыз 1825 ж.) және Он тоғызыншы Конгрестегі қоғамдық ғимараттарға жұмсалатын қаражат комитетінің төрағасы болды. Джонсон 1826 жылы Доддриджге қайта сайлауда жеңіліп, жиырмасыншы және жиырма бірінші Конгресстерде қызмет етпеді, бірақ Доддридж қайтыс болғаннан кейін сайлаушылар Джонсонды жиырма екінші Конгреске қысқа мерзімді бос орынды толтыру үшін сайлады, сондықтан Джонсон қайтадан 21 қаңтардан 3 наурызға дейін қызмет етті. Джонсон 1832 жылы қайта сайлауға түспеді. Осы кезеңде Конгресс Мэриленд штатының Камберленд қаласынан батысқа қарай Ұлттық жолды салып, күтіп келді; Джонсон Камберленд жолы комитетінің мүшесі болды. Жолдың Огайо өзенін қайдан кесіп өтетіні маңызды мәселе болды. Уилинг өткелге айналғанмен, басқалары Паркерсбургті өткел ретінде ұсынды, ол кейіннен Солтүстік-Батыс магистралі (қазіргі АҚШ 50 тас жолы) Ромни және Кларксбург арқылы Паркерсбургке дейін жалғасатын болар еді. Уилинг бағытын мақұлдау үшін жасалған келісімнің бір бөлігі Уилинг пен Ромни арасындағы жолдың салынуы болды. Джонсон 1834 жылы Джексондық ретінде Конгресске қайта үміткер болып, жиырма төртінші Конгресте орын алды және жиырма бесінші және жиырма алтыншы Конгресстерге (демократ ретінде) қайта сайланды (4 наурыз 1835 – 3 наурыз 1841). Джонсон жиырма бесінші және жиырма алтыншы Конгресстерде Есеп комитетінің төрағасы болды. Ол 1840 жылы қайта сайлауға түспеді, бірақ 1844 жылы Демократиялық Ұлттық конвенцияға делегат ретінде қатысты. Джонсон жиырма тоғызыншы Конгреске (4 наурыз 1845 – 3 наурыз 1847) сайланды және Революциялық талаптар комитетінің (жиырма тоғызыншы Конгресс) төрағасы болды. Ол 1846 жылы қайта сайлауға түспеді. 1847 жылы Джонсон Вирджиния Делегаттар палатасына сайлауға қайта түсіп, келесі жылы қайта сайланды, өзінің шаруашылық және басқа да бизнес мүдделерін жалғастыра отырып, жартылай уақыт жұмыс істеді. Вирджинияның 1850 және 1851 жылғы Конституциялық конвенциясында Джонсон Джон Ф. Снодграсс, Гидеон Д. Камден және Питер Г. Ван Винклмен бірге Вуд, Ричи, Харрисон, Доддридж, Тайлер және Уэцл округтерінен тұратын Аппалачианнан батысқа орналасқан ауданнан келген төрт делегаттың бірі болды. Конвенцияның ең үлкен делегаты ретінде Джонсон конвенцияны ашты және сайлау құқығы комитетін басқарды, онда ол өңірінің мүддесі үшін, әсіресе ересек ақ еркектердің сайлау құқығын және сайлау салымын жоюды қолдады.

When Johnson returned to Harrison County, voters elected him to represent them in the Virginia House of Delegates, rejecting incumbent John Prunty, who had represented them for 22 years. One of Johnson's first acts was introducing legislation organizing Bridgeport as a town (on 15 acres of his land). That act passed on January 15, 1816; Johnson became one of the town's seven original trustees. Voters reelected Johnson to the House of Delegates in 1816 and with a year's gap, elected and reelected him again in 1818 1822, after which Johnson decided not to run again. Johnson would build a mansion in Bridgeport, the Governor Joseph Johnson House. At the urging of Judge John G. Jackson, Johnson ran against prominent orator and Congressman Philip Doddridge, Johnson again upset the incumbent. He served in the Eighteenth and Nineteenth Congresses (March 4, 1823 – March 3, 1825, and became chair of the Committee on Expenditures on Public Buildings in the Nineteenth Congress. Johnson lost his reelection campaign in 1826 to Doddridge and so did not serve in the Twentieth nor Twenty first Congress, but when Doddridge died, voters elected Johnson to the Twenty second Congress to fill the brief vacancy, so Johnson again served from January 21 to March 3, 1833. Johnson did not run for renomination in 1832. During this period, Congress built and maintained the National Road westward from Cumberland, Maryland; Johnson sat on the Cumberland Road committee. A key question became where the road would cross the Ohio River. Although Wheeling became the crossing point, others had advocated Parkersburg as the crossing point, following what would later become the Northwestern Turnpike (now U. S. Route 50) through Romney and Clarksburg to Parkersburg. Part of the compromise that allowed the Wheeling route was the construction of a road between Wheeling and Romney. Johnson again ran for Congress as a Jacksonian in 1834, won the seat in the Twenty fourth Congress, and was reelected (as a Democrat) to the Twenty fifth and Twenty sixth Congresses (March 4, 1835 – March 3, 1841). Johnson became chair of the Committee on Accounts in the Twenty fifth and Twenty sixth Congresses. He declined to run for renomination in 1840 but was a delegate to the Democratic National Convention in 1844. Johnson was elected to the Twenty ninth Congress (March 4, 1845 March 3, 1847) and became chair of the Committee on Revolutionary Claims (Twenty ninth Congress). He again declined to run for renomination in 1846. In 1847, Johnson again ran for election to the Virginia House of Delegates and was reelected the following year, again serving part time while pursuing his farming and other business interests. During the Virginia Constitutional Convention of 1850 and 1851, Johnson was one of the four delegates from the west of the Appalachians district consisting of Wood, Ritchie, Harrison, Doddridge, Tyler, and Wetzel Counties, alongside John F. Snodgrass, Gideon D. Camden and Peter G. Van Winkle. As the convention's eldest delegate, Johnson called the convention to order and chaired the suffrage committee, where he fought for his region's interests, especially universal adult white male suffrage and against a poll tax.

Вирджинияның губернаторы

Бас Ассамблея Джонсонды 1851 жылы Вирджиния губернаторы етіп сайлады, бұл жаңа штат конституциясы осы лауазымды сайлаушылар арқылы сайланатын еткенге дейін болды. Осылайша Джонсон қысқа мерзімге қызмет етті. Ол 1851 жылдың қыркүйегінде Демократиялық партияның үміткері атанды, содан кейін Аппалач тауларының батысынан шыққан Виг үміткері Джордж У. Саммерсті жеңіп қайта сайланды, себебі Саммерс Америкалық отарлау қоғамын қолдағандықтан және осылайша "құлдық мәселесінде тым икемді" саналды. Аллегей тауларының батысынан шыққан Вирджинияның жалғыз губернаторы жаңа конституция бойынша 1852 жылдың 1 қаңтарында өкіметтік міндеттерін атқара бастады. Ол төрт жыл қызмет еткен соң Бриджпорттағы үйіне оралды, бірақ оның әйелі губернаторлық кезінде қайтыс болып, Бриджпортта жерленді. Губернатор ретінде (конституция бойынша өзінен кейін тағы сайлануға тыйым салынған) Джонсон Ричмонд және оның айналасындағы резонанстық істерде кісі өлтіргені үшін сотталған үш құлға кешірім жасады (штаттан тыс сату арқылы). Филис өзінің күтімінде болған жылап тұрған баланы морфинмен өлтіргені үшін айыпталды; Джордан Хатчер Ричмондтағы темекі фабрикасында оны қамшылаған ақ күзетшіні өлтірді; ал жас Люси жүктілігін жасыруға тырысып, шатыр ғимаратта босанған кезде лауданум мен камфор ішіп алды, кейіннен нәрестенің денесі табылды.

Америка Азаматтық соғысы

Джонсон 1860 жылы демократиялық президенттік сайлаушы болған және жеке басымен сецессияға қарсы болған. Алайда, 1861 жылы Вирджиниядағы сецессиялық дағдарыс кезінде Джонсон Конфедеративтік штаттардың жариялаған сецессиясына қосылып, Конфедерация президенті Джефферсон Дэвистің сайлаушысы болды. Одақ жақтастары 1861 жылдың 22 сәуірінде Кларксбургте Джон С. Карлильдің сөзін тыңдау үшін, ал 1861 жылдың 3 мамырында Фрэнсис Х. Пирпонттың сөзін тыңдау үшін жаппай жиын өткізді. Бірақ Джонсон 26 сәуірде В. П. Купер, Норвал Льюис және В. Ф. Гордон сияқты "Оңтүстік құқықтарын" қолдаушылардың тағы бір жиынына төрағалық етті. АҚШ армиясының әскері Бриджпортты басып алғаннан кейін Джонсон отбасымен бірге Аппалач таулары арқылы шығысқа қарай Стаунтонға көшіп, соғыстың соңына дейін онда қалды. Осы кезеңде Карлиль мен Пирпонттың күш-жігерінің арқасында Батыс Вирджиния штаты құрылды. Оның туысы Уолдо П. Джонсон 1842 жылы Миссуриге көшер алдында Харрисон округінде заңгер болып жұмыс істеген (онда ол штаттың заң шығарушы органында қызмет етті, содан кейін АҚШ сенаторы және 1861 жылғы Бейбітшілік конвенциясының мүшесі болды). 1862 жылдың 10 қаңтарында ол АҚШ Сенатынан қуылды, содан кейін Миссуриден Конфедерацияның сенаторы болды және (Конфедерация жеңілгеннен кейін Канадада болғаннан кейін) 1875 жылы Миссури конституциялық конвенциясының төрағасы болды.

Соңғы жылдары, өлімі және мұрасы

1866 жылы қақтығыстан кейін Бриджпортқа оралған Джонсон ресми түрде Симпсон-Крик баптистік шіркеуіне қосылды, оның әйелі 13 жыл бұрын осы шіркеудің ауласына жерленген еді. Ол 1877 жылы Бриджпорттағы Оукдейл үйінде қайтыс болды және әйелі мен кішкентай балаларының қасында ескі кірпіш шіркеу зиратына жерленді. 1887 жылы, Джонсонның қайтысынан кейін он жыл өткен соң, Батыс Вирджиния штатының заң шығарушы органы Бриджпортты ресми түрде қала ретінде бекітті. 1941 жылы зират жанындағы Odd Fellows зиратымен және Масондық Ложа зиратымен біріктіріліп, «Бриджпорт зираты» деп аталды. Бриджпортта Джонсонның құрметіне бірнеше орын аталды, олардың ішінде Джонсон даңғылы, Джонсон бастауыш мектебі және оның бұрынғы үйі – Губернатор Джозеф Джонсон үйі бар. Вирджиния кітапханасы оның басқару құжаттарын сақтап тұрады.

Сайлау тарихы

1851 жылы Джонсон 53 пайыз дауыспен Вирджиния штатының губернаторы болып сайланды, виг партиясының өкілі Джордж У. Саммерсті жеңіп өткені белгілі болды.